ตอนที่ 6 : ♠ TRICK 03 ♠ A Dancing Teddy ...50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    9 ก.ค. 62

 

 

TRICK 03

A Dancing Teddy

(...50%)

 

 

         “มาจริงๆ นะคะ” เสียงหวานบอกกับรามินที่ถึงกับทำอะไรไม่ถูก หลังจากต้องร้องหาพระเจ้าแล้วก็สบถให้ตัวเองดังๆ

            นี่มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเขากันแน่เนี่ย

            มินตราใจเต้นตึกตักเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะรู้ว่าตอนนี้กำลังโกหก แต่ถ้าไม่พูดแบบนี้หวังได้กลายเป็นอ้อยเข้าปากช้างแน่ๆ เมื่อมองดูเห็นหน้าชายหนุ่มที่แดงก่ำแล้วก็นึกสยองในใจ ไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธมากแค่ไหน แต่เมื่อคิดๆ ดูอีกทีเธอเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แล้วจะกลัวรามินโกรธไปทำไม ควรจะกลัวว่าตัวเองจะถูกปล้ำดีกว่าไหม

            แล้วก็ต้องเป็นฝ่ายโกรธด้วย

            เพราะว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอซะหน่อย แค่จูบจากเมื่อครั้งก่อนก็มากเกินไปแล้ว นี่ยังลากขึ้นเตียงทำท่าหน้ามืดจะปล้ำแบบนี้ด้วย

            “ไม่ได้โกหกแน่นะ” เขาถามและเธอก็พยักหน้าอย่างรวดเร็วทันที

            สุดท้ายรามินก็ลุกขึ้นจากที่คร่อมร่างของเธอเอาไว้ทั้งตัว หายใจเข้าออกยาวๆ ระงับอาการตื่นตัวของตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถ มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมเขาต้องมาทนเรื่องบ้าๆ พรรค์นี้ด้วย ไม่เคยเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มคิดว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ในตอนที่ตัวเองต้องการอะไร

            รู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกับสาวน้อยคนนี้ ระบบระเบียบในชีวิตมันดูยุ่งเหยิงชอบกล มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาล่ะอยากจะรู้จริงๆ

            “ฉัน ฉันจะกลับแล้วนะคะ มีเรื่องอะไรก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะคะ” มินตราพูดเสียงสั่น ดึงคอเสื้อที่หลุดลุ่ยที่หัวไหล่ขึ้นมาและมองหากางเกงของตัวเอง ไม่รู้ว่าเสือร้ายอย่างรามินถอดออกไปตอนไหน มือไวจริงเชียว

         “นี่มันดึกมาแล้วนะ ข้างนอกก็คงมีพวกขี้เมาอยู่เยอะ พวกกลัดมันก็เยอะ ยิ่งต้องลอยคอกลางทะเลครึ่งเดือนแบบนี้แล้วเห็นผิวสวยๆ ขาวๆ ของคุณไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” พูดไปแล้วรามินก็ขำสีหน้าของเจ้าหล่อน ถึงจะกอดไม่ได้ แต่อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็น่าจะมีอะไรที่ทำแก้เหงาได้บ้างเหมือนกัน

            หน้าหวานที่แดงระเรื่อจากการกอดรัดฟัดเหวี่ยงก่อนหน้านี้พลันซีดเผือดอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเงยหน้ามองเขาแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

            เขากำลังขู่ นี่เป็นสิ่งเดียวที่มินตรารับรู้ตอนนี้

            “อีกอย่างคลื่นลมในทะเลตอนดึกๆ มันแรงด้วยนะ เกิดเข้าห้องไปชนโน่นชนนี่ ไปรบกวนเพื่อนร่วมห้องของคุณอีก อยู่บนเรือมันเพลียนะครับสาวน้อย นอนที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ” เขารวบรัดคำพูด บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกไปทันที

            มินตราเม้มปากและมองหน้ารามินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงด้วยความคับแค้นใจ จากตอนแรกที่มองว่าเขาเป็นเทวดามีปีกสีขาวและมีห่วงวงกลมลอยอยู่เหนือศีรษะ แต่ตอนนี้มองเขากลายเป็นอสูรร้ายไปแล้ว ถ้าตาไม่ฝาดไปจริงๆ เธอเห็นว่ารามินมีเขางอกที่ศีรษะคู่หนึ่ง มีปีกสีดำ แถมยังหางเป็นรูปปลายสามเหลี่ยมด้วย!

         “อีกอย่าง ผมจะไม่เปิดประตูห้องล่ะ” รามินพูดพลางยิ้มกว้าง

            เรื่องอะไรเขาจะทนทรมานอยู่คนเดียวล่ะ เรื่องนี้ตัวการที่เป็นเหมือนกระต่ายตัวเล็กๆ กำลังหวาดกลัวไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างเช่นมินตราก็ต้องโดนด้วย ให้รู้สำนึกเสียบ้างว่าอย่ามาทำให้เขาต้องโมโห

            แม้ว่าตัวเองจะดูน่าสงสารมากกว่าสาวเจ้าก็ตาม

 

 

         “พี่แก้มคะ นี่น้องมินยังไม่กลับอีกเหรอ”

            ภายในห้องพักของมินตรา นักดนตรีสากลที่อาศัยร่วมห้องพักกับมินตราที่ชื่อว่านารี เอ่ยถามกับเจ้าของสถาบันการดนตรีที่เธอเรียนอยู่ด้วยความสงสัยแกมไม่สบายใจ

            หลังจากที่คนสนิทของรามิน เจ้าของเรือกาสิโนลอยน้ำมาเชิญให้มินตราไปคุยงานกับรามินตอนค่ำๆ บัดนี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แต่ว่าสาวน้อยคนนั้นยังไม่กลับมาเสียที ก็มินตราน่ารักนิสัยดีเป็นกันเองเมื่อต้องมาอยู่ด้วยกัน แม้จะเพิ่งได้เจอได้คุยกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

            “นั่นสิ ไปนานแล้วนะ” แก้มแก้วเองก็นึกเป็นห่วงรุ่นน้องอยู่เช่นกัน

            เธอพอจะมองออกแล้วว่ารามินนั้นสนใจมินตราอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ว่าคนระดับเขาเป็นถึงเจ้าพ่อกาสิโน มีเงิน อำนาจ บารมีมากมาย ผู้หญิงที่อยู่รายล้อมตัวก็ย่อมมีมากตามไปด้วย แล้วเขาจะมาสนใจรุ่นน้องของเธอจริงจังหรือเปล่า เรื่องนี้ทำให้แก้มแก้วนึกกังวลอยู่ไม่น้อย

            “เราตามไปดูดีไหมคะ นารู้สึกเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้” นารีเอ่ยปากชวนสาวรุ่นพี่ เพราะเป็นห่วงมินตราจริงๆ

            “อือ ลองไปดูกันสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน” ในที่สุดแก้มแก้วก็ตัดสินใจที่จะตามหามินตราตามคำชวนของนารี ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องพักด้วยกัน เพื่อตามหาสาวน้อยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว

            เพราะตั้งแต่ที่ก้าวขึ้นเรือลำนี้มา มินตราก็ถือว่าเป็นเด็กในปกครองของเธอแล้ว ถ้ารามินจะทำอะไรที่มันข้ามหน้าข้ามตาไป เขาน่าจะเกรงใจและหยุดการกระทำได้บ้าง แก้มแก้วคิด แม้จะรู้ว่ารามินคงไม่สนใจใครทั้งนั้น ถ้าเกิดว่าเขาต้องการสาวน้อยคนนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็

            ทอมสันที่เดินตรวจความเรียบร้อยอยู่ภายในโซนห้องพัก ต้องหยุดมองผู้หญิงสองคนที่กำลังเดินออกมาจากห้องพักดึกๆ ดื่นๆ ด้วยความอยากรู้ว่าเธอทั้งคู่จะออกไปไหน และเมื่อเพ่งตามองดูให้พินิจเขาก็ร้องอ๋อในใจ เมื่อเห็นว่าเป็นแก้มแก้วหัวหน้าคณะนักดนตรีที่ว่าจ้างในมาบรรเลงเพลงบนเรือนี่เอง

            “คุณแก้มแก้ว จะออกไปข้างนอกหรือครับ” ทอมสันพร้อมด้วยคนติดตามเดินตรงเข้าไปหาแก้มแก้วและนารีทันที พร้อมกับเอ่ยถามอย่างสุภาพ

            “คุณทอมสัน” แก้มแก้วหันมาเจอกับคนสนิทของรามินพอดี ยิ้มให้เขาด้วยความดีใจแกมโล่งใจ ถ้าถามเรื่องของมินตรากับทอมสันเองน่าจะรู้เรื่องเร็วที่สุดแล้ว

            “พอดีฉันเป็นห่วงมินตราน่ะค่ะ เห็นออกไปนานแล้วยังไม่กลับมาสักที เลยคิดว่าจะออกไปดูหน่อย”

            คำตอบของแก้มแก้วทำเอาทอมสันหัวเราะไม่เต็มเสียง เขาจะตอบไปว่าอย่างไรดี ว่าตอนนี้มินตราอาจจะกลายเป็นกวางน้อยเข้าปากเสือร้ายอย่างรามินไปแล้ว

            “เอ่อ สงสัยคุณรามินยังคุยงานไม่เสร็จน่ะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะครับ เดี๋ยวคุยงานเสร็จยังไง ผมจะเดินมาส่งถึงห้องเลยครับ” แต่เขาไม่แน่ใจนะ ว่าจะคุยเสร็จเมื่อไหร่...

            อาจจะเป็นพรุ่งนี้เช้า อะไรแบบนั้น

            แต่แก้วแก้มทำสีหน้าไม่ดีขึ้นมาทันตาเห็น ไม่ต้องห่วงอย่างนั้นเหรอ อยู่กับเจ้าพ่อมาเฟียต้องน่าเป็นห่วงอยู่แล้ว ถ้าเกิดเขาไม่พอใจอะไรขึ้นมาฆ่ามินตราไปแล้ว เธอจะทำยังไงล่ะ

            “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ถ้าคุณแก้มแก้วยังไม่ง่วงก็เดินเล่นที่ห้องโป๊กเกอร์หรือรูเลตก็ได้นะครับ ชั้นสองก็ยังมีโรงภาพยนตร์เล็กๆ ไว้บริการด้วย ถ้าไปรบกวนคุณรามินตอนนี้ผมเกรงว่าท่านจะไม่พอใจเอา” ทอมสันกล่าวตามตรง

            เขาไม่แน่ใจจริงๆ ว่ารามินจะหงุดหงิดมากน้อยแค่ไหน ถ้าเกิดว่าแก้มแก้วเข้าไปยุ่งวุ่นวายเรื่องของมินตรา แม้ว่าแก้มแก้วจะมีฐานะเป็นผู้ปกครองของมินตราบนเรือนี้ก็ตาม แต่ไม่แน่ตอนนี้รามินอาจจะเปลี่ยนสถานภาพของแม่นักไวโอลินหน้าหวานให้กลายเป็นผู้หญิงของรามินเองไปแล้วก็ได้ใครจะไปรู้

            แก้มแก้วมองหน้าคนสนิทของรามินตรงหน้า เห็นเขาทำหน้าจริงจังคิดทบทวนอยู่หลายครั้งหลายอย่าง สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้

            “ฝากดูแลน้องสาวของฉันด้วยนะคะ เธอเป็นผู้หญิงที่ซื่อตรงเอามากๆ เลยค่ะ ถ้าเกิดเธอว่าไปล่วงเกินอะไรพวกคุณเข้าก็เอ็นดูเธอด้วยนะคะ” แก้มแก้วถอนหายใจออกมายาวๆ และทำท่าจะกลับเข้าห้องไปตามเดิม

            ทอมสันเห็นอาการเช่นนั้นของหล่อนแล้วก็นึกเห็นใจเช่นกัน แต่เขาจะทำอะไรได้ ในเมื่อบนเรือลำนี้น่ะ รามินเปรียบเสมือนเทพเจ้าคอยสั่งการอยู่เช่นนี้

            “ครับ ผมจะคอยดูแลเธอให้ดีที่สุด” ทอมสันกล่าวอย่างหนักแน่น

 

 

            มินตราสวมกางเกงนอนแบบมีเชือกผูกที่รามินส่งให้ด้วยอากรกระฟัดกระเฟียด ร่างสูงตรงหน้าไม่ยอมหลีกทางให้เธอออกไปข้างนอกเลยสักนิด สุดท้ายเขาบังคับให้เธอนอนด้วย ร้ายกาจ เผด็จการ บ้าอำนาจ หญิงสาวค้อนเขาจนตาคว่ำและสาปแช่งด่าทออยู่ในใจ

            “กางเกงไร้รสนิยมแบบนี้คุณซื้อจากที่ไหนเหรอ” ชายหนุ่มพูดขึ้น แกล้งทำเป็นไม่เห็นดวงตาวาวเอาเรื่องของผู้ที่ร่วมห้องอีกคน แกล้งยกกางเกงตัวที่เขาถอดก่อนหน้านี้ให้ขึ้นมาดู

            มินตราโกรธจี๊ดพุ่งตัวไปฉกมาถือไว้ในมืออย่างหวงแหน เรียกรอยยิ้มจากคนตัวโตได้อย่างดี

            “คุณนี่มันแย่ที่สุดเลย ฉันอยากกลับไปนอนที่ห้องไม่อยากนอนกับคุณนี่” เธอบ่นอุบอิบ น้ำตารื้นขึ้นมาขังขอบตาอย่างรวดเร็ว

         “นอนกับผมแล้วมันยังไง มีปัญหาอะไร”

            “ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับคุณทั้งนั้นนี่ แล้วคนอื่นจะมองฉันยังไง!” หญิงสาวย้อนเสียงสูงปรี๊ด น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

            ผู้ชายอะไร พูดเห็นแก่ได้!

         รามินเห็นแล้วก็ส่ายหน้าไม่ได้หลงกลกับน้ำตาของมินตราแล้ว เพราะไม่ว่าอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เธอบ่อน้ำตาแตกได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะไม่อยากเห็นสาวน้อยร้องไห้อีก เลยขยับเข้าไปใกล้ หมายจะปลอบและมอบข้อเสนอให้มาอยู่ข้างๆ

            ตอนนี้เขาชอบเธอ พึงพอใจในตัวเธอ และอยากให้มายืนอยู่ข้างๆ ด้วย มันเป็นข้อเสนอที่เขาไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนเลยจริงๆ

         และเมื่อมีเสียงเคาะประตูเบาๆ รามินก็ชะงักก่อนจะเดินไปเปิดประตู ไม่ทันได้เข้าไปปลอบมินตราอย่างที่คิดเอาไว้ตอนแรก เห็นว่าเป็นทอมสันเข้ามา

            ทอมสันกระซิบกระซาบอะไรข้างหูรามินสักอย่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมายิ้มให้มินตราที่นั่งประดักประเดิดทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางเตียงนอนหลังใหญ่

            คุณทอมสันต้องคิดไปไกลแล้วแน่เลย หญิงสาวร้องคร่ำครวญกับตัวเองอยู่ในใจ

            “เมื่อกี้ผมเจอคุณแก้มแก้วครับ เธอฝากมาบอกว่า เธอรู้ว่าคุณมินตราอยู่กับคุณรามินแล้ว เธอบอกมาแบบนั้นครับ” ทอมสันโกหกหน้าตาย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็คุยกับแก้มแก้วรู้เรื่องแล้วนะ เขาบอกตัวเองแบบนั้น

            ฝ่ายมินตราก็อ้าปากค้างกับคำบอกเล่าที่ทอมสันพูดมา พี่แก้มแก้วรู้แล้วอย่างนั้นเหรอ

            “ผมขอตัวนะครับ” หลังจากวางระเบิดลูกใหญ่เรียบร้อยแล้ว ทอมสันก็ถอยออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบ เพื่อให้เจ้านายได้มีความเป็นส่วนตัว ที่มุมปากยังมีรอยยิ้มแต้มอยู่

            อยากจะรู้จริงๆ ว่าถ้ารามินมีนักไวโอลินสาวอยู่ข้างๆ จะมีเหตุการณ์อะไรสนุกๆ ให้ได้ดูต่อไปอีกหรือเปล่า

         “เห็นไหมล่ะ ใครๆ เขาก็รู้กันหมดว่าผมกับคุณเราเป็นอะไรกัน อยู่กับผมนะ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด”

            แต่คำพูดนั้นในความคิดของมินตราเหมือนเธอกำลังถูกหลอก ถึงเธอจะเป็นคนซื่อๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ กับใคร แต่ก็พอจะรู้ว่าที่เขาพูดนั่นคือหมายความให้เธอมาเป็นนางบำเรอเหมือนในนิยายแน่ๆ ดวงตากลมโตสุกใสกลอกไปมา พยายามคิดหาทางหนีทีไล่ตลอดเวลา

         “ไหนพูดมาสิ จะเอายังไงคุณมินตรา” รามินกอดอกมองดูสาวน้อยกำลังขมวดคิ้วยุ่งทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง

            ตอนนี้มินตราทำหน้าเครียดคิดถึงเรื่องที่โกหกรามินไปว่าตัวเองมีรอบเดือน อย่างน้อยอาทิตย์หนึ่งเขาต้องยุ่งกับเธอไม่ได้แน่ๆ จากนั้นก็มีเวลาอีกเจ็ดวันที่อยู่บนเรือก็ต้องหาแผนมาสำรองเอาไว้ ด้วยรู้ดีว่าคนอย่างรามินคงหาผู้หญิงที่ดีกว่าเธอ สวยกว่า ฉลาดกว่า และทำให้เขาภูมิใจเมื่อยามที่เอาไปอวดโฉมให้ใครต่อใครได้เห็น

            เวลานี้เขาอาจจะกำลังถูกใจเธอ แต่วันหน้าถ้าเขาเบื่อเธอล่ะ มินตราคิดอย่างเศร้าสร้อยเมื่อรู้ว่าบุรุษเพศนั้นเบื่อง่ายแค่ไหน อย่างเช่นคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของตัวเอง

            “อยู่ก็ได้!” หลังจากที่สลัดความคิดเศร้าๆ ออกไปได้ มินตราก็เริ่มทำตามแผนการที่ตัวเองวางเอาไว้ในใจทันที

            รามินยิ้มกริ่ม คิดว่าผู้หญิงคนนี้คงจะมีใจให้เขาบ้างไม่มากก็น้อย แต่จากใจจริงๆ เขาไม่ได้คิดดูถูกว่าเธอชอบเงินทองความสุขสบายเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านมา แต่หลังจากที่ใกล้ชิดกัน จนกระทั่งถึงตอนนี้เขารู้ว่าทุกอย่างที่มินตราแสดงออกมานั้น มาจากจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างแท้จริง ไม่ได้เสริมเติมแต่งให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย

            “แต่คุณห้ามล่วงเกินฉันจนกว่าฉันจะอนุญาตนะ” บอกไปแล้วก็รอลุ้นว่าเขาจะตวาดกลับมาหรือเปล่า

            เชื่อสิ ผู้ชายอย่างรามินไม่ยอมตกอยู่ใต้คำสั่งของผู้หญิงหรอก

            “ตกลง” แต่ว่ารามินกลับรับคำอย่างง่ายดาย

            มินตราหน้าเหวอไปแต่ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายเธอโดยไว

            “ห้ามกอด ห้ามจูบก่อนที่ฉันจะอนุญาตนะ” เธอบอกแล้วก็ขยับตัวขึ้นไปใกล้หัวเตียง เมื่อพบว่ารามินก้าวขึ้นเตียงช้าๆ อย่างคุกคาม

            “ไม่เอา ถ้าคุณบอกผมว่า อย่ากอดนะ’ ‘อย่าจูบฉันนะ ผมจะปล้ำคุณ” รามินยิ้มแล้วก็รวบร่างน้อยเข้ามากอดไว้แน่นกับอกกว้างของตนเอง

            มินตราตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดนั้นในหัวของเธอแทบจะกลายเป็นสีขาวโพลน จะคิดจะพูดอะไรก็มึนงงไปหมด จนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

         “ผมชอบคุณ อยากอยู่กับคุณ และผมก็จะไม่แอบๆ ซ่อนๆ ทำอะไรแบบนั้น ผมเป็นผู้ชายพอ” รามินกล่าวเสียงชัดถ้อยชัดคำ

            พอจะรู้บ้างว่าตอนนี้มินตรากำลังต่อว่าเขาอะไรในใจ และเขาเองก็อยากจะประกาศให้ใครต่อใครได้รับรู้ทั่วกัน ว่ามินตราเป็นผู้หญิงของรามิน แอล อีวาน คนอื่นๆ อย่าได้เข้ามายุ่งวุ่นวาย เพราะเขาหวงผู้หญิงคนนี้เอามากๆ และไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองจะคลั่งผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งได้มากมายถึงขนาดนี้

            “เรามาลองเริ่มต้นกันดูก็ไม่เสียหายไม่ใช่เหรอ มองผมในแง่ดีสักนิด แล้วคุณจะรู้ว่าผมน่ะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิดเลย” รามินเริ่มกล่อมสาวน้อยที่ตื่นกลัวไปหมดทุกอย่างด้วยคำหวาน

            มุมปากของเขายกขึ้นเมื่อเห็นว่าสุดท้ายเธอก็ยอมอ่อนลงให้เขาจนได้

            มินตรากลัวว่าจะถูกรังแกเลยเออออตามน้ำไปก่อน แต่ก็ต้องยอมรับว่าเสน่ห์ของเขานั้นมากล้นจนหัวใจแทบจะวายตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าการใจอ่อนนี้เป็นแผนการที่ตัวเองวางเอาไว้ หรือว่าหัวใจมันไหวเอนไปแล้วกันแน่

            “นะ” เขาย้ำอีก และเห็นว่าแววตาของมินตราเป็นประกายขึ้นมาทันที

            เห็นแล้วก็เสียวต้นคอแวบ ไม่รู้ว่าในหัวของสาวเจ้ากำลังวางแผนอะไรอีก เขาก็พอจะรู้อยู่เหมือนกันว่ามินตราคนนี้ไหวพริบดี และเอาตัวรอดเก่งแค่ไหน ไม่แปลกที่จะนึกระแวงขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้

            “ฉันชอบผู้ชายพูดเพราะนะคะ” มินตราพูดไปแล้วก็หัวใจเต้นตึกตัก

            รามินช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง ข้างหนึ่งสอดรองที่ต้นขาของเธอเอาไว้ อีกข้างหนึ่งรวบเอวและยกร่างบอบบางขึ้นมาวางบนตักของเขา แล้วกอดเอาไว้ทั้งตัว ร่างนุ่มนิ่มชวนให้อยากกอดรัดฟัดเหวี่ยงทั้งตัวจริงๆ ยกเว้นไอ้รอบเดือนของหล่อนที่ทำให้หงุดหงิดนิดหน่อย

            “ผมพูดไม่เพราะตรงไหนครับ ผมก็มีหางเสียงทุกคำนะ” เขาบอกแล้วก็ก้มหน้ากดจมูกกับแก้มเนียนเล่น มองดูมินตราที่สะท้านเฮือกๆ ในอ้อมแขนแล้วสนุกยังไงชอบกล

            “ถ้าฉันเรียกคุณว่าราล์ฟจ๋า คุณต้องขานตอบฉันว่าจ๋านะคะ”

            ชายหนุ่มเริ่มหลงใหลกับเสียงหวานๆ ของสาวนักไวโอลินจนครางตามเสียงของเธออย่างว่าง่าย ราวกับถูกสะกดจิต

            “จ๋า

            “แล้วถ้าฉันเรียกคุณว่าราล์ฟคะ คุณต้องตอบว่าไงคะ?

            “คะ” มาเฟียหนุ่มสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองโดยสิ้นเชิงเมื่อได้ยินเสียงหวานๆ ของคนในอ้อมกอดที่กำลังกอดรัดหล่อนไว้แน่นๆ ให้สมกับความน่ารักน่าฟัดจนมันเขี้ยวของเธอ

            “ราล์ฟขา

            “ขา

            “ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่ จะยังไงก็ตามคุณต้องพูดแบบนี้นะคะ”

            แล้วชายหนุ่มก็ต้องสะดุด เงยหน้าขึ้นมาจากพวงแก้มของมินตราที่แดงเล็กน้อยจากการถูกไรหนวดของเขาครูดสัมผัส หน้าเธอแดงก่ำ ขัดเขิน ใจสั่นหวั่นหวาม ราวกับว่าเลือดในร่างกายกลายเป็นแอลกอฮอล์ไปหมดแล้ว

            “เอ๊ะ” เขาครางเบาๆ เมื่อทวนคำพูดของสาวเจ้าก่อนหน้านี้ มองคนในอ้อมแขนที่หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

            “คุณสัญญาแล้วนะ ราล์ฟจ๋า”

            ฉิบหายแล้ว! ชายหนุ่มคิดในใจเมื่อเสียรู้นักไวโอลินสาวเข้าเสียแล้ว ถ้าอยู่ต่อหน้าลูกน้องหน้าโหดเป็นสิบๆ คน แล้วเธอเรียกเขาว่า ราล์ฟขาเขาก็ต้องตอบเธอว่า ขาอย่างนั้นสิคะ แค่คิดก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

            “ทำไมไม่ขานตอบล่ะคะ ราล์ฟจ๋า”

            “จ๋า” ชายหนุ่มครางเสียงแผ่ว แล้วเมื่อไหร่เขาจะได้เอาคืนสาวน้อยตัวแสบคนนี้ได้สักที

            รอให้รอบเดือนของเธอหมดเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เขาจะทำก็คือทำให้สาวน้อยไม่กล้าเรียกว่าราล์ฟจ๋าต่อหน้าคนอื่น คอยดูสิ

            แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายแพ้ อย่างราบคาบอย่างน่าสมเพชตัวเองที่สุด

 

 

            เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลังจากค่ำคืนที่ผ่านมา สองหนุ่มสาวคุยกันกระหนุงกระหนิงสองคน มินตราก็หลับไปในอ้อมกอดของรามิน มาเฟียหนุ่มต้องทุ่มพลังลมปราณที่สั่งสมมาทั้งชีวิตเพื่อไม่ให้ตบะแตกลุกขึ้นมาฝ่าไฟแดง เธอไม่รู้หรอกนอกจากหลับสนิทกอดเขาไว้แน่นทั้งคืน ว่าเขาต้องนับแพะนับแกะนับไก่ในใจไม่รู้กี่พันกี่หมื่นตัวเพราะความทรมานมากแค่ไหน

            ตอนนี้มาเฟียหนุ่มตื่นนอนแล้วและกำลังแต่งตัวโดยมีลูกน้องจัดเสื้อผ้าดูความเรียบร้อยให้เหมือนทุกวัน

            แต่วันนี้แปลกไปนิดหน่อย นั่นก็คือ บนเตียงของเจ้านายที่เจ้านายมักจะใช้คนเดียวมาโดยตลอด แต่บัดนี้มีร่างบางของผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งหลับใหลราวกับเจ้าหญิงนิทราอยู่ด้วย

            “มองอะไร อยากให้ฉันควักลูกตาพวกนายรึไง” เสียงเรียบของเจ้านายหนุ่ม ทำให้ลูกน้องหลายคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง และบางคนกำลังดูความเรียบร้อยบนตัวของเขาถึงกับก้มหน้าก้มหน้าทันควัน

            นายได้ฆ่าพวกเขาเรียงตัวแน่ถ้าเกิดว่ายังจ้องมองผู้หญิงที่นายถูกใจนานเกินไป

            ฝ่ายรามินเองก็ฉุนแต่เช้า เพราะเมื่อคืนคิดว่าจะเผด็จศึกสาวเจ้าได้แล้ว ที่ไหนต้องมานอนกัดฟันข่มความอยาก แถมยังมีข้อเสนอที่ชวนขนลุกของมินตราอีก ไอ้ลูกที่แสนอยากรู้อยากเห็นก็มองผู้หญิงของเขาอยู่ได้ มันน่านัก

            มินตราที่กำลังตื่นจากนิทราก็ค่อยๆ ชันตัวเองให้ลุกขึ้นมาอย่างมึนงง เพราะว่าได้ยินเสียงพูดคุยและมีแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ากระทบใบหน้า เห็นว่ารามินหันมายิ้มให้และกำลังแต่งตัวอยู่ ความร้อนก็แล่นริ้วขึ้นมายังใบหน้าอย่างรวดเร็ว

            อีตารามิน! แกล้งให้ลูกน้องเข้ามาเห็นเธอแน่ๆ มินตราคิดในใจแล้วก็จดความแค้นครั้งนี้เอาไว้ในใจ รอวันที่จะชำระคืนอย่างแสบสันต์

            “หลับสบายไหม ดูให้หน่อยสิว่าเสื้อผ้าของผมเป็นไงบ้าง” รามินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้ลูกน้องถอยออกไป ก่อนจะเดินไปอ้อนคนตัวเล็กที่ยังนอนอยู่บนเตียง

            ตอนนี้เขาจะอ้อนแม่ตัวดีให้อายม้วนเลย คอยดูสิ

            มินตราหน้าบูดเพราะยังรู้สึกว่าตัวเองนอนไม่พอ แถมเขายังมายิ้มลอยหน้าลอยตาให้อีก ดวงตากลมโตตวัดมองร่างกายสูงใหญ่ที่งดงามอย่างรวดเร็ว ก็เห็นว่าเขาใส่สูทสีเทาที่เป็นเงามันเลื่อมจับตาเข้ากับกางเกงสแล็กสีเทาที่เขาใส่อยู่เช่นกัน

            รามินคนนี้รูปงามราวกับเทพเจ้าปั้นแต่ง ไม่ว่าจะร่างกายแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ใต้ชุดสูทเนื้อดีหรูหราและแพงระยับ เพราะนอนกอดกันมาแล้วทั้งคืนถึงได้รู้ว่าเขารูปงามตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีสิ่งไหนเลยที่ไม่งดงาม

            ไม่ว่าจะเป็นกรอบหน้าคมคาย มองออกชัดเจนว่ามีเสี้ยวจากทางตะวันตก ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนราวกับคาราเมลแสนหวาน จมูกโด่งได้รูป รับกับริมฝีปากรูปกระจับ ไหนจะขนตางอนยาวที่ดูเหมือนว่าจะยาวยิ่งกว่าของเธอซะอีก มินตราอดที่จะอิจฉาไม่ได้

            ยิ่งมองก็ยิ่งชวนให้หลงใหล จนยากที่จะถอนสายตาออกมาจากใบหน้าของเขา

            “ไง เป็นไงบ้าง หลับสบายไหม” คนตัวโตพูดพลางจงใจฉีกยิ้มให้สาวน้อยอย่างอารมณ์ดี ฉุดให้มินตราหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองได้

            รามินยิ้มกริ่ม เพิ่งจะเคยเห็นเธอตื่นนอนเป็นครั้งแรก สายตาของเธอดูขุ่นมัวอยู่เล็กน้อย คงจะกำลังง่วงอยู่ เขาไม่ได้หวังให้คนตรงหน้ามองเขาเป็นเจ้าชายหรอก แค่อยากได้ยินว่าเขาดูดีบ้างก็เท่านั้น เพราะดูเหมือนว่านักไวโอลินสาวคนนี้จะไม่สนใจกับใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเลย คิดแล้วก็โมโหอีกนั่นแหละ แต่เมื่อเห็นสายตาของเจ้าหล่อนดูเคลิบเคลิ้มหวั่นไหวพอใจขึ้นมานิดหน่อย

            แต่เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางจิ้มลิ้มของหล่อนนี่สิ เขาอยากจะเปิดหน้าต่างแล้วก็กระโดดน้ำตายนัก

            “เหมือนงูเหลือมเลยค่ะ มันเหมือนแบบนั้นจริงๆ นะ มินตราคิดในใจ

            “ก๊าก ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะร่าของทอมสันดังขึ้นมา เขากำลังยกอาหารเช้าเข้ามาให้พอดี ไม่นึกว่าจะได้ยินอะไรที่สุดฮาแบบนี้แต่เช้า

            รามินหน้าซีดเผือดกับคำบอกของมินตรา ลูกน้องคนอื่นที่อยู่ภายในห้องนอนเคลื่อนตัวออกจากห้องอย่างเข้าใจสถานการณ์ จากนั้นเสียงระเบิดหัวเราะของชายชุดดำหน้าดุก็ประสานเสียงกันดังลั่น เพราะกลั้นเอาไว้ไม่ไหว ทอมสันที่รู้ชะตากรรมตัวเอง วางถาดอาหารเช้าไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะเลี่ยงออกจากห้องปิดประตูและกดล็อกลูกบิดให้เสร็จสรรพ

            แต่ถึงอย่างนั้นเสียงหัวเราะก็ยังดังแว่วมาภายในห้องนอนได้อยู่ดี

            “งูเหลือม อืม อย่างนั้นเหรอ” รามินที่นิ่งไปอึดใจค่อยๆ รูดเนกไทสีขาวที่ลูกน้องบรรจงผูกให้อย่างดีออกจากคอช้าๆ มองหน้าหวานอย่างหมายมาด

         “มาเล่นเกมงูเหลือมเขมือบเหยื่อกันหน่อยไหมหนูมิน พอดีว่าผมยังหิวท้องกิ่วมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” พูดจบร่างสูงก็เหวี่ยงเสื้อสูทตัวนอกที่เป็นเงามันเลื่อมสีเทาออกจากตัว เหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวเท่านั้น

            มินตราเองก็สะดุ้งเยือกเมื่อเห็นว่าหน้าของรามินโกรธนิดๆ และทำท่าเหมือนจะปล้ำเธอ

         “เมนส์จะมายังไงก็ช่างหัวมันแล้ว คอยดูสิหนูมิน ถ้าผมไม่ได้กลืนคุณลงท้องอย่ามาเรียกผมว่ารามินเลย!

 



นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ

ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<

 

 


 
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

2,416 ความคิดเห็น

  1. #2405 percussIon (@only-_-me) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 17:47
    ไหนว่าไม่เอานางร้าย ผญ ไง อร๊ายกกกกกกกกกกกกกกกกก



    #2405
    0
  2. #2404 ปรายฟ้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 00:45
    สนุกมากๆเลยคะ รักรามินหนูมิน

    แต่เกลียดคุณนางแบบ เวอร์ๆ

    #2404
    0
  3. #1310 myapple (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 22:30
    ต้องสอยมาไว้ในครอบครองให้ได้...สู้สู้ กร๊ากกกกก
    #1310
    0
  4. #1309 momo_chi (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 00:30
    #198 : ความคิดเห็นที่ 2384
    เจ้มู้ชื่อเพลงไรน้าา ลืมโหลดเก็บไวอา
    Name : ฟoJน้ำ< My.iD > [ IP : 124.121.236.160 ]
    Email / Msn: - '>
    วันที่: 9 พฤษภาคม 2554 / 17:10
    เพลง Ice Pond By 2nd Moon จ้า
    ขอโทษที่ตอบช้านะคะ ไม่ได้เข้ามาดูเลย
    TT_TT
    #1309
    0
  5. #1308 ฟoJน้ำ (@WizarDPollY) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2554 / 17:10
    เจ้มู้ชื่อเพลงไรน้าา ลืมโหลดเก็บไวอา
    #1308
    0
  6. #1307 Baby lucky (@duni) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 11:32

    พี่มู่ลบเร็วจังอะไม่ได้อ่านเลยเสียใจอย่างแรง

    #1307
    0
  7. #1306 เป็ดย่างลนไฟ~ (@eweh11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 22:14

    รอหนังสือจ้า

    #1306
    0
  8. #1305 Doll_lucky (@luckypuzz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 15:15
    ตานแน่ๆ
    #1305
    0
  9. #1304 SAYONARA ♥ (@ry-cher) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 00:12
    ราล์ฟจ๋า ให้หนูมินแต่งหน้าก่อน > < 55
    #1304
    0
  10. #1303 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 08:37
    อย่างนี้จะได้แต่งง่ายๆเหรอออ??
    = =;;
    #1303
    0
  11. #1302 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 19:02
    งานเข้าแล้ววววววววววว
    #1302
    0
  12. #1301 pear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 21:24
    สนุกมาก ๆ เลยค่ะ !!
    #1301
    0
  13. #1300 I love it (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 23:26
    ใครก๊านนน!!! ท่าทางข้ามหน้าข้ามตามั๊ก!!!
    #1300
    0
  14. #1299 kik-dek-d (@kik-dek-d) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 09:37
    รวมเล่ม รวมเล่ม อ่านแล้วมีฟามสุขมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1299
    0
  15. #1298 Chicky ya ya ya (@wanjaiwanyen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 12:22
    ราล์ฟจ๋านี่น่ารักจังเลยเนอะ
    #1298
    0
  16. #1297 leah_lovelove (@phantom7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 14:37
    เจ้านายกับลูกน้องพอๆกัน อิอิ
    วางแผนรวบรัดมินตรา

     
    #1297
    0
  17. #1296 Sabato (@belivein_love) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 13:38
     หล่อนเป็นใคร!!! ออกไปเลยนะ!! หนูมินจ๋าจัดการเลย เย้ๆ
    #1296
    0
  18. #1295 Bell (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 12:41
    เจ๊มู่... มีเรื่องเเปลกๆละ เเต่ฮามาก *-*

    คือ เบลล์อ่านนิยายเจ๊มู่ทุกเรื่องเลยนะ เเล้วเเม่ขอเบลล์เนี่ย... อ่านนิยายเจ๊มู่เรื่องนี้เรื่องเเรก เพิ่งมารู้วันนี้เเล้วก็เมื่อกี้เอง

    อยากจะบอกว่า กอดเเม่กลมเลย ฮาๆ

    คอมอยู่บนห้องพ่อกับเเม่ เเล้วเเม่ก็ปริ้นเรื่องเจ๊มู่มาอ่านเนี่ยเเหละเเต่วางไว้ที่โต๊ะเครื่องเเป้ง เบลล์เดินขึ้นห้องพ่อจะมาเล่นคอมเเต่เดินผ่านโต๊ะเครื่องเเป้งพอดี เห็นนิยายเรื่องนึงพอมาอ่านๆ เห็นคำว่าทอมสันกับรามินเเล้วก็หนูมินรีบลงข้างล่างเเล้วถามเเม่ว่า "เเม่ เเม่อ่านหนูมินกะรามินด้วยเหรอ"เเม่ยิ้มๆ เขาก็กอดเเม่ เเล้วบอกเเม่ว่า "หนูมินน่ารักดี ชอบ" เเม่ขำๆเเล้วก็บอกว่า "เรื่องนี้ฮาดี บ้าๆ"

    ปล. ไม่เคยอ่านนิยายเเล้วเหมือนกับเเม่ได้ขนาดนี้ จะอ่านก็เเต่เเม่ยัดมาให้อ่าน ฮาๆ จะรอซื้อเล่มนะ ออกเมื่อไรก็บอกๆกันมั้งนะเจ๊ ^^ Love :)
    #1295
    0
  19. #1294 tanggwar (@tanggwar) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 13:18
    รามิน
    เฉงหัวยัยนางแบบออกจากบ้านไปเลยกรี๊ดดดดด~~
    #1294
    0
  20. #1293 basketsss (@basketsss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 23:30
    อ๊าก!!นังนี่คือครายยยยยย
    #1293
    0
  21. #1292 ❤ PANPAN (@laemp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 21:14
    ราล์ฟจ๋าน่ารักไม่ไหวจะเคลียร์ แต่ตอนนี้งานเข้าแล้วสิ 5555555
    #1292
    0
  22. #1291 yulyoon (@yulyoon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 21:11
    งานเข้าแล้วค่ะ พี่ท่าน จะทำยังไงดีเอ่ย
    #1291
    0
  23. #1290 berrypla (@alevin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 12:41
    น่ารัักจริงๆ อิอิ
    อ่านแล้วเขินนมากมาย
    กำลังแอบปันใจให้ทอมสันเล็กๆ ฮ่าๆ
    ขี้เล่นน่ารัก ^^
    อยากให้เรื่องนี้ออกเป็นรูปเล่มค่ะ ^^
    จะรอซื้อเลย
    #1290
    0
  24. #1289 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 12:05
     ราล์ฟน่าร๊ากกกกกกก
    หนูมินก็น่ารัก
    เพลงประกอบเหมือนในเกมเลยเจ้

    อยากให้เป็นเล่มๆๆๆๆๆๆ

    THK'
    #1289
    0
  25. วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 11:46
    โอ้ว...งานเข้าๆ
    #1288
    0