ตอนที่ 3 : ♠ TRICK 01 ♠ Can’t Touch Your Heart ...100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    9 ก.ค. 62


TRICK 01

Can’t Touch Your Heart

(...100%)


            “เธอต้องมาเป็น

 

 

         “นายครับ” แต่เสียงเคาะประตูและตามด้วยเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านนอก ดังขึ้นมาทำให้รามินนึกหงุดหงิด คิ้วเข้มของเขาขมวดติดกันแน่น

            ในขณะที่หัวใจดวงน้อยของมินตราเต้นแรงกระหน่ำไปหมด เมื่อกี้เขาเกือบจะจูบเธอเชียวนะ หญิงสาวนึกในใจ ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างขึ้นมากกว่าเดิม รามินหันมามองร่างบางที่นอนแข็งทื่ออยู่ใต้ร่างอีกครั้ง นึกอยากจะหัวเราะ ท่าทางของเธอเหมือนเด็กน้อยที่กำลังตกใจอย่างรุนแรงจนทำอะไรไม่ถูก ตัวแข็งกลายเป็นตุ๊กตาไปซะแล้ว

            ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของเขา คงจะมีแต่รอยยิ้มที่มุมปากบางๆ เท่านั้น

            ฝ่ายคนสนิทอย่างทอมสันที่รออยู่หน้าห้องก็นึกแปลกใจที่เจ้านายไม่ขานรับอะไรเลย ทั้งที่ปกติรามินจะความรู้สึกไวมาก แม้จะหลับสนิทอยู่แต่เมื่อมีใครมาเรียกก็จะตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพราะอาชีพการงานของต้องเสี่ยงกับอะไรหลายๆ อย่าง มาเฟียหนุ่มจึงมักจะตื่นตัวเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

            แต่ทำไมตอนนี้นายของเขาถึงได้เงียบกริบนัก

         ทอมสันคิดแล้วก็ยกมือขึ้นเคาะประตูไม้สักบานหนาอีกครั้ง พร้อมกับส่งเสียงเรียกคนที่อยู่ด้านในไปด้วย

            “นายครับ”

            “เออ!” คราวนี้ได้ยินเสียงคนเป็นนายที่ส่งเสียงออกมาจากห้องพักอย่างฉุนๆ

            คนที่เป็นลูกน้องอย่างทอมสันถึงกับสะดุ้งเพราะเข้าใจอารมณ์ตอนนี้ของรามินได้เป็นอย่างดี ซวยล่ะสิ นายกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แน่ๆ

            มินตราเองก็ได้สติเพราะคำพูดห้วนๆ ของรามิน มือน้อยจึงออกแรงผลักไหล่หนาของรามินอีกครั้ง

            และครั้งนี้ได้ผลร่างหนาของรามินผงะออกไป พร้อมๆ กับที่เธอคว้าเอาไวโอลินคู่ใจของเธอมาไว้ในมือ วิ่งหน้าตาตื่นเปิดประตูออกไป และชนโครมเข้ากับร่างสูงใหญ่ของทอมสันที่ยังยืนรอผู้เป็นนายอยู่ด้านนอก

            “ว้าย!” แรงปะทะที่เกิดขึ้นทำให้ร่างบอบบางของหญิงสาวล้มที่พื้น พร้อมกับไวโอลินที่เหวี่ยงไปถูกหน้าอกขาวและแข็งแรงของรามินดังปึ้ก

            เจ็บคนละดอก

            ทอมสันคิดในใจแล้วก็กลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของทั้งมินตรา รามิน แต่ละคนกุมร่างกายส่วนที่เจ็บไว้ รามินกุมหน้าอกตัวเองสีหน้าเจ็บปวด มินตราเองก็กุมจมูกแล้วก็ครางออกมาเบาๆ ส่วนตัวเองเขาก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บเสียเมื่อไหร่ จุกอยู่พอสมควรเลยล่ะ เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่แรงเยอะชะมัด ทอมสันคิดพลางลูบหน้าอกที่จุกน้อยๆ เพราะแรงกระแทกจากหญิงสาวไปด้วย

            “นี่เธอเป็นผู้หญิงนะ กระโดกกระเดกไปไหนของเธอ” รามินพูดอย่างฉุนๆ เพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียว เขาถึงเสียหน้าต่อหน้าคนสนิทมากกว่าหนึ่งครั้ง หยิบเอาไวโอลินขึ้นมาจากพื้นแล้วก็หิ้วปีกของหญิงสาวขึ้นมาด้วย

            “ก็ คุณน่ะ คิดจะทำอะไรของคุณล่ะ” แม้จะกลัวแต่สาวน้อยก็ไม่กล้าที่จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น

            ถ้าคนสนิทของเขาไม่เข้ามาเรียกเธอจะไม่ถูกเขาปล้ำเอาเหรอ ดวงตาไหวระริกที่มองมาด้วยท่าทางตื่นๆ สีหน้านั่นมันทำให้รามินนึกมันเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก อยากจะแกล้งให้คนตัวเล็กขวัญหายเล่นเพื่อจะได้รู้ว่าสาวน้อยคนนี้จะทำสีหน้าแบบไหนให้เขาได้เห็นอีกบ้าง

            แต่ติดที่สีหน้ายิ้มๆ ของคนสนิทนี่แหละ เขาเลยจำใจปล่อยแขนของเจ้าหล่อนไป มองตามร่างเล็กที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกไปโดยที่ไม่ได้เอาของรักติดมือไปด้วย รามินส่ายหน้าไปมาแล้วก็จ้องหน้าทอมสันเมื่อเห็นว่าลูกน้องกำลังกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถอยู่

            “เรื่องนี้มันตลกมากสินะ ทอม” เขาพูดเบาๆ และทำให้เจ้าของชื่อต้องหันหน้าซ่อนรอยยิ้มทางอื่นแทน

            “ว่าไง มีอะไร” ชายหนุ่มเจ้าของกาสิโนเดินเข้าห้องอีกครั้ง พร้อมกับทอมสันที่ก้าวตามมาพร้อมกับปิดประตูตามหลังให้ด้วย

            รามินวางไวโอลินของมินตราไว้ที่โต๊ะทำงานก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ดึงเสื้อเชิ้ตลำลองและกางเกงสแล็กที่ใส่สบายๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

            “ข่าวว่ามีคนของแบรนดอนขึ้นเรือเรามาด้วยครับ” เขาตอบ รอดูว่านายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง

            มือหนาที่กำลังสวมเสื้อผ้าให้ตัวเองอยู่นั้นชะงักไป ใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อยๆ หันไปมองคนสนิทพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อรู้ว่ามีศัตรูทางธุรกิจลักลอบขึ้นเรือมาได้ทั้งที่เขาสั่งให้คนตรวจสอบคนที่จะขึ้นมาแล้วอย่างดีแท้ๆ แต่ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายเป็นถึง อเล็กซิส แบรนดอน แชง คู่แข่งตัวฉกาจของเขา

            “รู้ตัวคนรึยัง” เขาถามไปอีก แล้วก็คิดหาทางรับมือกับแบรนดอนไปด้วย

            “ยังครับ แต่คิดว่าอีกไม่นานคนได้ตัว” ทอมสันกล่าว เขาเองก็พยายามสืบเสาะหาตัวคนที่แฝงมาแล้ว แต่ก็ทำได้ลำบากพอสมควร การปลอมแปลงเอกสารและประวัตินั้นถูกนำมาใช้ในชั้นเชิงการธุรกิจใต้ดินเนิ่นนาน กว่าจะสืบหาได้ความก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน

            “จัดการเงียบๆ อย่าให้แขกต้องตกใจ” เขาสั่งและทอมสันก็ค้อมศีรษะรับคำ ร่างสูงใหญ่ของรามินก้าวออกมาจากห้องอย่างสง่าผ่าเผย ตอนนี้เขาอยากจะไปตรวจตราดูสถานการณ์ข้างนอกสักหน่อย เผื่อว่าจะมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติม

 

 

            “พี่แก้มต้องช่วยมินนะ” สาวน้อยหน้าหวานคร่ำครวญกับรุ่นพี่สาว เมื่อเธอรู้ตัวว่าตัวเองลืมเอาไวโอลินออกมาจากห้องของตาบ้าคลั่งกามที่เป็นเจ้าของเรือนี้ติดมือมาด้วย

            “ถ้าไม่มีไวดี้ของมิน มินจะเล่นไวโอลินได้ไง”

            ไวดี้ที่ครวญหามันก็คือไวโอลินสุดที่รักของเธอนั่นเอง

            เพราะความตกใจทำให้รีบวิ่งหนีอออกมาโดยลืมหันไปหยิบเอาไวดี้ที่รักมาด้วย แค่คิดหน้าก็ร้อนฉ่าเหมือนเป็นไข้สักสี่สิบองศาเสียแล้ว เขาเกือบจะจูบเธอเชียวนะ เพียงแค่นี้ก็ทำให้หน้าเนียนแดงระเรื่อเพราะเลือดสาวสูบฉีดหนักหน่วงได้แล้ว

            “ห้องของคุณรามินเหรอ” แก้มแก้วถามรุ่นน้องสาว แล้วก็สังเกตว่าใบหน้าของมินตราแดงซ่าน เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ หล่อนคิดอย่างสงสัย อยากจะรู้เรื่องราวทุกอย่างเสียจริง

            “อืมค่ะ” มินตราพูดไม่ออก ได้แต่บิดตัวไปมาด้วยความขัดเขิน

            “แล้วไวโอลินของมินไปอยู่ในห้องของคุณรามินได้ยังไง” ถามจบแล้วแก้มแก้วก็เห็นหน้าที่แดงอยู่แล้วของมินตรายิ่งแดงเถือกเข้าไปใหญ่ ท่าทางจะมีเรื่องอะไรแน่ๆ

            “มินไปคุยงานกับเขาน่ะค่ะ แล้วก็ลืมทิ้งไว้” มินตราบอกเสียงอุบอิบ เรื่องอะไรจะกล้าเล่าความจริงให้แก้มแก้วฟังล่ะ แค่คิดใบหน้าก็ร้อนวูบวาบเสียแล้ว ถ้าเล่าไปเลือดกำเดาของเธอคงจะไหลออกมาไม่หยุดแน่ๆ

            “แล้วทำไมไม่ไปเอาเองล่ะจ๊ะ” เมื่อแก้มแก้วถามเช่นนี้ รุ่นน้องคนสวยก็เงียบกริบ มินตราใจสั่นหวั่นหวามไม่รู้จะสู้หน้าของรามินอย่างไรนี่นา เมื่อทำอะไรไม่ได้ ดวงหน้าหวานก็เบ้หน้าและเบ้ปากเหมือนกำลังจะร้องไห้ คนที่อายุมากกว่าเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าไปมาแล้วก็ตบไหล่เบาๆ

            “เอาเถอะจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปเอาให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้นะ” แก้มแก้วเสนอออกไป ก็เห็นว่ามินตรามีสีหน้าดีขึ้นมาได้นิดหน่อย

            “อะไรเหรอคะ”

            “เล่นสล็อตให้พี่หน่อยสิ เอาแค่หมื่นนึงก็พอนะ” แก้มแก้วหมายมาดในใจ ความจริงหล่อนก็ไม่อยากได้เงินมากมายขนาดหรอก แต่อยากรู้ว่ารุ่นน้องจะดวงดีแค่ไหนกัน เพราะจากที่ได้ยินคนอื่นเล่ามาว่าก่อนหน้านี้ที่ห้องโป๊กเกอร์มินตรากวาดเงินของรามินมาได้เยอะทีเดียว

            เมื่อถามเจ้าตัว ก็บอกว่าเพราะดวงดีมากกว่าเล่นแบบไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ แต่เธออยากจะเห็นกับตาจริงๆ

            “หา หมื่นนึง มินจะทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ” มินตราร้องอย่างตกใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของแก้มแก้วเธอก็ยอมพยักหน้าในที่สุด

            “อา แต่ว่าเอาชิพที่มินได้มาก่อนหน้านี้ก็ได้นี่นา” สาวน้อยต่อรอง เมื่ออยู่บนเรือที่โอนเอนเล็กน้อยตามกระแสคลื่นก็ทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว อยากจะนอนพักสักหน่อย แต่สีหน้ารุ่นพี่กลับเด็ดเดี่ยวบอกว่าจะไม่ยอมเด็ดขาดหากเธอไม่เล่นสล็อตให้ดู

            “ก็ได้ แต่พี่แก้วต้องไปเอาไวดี้ให้มินก่อนนะ” สุดท้ายมินตราก็พูดเสียงค่อยอย่างจำยอม และเมื่อเห็นรุ่นพี่พยักหน้าให้เธอก็เบาใจ

            แก้มแก้วเดินไปที่ห้องพักของรามินเพื่อตามหาไวโอลินให้รุ่นน้องสาว ก็เจอกับทอมสันที่รออยู่ก่อนแล้ว เขารู้หน้าที่ดีจึงเดินไปถือไวโอลินและส่งให้อย่างรวดเร็ว

            “ขอบคุณค่ะ” แก้มแก้วบอกแก่ทอมสันแล้วก็เดินตรงไปยังห้องสล็อตและรูเลต ที่มินตราบอกว่าจะไปรอตรงนั้น แล้วยังไม่มีทางจะไปเหยียบห้องของรามินอีกแล้ว พาให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้นกันแน่

         “ไม่เป็นไรครับ” ทอมสันตอบเธอไป นึกอยู่แล้วเชียวว่าสาวน้อยคนนั้นไม่กล้าเดินมาแถวนี้อีกแล้วแน่ๆ

            นึกไปก็แปลกที่ปกติเจ้านายของเขามักจะชอบสาวสวยเซ็กซี่ แต่ว่านักไวโอลินสาวคนนั้นดูใสซื่อบริสุทธิ์ ช่างผิดกับวิสัยของเจ้านายของเขาที่ไม่ชอบยุ่งกับสาวไร้เดียงสาเช่นนี้

            แก้มแก้วยิ้มให้ทอมสันก่อนจะเดินออกมา เธอไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ มินตราถึงยืนกรานว่าจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว แต่จะต้องสืบให้รู้ให้ได้ว่ามันเพราะอะไรกันแน่ มินตราถึงได้มีอาการแปลกๆ เช่นนั้นกลับมา และเมื่อเดินไปถึงห้องสล็อตเธอก็เห็นว่ามีผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังล้อมรอบตู้สล็อตตู้หนึ่งอยู่ พร้อมกับเสียงพูดคุยอะไรสักอย่างดังครึกโครมทีเดียว

 

 

            ร่างบางของแก้มแก้วค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปดูก็พบว่ามินตรากำลังเล่นสล็อตที่ตู้สล็อตและดูเหมือนว่าสาวน้อยจะได้มากกว่าเสีย เพราะเห็นครั้งใดก็จะเป็นเลขเจ็ดเรียงกันสามตัวตลอด หรือไม่ก็รูปเชอรี่ที่เป็นแต้มที่สูงที่สุดแล้ว

         “พี่แก้วๆ ดูสิ มินเล่นให้แล้วนะ แพ้บ้างเสียบ้าง พอแล้วเนอะ” มินตราเองเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของแก้มแก้วเดินมาข้างตัวก็อวดอย่างดีใจ รอยยิ้มสดใสของเธอเรียกเสียงครางเบาๆ จากผู้ชายที่รายล้อมได้เป็นอย่างดี

            แต่เจ้าตัวดูจะไม่รู้ตัวเองเสียเลยว่ากิริยาท่าทางของเธอนั้นดูเป็นธรรมชาติและน่ารักมากแค่ไหน

            “มินเล่นเองใช่ไหม?” แก้วแก้วถาม และเห็นว่ามินตรากดเอาชิพที่เล่นได้ออกมา ก่อนจะกวาดลวกๆ ใส่มือของรุ่นพี่ ส่วนตัวเธอนั้นคว้าเจ้าไวดี้ไวโอลินสุดที่รักมากอดเอาไว้แน่น

            “ไปเถอะ มินง่วงแล้วนะ” ท่าทางของสาวน้อยเริ่มอิดออดงอแงเพราะอยากจะนอนเต็มทีแล้ว

            แก้มแก้วเห็นอย่างนั้นก็ไม่กล้าจะว่าอะไรเลยจูงมือรุ่นน้องออกมาจากห้องสล็อตเงียบๆ รามินเองที่หยุดมองสาวเจ้านานสองนานก็อดทึ่งไม่ได้ สาวเจ้าดวงดี ตาไว แถมยังไหวพริบดีอีกด้วย แบบนี้เขาต้องพิสูจน์อีกทีแล้วล่ะ ว่าผู้หญิงคนนั้นมีโชคหรือฝีมือมากกว่ากัน

            “ทอมสัน” เขาเรียกหามือขวา เมื่อร่างสูงใหญ่ของทอมสันก้าวมาพอดี

            “ครับ” อีกฝ่ายรับคำอย่างงงๆ ไม่ใช่ว่าเจ้านายจะขึ้นไปเคบินบนดาดฟ้าหรอกหรือ แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่ห้องสล็อตได้

            “เมื่อแขกกลับไปหมดแล้ว เอาตู้สล็อตเบอร์สามถ่วงทะเลทิ้งไปซะ!

            “เอ๊ะ!? อะไรนะครับ” เขาท้วงอย่างงงๆ ตู้สล็อตพวกนั้นราคาไม่น้อยเลยทีเดียว แล้วกว่าที่จะได้มา กว่าจะติดตั้งอีก แล้วจู่ๆ ทำไมเจ้านายของเขาถึงสั่งให้โยนมันทิ้งทะเลได้ลง

            “เพราะมันทำให้ฉันขาดทุน” ว่าแล้วร่างสูงของรามินก็เดินกระแทกเท้าออกจากห้องสล็อตไปเงียบๆ

            ผู้หญิงคนนั้น มินตราคนนั้น จะต้องรู้ความจริงในเรื่องที่สงสัยและจับตัวมาให้เป็นผู้ช่วยมือซ้ายให้ได้ ถ้าหากว่าเธอมีทั้งดวงเล่นพนันขั้นเทพและไหวพริบดี ก็น่าจะใช้ประโยชน์จากการแข่งกับพวกเศรษฐีที่มาประลองกันในกาสิโนลอยน้ำได้ เขาคิดแล้วก็พยักหน้า มันคงไม่มีอะไรยากหรอกมั้งถ้าไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นตรงๆ

            แต่เรื่องมันกลับไม่เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิด

            มินตราทำหน้าเหลอหลา หลังจากที่ได้ยินข้อเสนอที่รามินยื่นให้ ว่าด้วยการมาเป็นมือซ้ายให้กับรามิน แอล อีวาน มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คนนี้

            ตานี่ ท่าจะบ้ามินตราคิด เมื่อจู่ๆ รามินก็สั่งให้คนไปเชิญให้มาร่วมทานมื้อกลางวันกับเขา หลังจากที่ช่วงเช้าเธอได้ทำหน้าที่นักไวโอลินอย่างเยี่ยมยอดในห้องอาหารไปแล้ว

            ส่วนรามินเองก็ตกใจเพราะว่าจะพูดกับเธอเข้าใจง่าย แต่ที่ไหนได้ผู้หญิงคนนี้กลับมองมาด้วยสายตาแปลกๆ และดูเหมือนจะกล่าวหาอยู่ในที ไม่เคยเจอสายตาแบบนี้มาจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน ปกติมักจะมีแต่สายตาชื่นชม หลงใหล ปลาบปลื้มอะไรทำนองนั้น แต่สำหรับนักไวโอลินสาวคนนี้

            เขาดูเหมือนคนคลั่งกามในสายตาของเธอไปเสียแล้ว

            “จะไม่ลองฟังข้อเสนอดูอีกสักนิดเหรอครับ” รามินประสานมือกันและวางไว้บนโต๊ะ พยายามอย่างยิ่งที่จะใจเย็น โดยที่คนสนิทและลูกน้องของเขาที่ยืนคอยบริการข้างๆ ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง

            เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเจ้านายของพวกเขามาก่อนบ้างล่ะ แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ พวกเขาอ่านเธอไม่ออกเลยสักนิดเดียว

            “ไม่เอาล่ะค่ะ ฉันเล่นไวโอลินอย่างเดียวก็ยุ่งพอแล้วค่ะ” เธอตอบแล้วก็ชำเลืองดูดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาไปด้วย

            ขนตาเขาหนาจัง หญิงสาวคิดในใจ ยาวกว่าของเธออีกล่ะมั้ง หน้าหวานราวกับผู้หญิงแน่ะ และอีกมากมายที่ผุดออกมาจากความคิดของเธอ หากชายหนุ่มรู้เข้าเขาจะต้องทำหน้าไม่ถูกเป็นแน่

            “อืม งั้นก็ไม่ต้องเล่นไวโอลิน มาอยู่ทำงานให้ผมดีกว่า” เขาเสนออย่างใจเย็น

            “ไม่เอาอ่ะค่ะ ฉันจะไปช่วยอะไรคุณได้” เสียงหวานบอกพลางมองหน้ารามินอย่างไม่เข้าใจ

            เธอไม่ได้หุ่นล่ำเหมือนคนติดตามของเขานะ จะให้ไปทำอะไรกันเล่ากาสิโนลอยน้ำใหญ่ยักษ์แบบนี้เขาต้องรวย มีอิทธิพลมากมากมาย รวมไปถึงศัตรูด้วย ท่าทางเขาเหมือนมาเฟียไม่มีผิด ขืนทำงานให้จริงๆ แล้วถูกลูกหลงเธอจะไม่แย่เอาเหรอ อีกอย่างเมื่อวานที่เจอกันในห้องนอนยังเกือบจะถูกปล้ำเอาเลย เรื่องอะไรจะเอาตัวเองไปนอนรออยู่บนเตียงล่ะ ไม่มีทางซะล่ะ!

            รามินเองเริ่มหมดความอดทน เลยบังคับให้เธอเดินไปคุยที่ห้องทำงานของตนเอง มินตราเองก็หวั่นใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ต้องเดินตามเขาไปอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ก็ผู้ชายชุดดำหน้าดุดันประกบไว้ทุกทางแบบนี้ จะให้เดินหนีไปทางไหนได้ล่ะ

            เมื่อมาถึงห้องทำงานที่ดูมืดๆ วังเวงในสายตาของมินตรา เธอก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อร่างสูงของรามินค่อยๆ ถอดเสื้อตัวนอกออกและยังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกสองสามเม็ดด้วย หญิงสาวมองภาพนั้นแล้วร้อนวาบไปทั้งหน้า

            ตาบ้านี่จะเต้นระบำเปลื้องผ้าให้ฉันดูหรือไง หญิงสาวคิดในใจอย่างขัดเขิน

 

 

            “เรามาเล่นโป๊กเกอร์กัน” รามินพูดเมื่อหยิบเอาสำรับไพ่ติดมือมาสำรับหนึ่ง แล้วก็โยนให้ลูกน้องเป็นคนแจกไพ่

            “ถ้าคุณแพ้ผม ผมจะไม่บังคับคุณอีก” ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ขณะเดียวกันทอมสันก็ผายมือให้มินตราไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับรามินด้วย

            แบบนี้มันรวมหัวกลั่นแกล้งเธอนี่นา หญิงสาวคิดพลางทำหน้าหงิกอย่างไม่ปิดบัง

            รามินเห็นแล้วก็แปลกใจ ผู้หญิงคนนี้ทำท่ากลัวเขา แต่ขณะเดียวกันเธอก็ไม่ปกปิดว่าอารมณ์ของเธอเป็นอย่างไร โกรธก็แสดงออกมาว่าโกรธ กลัวก็แสดงออกมาว่ากลัว ยิ่งรู้จักก็ยิ่งน่าค้นหามากขึ้น เขาคิดพลางมองหน้าหวานที่ทำปากยื่นน้อยๆ เพราะถูกบังคับฝืนใจ

            “ถ้าไม่ฉันชนะคุณ คุณต้องเลิกยุ่งกับฉันนะ” สาวน้อยบอกเสียงแง่งอน แล้วก็มองรอบตัวอย่างหวั่นใจ

            หวังว่าเขาคงไม่นึกบ้าลุกขึ้นมาปล้ำเธอตอนนี้หรอกนะ เธอคิด ก็บรรยากาศตอนนี้มันน่ากลัวนี่ ถ้าถูกปล้ำใครกันจะมาช่วย

            ลูกน้องชุดดำหน้าดุของรามินหรือ ดีไม่ดีจะช่วยกดร่างของเธอลงกับพื้นให้รามินปล้ำง่ายๆ มากกว่าล่ะมั้ง คิดเองมินตราก็กลัวเอง ใจสั่นหวั่นไหวไปหมด แต่ความโกรธดูเหมือนจะมีมากกว่าความกลัวในนาทีนี้

            แต่สำหรับรามินมองเธอด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง นี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอแสดงความรู้สึกออกมาอย่างซื่อตรงโดยไม่กลัวอิทธิพลของมาเฟียเลย แถมยังสั่งเขาเป็นอีกต่างหาก

            “ได้ครับคุณผู้หญิง” เขาตอบรับแล้วก็เฝ้ามองทุกสีหน้าอารมณ์ของเธออย่างชอยใจ

            แม้กระทั่งคนสนิทรอบข้างของรามินเองก็ด้วย แต่ไหนแต่ไรมาพวกเขาเจอแต่ผู้หญิงที่แต่งเติมเสริมเสน่ห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า รวมทั้งจริตกิริยาท่าทางของพวกหล่อน จนมองไม่เห็นความเป็นธรรมชาติเลย แต่สำหรับนักไวโอลินสาวคนนี้กลับดูเป็นตัวของตัวเอง ใสซื่อบริสุทธิ์

            และสุดท้ายพวกเขาก็กลัวใจของเจ้านาย สาวน้อยคนนี้ดูใสซื่อไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าเจ้านายของพวกเขาจะจัดการยังไงถ้าหากว่ามินตรายังดื้อดึงอยู่แบบนี้

            แล้วรามินก็อารมณ์เสียขึ้นมาจนได้ เมื่อมินตราแกล้งแพ้อยู่เรื่อยๆ

            เมื่อมินตราได้ไพ่ดีๆ เธอก็จะขอเปลี่ยนทิ้งไพ่สวยๆ ไป และเมื่อไพ่ไม่ดีก็กลับไม่ยอมทิ้ง ทำเอาคิวเข้มของรามินขมวดติดกันแน่นเพราะเริ่มจะโมโหคนตัวเล็กที่กล้าเล่นตุกติกซึ่งหน้า

            “ถ้าคุณแกล้งแพ้ ผมจะตบหน้าคุณ” คำพูดนั้นทำเอาดวงตาเธอลุกพรึบเป็นไฟทันที

            “คุณไม่กล้าหรอก” เธอพูดเสียงสั่น กลัวเหลือเกินว่าเขาจะตบตีทำร้ายร่างกายของเธออย่างที่พูดมา

            “ก็ลองดู” เขาพูดเสียงเรียบหน้าตึงเพราะไม่พอใจในตัวหญิงสาว

            คราวนี้มินตราเลยตั้งใจจะแกล้งชนะสักครั้ง เพื่อว่าจะได้เป็นอิสระเสียที อีกอย่างแพ้มาตั้งหลายตา เขาคงไม่อยากจะเอาเธอไปทำงานด้วยแล้วล่ะ แต่เรื่องมันกลับผิดคาดเพราะหนนี้ไม่มีไพ่ดีๆ ในมือเลย อีกอย่างตอนที่คนสับไพ่ก็ไม่ทันได้มองด้วย

            ซวยล่ะสิ หญิงสาวนึกเหงื่อตกอยู่คนเดียว

            เมื่อแพ้ร่างสูงใหญ่ของรามินก็ยืดตัวลุกขึ้นมันที มินตราหลับตาแน่นตั้งท่าจะหนีแต่ชายหนุ่มคว้ามือเธอไว้ทัน สาวน้อยร้องหาแม่ในใจเมื่อคิดว่าชายหนุ่มจะตบหน้าอย่างที่บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ แต่สะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว เมื่อปลายจมูกโด่งและริมฝีปากหยักได้รูปนั้นประทับที่แก้มซ้ายของเธออย่างถนัดถนี่

            เมื่อตั้งสติได้รามินก็สะบัดตัวหนี พร้อมๆ กับที่ลูกน้องของรามินพร้อมใจกันก้มหน้าลง เพื่อไม่มองภาพหวานๆ ที่คลุ้งด้วยไอเลือดของเจ้านาย ผู้หญิงคนนี้ท่าทางจะต้องตาเจ้านายพวกเขามาก เพราะไม่เคยเลยที่รามินจะแสดงออกโจ่งแจ้งขนาดนี้ อีกอย่างดูเหมือนว่าเจ้านายกำลังโกรธอยู่ซะด้วยสิ

            “ไอ้คนคลั่งกาม ปล่อยฉันนะ” มินตราหวีดร้องแล้วก็วิ่งหนีทันที จุดหมายของเธอก็คือประตูห้องที่ปิดอยู่และมีชายร่างใหญ่ใส่สูทสีดำสองคนเฝ้าเอาไว้

            “จับตัวมา อย่าให้หนีได้นะ!” สิ้นคำสั่งประกาศิตของเจ้านาย บอดีการ์ดร่างใหญ่สองคนก็หิ้วปีกมินตราคนละข้าง และอุ้มลอยทีเดียวมาส่งที่ตรงหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง

            “นี่ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว ฮือ แม่จ๋า” สียงคร่ำครวญของคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มของชายหนุ่มในห้องได้เกือบทุกคน

            ผู้หญิงคนนี้น่ารักเป็นบ้า ถ้าไม่ติดว่าเจ้านายของพวกเขากำลังชอบเจ้าหล่อน พวกเขาจะต้องแย่งกันจีบเธอแล้วแน่ๆ พวกเขาไม่เคยได้ยินผู้หญิงของนายคนไหนร้องหาแม่เวลาอยู่ใกล้ๆ เจ้านายเลย คงมีแต่ รามินคะ รามินขา คุณราล์ฟคะ อะไรประมาณนี้ แต่ดูนักไวโอลินสาวคนนี้ดูจะเป็นอะไรที่แปลกใหม่จริงๆ

            “ฉันชักหมดความอดทนกับเธอแล้วนะ มานี่ คุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่องรึไง!” ชายหนุ่มเริ่มหัวเสีย มีอย่างที่ไหนหนีเขาเหมือนกับว่าเป็นยักษ์มาร พูดดีด้วยก็แล้ว ข่มขู่ด้วยก็แล้ว เห็นทีแบบนี้ลูกน้องเขาจะต้องเอาเรื่องนี้มาพูดตลอดทริปไปมาเก๊าเกือบครึ่งเดือนแน่ๆ

            “แม่จ๋า” ยิ่งเธอร้องครวญครางเท่าไหร่ ผู้ชายหน้าดุที่เป็นลูกน้องของรามินก็เอ็นดูเธอมากเท่านั้น ผู้หญิงคนนี้คงจะหนีจากเจ้านายเขาไม่ได้แล้วแน่ๆ ทอมสันถึงกับหัวเราะท่าทางของเจ้านายที่กำลังเดือดจัด กับภาพของมินตราที่กลัวจนหงอ

            ให้ตาย ละครเรื่องนี้สนุกจริงๆ

            รามินส่งสายตาพิฆาตไปมองคนสนิทเป็นเชิงบอกให้หุบปาก แล้วก็ลากแขนแม่ตัวดีที่ทำให้ขายหน้าลูกน้องไปยังห้องพักเล็กๆ ที่อยู่ในห้องทำงานทันที

            เมื่อประตูห้องพักเล็กถูกปิดลงเสียงหัวเราะแบบประสานเสียงของลูกน้องตัวใหญ่ของรามินก็ดังลั่น ชายหนุ่มกัดกรามกรอดนึกโกรธนัก แต่ก็โกรธคนตัวเล็กที่หลับหูหลับตาเรียกหาแม่จ๋าๆ อยู่มากกว่า

            “มะ!” ว่าแล้วรามินก็ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกของมินตราที่กลัวเขาจนเข่าอ่อนขึ้นมาจากพื้น และโยนไปที่เตียง

            “มาหาพ่อดีกว่ามา!” ร่างสูงใหญ่ของรามินขยับตัวเข้าหินตราอย่างคุกคาม เรียกเสียงกรี๊ดของมินตราได้อย่างดี

            คนข้างนอกที่ยังรอฟังเสียงรบราฆ่าฟันในห้องพักเล็กก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง เจ้านายของพวกเขากำลังถูกผู้หญิงมองเป็นโจรบ้ากามก็วันนี้แหละ

            รามินกัดฟันกรอด สาบานในใจว่าออกไปเมื่อไหร่เขาจะโยนไอ้ลูกน้องพวกนี้ไปลอยคอในทะเลสักวันหนึ่ง คอยดู!

            แต่สำหรับตอนนี้ เขามีหน้าที่ที่ต้องจัดการเสียงกรี๊ดๆ แสบแก้วหูนี้ให้เป็นเสียงครางเรียกชื่อเขาให้อ่อนหวานซะก่อน ถ้าทำไม่ได้อย่ามาเรียกว่ารามินเลย!

 

 

 


นิยายเรื่องนี้หมดสัญญากับทางสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊คแล้วค่ะ

มู่เลยเอามาทำ E-Book เองค่ะ มู่ขอฝากเอาไว้ด้วยนะคะ

ซื้อ E-Book ได้โดยการกดที่รูปปกใหม่ด้านบนได้เลย

หรือจะตรงนี้ก็ได้ค่ะ

หรือ >>Click!!<<


 


Talk 1…

Kohtipi Naerinda By Goong OST

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

2,416 ความคิดเห็น

  1. #2403 หมูปิ้ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 19:15
    รามินดูเหมือนร้าย แต่น่ารักค่ะ
    #2403
    0
  2. #2401 Zhe'sPeya' (@khunpeya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 23:10
    ฮ่าๆๆๆ สะใจ คุณราล์ฟจริงๆๆ
    #2401
    0
  3. #710 jibjae-taemin (@jibjae-taemin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 16:10
    คุณราล์ฟขา เสียเงินแค่เกือบแสนและเสียหน้าต่อหน้าลูกน้อง(เอง) ถึงกับอยากจะร้องไห้เลยหรอคะ? คริคริ 
    หนูมินของรีดเดอร์ก็จินตนาการล้ำเลิศ กลัวสารพัดว่าคุณราล์ฟจะทำมิดีมิร้าย ขยันร้องหาแม่จ๋าด้วย น่ารักอ่ะ
    หนูมิน >>>" ราล์ฟ....... "  
    คุณราล์ฟ >>> "จ๋า" 
    รีดเดอร์>>> " >/////////< " <<<< อาการของรีดเดอร์ตอนนี้ แถมนั่งกัดปากเพราะอยากกรี๊ดให้กับความน่ารัก


    #710
    0
  4. #709 Be Shy :) (@mintsleepy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 09:42
     555555555+ น่ารักมากกก อ่านไปเขินไป >< 

    กลับมาอ่านหลายรอบเลยค่ะ 5555555+
    #709
    0
  5. #708 ด๋าว ด่าว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2554 / 00:50
    น่ารักชอบมาก ๆ



    แต่งแนวนี้ก็ดีนะ สนุกอ่านไปหัวเราะไป



    ผ่อนคลายดีเหลือเกินจ้า
    #708
    0
  6. #707 _tubtim (@tubtimmy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 22:24
     นางเอก น่ารักมาก ! ><
    #707
    0
  7. #706 YUII-AP (@yuii-yuii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 20:06
    สนุกค่ะ
    น่ารักมากกกกกกกกก
    ชอบทอมสัน ตลกดี 55 5
    #706
    0
  8. #705 ☀Relax☀ (@momo_chic) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 09:40
    มินก็ราล์ฟจ๋าอยู่นั่นแหละ
    หารู้ไม่ จะทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบาก
    #705
    0
  9. #704 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 18:27

    ยายมิตรานี่แอ๊ยๆดี ชอบบบบบบบบบบบบ 5555555555555555

    #704
    0
  10. #703 orry555 (@orry555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 13:59
    เรื่องนี้สุดยอด น้องมู่
    #703
    0
  11. #702 bee-ry (@bee-ry) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 10:07
    นางเอกน่ารักจังเลย..อ่านไปยิ้มไป สนุกมาก
    #702
    0
  12. #701 pear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 20:52
    หนุกค่ะ ๆ
    #701
    0
  13. #700 I love it (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 21:31
    งึ๋ย~ มินน่ารักอะ

    จะบอกว่าชอบกว่าราล์ฟอีกอะ 555

    นางเอกอะไร๊~

    ปกติจะต้องสงสารนางเอก

    มาคราวน้ีสงสารพระเอกอะ

    อย่างฮาอะตอนนี้ เอิ๊ก~*
    #700
    0
  14. #699 kik-dek-d (@kik-dek-d) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2554 / 23:49
    สนุกดีคะเจ้ น่ารักทุกคนเลย ดูเป็นผู้ใหญ่แบบน่ารักๆๆๆ
    #699
    0
  15. #698 fonglin (@fonglin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 12:08
    น่ารักมากๆ  มินน้อยระวังให้ดีนะจ๊ะ
    #698
    0
  16. #697 Sabato (@belivein_love) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2554 / 14:13
     ชอบมากกกกก><
    #697
    0
  17. #696 basketsss (@basketsss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 20:37
    +อารมณ์เสียน่าดู อิอิ
    #696
    0
  18. #695 THE DRAK NIGHT (@boeeingg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 21:45
    555 น่าร้ากกกจัง ^-^
    #695
    0
  19. #694 AV®iL&S!ⓓ★ (@oarachi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 08:00
     แม้จะเป็นแนวที่เจ้อยากลองและพยายามมาก
    เจ้ก็ทุ่มสุดตัวเลยแฮะ

    อยากบอกว่าคำบรรยายสนุก
    เนื้อเรื่องน่ารัก เป็นปลื้มค่ะ ฮ่าๆ

    ยินดีด้วยอยากบอกว่าเจ้สอบผ่านใจหนูนะ
    THK'
    #694
    0
  20. #693 Chicky ya ya ya (@wanjaiwanyen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 10:54

    แบรนดอนหล่อมากเลยอ่ะ ^^

    #693
    0
  21. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 18:57
    ขอสมัครเป็นแฟนคลับทอมสัน กรี๊ดดดดดดดดด

    เรื่องนี้ทำไมผู้ชายน่ารักล่ะ ><

    ละลายๆๆๆๆ
    #692
    0
  22. #691 กินนร-กินรี (@ben-sira) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 14:17
    อ๊ายยยยยยย ตอนนี้หลงรักแบรนดอนอย่าง แร๊งงงง!
    #691
    0
  23. #690 ZYN_Tz (@zyntz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 19:01
    แนวนี้แหละเจ๋ง อ๊า คลั่งเพลงที่ใส่มาด้วย หลงเลยอ่า!!! เค้าชอบนายนะ พี่มู่จ๋า*-*
    #690
    0
  24. #689 pi-chan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 17:10
    ราล์ฟจ๋า.......เป็นมาเฟียที่น่ารักจิงจังมากกจ้ะ
    #689
    0
  25. #688 La Campanella (@mewon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 12:02
    อ่านแล้วหยุดไม่ได้เลยค่ะ สนุกจริงๆ

    ชอบมาก

    ไรท์เตอร์แต่งเก่งมากเลยค่ะ ^^
    #688
    0