ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 พ.ค. 58

http://40.media.tumblr.com/6ef3696a06164b52068b52c91b839aea/tumblr_ni1pft5Pmo1txswsmo1_1280.jpg

-03-

I Won’t Go Away, and Won’t Say Never

 

       เทมาริใจเต้นตึกตัก จะตายเพราะอายให้ได้ที่โผเข้ากอดชิกามารุก่อน แถมตอนนี้ยังทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะผละตัวออกจากเขายังไง

         ด้านชิกามารุเองก็หน้าแดง ชีพจรเต้นรัวไม่แพ้กับเทมาริ ไม่คิดว่าเธอจะโผเข้ามากอดก่อน วงแขนนุ่มๆ ของเธอที่โอบรัดรอบตัว รวมถึงกลิ่นอายที่เจือไว้ด้วยกลิ่นทรายที่แทบจะไม่ได้กลิ่น รู้จักกันมานานหลายปี ไม่เคยจะได้กอดใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน

         ทั้งสองตัวแข็งเป็นหินอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน ลมหายใจร้อนระอุ ตื่นเต้นกันจนเหงื่อซึม สุดท้ายก็เป็นเทมาริที่หน้ามืดแทบจะทนไม่ไหว ผลักเขาออกก่อน แล้วก็ละล่ำละลักเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อลืมเรื่องกอดกะทันหันก่อนหน้านี้

         “เอ่อ! ขอบใจนะที่มา นายมาไดยังไง” เธอหน้าแดงก่ำ ร้อนราวกับอยู่กลางทะเลทราย หัวใจยังไม่กลับมาเป็นปกติ

         “เอ่อไม่เท่าไหร่หรอก” ชิกามารุยกมือเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ เขาทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันที่ถูกกอดเอาแนบแน่นแบบนั้น

         แถมยังเป็นเทมาริด้วย คุโนะอิจิที่ขึ้นชื่อว่าใจร้ายมากที่สุดคนหนึ่ง แทบไม่เชื่อสายตาว่าเวลากลัวและหวั่นไหว เธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วๆ ไปนัก

         “แล้วนายมายังไงเหรอ” เทมาริยังไม่กล้าสบตากับชิกามารุจนแล้วจนรอด เธอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ เสมองไปทางนั้นทางนี้เพราะไม่กล้าจะมองหน้าเขา

         สุดท้ายก็เป็นชิกามารุที่นึกรำคาญ เขายื่นมือใหญ่ของตัวเองจับหน้าเล็กของเทมาริเพียงข้างเดียว บีบแก้มใสนั้นให้เธอหันมาสบตาด้วย

         “เวลาพูด ทำไมไม่มองหน้า” เขาถาม ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงเป็นสองเท่า

         “เวลาแบบนี้ใช่เรื่องจะมาคุยแบบนี้เหรอ” เมื่อรู้สึกตัวเทมาริก็ปัดมือของเขาออกจากหน้า แต่ก็ยอมที่จะมองตาเขา ถึงแม้ว่าจะอายมากแค่ไหน

         “งั้นก็ออกไปกัน” ชิกามารุบอก เทมาริส่ายหน้า เริ่มมีความกังวลเช้ามาแทนที่ความตื่นเต้นหวั่นไหว

         “ทำไม” คิ้วของชิกามารุขมวดชิด ถามอย่างไม่เข้าใจ

         “กาอาระกำลังจะมาที่นี่ ฉันไม่อยากไปทั้งอย่างนี้” เธอบอก ชิกามารุเลยถอนหายใจอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

         “แล้วจะสังเวยตัวเองเนี่ยนะ ฉันคิดว่าเธอจะฉลาดมากกว่านี้นะเทมาริ”

         คนถูกหันไปมองคนพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ ดวงตาดุวับของเธอตวัดมองอย่างฉุนเฉียวทำให้ชิกามารุชะงักไปเล็กน้อย

         ไม่น่าคิดว่ายัยนี่เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เลย เขายกแขนถูท้ายทอย และรอว่าเธอจะให้คำตอบแบบไหนกลับมาให้

         “ฉันกลัวว่าจะมีเรือง ฉันไม่กล้าทิ้งกาอาระไว้คนเดียวที่นี่หรอก” เธอบอก กลัวว่าจะไม่ใช่แค่กาอาระคนเดียวน่ะสิที่มาช่วย คันคุโร่ก็คงจะกลับมาด้วย

         “เธอคิดว่าน้องชายเธอจะไม่รู้เหรอว่าเธอจะหนีได้ ทิ้งอะไรเอาไว้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว รึเธออยากเป็นเจ้าสาวของหมอนั่นจริงๆ”

         คนพูดชักสีหน้าเล็กน้อย แววตามีความโกรธเคืองที่ปิดไม่มิด พาให้เทมาริเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าจะได้เห็นอาการแบบนี้จากผู้ชายตรงหน้ามาก่อน

         “นายรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ” เธอถาม หัวใจต้นแปลกๆ แล้วก็ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาซะเลย

         “เธอคิดว่าฉันเป็นใคร?” ชิกามารุย้อนถาม ท่าทางทะนงตัวแบบนี้เทมาริไม่เคยเห็นมาก่อน แปลกใจว่าทำไมจู่ๆ นารา ชิกามารุ มาถึงได้มาทำอวดดีต่อหน้าตัวเองเช่นนี้

         “ตอนนี้ฉันยังไม่กล้าตัดสินใจจะอยู่หรือไป ขอเวลาหน่อยได้มั้ย” เทมาริไม่อยากทะเลาะกับเขาเลยเปลี่ยนเรื่องคุย

         “ทั้งๆ ที่ฉันบุกเข้ามาหาเธออย่างนี้เนี่ยนะ?” เขาถามอีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียดและจริงจังกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า

         “เธอคิดว่าที่นี่เป็นร้านดังโงะข้างทางที่ฉันบังเอิญแวะมาเจอเธองั้นเหรอ?” ยิ่งเขาพูดเท่าไหร่ เทมาริก็ยิ่งไม่สบายใจเท่านั้น

         “ฉันทำอะไรไม่ถูก นายก็รู้” เทมาริครวญอย่างสิ้นหวัง ท่าทางของเธอทำให้ชิกามารุทั้งขำทั้งเห็นใจ แต่ก็เก็บเงียบเอาไว้อย่างมิดชิดใต้ท่าทางเย็นชาของตัวเอง

         “งั้นฉันตัดสินใจให้เอามั้ย?” คนพูดทำเสียงเจ้าเล่ห์ แต่เทมาริยังสับสนว้าวุ่นใจไม่เปลี่ยน    

         “เอาอาวุธของเธอไปเถอะ หนักชะมัด” พูดจบเทมาริก็โยนพัดเล่มใหญ่ อาวุธคู่กายให้เธอไป

         เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวว่าชิกามารุจะโยนพัดมาให้ เธอเลยรับไว้ไม่ทัน กระแทกเข้าหน้าจนล้มลงกับพื้น

         “ซวยล่ะ!” ชิกามารุตกใจมากปนไปด้วยความสยองขวัญที่ทำให้นินจาสาวแสนโหดถึงกับลงไปกองที่พื้น

         เขาผวาเข้าไปช่วย แล้วก็เจ็บแปลบที่แก้มเมื่อถูกชกเข้าอย่างจัง

         ว่าแล้วเชียว ยัยนี่หมัดหนักไม่เปลี่ยนจริงๆ

 

         ถึงจะเป็นห่วงกาอาระมาก แต่เทมาริก็คิดว่าแผนการของชิกามารุนั้นรัดกุมและปลอดภัยมากที่สุดแล้ว

         เขาเลือกช่วงเวลาตอนกลางคืน เพื่อจะได้พากันหลบหนีจากสถานที่คุมขังแห่งนี้ได้ง่ายๆ และตอนนี้ก็อยู่บนต้นไม้ด้วยกันทั้งคู่ รอให้ชิกามารุส่งสัญญาณจะได้พากันเร้นกายหายไปจากที่นี่กัน

         เทมาริมองฝ่าความมืดสลัวมองไปทางชิกามารุ ใบหน้าที่ถูกเงามืดทาบทับไปครึ่งหน้านั้น เห็นรางๆ ก็ยังเด่นชัดว่าเขากำลังหงุดหงิดอยู่ ชายคนนี้ขึ้นชื่อว่าอัจฉริยะจอมขี้เกียจ แล้วทำไมถึงได้มาช่วยเหลือเธอ ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่อะไรของเขาเลยสักนิด

         ระหว่างกำลังคิดอยู่คนเดียวก็ต้องสะดุ้ง เมื่อคนข้างตัวถอนหายใจแผ่วเบา

         “จะมองหน้าฉันอีกนานมั้ย”

         ชิกามารุถามแบบนั้น เทมาริเลยเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ใจเต้นอีกหน

         “นายได้รับภารกิจมาจากโฮคาเงะเหรอ ทางกาอาระขอกำลังจากทางโคโนฮะรึเปล่า” ด้วยความสงสัยทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามออกไป

         เทมาริหันไปมองเขาอีกครั้ง เมื่อชิกามารุถอนหายใจ เธอเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงจะรู้จักทำงานเป็นคู่หูที่ดีต่อกันมานานแล้วก็ตาม

         “เปล่า” ชิกามารุตอบสั้นๆ ทำให้เทมาริทำหน้าฉงน ไม่ได้เข้าใจมากขึ้นกับคำตอบของเขาเลย

         “พอรู้ข่าวว่าเธอหายไป ฉันก็ยะเลิกภารกิจทุกอย่างแล้วก็ออกมาก่อน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทางโคโนฮะว่ายังไงบ้าง” เขาอธิบายเพิ่ม และเห็นเทมาริทำหน้าตกใจอย่างที่ทำมาตลอด

         “ก็ตามนั้นแหละ” จะว่าไปก็เขินเหมือนกัน ดังนั้นชิกามารุเลยเบือนหน้าหนี เมื่อเทมาริจ้องเอาแทบตาถลนออกมา

         “นายช่วยฉันทำไม” เทมาริรู้ดีว่าในสถานการณ์นี้ไม่ควรจะมาส่งเสียงกระซิบกระซาบพูดกัน แต่ก็ทนไม่ไหวจำต้องถามออกมาเพื่อความแน่ใจ ว่าเธอไม่ได้คิดมากไปเองคนเดียว

       “เธอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ”

         แน่นอนว่าชิกามารุไม่ได้ตอบตามตรง เลือกจะพูดวลีที่ติดปาก เขาสอดส่องสายตาเพื่อมองหาทางหนีทีไล่ แต่มุมปากก็มีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่

         ถึงแม้ว่าตอนนี้มันน่าจะน่ากลัวมากแค่ไหน แต่เทมาริกลับอุ่นใจมากกว่าอะไรทั้งนั้น

         ชิกามารุทิ้งอะไรบางอย่างที่เทมาริเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาบอกเพียงแค่ว่าจะเป็นสัญลักษณ์บางอย่างจะบอกกับที่ผ่านเข้ามาว่าที่ตรงนี้เคยมีใครทำอะไรเอาไว้ เขาบอกว่าจะทำเครื่องหมายบอกกับกาอาระและคนของโคโนฮะถ้าหากผ่านเข้ามา เป็นรหัสลับที่รู้กันอยู่สองหมู่บ้านคือโคโนฮะและซึนะ

         “ถ้ากาอาระผ่านมาคงได้ข้อความ” เขาบอก เทมาริเลยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่กระนั้นใบหน้าของเธอก็ยังดูเคร่งเครียดจริงจังไม่เปลี่ยน

         “พวกกาอาระน่ะไม่ต้องห่วงหรอก น้องเธอเป็นถึงคาเสะคาเงะเชียวนะเทมาริ หน่วยแทรกซึมที่ถูกส่งมาตามหาเธอก็ระดับโจนินด้วยกันทั้งนั้น เราต่างหากที่น่าห่วง ยังหาทางออกจากที่นี่ไม่ได้เลย”

         “นั่นสินะ

         เป็นครั้งแรกที่เทมาริเริ่มผ่อนคลายหลังจากที่ถูกจับตัวมานาน รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอปรากฏให้เห็น ดวงตาคมเฉี่ยวหรี่เล็กลงจนเหมือนพระจันทร์เสี้ยว พาให้ชิกามารุยิ้มตามไปด้วย

         “นายนี่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นหน่วยสอดแนมแทรกซึมได้ด้วย” เธอว่า มองเขาอย่างประเมินใหม่

         “ไม่เก่งเท่าคนอื่นๆ ที่อยู่หน่วยนี้โดยตรงหรอก ไปเถอะ เราต้องไปกันแล้ว” ชิกามารุบอก เมื่อทิ้งช่วงอยู่ที่เดินนานเกินไปแล้ว

         “อื้อ ตามใจนายเลยก็แล้วกัน

         เทมาริยอมเป็นผู้ตามแต่โดยดี ทั้งที่เธออายุมากกว่าเขาถึงสามปี ประสบการณ์ทำภารกิจระดับสูงก็มีมากกว่า แต่ก็ต้องยอมรับว่าชิกามารุคนนี้เป็นผู้นำที่ดีมากกว่าเธอหลายเท่านัก

         ทั้งสองแทบไม่ต้องพูดคุยกันเลย ระหว่างที่มุ่งหน้าออกจากแคว้นแห่งหมอก ซึ่งก็มีแต่หมอกและหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี แค่มองตาก็รู้แล้วว่าต้องไปตรงไหนยังไง ออกเดินทางโดยไม่หยุดพักกันวันหนึ่งเต็มๆ จึงพากันกันหลุดออกมาถึงชายแดนแคว้นแห่งหมอกได้

         ชิกามารุพยักหน้าให้เทมาริให้เธอมุ่งหน้าไปทางซึนะ ต่อมาทั้งสองก็มุ่งกลับหมู่บ้านซึนะงาคุเระกันอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ

 

         หน่วยสอดแนมแทรกซึมของโคโนฮะและซึนะเดินทางไปถึงแคว้นแห่งหมอกพร้อมกัน กาอาระลดหน้ากากลง ส่งสัญญาณมือบอกให้นิจาของตนเองบอกว่าข้างหน้านั้นคือพันธมิตร ไม่ใช่ศัตรู

       “เรามาจากโคโนฮะตามคำสั่งของโฮคาเงะรุ่นที่หกครับ” หน่วยสอดแนมของโคโนฮะรายงานต่อหน้ากาอาระ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ

         “ทางเราได้ข่าวมาจากนารา ชิกามารุ บอกว่าทั้งชิกามารุและท่านเทมาริเดินทางออกจากที่นี่แล้วครับ” คนจากโคโนฮะตอบ เป็นกาอาระที่แปลกใจ เพราะเขายังไม่ได้ข่าวใดๆ ทั้งนั้นจากเทมาริหรือว่าชิกามารุ

         “ตามมาทางนี้เลยครับ” เพราะเห็นว่ากาอาระทำหน้างง ดังนั้นหน่วยสอดแนมเลยเดินนำให้คาเสะคาเงะให้ไปทางหนึ่ง

         กาอาระเดินตามไปอย่างไว้ใจ เพราะเป็นพันธมิตรที่ผูกพันและไว้ใจซึ่งกันและกันมากกว่าหมู่บ้านไหนๆ ทั้งนั้น

         เมื่อไปถึง เขาสังเกตเห็นยันต์สี่มุมซึ่งไม่ใช่ยันต์ระเบิด แต่เป็นม่านพลังซึ่งจะส่งรหัสลับบางอย่างให้คนที่รู้รหัสนี้เท่านั้นจะสามารถเห็นมันได้ รู้ว่าตอนนี้เทมาริปลอดภัยดีแล้ว และเดินหน้ากลับไปแล้วเช่นกัน

         “เราจะเอายังไงต่อล่ะกาอาระ” คันคุโร่ถาม สบายใจขึ้นที่พี่สาวปลอดภัย แต่ก็ยังหนักใจอยู่ดีกับการตัดสินใจที่ยังไม่รู้แน่ชัดของกาอาระ

         เพราะกาอาระเป็นคนเอ่ยปากพูดออกมาเองว่าเขาอยากจะมาคุยกับใครคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้เขาเองที่เป็นพี่ชายก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากตระกูลไหน แล้วมีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกันอยู่

         “เราจะกลับมั้ย” คันคุโร่ถามอย่างหวั่นใจ กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

         “เรากลับกันก่อนดีมั้ย ไปวางแผนให้ดีก่อน หรือปรึกษากับผู้อาวุโสของเราก่อนก็ได้” เขาพูดเสียงแผ่ว อ่านสีหน้าของน้องชายไม่ออก เพราะกาอาระดูเงียบเฉยมากเหลือเกินจนน่ากลัว

         “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหมู่บ้าน” กาอาระตอบคันคุโร่เบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน่วยสอดแนมจากโคโนฮะ

         “ขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยตามหาพี่สาวของฉัน จากนี้ไปทางซึนะจะเป็นคนจัดการเอง พวกคุณกลับไปเลยก็ได้” กาอาระบอกกับหน่วยสอดแนม แต่คนที่ตอบนั้นกลับกลายเป็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินทางมาถึง

         “ไม่ได้หรอกท่านคาเสะคาเงะ!” เสียงที่พูดนั้น คือเสียงของอิโนะที่เพิ่งเดินทางมาถึงแคว้นแห่งหมอกพร้อมกับโจจิและซาอิ

         ” กาอาระหันไปมอง เขากวาดตาดูทั้งสามที่เพิ่งมาถึง ซึ่งรู้จักผ่านตาแต่ไม่ได้สนิทสนมเท่ากับนารุโตะ

         “เรามีหน้าที่ติดตามหาตัวชิกามารุน่ะครับ ยังไงก็ต้องเจอตัวก่อน มันเป็นภารกิจครับ” ซาอิเป็นคนพูดต่อ กาอาระก็เลยพยักหน้าเงียบๆ อีกหน

         “ขอบคุณที่มาช่วยเรา” กาอาระบอกจากใจจริง ยามมีเรื่องเดือดร้อนวุ่นวายนี่แหละ จะพิสูจน์ได้ว่ามิตรนั้น เป็นมิตรแท้หรือเปล่า

         “นารุโตะไปทำภารกิจกับหัวหน้ายามาโตะน่ะครับเลยไม่ได้มา ถ้าหมอนั่นได้ข่าวคงรีบมาช่วยทันทีเลย” ซาอิยิ้มละไมตลอดเวลาที่พูด หากเป็นเมื่อก่อน รอยยิ้มนี้เป็นเพียงหน้ากากที่จะทำให้คนอื่นสบายใจที่จะเข้าใกล้ แต่ตอนนี้เขายิ้มเพราะอยากยิ้มเอง การเปลี่ยนแปลงนี้ทุกอย่างเริ่มต้นจากนารุโตะเช่นเดียวกัน

         “ไม่แน่ ถ้าเสร็จภารกิจแล้วหมอนั่นอาจจะตามมาเลยก็ได้นะ” โจจิพูดบ้าง ติดจะตะกุกตะกักเล็กน้อย เพราะกลัวว่าจะถูกลืม กาอาระเลยส่งยิ้มไปให้

         เมื่อคิดถึงนารุโตะขึ้นมา ความสบายใจก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน เหมือนกับว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยด้วยดีทุกอย่าง

         พลังของอุซึมากิ นารุโตะ นั้นประหลาดและมหัศจรรย์นัก ที่สามารถผลักดันและเปลี่ยนแปลงผู้คนไปหาแสงสว่างได้

         นารุโตะ ฉันเองก็อยากจะเป็นเหมือนกับนายสักวันหนึ่ง กาอาระคิดในใจ จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้นินจาทุกคนสลายตัว ตามหาชิกามารุกับเทมาริกันต่อและไม่เหลือทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ทั้งนั้น

         ระหว่างนั้นชิกามารุกับเทมาริก็มุ่งหน้าไม่หยุดพักเพื่อตรงไปยังซึนะ แต่ระหว่างที่จะไปถึงหมู่บ้านนั้น กลางทะเลทรายเกิดมีพายุทรายลูกใหญ่พัดผ่านมาพอดีทำให้สูญเสียการรับรู้ทิศทาง เทมาริเลยพาชิกามารุเข้าไปหลบพายุทรายตรงถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง

         ชิกามารุยื่นอาหารให้โดยไม่พูดอะไร เทมาริเลยนั่งลงกินมันเงียบๆ ไม่พูดอะไรเช่นกัน เธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย ยิ่งเขาเฉยเท่าไหร่ เธอยิ่งเป็นฝ่ายกระวนกระวายมากเท่านั้น พอสงบจิตใจได้ก็หันไปหมายจะชวนคุย แต่กลับกลายเป็นว่าต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นเขายืนเต็มความสูง เหมือนจะบอกให้รู้ว่ากลายเป็นชายหนุ่มที่แข็งแกร่งทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจแล้ว

         อะไรไม่น่าตกใจเท่าการที่เขากำลังถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นสองชิ้น ต่อหน้าผู้หญิงอย่างเธอ

         “ชิกามารุ!!” เทมาริตะโกนลั่น ใบหน้าที่เรียบเฉยมาตลอดตอนนี้แดงก่ำ เงื้อมือขึ้นหมายจะซัดให้เต็มแรง แต่ชิกามารุขยับตัวหนีทันจากรัศมีวงแขนของเธอซะก่อน

         “จะทำอะไรน่ะ!” ชิกามารุเป็นฝ่ายตะโกนบ้าง ไม่อยากรับหมัดของเธอหรอก

         บอกตามตรงว่ารู้จักพิษสงความร้ายกาจของเธอคนนี้ดีตั้งแต่แข่งสอบจูนินรอบสองด้วยกันเมื่อสมัยเกะนินแล้ว

         “นายนั่นแหละ ทำอะไรอยู่” เธอยังหน้าแดง ตั้งการ์ดขึ้น พร้อมจะชกให้เขาหน้าหงายได้ทุกเมื่อ

         “ถอดเสื้อไง” เขาตอบอย่างไม่ยินดียินร้าย นั่นทำให้เธอยิ่งกว่าโกรธ

         “แล้วมาถอดเสื้อต่อหน้าฉันทำไม”

         ไม่รู้ว่าเป็นอะไร พักนี้พอได้เห็นหน้าเขาแล้วใจมันเต้นแรงเหลือเกิน แรงซะจนเจ็บหน้าอกไปหมด เห็นกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แต่ทำไม ถึงเพิ่งมารู้สึกแปลกๆ ต่อกันอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้ เธอคิดอย่างไม่ชอบใจ

         “ทรายมันเข้าไปในเสื้อ ต้องถอดออกมาสะบัด ไม่อย่างนั้นแล้วทำไมฉันต้องมาอธิบายเรื่องพวกนี้ให้เธอรู้ด้วยเนี่ย!” ชิกามารุโวยวายกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่มีความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้กับเธอคนนี้ คงจะรู้สึกเหมือนกันนั่นแหละ

       พอมองตากันเมื่อไหร่ ก็มักจะเบือนหลบพร้อมกันเสมอ โดยให้เหตุผลแน่ชัดไม่ได้เท่าไหร่นักว่ามันคืออะไรกันแน่

       “ทำไมนายไม่ไปทำที่อื่น” เทมาริตะกอกหน้าแดงไม่เลิก อยากลุกหนี แต่ข้างนอกเป็นพายุทรายเลยทำอย่างใจคิดไม่ได้

         “นี่เธอเราติดในถ้ำแบบนี้ด้วยกัน จะให้ฉันไปแก้ผ้าตรงไหน” ชิกามารุถามอย่างขำๆ เห็นท่าทีที่ไม่คุ้นตาของเทมาริก็อดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะหุบปากเงียบเมื่อเธอตวัดสายตามองอย่างเคืองๆ

         “นายก็หันหลังไปซี้!

         “เรื่องนี้เธอควรเป็นฝ่ายทำไม่ใช่เหรอ เธอจะให้ฉันหันหลังแล้วเธอจ้องฉันตาไม่กะพริบเนี่ยนะ”

         คำพูดของชิกามารุทำให้แก้มใสของเทมาริทวีความร้อนระอุ เหมือนกับเธอเดินฝ่าเปลวแดดร้อนๆ ตอนเที่ยงวันกลางทะเลทราย พอเห็นดวงตาคมกริบและเสียงหัวเราะที่ชวนหมั่นไส้นั้นก็รีบหันหลังให้ทันที ยกมือกุมอกซ้ายที่มันมีปฏิกิริยารุนแรงที่สุดเอาไว้แน่น

         บ้าจริง เธอเลอะเลือนไปหมดแล้วเทมาริ เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นซะหน่อย เธอต่อว่าตัวเอง

         เพราะมีน้องชายถึงสองคน อีกทั้งนินจาผู้หญิงก็มีไม่มากเท่านินจาผู้ชาย ดังนั้นไม่ว่าจะเจอภารกิจอะไร ก็จะมีนินจาผู้ชายหลายคนติดตามไปด้วยเสมอ

         อีกอย่าง เธอกับเขาก็ทำงานร่วมกัน เป็นคู่หูที่รู้ใจกันมากที่สุดมาหลายปี ทำไมถึงได้มาสติหลุดเอาเวลานี้ก็ไม่รู้

         หรือจะเป็นตั้งแต่ตอนที่โผเข้าไปกอดเขา แค่คิดร่างกายก็ร้อนผ่าว ราวกับว่าไออุ่นที่ได้มาจากตัวของชิกามารุยังลอยวนอยู่รอบตัวไม่จางไปไหน

         ทำใจให้สงบไว้เทมาริ บอกตัวเองพลางยกมือทาบแก้มเอาไว้ และสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อให้สมองและหัวใจที่กำลังสับสนว้าวุ่นค่อยๆ กลับคืนสู่ปกติให้ได้

 

         ระหว่างนี้เธอก็เงียบกริบ แทบจะกลั้นหายใจเมื่อได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันกลางอากาศ คงเป็นเพราะชิกามารุถอดมันออกจากตัว แล้วก็ตามด้วยเสียงสะบัดผ้าและเสียงหายใจแผ่วเบาจากเขา

         เพราะเป็นนินจา ดังนั้นประสาทสัมผัสทุกอย่างของนินจาเลยต้องว่องไว ยิ่งเร็วมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ไม่อย่างนั้นอาจจะพลาดพลั้งเสียทีให้กับศัตรูได้

         ในสมองของเทมาริไม่อาจหยุดการจินตนาการของตัวเองได้ว่าตอนนี้ชิกามารุกำลังเปลือยอยู่ ซึ่งไม่รู้ว่าท่อนล่างด้วยไหม

         เทมาริ!! ด่าตัวเองในใจ เมื่อสมองชักจะคิดเรื่องเลอะเทอะมากขึ้นทุกๆ ทีจนน่าอาย ถ้าความจริงข้อนี้มีคนอื่นล่วงรู้เข้า คงไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่

         ใจเย็นๆ ปลอบและสั่งให้ตัวเองหายใจให้เข้าปอดลึกขึ้น มันได้ผลไม่น้อยเมื่อเทมาริแน่ใจว่าตัวเองสงบลงได้จริงๆ

         “หันมาได้แล้วล่ะ” ได้ยินเสียงติดจะเอื่อยเฉื่อยนั้นเทมาริก็ถอนหายใจ แล้วก็หันไปนั่งตามเดิม หลังจากหันหน้าชนกับถ้ำอยู่นานสองนาน

         “อ๊าย!!

         เทมาริกรีดร้องเสียงหลง เพราะไม่คิดว่าชิกามารุจะยังเปลือยเปล่าท่อนบนอยู่ ไม่เคยเห็นเขาในสภาพแบบนี้มาก่อนก็หวีดร้องออกไปทันที

         “จะร้องทำไมน่ะ!” ชิกามารุเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ ก็เพราะอย่างนี้ไงล่ะ เขาถึงคิดอยู่เสมอว่าผู้หญิงน่ะมันน่ารำคาญ

         “ก็นาย เธอเถียงไม่ออก คำพูดเหมือนมาจุกอยู่ที่คอจนพูดอะไรไม่ออก แถมหน้ายังมาแดงก่ำต่อหน้าผู้ชายคนนี้ด้วย เลยเป็นครั้งแรกที่เทมาริรู้สึกพ่ายแพ้ต่อชิกามารุอย่างหมดทางต่อสู้

         “ทำไมทำเหมือนไม่เคยเห็น”

         ก็ไม่เคยน่ะสิ! เทมาริเถียงอยู่ในใจ เม้มปาแน่นไม่ได้พูดอะไรออกมา

         เพราะถ้ำที่หลบพายุทรายมันแคบ ดังนั้นทั้งสองเลยต้องชิดกันมากเข้าไว้ สภาพอากาศข้างนอกยังแปรปรวน เทมาริเจอเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง เลยรู้ว่าจะออกไปเวลานี้เลยมันไม่เหมาะ เสี่ยงต่อการหลงทิศแล้วก็ขาดน้ำตายได้ ถ้าหลงทางกลางทะเลทรายหลายวัน

         ดังนั้น ต่อให้อยากจะวิ่งหนีจากชิกามารุมากเท่าไหร่ แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่นั่งลงเงียบๆ ไม่พูดไม่จาอะไรทั้งนั้น

         พูดอะไรสักอย่างซี่ เธอต่อว่าชิกามารุมาอยู่ในใจ ทั้งที่เขาไม่ได้ยินอะไรด้วยเลยสักนิด

         อากาศเริ่มเย็นลง เป็นสิ่งที่เทมาริห่วงกังวลมากที่สุดในเวลานี้

         เวลาที่หนาวจัดและหลับสนิทไม่รู้ตัวนั้น ก็ไม่แน่ว่าเธอจะขยับตัวเข้าไปหาไออุ่นจากอะไร ระหว่างกองไฟที่จุดขึ้นเพื่อให้แสงสว่างความอบอุ่น หรือจะเป็นกลิ่นอายจากตัวของชิกามารุที่เพิ่งรู้ว่ามัน ระอุมาก อย่างน่าตกใจ

       ฮ้าวววว!~

         เทมาริทำหน้าไม่ชอบใจ เพราะเธออยากได้ยินคำพูดที่ชวนคุยกันเรื่องทั่วไปอะไรก็ได้ มากกว่าจะได้ยินเสียงหาวของคนขี้เกียจตัวพ่อจากเขา

         ตาทึ่มสมองนิ่ม! บางทีเทมาริก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าชิกามารุนั้นเป็นอัจฉริยะที่เก่งกาจมากเหนือบรรดานินจาทั้งปวงอย่างที่ใครต่อใครขนานนามเขาหรือเปล่า พออยู่ด้วยกันสองคนตามลำพังเมื่อไหร่ เธอกลับเห็นแค่เด็กตัวเล็กที่ขี้เบื่อ ระอา และเหนื่อยหน่ายกับทุกเรื่องเสียอย่างนั้น

         นายต้องชวนฉันคุยซี่ ตาบ้า! เธอร่ำร้องบอกเขาในใจ แต่ก็รู้ดีว่าชิกามารุไม่มีทางได้ยินมันแน่ๆ หากว่าไม่ได้เป็นคนเอ่ยพูดออกไปด้วยตัวเอง

         ฮ้าววววววววว!~” ชิกามารุหาวอีกครั้ง ครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะยาวกว่าครั้งแรกมากด้วย

         เทมาริกัดปากพยายามสงบจิตใจไม่ให้หันไปตบตีเขาให้สาแก่ใจ ยังไม่ได้เป็นฝ่ายพูดก่อน ได้แต่รอว่าเมื่อไหร่เขาจะเป็นคนทำลายความเงียบ

         เวลาผ่านไปเรื่อยๆ เสียงลมหวีดหวิวที่หอบเอาทรายพัดผ่านหน้าปากถ้ำยังไม่หยุด เทมาริขมวดคิ้ว คิดว่านี่เป็นพายุทรายที่รุนแรงและยาวนานกว่าที่คิดเอาไว้ กว่าที่มันจะสงบคงต้องรอเวลาเป็นวันแน่

         ทำไมต้องมาเกิดพายุเอาตอนนี้ด้วยนะ เธอคิดอย่างไม่ชอบใจ กำลังจะขยับตัวเพื่อออกไปดูเหตุการณ์หน้าปากถ้ำสักหน่อย ถึงมองไม่เห็นอะไรนอกจากทรายที่ปลิวว่อนกลางอากาศ แต่ก็ขอหลบไปชั่วครู่ เพราะทำตัวไม่ถูกจริงๆ ที่ต้องมาอยู่กับชิกามารุในสถานการณ์อย่างนี้

         ยังไม่ทันจะได้พยุงตัวลุกขึ้น ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำสนิทยาวประบ่าก็ซบลงมากับไหล่ของเธอโดยบังเอิญ เทมาริหันไปมองทันที ได้เห็นว่าชิกามารุแกะเชือกผูกผมออกตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้มันสยายปรกหน้าตาที่ดูเหนื่อยหน่ายใจกับทุกเรื่องบนโลกนี้จนไม่เห็นใบหน้าของเขา ที่สำคัญ

       เส้นผมบางส่วนที่ระกับต้นคอ ผิวกาย ของเธอนั้นนุ่มจนน่าตกใจ

         คิดว่ามันจะแข็งเหมือนสัปปะรดซะอีก เทมาริต้องพยายามอย่างมากที่จะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้

         นี่น่ะหรือ นินจาที่เก่งและเป็นที่ยอมรับของผู้คน ตอนนี้เขาไม่ต่างจากเด็กตัวน้อยที่เล่นซนจนเหนื่อยแล้วก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

         เธอยกมือปิดปากเอาไว้ กลัวว่าเสียงของตัวเองจะทำให้คนขี้รำคาญรู้สึกตัวตื่นเอาได้

         “อืม” ชิกามารุครางในคอ ศีรษะค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ทีแรกมันระต้นคอของเทมาริ เรื่อยไปถึงหน้าอก ที่ทำให้เธอสะท้าน ไรขนอ่อนทั่วร่างกายลุกเกรียว เกือบจะเข้าบทโหดกระชากผมเขาแรงๆ แล้ว

         แต่วินาทีต่อมาเขาก็ซบหน้านิ่งกับตักของเธอ หลับสนิทไปโดยที่เจ้าของตักแย้งอะไรไม่ได้สักคำ ได้แต่กะพริบตาปริบๆ หัวใจและช่องท้องโหวงหวิวเหมือนมีผีเสื้อหลายพันตัวกระพือปีกโผบินอยู่ในนั้น

         “ไม่หนาวบ้างรึไงนะ นายน่ะ” เป็นนานกว่าที่ริมฝีปากบางเรื่อของเทมาริจะขยับเปล่งเสียงพูดออกไปได้

         ก็ตอนนี้อากาศลดอุณหภูมิต่ำลงอย่างน่ากลัว อากาศรอบกายเย็นยะเยือก ผิดกับนอนกลางวันที่ร้อนระอุลิบลับ เทมาริเป็นฝ่ายหนาวขึ้นมาก่อน ทั้งที่อยู่ในเสื้อผ้าครบชิ้น ไม่เหมือนกันชิกามารุที่เปลือยเปล่าท่อนบนเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

         ด้วยกลัวว่าเขาจะป่วย เทมาริเลยพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อที่เขาถอดทิ้งเอาไว้บนพื้นใกล้ๆ กันนั้น ตั้งใจจะเอามาคลุมร่างของเขาสักหน่อยก็ยังดี

         แต่เพราะชิกามารุนอนหนุนตักอยู่ เธอเลยขยับตัวไม่ได้อย่างใจคิด จะปลุกให้เขาตื่นก็สงสาร ก่อนหน้านี้เขาก็ออกแรงช่วยตามหาเธอไกลถึงแคว้นแห่งหมอก นี่ก็เดินทางติดต่อกันนานเลยเห็นใจไม่เรียกให้ตื่น เลยช้อนแขนเข้าไปใต้ท้ายทอยของเขาอย่างระมัดระวัง เพื่อจะได้พาตัวเองลุกออกไปและเก็บเสื้อให้เขาด้วย

         “เฮ้อ” ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อค่อยๆ วางชิกามารุลงกับพื้นได้แล้ว

         “ขาเป็นเหน็บเลยฉัน” บ่นว่ากับตัวเองงึมงำไปเรื่อย แล้วก็เอื้อมมือไปหยิบเอาเสื้อของตัวปัญหาเจ้ารำคาญมาถือเอาไว้จนได้

         เทมามาริถอนใจอีกครั้ง แล้วก็ตั้งใจจะเอาเสื้อตัวที่ถืออยู่คลุมตัวให้เขา ถึงจะไม่ช่วยให้อุ่นขึ้นเท่าไหร่ แต่ก็ป้องกันพวกยุงไรที่จะมากัดเอาได้บ้าง

         “ฮึ่ย!~” เสียงครางเพราะความรำคาญใจดังจากปากของชิกามารุอีกครั้ง ทำให้เทมาริตกใจไม่น้อย

         เธอผวาจะถอยหนี แต่กลับถูกคว้าท่อนแขนเอาไว้มั่นแล้วก็ถูกกระชากตัวให้ล้มทับกับอกของเขาอย่างจัง

         เทมาริเบิกตากว้างในอ้อมแขนของชิกามารุ พอขยับตัวก็ถูกกอดเอาไว้แน่นกว่าเดินจนไม่กล้าจะกระดุกกระดิก หัวใจเต้นโครมครามเมื่อหน้าอกของเธอเบียดชิดกับอกกว้างของเขาชนิดที่ว่าไม่มีอากาศให้ลอดผ่าน

       ถึงจะมีเสื้อผ้าขวางกั้นอยู่ แต่ไอร้อนที่ส่งถ่ายมาจากร่างกายก็ไม่สามารถจะกั้นอะไรได้ นอกจากนั้นยิ่งทำให้เธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจนก้องในหูดังขึ้นๆ จนเวียนหัว หน้ามืดเหมือนจะเป็นลมให้ได้

         โอ๊ย ตายแล้ว หัวใจจะพังแล้ว เทมาริหลับตาแน่น คล้ายกับว่าหัวใจทำงานหนักเกินไปจนร่างกายจะทนรับไม่ได้ กลัวว่ามันจะหัวใจวายเฉียบพลันขึ้นมาดื้อๆ เอาในนาทีใดนาทีหนึ่งต่อจากนี้

         ชิกามารุครางงึมงำในคอไม่ได้ศัพท์ ฟังไม่ออกว่าเขากำลังพึมพำพูดอะไรอยู่กันแน่ เทมาริหูดับอื้ออึงไปหมดไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะถูกกอดแน่นมากกว่านี้ เลยตั้งใจว่าให้เขาคลายอ้อมแขนออกก่อน แล้วค่อยพาตัวเองออกมาจากร่างของเขา

         ให้ตายเถอะ ตาบ้า ปล่อยฉันเร็วๆ สิ!! เธอร่ำร้องในใจ หัวใจเต้นแรง ประสาทสัมผัสทุกส่วนในร่างกายก็ทำงานหนักไปตามๆ กัน เลยพาให้ร้อนไปทั้งตัวเหมือนเป็นไข้

         ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ อ้อมแขนของชิกามารุก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม เขากอดเธอเอาไว้แน่นจนรู้สึกดีและผ่อนคลายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

         เทมาริหลับตาลง กัดปากแน่นเหมือนจะลงโทษที่ไม่เป็นตัวของตัวเองในเวลาแบบนี้ ทั้งที่ควรหนีออกมาจากอ้อมแขนของเขา ทำตัวให้เป็นปกติ แต่กลายเป็นว่ายอมให้เขากอดสัมผัสตัวอย่างนี้เอาซะได้

         ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ตอนนี้อากาศมันเย็นนี่ ปลอบใจตัวเองแบบนั้น รอให้เขาปล่อยตัวจะได้ถอยออกไป แต่ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่เธอผล็อยหลับตามเขาไป ถูกความมืดมิดที่คุ้นเคย ฉุดรั้งให้หลับสนิทในที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในความรู้สึกตอนนี้

 

       “กะกาอาระ ใจ ใจเย็นๆ นะ” คันคุโร่บอกกับน้องชายเสียงสั่นๆ เมื่อติดตามร่องรอยของทั้งชิกามารุและเทมาริจนกระทั่งเจอตัว

         คันคุโร่หน้าซีด มองใบหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดของน้องชายด้วยความหวาดกลัว สายตาของกาอาระจ้องมองคนสองคนที่กำลังหลับใหลในอ้อมแขนของกันและกันนิ่งจนน่ากลัว

         “อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้”

         “เข้าใจผิดเหรอ?” กาอาระย้อนถามเสียงเรียบ พลางยิ้มให้พี่ชายจนคันคุโร่ถอยหลังไปสองสามก้าว

         “ชิกามารุ” กาอาระกระซิบ พลางเดินเข้าไปใกล้ทั้งคู่อีกก้าวหนึ่ง

         “นายตายแน่” คาเสะคาเงะบอกเสียงกร้าว ตรงเข้าไปกระชากตัวชิกามารุที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมาได้ แต่กลายเป็นว่าแรงรั้งนั้นทำให้เทมาริขยับตัวตามด้วย

         เทมาริเป็นฝ่ายขยับตัวตื่นก่อน แล้วก็หน้าซีดเมื่อเห็นน้องชาย นินจาของโคโนฮะและนินจาของซึนะอยู่กันพร้อมหน้า

         โดยที่เธอนอนกอดกับชิกามารุตัวกลมอยู่จนถึงเช้า

       “เทมาริ” คันคุโร่กลัวกาอาระมาก เขาทำอะไรไม่ถูก และเดาอารมณ์น้องชายไม่ได้ด้วย

         “กะ กาอาระ คันคุโร่ พายุทรายหายไปแล้วเหรอ” เธอพูดเสียงสั่น มองหน้าใครแทบไม่ได้กับสายตาน่ากลัวของน้องชายที่มองมา

         “ทำอะไรน่ะเทมาริ” กาอาระถามเสียงเรียบ แต่สายตาจ้องมองที่ชิกามารุไม่กะพริบตาไปไหน

         “เอ่อ คือ มัน มันอธิบายได้นะ” ตอนนี้ทุกคนกลายมาเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์กันทุกคน เธออายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี หลายคนพากันแยกไปทางอื่นแล้ว เหลือแค่กาอาระ คันคุโร่ อิโนะ โจจิ และซาอิ เท่านั้น แต่นั่นยิ่งทำให้เทมาริอับอายมากกว่าอยู่ภายใต้สายตาของนินจาคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้เสียอีก

         “งั้นก็อธิบายมาสิ” กาอาระยังพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไม่เปลี่ยน มองดูชิกามารุอย่างขุ่นเคือง ที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมตื่น ทั้งที่เป็นนินจาควรจะรู้สึกตัวและขยับตัวได้แล้ว และที่สำคัญ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่รู้ว่าทั้งชิกามารุและเทมาริมานอนกอดกันแบบนี้ คราวก่อนได้ยินจากปากของคันคุโร่อย่างเดียว แต่ครั้งนี้เห็นด้วยสองตาตัวเอง ความโกรธก็พุ่งพรวดทันที

         “คือมัน” อยากจะบอกว่าเรื่องนี้มันอธิบายให้เข้าใจยาก แต่เทมาริก็พูดไม่ออก

         ยิ่งเห็นอิโนะยกมือปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ก็ยิ่งเขิน เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุดของชิกามารุ

         “มันแบบ” เทมาริพูดไม่ได้ ในตอนที่กำลังอึกอักและทุกคนกำลังอยู่ในภาวะหลายอารมณ์นั้น เจ้าตัวที่เป็นตัวการของเรื่องทั้งหมดก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจนได้

         “เทมาริมีอะไรงั้นเหรอ” เขางัวเงียตื่น และไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้แนบชิดกับเทมาริมากแค่ไหน

         “นารา ชิกามารุ” กาอาระเรียกชื่อเต็มของอีกฝ่าย ทำให้เจ้าของชื่อเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา พอเบิกตากว้างเต็มตาก็สะอึกไป

         “นารา ชิกามารุ ฉันมีเรื่องอยากจะถามนาย” คาเสะคาเงะยังพูดเสียงเย็นไม่หยุด หวังข่มให้อีกฝ่ายหวาดกลัว เหมือนทุกๆ คนที่ตอนนี้ก็ยังกลัวเขาอยู่

         แต่ทว่า สายตาของนารา ชิกามารุ วันนี้ดูแปลกไป หันมามองด้วยสายตาที่น่าประหลาดใจ

         สายตาของชิกามารุไม่มีความหวาดกลัวหรือลังเลอะไรเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามก็มุ่งมั่นและตรงไปตรงมาจนกาอาระเองก็ต้องยอมรับในเรื่องนี้

         “ว่า” เสียงเรื่อยเอื่อยของชิกามารุทำให้ใครหลายคนรู้สึกหวั่นแทนไปตามๆ กัน

         เทมาริอยากกระชากผมของชิกามารุแรงๆ นักที่ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ทุกคนเห็นหมดแล้วว่าเธอและเขานอนกอดกันกลมจนมีคนมาเจอเข้าอย่างนี้

         ขณะที่คันคุโร่ อิโนะ และโจจิ ต่างพากันลอบกลืนน้ำลาย ว่ากันตามจริง อาวุธของซึนะอย่างกาอาระน่ะอยู่เฉยๆ ไม่ขยับตัวก็ยังน่ากลัวเลย

         “นายทำอะไรพี่สาวของฉัน” กาอาระถามอย่างตรงไปตรงมา

         คนที่มีชื่อในการสนทนาอยากจะร้องไห้ ไม่คิดว่าน้องชายจะพูดราวกับขวานผ่าซาก เล่นเอาทำหน้าแทบไม่ถูก

         “พี่สาวของนาย เทมาริน่ะเหรอ” พูดจบชิกามารุก็อ้าปากหาวอีกครั้ง คนที่นิ่งมาตลอดอย่างกาอาระเริ่มมีอารมณ์โกรธ

         “ก็มันหนาว เลยนอนกอดกัน ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ”

         ชิกามารุ!!! ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันกรีดร้องชื่อของชิกามารุระงมอยู่ในใจ กับคำตอบที่มันเหลือเกิน

         “แล้วนายคิดจะทำยังไงต่อไป” กาอาระข่มความโกรธเอาไว้ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

         “ทำอะไรต่อไป หมายความว่ายังไง” ชิกามารุหัวทึบอย่างน่าประหลาด เทมาริอยากจะร้องไห้ เสียใจกับความเย็นชาของเขานัก

         “ก็หมายความว่า นายจะรับผิดชอบกับการกระทำของนายที่ทำพี่สาวฉันยังไงน่ะสิ

 

         “เธอโกรธงั้นเหรอ” ชิกามารุที่เดินตามหลังเทมาริอยู่ถามเมื่อเธอไม่หันมามองเลยแม้แต่แวบเดียว

         ไรผมที่ขยับตามการเคลื่อนไหวของเทมาริส่ายไหวไปมาน้อยๆ ตามจังหวะการเดินของหญิงสาว ตอนนี้ทุกคนเข้าเขตหมู่บ้านซึนะแล้ว กาอาระและคันคุโร่หายไปแล้ว ไปพร้อมกับอิโนะ โจจิ และซาอิ

         ส่วนเทมารินั้นตามมาทีหลัง รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ คล้ายกับมีไข้เล็กน้อยเลยใช้ความเร็วในการเดินทางตามปกติไม่ได้ เธอเดินแทนที่จะวิ่งเหมือนคนอื่นๆ ส่วนผู้ชายเย็นชาร้ายกาจก็เดินตามหลัง คอยพูดด้วยคำพูดที่ไม่เจริญอารมณ์สำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย

         “ทำไมฉันต้องโกรธ” เธอถาม แต่น้ำเสียงนั้นอัดแน่นด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด

         “แล้วทำไมเธอไม่ยอมมองหน้าฉัน” ชิกามารุถามกลับ เห็นแก้มของเธอแดงก็มองตามอย่างไม่รู้ตัว

         “แล้วทำไมฉันต้องมองหน้านายด้วย ตอนเดินก็ต้องมองตามทางสิ ไม่ใช่เหรอ” เทมาริเองก็ไม่อยากจะโกรธนักหรอก แต่ว่าคำพูดของเขาที่บอกกับกาอาระก่อนหน้านี้มันทำให้เธอเสียใจจริงๆ

         รับผิดชอบเรื่องอะไร…’ ชิกามารุถามกลับหลังจากที่กาอาระถาม เมื่อตอนที่ยังอยู่ในถ้ำเล็กๆ ซึ่งพากันหลบพายุค้างคืนกัน

         นายนอนกอดผู้หญิงคนหนึ่งทั้งคืนแบบนี้ ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบหรือไง…’ กาอาระทำเสียงเครียด ใบหน้าเฉื่อยชาปรากฏอารมณ์โกรธไม่พอใจขึ้นมารางๆ

         ก็อย่างที่บอก อาการเมื่อคืนมันหนาวเราเลยนอนกอดกันมันก็เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น…’ ชิกามารุคิดว่านี่เป็นคำอธิบายที่ชัดเจนที่สุดแล้ว แต่กลับเห็นใบหน้าของเทมาริดูเศร้าและเสียใจอย่างมาก

         และวินาทีต่อมา เขาก็เริ่มรู้สึกได้ว่าเธอโกรธ

       แล้วนินจาของซึนะที่เห็นนายกอดพี่สาวของฉันตลอดทั้งคืนในสถานที่ลับหูลับตาคนแบบนี้ นายคิดว่าคนอื่นจะคิดยังไง…’ ถามอย่างไม่พอใจ แววตาเริ่มแข็งกร้าวมากขึ้น

         จะให้ฉันไปอธิบายไหมล่ะ…’ ชิกามารุพูดแบบนั้น และถูกตัดบทด้วยคำพูดของเทมาริที่ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

         พอแล้วกาอาระ ฉันไม่เป็นอะไร เธอบอก สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ

         อิโนะมองหน้าเพื่อนสนิทแล้วอยากจะตรงเข้าไปจับหัวหมอนั่นแล้วก้มลงเพื่อขอโทษกาอาระและเทมาริ แต่ในสถานการณ์แบบนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้

         แต่…’ กาอาระทำท่าจะแย้ง แต่เทมาริชิงเก็บข้าวของเหมือนเป็นการตัดบททุกอย่าง ใครต่อใครก็พากันเงียบกริบ ก็เพราะจักนิสัยของเทมาริพี่สาวของคาเสะคาเงะดีว่าร้ายกาจมากแค่ไหน

         เรื่องนี้ฉันจัดการเองไม่ต้องห่วง ทุกคนคงเข้าใจว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น เรากลับกันเถอะ จะได้คุยเรื่องที่เกิดขึ้นกัน เธอไม่อยากได้ยินคำพูดจากปากของชิกามารุที่มันรังแต่จะทำให้เสียใจอีกต่อไปแล้ว เมื่อเก็บของเรียบร้อยก็ทิ้งหางตามองชิกามารุที่นิ่งไปเหมือนหุ่นไม้ไปแล้ว

         เอาอย่างนั้นก็ได้…’ ในที่สุดกาอาระก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ เขาถอนหายใจและใจเย็นลง แทนที่ด้วยความกังวลกับท่าทีของพี่สาว

         ขอบคุณนินจาของโคโนฮะมากที่เดินทางมาถึงที่นี่นะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว พวกนายจะเดินทางกลับเลยก็ได้ เทมาริหันไปค้อมศีรษะเพื่อขอบคุณ อิโนะ โจจิ และซาอิ และไม่ยอมมองหน้าชิกามารุเลยแม้แต่แวบเดียว

         ขอบคุณนายด้วยชิกามารุ นายคงอยากกลับไปพักแล้ว ไว้เจอกัน…’ เธอพูดแบบนั้นดื้อๆ แล้วก็เดินออกมาจากถ้ำเล็กๆ นั่นก่อนใคร อิโนะเลยตรงเข้าไปกระแทกเพื่อนจากทางด้านหลังจนชิกามารุร้องครางเบาๆ

         ทำอะไรน่ะอิโนะ เจ็บนะ…’

       นายบ้าเหรอ ทำผู้หญิงโกรธแบบนั้น ตามไปง้อไปขอโทษซะสิ!!’ อิโนะกระซิบบอก เห็นท่าทางของเทมาริแล้วน่ากลัวมากเหลือเกิน

         นี่ฉันทำผิดเหรอ?’ ชิกามารุถาม พลางถอนหายใจ

         ตาบ้านี่นายมีไอคิวถึงสองร้อยได้ยังไงกัน!!’

         ถึงจะถูกเทมาริเอ่ยไล่อ้อมๆ แต่นินจาจากโคโนฮะทั้งสี่ยังไม่ได้เดินทางกลับหมู่บ้าน แต่เลือกจะไปพักที่ซึนะตามคำเชิญของกาอาระ ที่บอกเหตุผลว่าเดินทางกันมาเหน็ดเหนื่อยหลายวันแล้วเลยอยากให้มาพักผ่อนกันสักหน่อย

         ง้อคุณเทมาริด้วยนะ ก่อนจะแยกย้ายกันไปพัก อิโนะก็รีบบอกกับเพื่อนสนิท ไม่อยากให้ทั้งสองคนนี้มึนตึงต่อกัน

         ใครๆ ต่างรู้กันทั่วว่าทั้งชิกามารุและเทมาริมีอะไรบางอย่างต่อกันนานแล้ว อาจจะตั้งแต่เมื่อตอนที่ได้รับภารกิจให้ช่วยเหลือนินจาโคโนฮะ เมื่อครั้งที่ซาสึเกะหนีออกจากหมู่บ้านเพื่อไปหาโอโรจิมารุ

         ยุ่งยาก น่ารำคาญ…’ เขาพูดด้วยวลีที่พูดจนติดปากอยู่เสมอ

         ได้ยินแบบนั้นอิโนะก็พลอยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง เพราะนั่นแสดงว่าชิกามารุคนเดิมกลับมาแล้ว

         และด้วยเหตุนั้น ตอนนี้ชิกามารุเลยต้องมาเดินตามหลังเทมาริ และถามว่าเธอโกรธอยู่หรือเปล่า

         “เทมาริ ฉันไม่ชอบเธอแบบนี้เลย” เขาพูด และตกใจสะดุ้งสุดตัวเมื่อหญิงสาวหันมาหาทั้งตัวและตะคอกใส่ด้วยความเดือดดาล

         “ฉันก็ไม่ชอบนายเหมือนกัน!!” เธอพูดเป็นเสียงตะโกน ใบหน้าขาวๆ แดงก่ำ แต่สิ่งที่ทำให้ชิกามารุตกใจมากที่สุดคือการเห็นดวงตาของเธอคลอด้วยน้ำตา ก่อนที่มันจะรินไหลลงมาต่อหน้าต่อตาของเขา

         “ไม่ต้องมาใกล้ ไปให้พ้น!!” เทมาริตะโกนแล้วก็แวบหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ชิกามารุนิ่งอึ้งกับที่กับการที่ได้เห็นน้ำตาของเธอเป็นครั้งแรก

         น้ำตา ยัยนั่นร้องไห้เหรอ เพราะเราเหรอ เขาถามตัวเอง และรู้สึกผิดเจ็บแปลบในใจอย่างห้ามไม่อยู่

 

         มื้อเย็นที่คาเสะคาเงะตั้งใจจัดโต๊ะเพื่อเลี้ยงแขกจากโคโนฮะอย่างดีนั้นปราศจากเทมาริที่หายไปตั้งแต่ตอนที่กลับมาถึงหมู่บ้านแล้ว ใบหน้าของชิกามารุก็เคร่งเครียดเงียบขรึมกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

         “ยังปรับความเข้าใจกับคุณเทมาริไม่ได้เหรอ” อิโนะเอี้ยวตัวกระซิบถามชิกามารุ ขณะที่ซาอิเปิดหนังสือ How To อะไรสักอย่าง ส่วนโจจิก็กำลังกลืนน้ำลายระหว่างที่มีคนยกอาหารมาวางบนโต๊ะทีละจาน จนมันเต็มแน่นบนโต๊ะอาหารขนาดกว้าง

         “ยัง” ชิกามารุตอบอย่างเสียไม่ได้ และถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

         “นี่ ชิกามารุบอกตามตรงในฐานะที่เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ คำพูดของนายน่ะมันทำร้ายจิตใจคุณเทมาริมากเลยนะ ถึงจะไม่มีอะไรกัน ไม่ได้ล่วงเกินกันเลย แต่ในสายตาคนอื่น นายกอดคุณเทมาริทั้งคืนนะ เธอคงตกใจและเสียใจที่นายทำเหมือนกับว่านายไม่รู้สึกอะไรเลย” อิโนะบอก และมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง

         “นายเองก็เป็นห่วงคุณเทมาริมากไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่ตามมาอย่างนี้ อย่าพูดจาให้มันห้วนนัก แล้วบอกในสิ่งที่นายรู้สึกออกไปจริงๆ เถอะ แบบนี้ไม่ดีเลย

         อิโนะช่วยบอกความรู้สึกของผู้หญิงให้ฟัง ชิกามารุเลยเข้าใจแล้วว่าตัวเองทำร้ายจิตใจของเทมาริไว้มากแค่ไหน น้ำตาที่ได้เห็นนั้นเป็นเครื่องช่วยยืนยันอย่างดีว่าเธอเสียใจมากแค่ไหน

         บรรยากาศมื้อเย็นนั้นดูอิหลักอิเหลื่อชอบกล เพราะนอกจากเทมาริจะไม่อยู่ด้วยแล้ว ชิกามารุก็ยังเงียบมากอีกด้วย

         พอจบจากห้องอาหารตอนที่แยกย้ายกันไปพักผ่อน ซาอิก็เดินเข้าไปหาชิกามารุ พร้อมกับพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

         “ผมอ่านจากหนังสือมา ถ้าอยากจะง้อผู้หญิงแล้วล่ะก็ ก่อนอื่นคุณต้อง

 

         “ชิกามารุบ้า! คนบ้า บ้าที่สุด!!” เทมาริร้องไห้เสียใจอย่างมาก ไม่คิดว่านินจาสุดโหดอย่างตัวเองจะร้องไห้ฟูมฟายเสียใจได้ถึงขนาดนี้ เธอซบหน้าลงกับหมอน ไม่อยากจะออกไปไหนมาไหนทั้งนั้น

         ตอนนี้ถึงจะไม่มีน้ำตาบนหน้าแล้ว แต่มันกลับไปท่วมขังในหัวใจของเธอแทน

         ตอนที่คร่ำครวญกับตัวเองอยู่นั้นเทมาริก็ต้องขยับตัว เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาตรงหน้าต่างห้องนอน รีบพลิกตัวลุกขึ้น กลัวว่าจะมีคนบุกเข้ามาหาอีก และกลัวที่สุดว่าจะเป็นอาราตะ คนที่จับตัวไปคราวก่อน แต่กลายเห็นชายหนุ่มบ้านนาราที่บุกเข้ามาดื้อๆ

       “นาย! เข้ามาทำไม!” เธอตะโกนสุดเสียงแล้วก็เงียบไป เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าชิกามารุอยู่ที่นี่ด้วย

         “มาเอาคำตอบ ว่าเธอโกรธฉันใช่ไหม”

         คำถามของชิกามารุทำให้เทมาริอยากจะร้องไห้อีกครั้ง แต่เธอสัญญาว่าจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้เขาเห็นอีกแล้ว

         “ออกไปเลยนะ” เธอชี้นิ้วไล่ แต่ชิกามารุไม่ฟังเสียง เขาเดินไปนั่งลงที่เตียงของเทมาริ ทำให้เจ้าของเตียงที่แท้จริงขยับตัวลุกหนีไปอีกทาง

         “ที่ฉันไม่บอกว่าจะรับผิดชอบเธอยังไงต่อหน้ากาอาระ” ยังอธิบายไม่จบ เทมาริก็ทำท่าจะเดินหนีออกจากห้องนอนไป ชิกามารุเลยถอนหายใจก่อนประสานอินอย่างรวดเร็ว

         “คาถาเงาเลียนแบบ” ชิกามารุใช้วิชาลับของตระกูล ยืดเงาของตัวเองออกไปจับตัวของเธอทัน ก่อนที่ร่างบางจะหนีออกจากห้องได้สำเร็จ

         “ชิกามารุ! นี่นายกล้า!!” เทมาริไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้เขาใช้วิชานี้กับเธอ ตรึงเธอไว้ด้วยวิชาของเขาและลากให้เข้าไปใกล้ หัวใจก็พลันเต้นแรงอย่างน่ากลัว

         “ชิกามารุ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หัวใจของเธอเต้นแรง สุดท้ายก็ถูกลากให้นั่งบนเตียงและถูกกดไว้ใต้ร่างของนินจาที่ได้ชื่อว่าเก่งและฉลาดที่สุดเท่าที่เคยมีมา

         นี่มันฉลาดแกมโกงชัดๆ! เธอร่ำร้องอยู่ในใจ เบิกตากว้างเมื่อใบหน้าเย็นชาและนัยน์ตาคมกริบนั้นโน้มต่ำเข้ามาใกล้

         “วิธีที่ซาอิแนะนำมาเนี่ย ใช้ได้ผลดีมากเลยแฮะ ต้องทำแบบนี้สินะ เธอถึงจะหนีไปไหนไมได้ และฟังทุกอย่างที่ฉันกำลังจะบอก” ชิกามารุยิ้มเจ้าเล่ห์ และทำให้ชิกามารุแทบจะกรี๊ดออกมาให้ได้

         “เทมาริรู้ไหมว่าตอนนี้เธอทำหน้าตลกมากแค่ไหน เห็นแบบนี้แล้วชักอยากจะแกล้งต่อแล้วสิ

 

Talk 2...
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ

มู่เฮิร์ตอีเกะอะ ไม่เป็นอันทำอะไรเลย

ถึงจะแน่ใจก็เถอะว่า สลัดเป็นลูกซาสึซากุ

แต่พออ่าน Naruto Gaiden แล้ว was stunned เลยค่ะ

ตอนนั้นอารมณ์แบบ ฟหกดเสวง เลยค่ะ มืดมนเป็นวันๆ

ถึงตอนนี้จะคอนเฟิร์มได้แล้วว่าสลัดเป็นลูกของทั้งสองจริงๆ

แต่ก็ยังอยากถีบอีเกะอยู่ดี ทิ้งเมียกับลูกไว้ 12 ปีเนี่ยนะคะ

อีเกะะะะะะะะะะะะะะะimageimageimageimage





Talk 1...

Song :: ONE OK ROCK - Clock Strikes

เขียนเองก็ เฮ้อเอง

เหมือนว่าคู่นี้จะเป็นลูกรักของอาจารย์คิชินะเออ

แบบว่าเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ อร๊ายยยยย ลูกแม่ หัวเราะ

พอเอามาเขียนเป็นฟิคเอง ก็ไม่กล้าทำลายนิสัยของสองคนเท่าไหร่

แต่อาจจะเพิ่มความหวานขึ้นอะไรขึ้นบ้าง

ไม่งั้น ตาย สองคนนี้อยู่ด้วยกันไม่มีความหวานเลย หัวเราะ

งืออออออออออ อาทิตย์หน้า Naruto Gaiden จะออกแล้ว

แงงง น้ำตาจะไหล ขอชิกาไดเยอะๆ ป้าเชียร์สุดใจหัวเราะ

ไหนจะ Boruto the Movie อีก ชีวิตครึกครื้นมาก นั่งเฝ้า tumblr ทั้งวันทั้งคืน

อารมณ์ติ่งนี่มันติ่งจริงๆ เนาะ ขำตัวเอง image

ขอโทษที่มาช้าด้วยนะคะ ช่วงสงกรานต์ยุ่งมากเลยค่ะ image

ที่บ้านมีงานปอยหลวง ช่วยงานที่บ้านตั้งแต่เช้าถึงค่ำอาบน้ำเสร็จก็แบตหมดเลยค่ะ

แล้วพอไปเที่ยวมาก็แบตหมดเหมือนกัน ฮือออออ

แต่กลับมาแล้วนะคะ อ่านกันต่อยาวๆ เหมือนเดิมเลยค่ะ image

 

เฟซบุ๊คสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค >>Click!!<<

แฟนเพจของมู่ mu_mu_jung >>Click!!<<

ทวิตเตอร์ของมู่ (ไม่ได้เล่น แต่แจ้งอัพนิยาย) >>Click!!<<

God blessed you

’m blessed you

I http://www0.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

162 ความคิดเห็น

  1. #158 mmara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 16:13
    อยากบอกว่ส พึ่งมาอ่านเจอ สนุกมากค่ะเนื้อเรื่องไม่น่าเบื่อเลย รออยู่นะคะ^^
    #158
    0
  2. #157 Bakuman prince (@bakumanprince) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 15:08
    คือว่าแบบว่า ชอบมากค่ะ มาอัพต่อนะค่ะพี่ คือเหมือนเป็นครูในดวงใจขอบคุณมากที่พี่เอามาแต่งให้ฟินกันนะคะ
    #157
    0
  3. #156 alex-rd (@alexrdm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:33
    จะเข้ามาอ่านฟิค พอเปิดมาเจอเพลง สตั้น ฮือออ one ok rock นั่งฟังเพลงแปป
    ชอบคูนี้มาก ชอบเทมาริ #ชิกาเทมา
    #156
    0
  4. #153 GaaraNeji_T (@LP_MJBH) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 18:27
    โถ่ ไรท์มู่วววว จะฟิน บินได้แล้ว เขินแรง -//- มี 3 ตอน ให้ความรู้สึกเหมือน 10 ตอนกว่าละ เป็นกำลังใจให้ อัพต่อเร็วๆนะคะ
    #153
    0
  5. #152 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:42
    อ่านถึงตอนท้ายแล้วบอกได้เลยว่าขอ NC ค่ะ... ;w:
    #แม่ยกายสงบศพสีชมพูวววววววว
    #152
    0
  6. #147 pranrat-poo (@pranrat-poo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 23:44
    รอShikatama อยู่นะค่ะไรท์ ติดตามๆ ชอบมากกกก สนุกสุดๆ ฟินรอถึงดวงจันทร์ รีบมาต่อๆนะค่าาาาไรท์สู้ๆค่าาาา
    #147
    0
  7. #146 pranrat-poo (@pranrat-poo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 23:44
    รอShikatama อยู่นะค่ะไรท์ ติดตามๆ ชอบมากกกก สนุกสุดๆ ฟินรอถึงดวงจันทร์ รีบมาต่อๆนะค่าาาาไรท์สู้ๆค่าาาา
    #146
    0
  8. #143 Okuma D'devil (@nutchanard) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 14:51
    Wait wait wait ค่าาาาาาาาาาา >____< ฟินมากค่ะ ณ จุดๆนี้ ชิกามารุจะแกล้งอะไรเทมารินะ
    #143
    0
  9. #138 nrhnluv (@nrhnluv) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 23:56
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ได้โปรดมาอัพด้วยค่าาาา ใจจะขาด จิกหมอน กรี้ดดด>///////////////<
    #138
    0
  10. #135 Zepher (@Zepher) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 21:52
    มาต่อแล้ว ดีใจจัง
    #135
    0
  11. #134 ดาวกระดาษ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 02:43
    ดีใจจังเลยค่ะที่มาอัพเรื่องนี้แล้ว พอได้อ่านแล้วก็อยากอ่านตอนใหม่อีกไว ๆ

    เรื่องนี้ด้วยบุคลิกของนางเอกพระเอกเวลาหวานกันแบบเงียบ ๆ ไม่หวูหวา อ่านแล้วฟินมากค่ะ

    จะรอติดตามนะคะ ขอบคุณค่ะ
    #134
    0
  12. #133 blue_huckel (@huckel14344) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 20:46
    ฟินตัวแตกแล้วจ้าาาาาา >///////////<
    #133
    0
  13. #132 aom_cy (@aom_cy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 14:57
    กีสสสสสสสสสสสสส ชิก้า ทำร้ายจิตใจเค้าแล้วก้มาทำแบบนี้กับเค้าหรอ อร้ายยยยย จัดหนักๆเลยนะ (อ้าว นังนี่)
    #132
    0
  14. #127 J.A.N.J (@dex-dee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 19:46
    กรี๊ดดดด อยากจะกรี๊ดดังๆ 5555 หมั่นใส้ชิก้าจริงๆๆๆ
    #127
    0
  15. #126 pimmiessss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 12:30
    รอติดตามค่า
    #126
    0
  16. #125 SHIKATEma (@namemeeee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 12:18
    ชิกามารุจะแกล้งอะไรเทมาริต่อล่ะ 
    #125
    0
  17. #124 COTTONAII (@phaynarak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 06:52
    ต้องให้เทมาริ ตบด้วยพัดสักที = =
    #124
    0
  18. #123 Tea cup (@Deeans) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:15
    อืมๆ น่าจะรู้แล้วนะ
    #123
    0
  19. #122 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:06
    adrenaline ❤ #ShikaTema ❤ #ชิก้าเทม
    ขอโทษที่มาช้านะคะ มู่มีงานอื่นยุ่งๆ ติดพันจนไม่มีเวลาเลยค่ะ
    แต่จะพยายามมาเรื่อยๆ อาจจะช้าหน่อย อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ
    ถ้างานลงตัวเมื่อไหร่ น่าจะอัพถี่ๆ ได้ตามปกติค่ะ 😘😚

    #122
    0
  20. #121 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:06
    adrenaline ❤ #ShikaTema ❤ #ชิก้าเทม
    ขอโทษที่มาช้านะคะ มู่มีงานอื่นยุ่งๆ ติดพันจนไม่มีเวลาเลยค่ะ
    แต่จะพยายามมาเรื่อยๆ อาจจะช้าหน่อย อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ
    ถ้างานลงตัวเมื่อไหร่ น่าจะอัพถี่ๆ ได้ตามปกติค่ะ 😘😚

    #121
    0
  21. #120 MULEE & MOEI ♚ (@mu_mu_jung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:06
    adrenaline ❤ #ShikaTema ❤ #ชิก้าเทม
    ขอโทษที่มาช้านะคะ มู่มีงานอื่นยุ่งๆ ติดพันจนไม่มีเวลาเลยค่ะ
    แต่จะพยายามมาเรื่อยๆ อาจจะช้าหน่อย อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ
    ถ้างานลงตัวเมื่อไหร่ น่าจะอัพถี่ๆ ได้ตามปกติค่ะ 😘😚

    #120
    0
  22. #119 Zepher (@Zepher) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 19:16
    ชอบค่ะ เดี๋ยวจะปรับปรุงของตัวเองด้วย
    #119
    0
  23. #118 Zepher (@Zepher) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 19:16
    ชอบค่ะ เดี๋ยวจะปรับปรุงของตัวเองด้วย
    #118
    0
  24. #112 The kNot (@newwyy075) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 20:57
    ฮืออออ รออยู่นะค่ะ
    #112
    0
  25. วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 11:50
    เราพึ่งมาเจอเรื่องนี้>< น่ารักมาก คือชอบตัวละครเทมาริมากตั้งแต่ตอนเปิดภาคตำนานวายุสลาตัน ก็คิดว่าน่าจะคู่กันตั้งแต่นารูโตะแซวแล้ว คือคู่นี้มันไม่เหมือนคู่อื่นที่ต้องมานั่งลุ้นว่าจะได้ไหม แต่คู่นี้เป็นคู่ที่มีความเป็นธรรมชาติ เหมือนคุเรไนกับอสึมะที่ปากบอกไม่ๆ ไปๆมาๆมีลูกเฉยเลย ชิกามารุเป็นตัวละครที่ทำให้เราชอบผู้ชายผมยาว คือถึงแม้จะเป็นคนนิสัยเบื่อๆ แต่ก็เป็นคนจริงจัง แฝงด้วยความเท่ นอกเรื่องมาไกลมากแต่มันอั้นจริงๆ ส่วนมากเจอแต่นารูฮินะ เกะกุ เข้าเรื่องๆ นิยายยังคงคาแร็คเตอร์ของเจ๊เทมไว้อยู่ ตามนิสัยของอิตาสองคนนี้เป็นคนไม่หวานมาก เทมาริก็สาวห้าว ชิกามารุก็ผู้ชายอารมณ์เฉื่อยๆ แต่ตอนสงครามนินจานางไม่เฉื่อยนะ บางทีอ่านเรื่องอื่นชิกามารุก็เอาแต่พูดว่าน่ารำคาญ เทมาริก็เอาแต่บ่น แต่เท่าที่สังเกตนิสัยตัวละครมาเจ๊เขาไม่ได้ขี้บ่นขนาดนั้น นอกจากพูดแซวชิกามารุ+สั่งสอน(หน้าที่ภรรยาในอนาคต) ก็ไม่เห็นเจ๊แกว่าอะไร ว่าแล้วก็อยากกลับไปดูตอนส่งหน้าหมู่บ้านอีก ส่วนเรื่องหนูสลัดเราเองก็นอนคิดทั้งคืน ตอนนั้นแบบโวยวายในเฟส พยายามหาทุกช่องทางติดต่ออาจารย์ คือแบบเสียความรู้สึกมาก นั่งกินข้าวไปบ่นไปจนแม่ต้องถามว่าเป็นอะไร พิมพ์มาเยอะแล้วยังไงก็ #มาต่อเร็วๆนะ
    #110
    0