ค่อยๆ รักกัน Gradually Love

ตอนที่ 5 : บท 1 โลกใบใหม่ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ก.ค. 63

 

 

สวัสดีค่ะ 

เมื่อวานมีนักอ่านมากดติดตาม 

เราดีใจมากเลยนะ

ขอบคุณคุณคนแรกด้วยที่กดให้เรา

ทำให้เมื่อคืนเรามีกำลังใจเขียนนิยายได้เยอะกว่าปกติเลย

 

คุณคนแรกก็อยู่ด้วยกันไปนานๆ นะคะ

 

 

ต่อกันเลย

 

 

 

“นางแพทตี้ นี่หล่อนไปรู้จักกับพี่น๊อตนิเทศฯ ตอนไหนกันย่ะ” อัครพลถามทันทีที่เห็นหน้าเธอ แพทริเซียคิดว่าที่อีกฝ่ายรู้เพราะเมื่อวานหลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเธอแลกช่องทางติดต่อกันก่อนจะถ่ายรูปรวม และเมื่อคืนนาวินก็แท็กรูปในไอจีมาพร้อมแคปชัน ‘วันนี้ที่รอคอย’

“แกรู้จักพี่น๊อตปีสี่นิเทศฯด้วยเหรอ” สาวสวยหันมาถามทำหน้าเหลอหลา

“นี่หล่อนยังไม่เห็นหน้านางแพทในไอจีพี่น๊อตล่ะสิ” จบคำอัครพล เขมิการีบเปิดโทรศัพท์เข้าไอจีทันที

“รู้จักตั้งแต่เด็กแล้ว” แพทริเซียตอบ

“นี่หล่อนเป็นใครกันแน่ย่ะ ฉันรู้จักหล่อนมาจะสามปี แต่เหมือนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหล่อนเลย”

“ขนาดฉันกับไอ้ขิมอยู่กับมันตลอดยังไม่รู้เลย” ปรางทิพย์ปลอบใจ

“ยังไงว่ะ ทำไมไม่เห็นแกเคยพูดถึงพี่น๊อตเลย” เจ้าแม่ข่าวสารถามต่อ

“อือ แม่ฉันเป็นเพื่อนกับแม่เขา แต่ฉัน” แพทริเซียชี้นิ้วเข้าตัวเองก่อนพูดต่อ “ตอนเด็ก ๆ เล่นแต่กับพี่สาวเขา ไม่ยอมเล่นกับเขา มีแค่เจ้าแฝดที่สนิทกับเขา”

“อีบ้า ไม่สนิทอะไร ทำไมในรูปหล่อนยืนติดพี่เขาขนาดนั้น” 

“เพื่อนแอมดูดี ๆ ค่ะ พี่น๊อตกอดคอเจ้าแฝด ฉันแค่ยืนตรงกลางระหว่างเขาเฉย ๆ” เธออธิบายถึงรูปที่พี่น๊อตอยู่ตรงกลางแขนสองข้างกอดคอน้องเธอไว้ ส่วนเธอที่ยืนข้างหน้าคนอื่นเพราะส่วนสูงนั้นแหละ “อีกอย่าง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนเด็กถึงไม่ยอมเล่นกับเขา นอกจากรู้ว่าเขาเป็นลูกเพื่อนแม่แล้ว ฉันก็จำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลยจ้ะ” 

“อะไรมันจะเลือนรางขนาดนั้น ตอนเด็กเขาไม่ดีกับแกเหรอ” แพทริเซียส่ายหน้าก่อนตอบปรางทิพย์

“เขาน่าจะแคร์ฉันมากอยู่ ดูจากที่เขาเข้าใจว่าตอนเด็กที่ฉันเลิกชอบกินไอติมเพราะเขาแล้ว” เธอมองหน้าปรางทิพย์สลับกับเขมิกา “พวกแกรู้ใช่ไหมว่าฉันมันเป็นพวกชอบก็ชอบมาก แต่บางทีอยู่ ๆ ก็เลิกชอบน่ะ”

 “อือ มันเป็นสันดานรักง่ายหน่ายไม่เร็วแต่ก็ไม่ช้าของหล่อน เรื่องนี้ฉันก็พอรู้” หนุ่มสวยตอบแทน

“นั้นแหละ แต่จริง ๆ แล้วตอนนั้นฉันแค่หันมาชอบเจลลี่มากกว่า” สาวลูกครึ่งลอยหน้าลอยตาตอบเพื่อน

“นี่ นิสัยแบบนี้แกมีมาแต่เด็กเลยเหรอ” เธอพยักหน้าเป็นคำตอบให้เขมิกา

“แต่แกคิดดูนะ ถ้าพี่น๊อตเคยทำไม่ดีกับฉัน แกล้งฉัน อย่างน้อยฉันต้องจำเขาได้ใช่ไหมล่ะ แต่นี่ฉันจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลยแก เหมือนคนบ้านอยู่ซอยเดียวกัน ที่รู้ว่าอยู่บ้านหลังนี้แต่ไม่เคยคุย แบบนั้นเลย”

“ฟังแล้วสงสารพี่่น๊อตจับใจ ฝังใจมาตลอดว่าเป็นต้นเหตุให้คนเลวอย่างแกเลิกแดกไอติม ที่ไหนได้ แกจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย โธ่! พี่น๊อตของแอมมี่ ไม่น่ามารู้จักคนอย่างอีแพทเลย”

“ทำไมแกเบลอเขาขนาดนั้นว่ะ เอ่อ แต่พอเป็นคิดว่าเป็นแกแล้ว ก็ไม่แปลกอะไร” เขมิกาพยักหน้ารับคำปรางทิพย์อย่างปลง ๆ กับนิสัยของเพื่อนคนนี้ ถ้าเทียบกับนิสัยเพื่อนแล้ว ไม่มีอะไรแปลกจริง ๆ นะแหละ เพราะทุกอย่างที่เป็นแพทริเซียมันแปลกหมดนั้นแหละ! 

 “เออ วันนี้น้องแกก็ไม่ต้องมารับแล้วสิ” ปรางทิพย์ถามหลังจากที่เห็นว่าขาเธอหายดีแล้ว 

“เศร้าอ่ะ หลังจากนี้ฉันก็มาแอบส่องน้องหล่อนหลังเลิกเรียนไม่ได้แล้วสิ” อัครพลตัดพ้อหน้าเศร้า รับบทนางเอกเจ้าน้ำตา

“อือฮึ ดีออก จะได้ไม่ต้องนั่งรอกันแล้ว ใครเลิกเวลาใกล้เคียงกันก็กลับกับคนนั้น” แพทริเซียตอบ

“พ่อแกก็แปลก ลูกชายสองคน เรียนคนละคณะ ทำไมให้ใช้รถคันเดียวกันว่ะ” ลูกสาวคนเดียวและมีรถขับส่วนตัวทำได้แค่ยิ้ม ๆ ไม่ได้ตอบอะไร นั่นเพราะป้าป่ะกลัวเจ้าแฝดต่างคนต่างไปไง

“เออ ไหน ๆตอนนี้ขาแกก็หายดีแล้ว เราไปลองคาเฟ่เปิดใหม่ใต้ตึกบริหารฯ กันไหม ได้ยินเขาว่ามีไอติมเกร็ดหิมะด้วย ตอนเที่ยงนี่ไม่มีโต๊ะว่างเลยนะ” คนทำอะไรก็น่ารักชวน พวกเธอมีเวลาว่างรอเวลาเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาอีกนานเลย

“ตอนนี้เหรอ” แพทริเซียถาม

“ตอนนี้แหละ” ปรางทิพย์พูดแล้วยกแขนขึ้นดูเวลา “เหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลา ไปด้วยกันไหมแอมมี่”

“ขอบายจ้ะ ไปกับพวกหล่อนเดี๋ยวเพื่อนฉันงอน”

หลังจากที่อัครพลแยกตัวออกไป พวกเธอก็ยกกันข้ามมาฝั่งบริหารฯ ที่นาน ๆ จะมีโอกาสได้มาเยือนที คณะบริหารฯ มีพื้นที่เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถนนสองเลนเป็นทางเข้าออกอยู่ด้านริมสุด ฝั่งด้านหน้ามีป้ายคณะตั้งอยู่ และเป็นแนวต้นไม้ที่มีทั้งร้านฟู้ดทรัคและตู้คอนเทนเนอร์มาเช่าขายของ ที่หน้าร้านจะกางโต๊ะและเก้าอี้เล็ก ๆ ไว้ ร้านละชุดสองชุด มีตึกใหญ่สองตึกที่อยู่ชิดกันตนเหมือนรูปตัวแอล ล้อมรอบลานจอดรถขนาดพอ ๆ กับคณะเธอเอาไว้

“โห้ อย่างหรู” แพทริเซียอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อมองเข้าไปในอาคารเรียน คณะที่มีแค่อาคารสี่ชั้นสองอาคาร เธอไม่คิดว่ามันจะหรูหราได้ขนาดนี้ ความปลอดภัยชั้นยอด มีที่กั้นให้สแกนบัตรก่อนเข้าลิฟต์ด้วย คณะเธอสแกนแค่เวลาเข้าออกห้องสมุดเท่านั้นแหละ ที่เหลือใครจะขึ้นลิฟต์เข้าตึก ตามสบายเลยจ้า ยินดีต้อนรับทุกคน

“อือ คณะนี้เขารวย แกดูฝั่งนั้นมีแต่ร้านดัง ๆ มาเปิดทั้งแถบ” ปรางทิพย์ชี้ไปที่ร้านค้าด้านหน้า ก่อนจะเดินนำเธอไปใต้อาคารเอ ที่มีคาเฟ่เปิดอยู่ ร้านนี้คงจะเสียค่าเช่าแพงแน่ ๆ อยู่ด้านในแต่ได้ขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าร้านข้างหน้าตั้งเยอะ  มีที่นั่งทั้งอินดอร์และเอาท์ดอร์ พวกเธอตกลงกันจะนั่งด้านนอกที่มีโต๊ะเพียงโต๊ะเดียว หลังจากเลือกเมนูแล้วเขมิกาอาสาเข้าไปสั่งขนมเอง สักพักไอติมเกร็ดหิมะรสชาไทยราดด้วยซอสช็อกโกแลต โรยหน้าด้วยโกโก้ครัมเบิล เสิร์ฟพร้อมกล้วยหอมและวิปครีม ตามมาด้วยสตรอเบอรี่ชีสเค้กอีกหนึ่งชิ้น

“สตรอเบอรี่ชีสเค้กดีมากอ่ะ” แพทริเซียพูดขึ้นหลังจากที่ลิ้นสัมผัสรสชาติความละมุน

“ชาไทยก็ดี ร้านหน้ามอยังสู้ไม่ได้เลย” ปรางทิพย์พูดถึงร้านบิงซูร้านดังที่มีหลายสาขากระจายอยู่ทั่วกรุงเทพฯ

“เออ จริง” เขมิกาพยักหน้าเห็นด้วย “เฮ้ย นั่นน้องดีนนิ” ก่อนจะชี้ไปทางหน้าอาคารบี เออแฮะ แพทริเซียมองตาม เห็นน้องชายยืนคุยโทรศัพท์หันหน้าหลังอยู่หน้าอาคารบี แต่เดี๋ยวก่อน ท่าทางแบบนั้นไม่ใช่ดีแลน แต่เป็นดาเนียล! แล้วแฝดน้องมาทำอะไรที่นี่ ไม่รอช้าคนเป็นพี่สาวก็รีบลุกเข้าไปหาน้องชายทันที

“น้องแดน!” ดาเนียลหันตามเสียงเรียก “มาทำไร” แพทริเซียถามแฝดน้องหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง 

“มารอเอารถ น้องแดนลืมเอาชีทเรียนมา อาจารย์เพิ่งไลน์บอกในกลุ่มว่าจะมีควิซในอีกชั่วโมง ” ได้ยินอย่างนั้นพี่สาวรีบเปิดหูรูดกระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่ ล้วงหยิบกุญแจรถตัวเองยื่นให้น้องพร้อมทั้งบอกพิกัดที่จอดรถ

“จอดอยู่ข้างถนนริมเลคฝั่งคณะเจี่ยเจียนะ”

“ก็อดมาเธอร์ของน้องแดน” น้องเล็กดึงพี่สาวเข้าไปกอดเป็นการขอบคุณ “เจี่ยเจียรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะให้ไอ้ดีนมันเอากุญแจรถมาให้” เขาบอกทิ้งทายก่อนวิ่งออกไป

“รออยู่ร้านนี้นะ!” แพทริเซียตะโกนบอกไล่หลัง เจ้าแดนหันกลับมามองตามมือเธอ เมื่อเห็นเขาชูมือทำสัญญาลักษณ์โอเคกลับเธอถึงเดินกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะ

“น้องดีนวิ่งไปไหนแล้ว” เขมิกาถามหลังจากที่เธอนั่งลงกับที่

“เห็นกันออกจะบ่อย เมื่อไรจะแยกออกสักที คนนั้นเจ้าแดน” พี่สาวสองแฝดบอกเพื่อน

“หึ เห็นเป็นน้องแกที่คณะบริหารฯ ต่อให้สงสัยว่าเป็นน้องแดน แต่ก็ต้องคิดว่าเป็นน้องดีนก่อนนั่นแหละ” ปรางทิพย์พูดขึ้น ก็เหมือนกันขนาดนี้ ตอนแรกเธอก็จับสังเกตได้แล้ว ว่าถ้าเป็นคนพี่จะเซ็ตผมไปด้านข้างเปิดหน้าผาก คนน้องจะมีหน้าม้าเซ็ตตามทรงสมัยนิยม พอทั้งคู่รู้ว่าพวกเธอเริ่มจับจุดแยกได้ วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ทำทรงเดียวกันมาให้พวกเธอเดากัน จนบางครั้งเธอก็งงเหมือนกันว่าคนที่เธอคุยด้วยคือคนพี่หรือคนน้อง

“เออก็จริง แต่คนนั้นเจ้าแดนนะ มารอเอากุญแจรถกับเจ้าดีน จะกลับไปเอาของที่คอนโด” 

“อ้าว แล้วแกกลับไงทีนี้ คุยกับอาจารย์แป๊บเดียวเองนิ” ปรางทิพย์ถามต่อ

“เดี๋ยวน้องดีนเอากุญแจคันของเด็ก ๆ ลงมาให้” แพทริเซียตอบ หลังจากนั้นพวกเธอก็ละเลียดของหวานกันต่อสักพัก เสียงดังจอแจก็เรียกความสนใจให้เธอหันมอง เห็นนักศึกษากลุ่มใหญ่น่าจะเกือบร้อยคนเดินออกมาจากอาคารเอ สังเกตจากการแต่งตัวน่าจะเป็นปีหนึ่งที่แต่งตัวเรียบร้อยกับพี่ปีสูงกว่า ที่บ้างคนมีแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้นแหละที่บ่งบอกความเป็นนักศึกษา 

ครืน ครืน

พี่น้องตระกูลหวัง (3)

น้อนดีน : เจี่ยเจีย น้องดีนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ

พีเอทีทีไออี : ได้ๆ 

 

“ขิมร้านสะดวกซื้ออยู่ไหนอ่ะ” เธอละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมาถามเพื่อนผู้กว้างขวาง

“โน่น” เขมิกาชี้ “แกเดินไประหว่างตึกที่เขากำลังเดินกันไปเยอะ ๆ อ่ะ มุมนั้นแหละ”

“รอแป๊บ เดี๋ยวมา” แพทริเซียบอกเพื่อนก่อนเดินตามกลุ่มนักศึกษากลุ่มนี้ไป

 

ครืน ครืน

พี่น้องตระกูลหวัง (3)

น้อนแดน : กูบอกให้มึงเอาไปให้เจี่ยเจียที่ร้านใต้ตึก

น้อนดีน : @น้อนแดน ก็กูลืม กูเดินเลยมาแล้ว 

น้อนแดน : ขาพี่มึงเพิ่งหาย แทนที่มึงจะเดินกลับไปหา แต่นี่มึงให้พี่เดินไปหา ไอ้ชั่ว! 

พีเอทีทีไออี : ไม่เป็นไร เจี่ยเจียกำลังไป

น้อนดีน : ส่งสติกเกอร์

 

แพทริเซียยิ้มหลังจากที่เห็นสติกเกอร์ที่ดีแลนส่ง เป็นรูปเด็กหน้าตาห่างไกลกับคำว่าน่ารัก กำลังแลบลิ้นอยู่ คาดว่าน่าจะส่งให้คนน้องที่เซ้าซี้ไม่เลิกแน่ กลุ่มนักศึกษาด้านหน้าที่เลี้ยวซ้ายไปขวาบ้าง  ทำให้เธอมองเห็นแฝดพี่ที่ยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อกับใครบางคนที่ยืนหันหลัง

“เจี่ยเจีย!” ดีแลนโบกมือเรียกพี่สาว คนที่ยืนหันหลังให้ก็หันมามองเช่นกัน แพทริเซียก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหาพวกเขาพร้อมทั้งส่งยิ้มให้คนทั้งคู่

“อ่ะ กุญแจรถ จอดตรงลานข้างหน้านั่นแหละ แถวกลางๆ” เธอรับกุญแจมาก่อนจะถามออกไป

“ไม่กลับพร้อมเจี่ยเจียเหรอ”

“น้องดีนต้องอยู่ต่อหลังเลิกเรียน เดี๋ยวให้ไอ้แดนมันรอ” แฝดพี่ตอบก่อนจะแนะนำให้คนทั้งคู่รู้จักกัน “คนนี้ พี่เทคปีสามของน้องดีน”

“หวัดดีช้าง” วันนี้ลุคของเขาต่างจากวันนั้นโดยสิ้นเชิง ผมของเขาถูกเซ็ตเสยไปด้านหลังอย่างง่าย ๆ แต่ดูดีมากทีเดียว เขายังคงใส่กางเกงยีนส์โทนเดิม และผ้าใบสีขาวเหมือนวันนั้น

“พี่ช้าง คนนี้แพทตี้เจี่ยเจีย พี่สาวผมเอง” ดีแลนแนะนำต่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุงงง

“หวัดดีแพท” เขาสบตาเธอแล้วตอบกลับ

“นี่รู้จักกันเหรอ” ดีแลนชี้ที่เธอสลับเขา เธอละสายตาจากเขากลับมาที่น้องชาย 

“อืม เดี๋ยวเจี่ยเจียมีนัดพบอาจารย์ที่คณะ” แพทริเซียกดโทรศัพท์ดูเวลา “ต้องไปแล้วล่ะ เจอกันตอนเย็นนะ” พูดกับน้องชายเสร็จก็หันมาพูดกับเขาต่อ “เราไปนะ” 

 

แพทริเซียเดินกลับไปหาเพื่อนแล้วก็พากันย้ายกลับถิ่นเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาที่เปลี่ยนคนทุกปีการศึกษา ปีนี้พวกเธอได้อาจารย์นัดเป็นที่ปรึกษา อาจารย์ก็แนะนำตัวคร่าว ๆ พร้อมทั้งบอกสามารถปรึกษาได้ทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องเงิน แล้วไล่ดูผลการเรียนของพวกเธอทีละคน รวมถึงชั่วโมงกิจกรรมที่พวกเธอเข้าร่วมทั้งหมดตั้งแต่ปีหนึ่ง เรื่องนี้ทำเขมิกาหน้าบานเท่ากระดงเพราะชั่วโมงกิจกรรมของเธอมากที่สุดในชั้นปีแล้ว อาจารย์ทิ้งท้ายไว้ด้วยเรื่องฝึกงาน เดิมทีคณะของเธอไม่บังคับเรื่องฝึกงาน ต่อให้ฝึกกลับมาแล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีคะแนนอะไรทั้งนั้น ดังนั้นหากใครต้องการฝึกและมีบริษัทในใจไว้แล้ว อาจารย์ก็พร้อมซัพพอร์ตเต็มที่ 

แพทริเซียเดินกลับมาฝั่งบริหารฯ อีกครั้งหลังจากแยกย้ายกับเพื่อน เธอมองหารถของน้องชายที่จอดไว้ลานจอดทีละแถว หลังจากเห็นตำแหน่งรถแล้วเธอก็เดินกลับเข้าไปในคาเฟ่ที่เพิ่งใช้บริการไปไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วอีกครั้ง เธอสั่งมิกซ์เบอรี่โซดาที่เธอแบบเล็งไว้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก สั่งบาสก์ชีสเค้กไปอีกหนึ่งชิ้นเพิ่มอีกชิ้นเพื่อชดเชยเมื่อตอนบ่ายที่เธอได้กินไปแค่ไม่กี่คำ แพทริเซียเลือกนั่งโต๊ะมุมในสุดหลังคิดว่ามันเป็นมุมเหมาะสำหรับนั่งคนเดียวที่สุดแล้ว อื้อ เทกเจอร์นุ่ม ๆ แบบนี้มันทำให้ร่างกายเธอหลั่งสารเอ็นโดฟินออกมามากว่าปกติ 

ครืน~ ฟรึบ!

เสียงลากเก้าอี้ของโต๊ะข้าง ๆ พร้อมกับเสียงทิ้งตัวลงแรง ๆ ทำให้มือแพทริเซียที่จับส้อมชะงักไปเช่นเดียวกับมืออีกข้างที่กำลังเลื่อนหน้าฟีดทวิตเตอร์

“หวัดดี” เขาทักเธอจากโต๊ะข้าง ๆ ด้วยความที่ร้านนี้เป็นร้านเล็ก ๆ ตกแต่งด้วยโซฟายาวทั้งแนวเพื่อประหยัดพื้นที่ วางโต๊ะกลางเล็ก ๆ ตรงกลางและวางเก้าอี้เดี่ยวไว้อีกฝั่ง ระยะห่างของแต่ละโต๊ะก็แค่เดินเข้าออกได้ เธอที่มาคนเดียวเลือกนั่งพิงโซฟา และเขาก็คนเดียวเช่นกัน แต่เลือกนั่งเก้าอี้เดี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแทน แพทริเซียกระพริบตาปริบ ๆ ส่งยิ้มให้เขาก่อนจะตอบกลับ

“หวัดดี เจอกันอีกแล้ว” 

“ผมเรียนที่นี่ เจอผมไม่แปลก” เขาตอบก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานที่เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ “ขอบคุณครับ”

“น้องเราเรียนที่นี่ เจอเราก็ไม่แปลกเหมือนกัน” เธอตอบก่อนจะมองไปที่น้ำที่เขาสั่งมา “นมเย็นโอริโอ้ น่ารักจัง” เขาจะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่จะยกนมเย็นโอริโอ้ขึ้นมาดูด 

“ไม่ไปร่วมกิจกรรมกับน้องเหรอ” เธอถามต่อหลังจากที่นึกขึ้นได้ว่าน้องชายพูดว่าต้องอยู่ต่อหลังเลิกเรียน

 “ปีสามแล้ว ไปทำไม” แพทริเซียพยักหน้าเห็นด้วย นั่นสิ ตัวเธอเองยังไม่เคยโผล่ไปร่วมกิจกรรมเหมือนกัน 

หลังจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนเงียบ ๆ เธอเห็นเขาไม่พูดอะไรก็กลับมาเข้าแฮชแท็กทวิตเตอร์เรื่องที่นางเอกเบอร์สามของช่องสิบสีถูกโยงมือที่สี่ต่อ

ครืน

mr.karin started following’

ระบบแจ้งเตือนจากไอจีเด้งขึ้นมา แพทริเซียมองรูปโปร์ไฟล์แล้วเหลือบตาโต๊ะข้าง ๆ นิดหนึ่งก่อนจะกดเข้าไปชื่อคนที่เพิ่งกดติดตามเธอ อืม เป็นเขาจริงด้วย เห็นแก่ที่เป็นสายเทคของน้องชาย พี่สาวแสนดีจะกดติดตามกลับละกัน ก็คนกันเองทั้งนั้น!

 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องนอนของแพทริเซียดังพร้อมกับเสียงตะโกนเรียก เธอเดินไปเปิดประตู เห็นดีแลนยืนอยู่และด้านหลังมีดาเนียลยืนซ้อนอยู่อีกที เจ้าของห้องยืนพิงกรอบประตูไว้ก่อนจะเลิกคิ้วถาม

“มีอะไรกันจ้ะ” 

“เจี่ยเจีย~” ดีแลนลากเสียงเรียกก่อนรีบควงแขนพี่สาวเข้าไปนั่งบนโซฟาในห้องนอน ตามด้วยดาเนียลที่นั่งประกบลงอีกข้างหนึ่ง

“มีอะไร พูดสิ” ท่าทีแบบนี้ น้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้

“คืองี้นะ ศุกร์นี้พี่ช้างเขาจะเลี้ยงสาย” ดีแลนเขย่ามือพี่สาวไปพูดไป

“หือ ปีสี่ต้องเลี้ยงสิ ทำไมเป็นพี่ช้างล่ะ” แพทริเซียถาม   

“พี่ปีสี่ซิ่วตอนปีสอง ปีสี่สายโคเพิ่งทะเลาะกับเพื่อนกลุ่มพี่ช้างไป” ดีแลนตอบตาปริบ ๆ

“อือฮึ” พี่สาวส่งเสียงส่งเสียงรับ

“แล้วทีนี้ พี่ช้างก็จะพาไปเลี้ยงที่ดับบลิว” แฝดพี่มองหน้าพี่สาวดูท่าทีก่อนพูดต่อ “ให้หนูไปนะ …นะ” โธ่ เรื่องแค่นี้ก็ต้องทำหน้าเป็นหมาหงอยขนาดนี้เลยเหรอ

“รู้ไหมว่าอายุเท่าไรถึงเข้าร้านเหล้าได้” แพทริเซียถามกลับ

 “ยี่สิบ” ดีแลนรีบตอบพี่สาว “แต่พี่ช้างบอกศุกร์นี้ทางสะดวกนะ”

“แล้วพี่ช้างรู้ได้ไงว่าสะดวก” เธอถามต่อ

“ก็ร้านดับบลิวเป็นร้านของพี่ชายใครสักคนในกลุ่มพี่ช้างนี่แหละ” พี่ชายของเพื่อนในกลุ่ม น้องเธอเป็นน้องสาย และพวกเขาน่าจะไปด้วยกัน ก็ดีนะสิ! คือเสียงที่ดังขึ้นในหัว อย่างน้อยเผื่อเกิดอะไรขึ้นก็คงมีคนช่วยน้องเธอแล้วแน่ ๆ ค่อยเบาใจขึ้นหน่อย

“ได้สิ” ดีแลนยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ หันไปมองน้องชายแล้วค่อย ๆ หุบยิ้มลง  

“คือ ทุกคนรู้ว่าหนูมีแฝด พี่เขาบอกคงแยกเราสองคนไม่ออก เพราะงั้นให้ชวนแฝดไปด้วย จะได้ไม่หน้าแตกเวลาทักคนผิด อย่างน้อยก็รู้จักกัน” ดาเนียลยิ้มแห้ง ๆ หลังจากพี่ชายพูดจบ รอลุ้นปฏิกิริยาของพี่สาวยิ่งกว่าลุ้นหวย

“ได้สิ ศุกร์นี้ใช่ไหม แล้วเราจะกลับบ้านไหม” คู่แฝดที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจส่ายหน้าอย่างพร้อมเพียงกันเป็นคำตอบ “งั้นก็อย่าลืมโทรบอกมะม่ะด้วยล่ะกันที่จะไม่กลับบ้านน่ะ”

               

วันนี้คือวันศุกร์ที่แพทริเซียสงสัยว่าน้องแฝดของเธอคงจะนับวันคืนรอกันทีเดียว ทั้งคู่อยู่ในอารมณ์ที่สดใสมากแม้จะอยู่เชียร์บอลกันเกือบเช้า ไม่มีอาการหงุดหงิดใด ๆให้เห็นเลย เธอที่เพิ่งกลับมาถึงคอนโด หลังจากที่ไปส่งน้องชายทั้งคู่ที่ร้านดับบลิวตามนัด

ภายในห้องชุดตอนนี้เหลือเพียงพี่สาวที่แสนดีที่กำลังนอนไถโทรศัพท์เล่นบนโซฟา ในใจก็นึกห่วงอยากอัพเดตความเคลื่อนไหวของสองคนนั่น แพทริเซียเปิดไอจีขึ้นมา กดสตอรี่หน้าฟีดของดีแลนก่อน เห็นภาพเจ้าดีนกับผู้ชายคนหนึ่งทำท่าชนแก้วกัน ก่อนจะแอคเค้าท์จะเปลี่ยนเป็นสตอรี่ของดาเนียลทั่นทึกภาพพี่ชายกำลังชนแก้วกับสายเทคทั้งสามคนพร้อมใส่ตัวหนังสือว่า ‘เอะอะชนแก้ว’ แอคเค้าท์เปลี่ยนอีกครั้ง ภาพเป็นโหมดบูมเมอแรงที่ถ่ายให้เห็นแค่เสียวหน้าของเขา ความเป็นห่วงที่อยู่ ๆ ก็แทรกเข้ามาในจิตใจทำให้เธอพิมพ์ตอบสตอรี่ไอจีของเขาไป

              ‘ฝากดูน้องให้เราด้วยนะ’ 

 

              ครืน~

              mr.karin

            ‘น้องเธอก็น้องผมนั่นแหละ’

 

            เขาตอบกลับมาแทบจะทันที ก็จริงแหละ น้องชายเธอเป็นน้องสายของเขานิ เขาต้องดูแลอยู่แล้ว แพทริเซียคิดได้อย่างนั้นก็เลือกกดสติกเกอร์รูปหมูมีตารูปหัวใจทั้งสองข้างพนมมือส่งให้เขา

 

แหม อะไรยังไงคะคุณช้าง

 

เหมือนเดิมค่ะ

เจอคำผิดบอกได้เลยนะ

และขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #3 Maukcamas (@Maukcamas) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 22:35
    น้องแฝดอ้อนพี่สาวเก่งเหลือเกิน
    #3
    1
    • #3-1 anymore (@mssxmin) (จากตอนที่ 5)
      29 กรกฎาคม 2563 / 22:58
      เป็นเด็กขี้อ้อนค่ะ
      #3-1