คัดลอกลิงก์เเล้ว
[OS]ผู้กองมุน - moonsun | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






#ผู้กองมุน










police (n.)

an organized civil force for
maintaining order,
preventing and detecting crime,
and enforcing the laws.







'สวัสดีเด็กน้อย ทำไมหนูมาอยู่ตรงนี้คะ?'

'ฮ-ฮึก..'

'พี่เห็นว่าเราล้มนะ ไหนขอดูหน่อยซิ'

'ฮื่ออ'

'เดี๋ยวพี่จะทำให้หายเองนะคะ -เพี้ยงงง'

'.....'

'อันนั้นไอติมของหนูใช่มั้ย? ปะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อมาให้ใหม่นะคะเด็กน้อย'









[FULL SHOT]
at BELOW..

5th August 2017
matcha

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ส.ค. 60 / 16:08

บันทึกเป็น Favorite







 FULL 

#ผู้กองมุน












     "คุณลุงคะ หนูเอาแบบนี้อันนึงค่ะ"


     "นี่จ่ะ ของหนู"


     "ขอบคุณค่ะคุณลุง!"


     เด็กน้อยวัย 12 ปี กล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนที่จะยิ้มไอศกรีมจากคุณลุงใจดีที่ห้อมล้อมด้วยเด็กๆหลายคน คิมยงซอนเดินจากมากลุ่มนั้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ริมฝีปากเล็กค่อยๆแทะเล็มปลายไอศกรีมวนิลารสโปรด พลางเดินไปเรื่อยๆในสวนสาธารณะอันร่มรื่นแห่งนี้


     พลันสายตาของเธอดันเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก มีปีกสีขาวราวกับกลีบกุหลาบ ตามขอบมีสีดำตัด หญิงสาวตัวเล็กก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือสายพันธุ์อะไร แต่รู้เพียงอย่างเดียวว่ามันสวย และต้องการที่จะสัมผัสมัน เธอจึงตัดสินใจเดินตามทิศทางที่เจ้าผีเสื้อบินไป


     จากที่เดินตามธรรมดา เจ้าผีเสื้อตัวน้อยนั้นเริ่มบินไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงเริ่มวิ่งตามและลืมไอศกรีมในมือไปชั่วขณะ



     ตุบ



     อยู่ดีๆยงซอนเองก็รู้สึกวูบไป รู้สึกตัวอีกทีก็ลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนที่พื้นคอนกรีตแล้ว แล้วเธอรู้สึกแสบที่หัวเข่า เด็กหญิงจึงค่อยๆขยับขาของตนให้ตั้งขึ้น ก่อนที่จะเห็นรอยถลอกที่หัวเข่า เธอเม้มริมฝีปากไว้ ความเจ็บปวดมันเริ่มแล่นเข้ามาเรื่อยๆ ส่วนโคนไอศกรีมที่นอนอยู่บนพื้น ห่างออกไปจากเธอไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ในตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วเพราะความเจ็บปวดมันมีมากกว่า





     ทันใดนั้นมีเงาตะคุ่มๆมาอยู่ตรงหน้าเธอ



     "สวัสดีค่ะหนู ทำไมหนูมาอยู่ตรงนี้คะ?" น้ำเสียงของคนแปลกหน้าที่คาดว่าเดินเข้ามาหาเธอเมื่อกี้เอ่ยขึ้น


     "ฮ-ฮึก.."


     "พี่เห็นว่าเราล้มนะ ไหนขอดูหน่อยซิ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


     "ฮื่ออ"


     "เดี๋ยวพี่จะทำให้หายเองนะคะ -เพี้ยงงง" 


     "....." เธอรู้สึกได้ถึงสายลมอุ่นๆมาโดนตรงที่ถลอก พลันความเจ็บปวดก็หายไป


     "อันนั้นไอติมของหนูใช่มั้ย? ปะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อมาให้ใหม่นะคะเด็กน้อย"




     ม- ไม่เด็กซักหน่อย ยงซอนจะขึ้นมอหนึ่งแล้วนะคะ!




     มือเล็กๆถูกกุมด้วยฝ่ามือที่ไม่ได้ใหญ่ไปมากเท่าไหร่ เขาจูงมือเด็กน้อยเดินไปร้านไอศกรีมช้าๆ ไม่เร่งรีบ เกรงว่าเด็กน้อยอาจจะยังบาดเจ็บที่เข่าอยู่ หารู้ไม่ เด็กหญิงคนนั้นหายเจ็บตั้งแต่มีคนใจดีหยุดเดินแล้วมาสนใจกันแล้ว


     คิมยงซอนเงยหน้ามองคนที่สูงกว่า พี่เขาสวมสีกรมท่าทับเสื้อเชิ้ตสีขาว ตรงหน้าอกมีอะไรติดก็ไม่รู้ทั้งสองฝั่ง แต่เหมือนว่ามีฝั่งนึงเป็นชื่อนะ ยงซอนว่ายงซอนอ่านออกค่ะ! มอ-อุ-นอ มุน พอ--


     "คุณลุงคะ เอาไอศกรีมวนิลาใส่โคนอันนึงค่ะ"


     ไม่นานนักหลังจากจ่ายเงินแล้ว เขาก็รับไอศกรีมที่สั่งมา และพี่สาวใจดีย่อตัวนั่งยองๆตรงหน้าเธอ ยื่นไอศกรีมโคนมาตรงหน้า "นี่ของหนูค่ะ" รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าคมคายนั่น


     "ข- ขอบคุณค่ะ" เด็กหญิงรับมันมาไว้ในมือ เธอเม้มริมฝีปาก พยายามหลบสายตาของอีกคนที่ทอดมองมา


     "งั้นพี่ไปก่อนนะคะ เพื่อนพี่นัดไว้"


     "..พี่"


     "คะ ว่าไงน้อง"


     "พี่ชื่ออะไรหรอคะ" ชั่งใจอยู่นานกว่าจะพูดมันออกไป สุดท้ายก็หลุดปากออกไปจนได้


     พี่สาวใจดียิ้มให้ พลางยื่นมือมาสัมผัสศรีษะของเด็กน้อยเบาๆ


     "ชื่อของพี่หรอคะ อืมม.."


     "....."



     "เวลาหนูคิดถึงพี่ ลองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าตอนกลางคืนนะคะ"











     12 ปีต่อมา



     "เอ้าๆ ชนนนนน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาเสียงดังด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ไหลอยู่ในร่างกาย ผู้คนต่างขยับร่างกายตามจังหวะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไปทั่วสถานบันเทิงแห่งนี้ ต่างจากเธอ ที่นั่งมองผู้คนเหล่านั้น ในมือกระดกน้ำอัดลมเงียบๆ


     "เฮ้ยงซอน แกมางานเลี้ยงรุ่นนะ มานั่งกินโค้กได้ไง" เพื่อนสาวคนหนึ่งทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆ เอาไหล่กระแทกเบาๆ


     "แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบดื่มเท่าไหร่ป้ะ อีกอย่างบ้านอยู่ไกลด้วย เดี๋ยวกลับลำบาก" พลางวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ


     "เออๆ ยังไม่ได้ว่าไรเลย" เพื่อนคนนั้นพูดพลางกระดกแก้วน้ำสีอำพันต่อ "อุ้ยนั่นพี่ดีนนี่นา เดี๋ยวมานะแก"


     คิมยงซอนเบ้ปากให้เพื่อนของเธอหนึ่งที "จะไปก็ไปสิ เห็นคนหล่อๆไม่ได้เลยนะ"


     "แล้วแกอะ เมื่อไหร่จะหาคนใหม่ได้บ้าง ยังชอบคุณดวงจันทร์ดวงดาวอะไรนั่นอยู่อีกหรอ"


     "ไหนบอกจะไปหาพี่-" เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง หลบสายตาคู่นั้นที่มองมาอย่างจับผิด


     "โอ้ยแก สิบสองปีแล้วนะเว้ย ยังจะรออยู่อีกหรอ"


     "....." ยงซอนเงียบไปเพราะเพื่อนเธอนั้นพูดความจริง


     "ต่อให้แกเจอพี่เขาตอนนี้อะนะ คงมีเมียแล้วชัวร์ๆ" เพื่อนคนนั้นคาดเดา


     "ตลกหรอ" ยงซอนยกมือตีอีกคนเบาๆ


     "เอาเถอะแก ฉันก็พูดตั้งแต่เรารู้จักกัน จนตอนนี้เรียนจบมาสองปีแล้วเนี่ย ยังไม่เลิกชอบ"


     "ไปหาพี่ดีนของแกไป ฉันจะกลับละ" เธอพูดก่อนที่จะสะพายกระเป๋าของตน


     "เอ้าๆ หนีไมอะ"


     "ไม่ได้จะหนี แต่ถ้ากลับดึกกว่านี้รถเมล์หมดพอดี"


     "ก็ได้ กลับดีๆนะแก"


     "โอเค บ้ายบาย"








     มันก็จริงแหละที่เธอชอบใครคนนั้นมาตลอด 12 ปี คุณคนนั้นที่บอกชื่อของตนเป็นความนัย ให้เงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าตอนกลางคืนเพื่อหาคำตอบเอง


     และเธอก็เชื่อฟังเสียด้วยสิ คิมยงซอนเงยหน้าขึ้นไปมองผืนฟ้าสีเข้ม เห็นจุดขาวๆพราวระยับอยู่รำไร ก่อนที่จะก้มลงไปมองตามทางที่เดิน


     เฮ่อ.. ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันถึงชอบมาได้นานขนาดนี้


     ถามว่าระหว่างสิบสองปีนั้นมีคนมาจีบไหม ก็มีแต่เธอเลือกที่จะไม่เล่นด้วย และไม่มีใครทำให้เธอใจสั่นเหมือนคนคนนั้น


     สองขาเรียวก้าวขึ้นรถประจำทางเพื่อที่จะได้กลับห้องพักซึ่งห่างไปจากที่นี่ประมาณห้าป้ายได้ ตอนแรกเธอว่าจะนั่งเพราะมีคนพึ่งลุกลงไปจากรถพอดี แต่เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อุ้มเด็กเล็กไว้บนบ่า เธอจึงเสียสละที่นั่งให้กับแม่ลูกอ่อนคนนั้นไปและยืนเกาะห่วงที่ห้อยลงมาแทน


     เมื่อผ่านไปหนึ่งป้าย มีผู้ชายคนหนึ่งที่เธอจำได้ว่าเขานั่งอยู่มุมสุดท้ายรถ เขาค่อยๆเคลื่อนตัวไปกระชั้นเธอ ตอนแรกยงซอนก็พยายามไม่สนใจอยู่หรอกนะ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสอยู่ด้านหลังอยู่ย้ำๆ


     ผ่านไปสองป้าย เขาก็ยังทำอยู่อย่างนั้น ยงซอนเริ่มทนไม่ไหวจึงหันไปมองและค้นพบว่า เขากำลังเอามือจับส่วนนั้นของตัวเอง ชักขึ้นลงอย่างเร็ว แถมสายตาของเขานั้นมองมาที่เธออย่างหื่นกระหาย


     โชคดีที่คิมยงซอนตั้งสติได้จึงรีบกดออดเพื่อลงกลางทาง ซึ่งมันก็อีกสองป้ายที่จะถึงจุดหมาย


     อีกสองป้ายเอง เดินกลับก็ได้


     พอรถหยุดนิ่ง เธอจึงค่อยๆก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะรีบวิ่งสุดแรงเกิด เพราะผู้ชายคนนั้นดันวิ่งตามลงมาด้วย


     เพราะว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ออกกำลังก็ไม่ค่อยออก ทำให้ผู้ชายคนนั้นตามทันและข้อมือไว้


     "โอ้ย ปล่อยนะ!" คิมยงซอนตะโกน "ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!"


     ผู้ชายคนนั้นหัวเราะลั่น "ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก แต่ตอนนี้แกต้องช่วยให้ฉันเสร็จซะก่อน"




     กรี๊ดดดดดดดดดดดดด-










     "เจอกันพรุ่งนี้นะครับผู้กองคนใหม่" สารวัตรหนุ่มคนนึงพูด ก่อนที่จะทำความเคารพหัวหน้าของเขาที่พึ่งย้ายมาประจำการใหม่


     "ค่ะผู้หมวด" หญิงสาวร่างสูงเอ่ยตอบรับยื้มๆ ก่อนที่จะหยิบเสื้อตัวนอกสีกรมของตนขึ้นมาพาดไหล่ก่อนที่จะเดินออกมาจากสถานีไป


     ร้อยตำรวจเอกหญิง มุนบยอลอี ผู้บังคับกองคนใหม่แห่งเขตนี้ เธอพึ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจหญิงได้ไม่นานนัก ด้วยความสามารถและผลงานต่างๆ รวมถึงผ่านการสอบเลื่อนขั้น ทำให้เขามียศที่ภาษาบ้านๆเรียกว่า ผู้กอง


     ระหว่างทางที่เดินกลับบ้านนั้นเขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังคร่อมอะไรบางอย่าง มันเป็นเงาตะคุ่มๆเพราะเป็นทางเปลี่ยว แสงสว่างน้อย สัญชาตญาณความเป็นตำรวจ จึงเข้าไปดูด้วยความสงสัย





     พลั่กกก-


     "โอ้ย!" เสียงโอดครวญของผู้ชายดังขึ้นเพราะแรงถีบจากทางด้านข้างทำให้เขาเซถลาลงไปนอนกับพื้น ในตอนนั้นบยอลอีดึงตัวหญิงสาวที่นอนอยู่ออกมาจากตรงนั้น นำเสื้อพาดบ่าของตนอยู่ไปคลุมไหล่บางอีกคนไว้ สายตาพลางสำรวจร่างกาย โชคดีที่ยังไม่ทันทำอะไรมากนัก แต่มีร่องรอยบอบช้ำอยู่บางจุด


     "เธอโอเคนะ?"


     "อื้อ" เธอกระชับเสื้อที่เขาให้มา พลางกระเถิบตัวถอยหลังไปเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะ"


     ดวงตาคู่สวยพยายามหรี่ตาใบหน้านั้นในความมืดสลัว มีความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็น-


     "คุณระวัง!"


     ปึ่ก!


     ชายผู้นั้นเมื่อได้สติ จึงเอื้อมมือหยิบท่อนไม้ท่อนหนึ่งมาและฟาดไปที่ไหล่ซ้ายของคนที่มาช่วยเต็มแรง


     ท่อนไม้หักออกเป็นสองท่อน ความเจ็บแล่นเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีเสียงร้องออกมาซักแอะ เขากำมือแน่นด้วยอารมณ์โทสะ ก่อนที่จะหมุนตัว ใช้มือขวาที่ถนัดต่อยสวนไปที่ใบหน้าพร้อมใช้เท้ายันอกของผู้ชายคนนั้นสุดแรง


     ชายผู้นั้นเซไปตามแรงถีบและหงายท้องล้มลงทันที เขาพยายามลุกขึ้น ชี้หน้าผู้หญิงทั้งสองก่อนที่จะวิ่งหนีจากไป





     หญิงสาวร่างสูงหายใจหอบถี่ ภายในใจนึกโกรธเคืองชายคนนั้น มือขวาเอื้อมขึ้นมาจับไหล่ซ้ายของตนที่คิดว่ามันน่าจะช้ำ เขาถอนหายใจแรงๆอย่างหงุดหงิด แต่ทำอะไรมากไม่ได้นักเพราะดูจากท่าแล้วน่าจะเป็นคนวิกลจริต ไว้พรุ่งนี้ค่อยให้ที่เจ้าหน้าที่ในสถานีสืบตามตัวมันมาดีกว่า


     บยอลอีเสยผมสีน้ำเงินลวกๆ และนึกขึ้นได้ว่ายังมีหญิงสาวอีกคน เขาจึงหันหลังกลับไปเพื่อจะได้ไปสอบถามหาข้อมูลเพื่อนำไปเป็นหลักฐาน หารู้ไม่ว่า หญิงสาวผู้นั้นมายืนด้านหลังอยู่นานแล้ว


     "ไหวมั้ยคะ?" คิมยงซอนเงยหน้าถามอีกคนที่คิดว่าน่าจะสูงว่าตนสักสิบเซนติเมตรได้


     "ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง สบายมาก" เขาตอบยิ้มๆ ต้องการให้อีกคนสบายใจ


     ยงซอนอยากจะตอบแทนบุญคุณอีกคนที่เข้ามาช่วย "เอ่อ.. ไปประคบเย็นที่ห้องเราก่อนได้มั้ยคะ ไว้เสร็จแล้วคุณค่อยกลับบ้านของคุณก็ได้"


     "ไม่เป็นไรค่ะ ที่พักฉันก็ไม่ได้ไกลไปจากนี่เท่าไหร่หรอก งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่งละกันนะ"





     ทั้งคู่เดินไปเงียบๆ ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น คิมยงซอนคิดว่าคนที่สูงกว่าคนบาดเจ็บจากการต่อสู้เมื่อครู่จึงเลือกที่จะเงียบ ส่วนมุนบยอลอีคิดว่าอีกคนคงบอบช้ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาครุ่นคิดว่าจะปลอบใจอย่างไรดี จึงวาดแขนขวาของตนโอบไหล่บางนั้นเงียบๆ ด้วยความที่สูงกว่าจึงสามารถโอบได้อย่างสบายๆ


     ยงซอนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะเดินเงียบๆปล่อยให้เขาโอบต่อไปเช่นเดิม ในความคิดนั้นกลับรู้สึกคุ้นเคยกับความอบอุ่นนี้..


     "ถึงแล้วค่ะ" คนที่ตัวเล็กหยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อบอกอีกคน


     "..." เขาไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเพยิดหน้าให้อีกคนเดินต่อไป


     ยงซอนดึงมือนั่นออกจากไหล่ของตน ขยับขาก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งก่อนที่จะหันหลังกลับมา ใช้สายตานั้นพิจารณามองอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า


     อ่า.. คิดว่าคืนนี้นอกจากประคบเย็นให้อีกคนแล้ว เราคงต้องคุยกันอีกยาวเลยค่ะ..


     ใบหน้าอันแสนเรือนรางในความทรงจำวัยเด็ก มันมาซ้อนทับกับภาพในปัจจุบันที่ไม่ต่างไปจากเดิมเท่าไหร่ จากที่ในตอนนั้นมีเพียงแค่ป้ายชื่อบนหน้าอกข้างซ้าย ตอนนี้มีอะไรบางอย่างติดเยอะแยะไปหมด น่าจะเครื่องบ่งบอกยศในปัจจุบันแหละเนอะ คุณตำรวจ


     ในขณะที่ยงซอนพยายามเม้มปากและหลบหน้าเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่ขึ้นมาบนใบหน้าเสียดื้อๆ ต่างจากบยอลอีที่ยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของคนที่เด็กกว่า


     เธอพูดพึมพำอย่างแผ่วเบา แต่เหมือนจะลืมไปว่าพูดเบาแค่ไหนอีกคนก็ได้ยินอยู่ดีเพราะตอนนี้บรรยากาศรอบข้างมันเงียบมากๆ



     "พี่- พี่คนนั้นจริงๆด้วย ..พี่มุน"



     "มองขนาดนี้มีอะไรกับพี่รึเปล่าคะ น้องยงซอน"




END
:]





















          -BONUS TRACK-


     "พี่รู้จักชื่อเราได้ไงอะคะ"


     "เห็นบนเสื้อนักเรียนเราตอนนั้นค่ะ"


     ".. เราก็เหมือนกันค่ะ"


     "อ่าว ไม่ได้ทำตามที่พี่บอกหรอคะ"


     "ก็ทำ.." มองขึ้นไปบนฟ้าทุกครั้งที่คิดถึงพี่แหละค่ะ คนบ้า


     "ไม่น่าเชื่อเนอะว่ายังจำได้ ตอนนั้นพี่ยังเป็นแค่นักเรียนนายร้อยตำรวจปีแรกเอง"


     "แล้วตอนนี้เป็นอะไรคะ"


     "เป็นผู้บังคับกองค่ะ สั้นๆก็เรียกผู้กอง"


     "อ๋อค่ะ.." ไหงกลายเป็นคนพูดน้อยแบบนี้ล่ะเนี่ยคิมยงซอนนน


     "แล้วเราล่ะ เรียนจบแล้วใช่ไหม ทำงานอะไร"


     "ช่วงนี้ร้องเพลงกลางคืนไปก่อนค่ะ เดี๋ยวจะไปเอาโทเพิ่มที่ญี่ปุ่น"


     "ว้าว ไปช่วงไหนล่ะ"


     "ปลายๆปีนี้แหละค่ะ อาจจะช่วงคริสมาสต์"


     "พอดีเลย ไปกับพี่มั้ยคะ พี่ต้องไปสัมนาที่ญี่ปุ่นเหมือนกัน"


     "เห.. ได้หรอคะ"


     "ได้สิคะ ไปด้วยกันนะ" อย่ายิ้มแบบนั้นสิคะพี่ ใจเหลวเป็นน้ำหมดแล้วเนี่ย


     "..."


     "นี่ อย่าใจร้ายกับพี่นะคะ นะ.. นะคะ ไปกับพี่นะ"


     "อื้อ.." ที่เงียบอยู่เพราะเขินไง คนบ้า


     "ความจริงพี่อยากจะไปทำอะไรบางอย่างที่ญี่ปุ่น"


     "คะ? จะไปทำอะไรคะ ลงบ่อออนเซ็นหรอคะ"


     "เปล่า"


     "..."


     "พี่ว่าพี่จะขอเราเป็นแฟน ดีมั้ย"


     "เรื่องแบบนี้มันต้องบอกด้วยหรอคะพี่"


     "ขอเวลาหน่อยนะ"


     ยัง ยังจะยิ้มแป้นแล้นอีก จะบี้แก้มให้ช้ำไปเลย!




     "อื้อ จะรอนะคะผู้กอง"


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ khunmeek จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:33
    เขินคุณผู้กองงงงงง ทำไมอบอุ่นแบบนี้นะ ;-;
    #4
    0
  2. #3 urmystar
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:01
    มาให้กำลังจัยยยยยย ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ สู้ๆค่ะไรท์เตอร์ จุ๊บๆ
    #3
    1
    • 6 มกราคม 2561 / 08:32
      ขอบคุณค่าา จุ้บๆ
      #3-1
  3. วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 18:08
    รอน่ะ ผู้กองมุน
    #2
    1
    • 5 สิงหาคม 2560 / 16:10
      อัพแล้วนะคะ ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ ,_,
      #2-1
  4. #1 bbekim
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 17:26
    รอนะคะ /-/
    #1
    1
    • 5 สิงหาคม 2560 / 16:09
      อัพแล้วนะคะ ขอโทษที่ทำให้รอนานเลย u___u
      #1-1