For What?! มีปัญหาอะไรวะ [yaoi]

ตอนที่ 4 : For What?! : บทที่ 2 สงบศึก [100%] ครบแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 พ.ย. 55

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly

{cke_protected}{C}{cke_protected}{C}

 

บทที่ 2

สงบศึก

 

ชีวิตที่วันๆ ก็ถูกหาเรื่องมันน่าเบื่อหน่าย

ราห์จเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกที่ดาดฟ้า โดยมี เบน หรือผู้ชายหัวสีส้มแปร๊ดกำลังดีดกีต้าร์อยู่ข้างๆ ลมโกรกเย็นดีในเวลาเช้า เวลตัน และ ฮอลล์ เดินเข้ามาสมทบกลังจากไปซื้อเสบียงมากักตุนเอาไว้เรียบร้อย หัวเกรียนๆ ของเวลตันต้องสะท้อนแสงอาทิตย์จนเบนเบ้ปากใส่เพราะแสบตา

“เป็นไงมั้ง” หลังจากทั้งสองคนคุ้ยถุงขนมจนได้สิ่งที่ต้องการ ฮอลล์ก็เอ่ยปากถามราห์จที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา สภาพดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ พลาสเตอร์แปะอยู่เต็มใบหน้า เสื้อเชิ้ตนักเรียนปลดกระดุมทุกเม็ดสะบัดโชว์ผ้าก๊อซที่พันเสียรอบเอว มีรอยหยดเลือดเล็กๆ ซึมออกมาด้วยแผลไม่ได้รับการสมาน เพราะมีพวกเวรตะไลชอบอาศัยจังหวะที่เขาบาดเจ็บบุกมาท้าตีท้าต่อยเพื่อแย่งอำนาจ

“ก็ดี” ราห์จบอกพลางรับกระป๋องน้ำอัดลมมาจากเบน

“แล้วเรื่องล่าอำนาจจะเอายังไง” เวลตันถามทั้งๆ ที่ขนมปังยังคาอยู่ในปาก

“กูจะยึดห้อง 5-B ก่อน แล้วตามด้วย 6-A

“มึงแน่ใจนะว่าเริ่มที่ 5-B พวกนั้นมันลูกน้องของไอ้เอจน์ทั้งหมดนะ” ฮอลล์ประท้วงบ้างหลังจากนั่งเงียบอยู่นานเพราะมัวสนใจแต่ของกิน เวลตันและเบนพยักหน้าเห็นด้วย

“ก็เพราะแบบนั้นไงกูถึงเลือกห้องนี้”

“ราห์จ...” เบน

“มึงเอาจริงเหรอ” เวลตัน

“แน่ใจนะ” ฮอลล์

สามหนุ่มร้องถามอย่างพร้อมเพรียง ราห์จเพียงคลี่ยิ้มและโยนกระป๋องโค้กเปล่าๆ ใส่ถุงขยะ เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกางเกงแสล็กสีดำ

“กินเสร็จแล้วก็ตามไปด้วยล่ะ กูจะรออยู่ที่ห้อง 5-B

“เออ อย่าตายก่อนพวกกูไปหาก็แล้วกัน” เจ้าของหัวปิงปองเตือนด้วยน้ำเสียงขำขัน ราห์จหัวเราะแล้วเดินล้วงกระเป๋าออกมาจากดาดฟ้า

ทางโสโครกบนอาคารเรียนเป็นอะไรที่ทำใจรับได้ยากพอสมควร โต๊ะเกือบสามสิบตัวกองระเกะระกะอยู่จนต้องปีนข้ามไป แถมเศษกระจกก็ยังเกลื่อนจนน่ากลัวว่าจะเผลอเหยียบเข้าให้ จริงๆ ภารโรงก็ทำความสะอาดทุกวันนะ แต่พวกเด็กเกเรตีกันบ่อยยิ่งกว่าเวลาอาหาร มันก็เลยไม่ยอมสะอาดให้สักที

ราห์จลากขาตัวเองไปที่สะพานเชื่อมระหว่างตึกหนึ่งกับตึกสอง เสื้อเชิ้ตสีขาวมีปื้นดำของสิ่งสกปรกติดอยู่เพราะเพิ่งตบตีกับซากเก้าอี้มาเมื่อกี้พัดเปิดเมื่อเจ้าของเดินทวนกระแสลม หน้าอกขาวเนียนประจักษ์แก่สายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ถ้าที่นี่เป็นโรงเรียนสห คาดว่าคงมีเด็กผู้หญิงนอนจมกองเลือดตายอยู่ตามข้างทาง ราห์จไล่มองหาป้าย 5-B’ ตั้งแต่ห้องแรกยันห้องสุดท้าย และเมื่อถึงที่หมายขาข้างถนัดก็ทำหน้าที่เปิดประตู

โครม!

“ที่นี่ใครเป็นเจ้าถิ่นวะ!?

ประโยคหาเรื่องพร้อมหน้าตากวนโอ๊ย

ราห์จแสกนหาตัวหัวหน้าตามหลังห้อง และแน่นอนว่าไม่นานก็เจอ ผู้ชายตัดผมแถกข้าง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแถมกางเกงที่ใส่ก็ยังเป็นยีนส์ขาดๆ กำลังนั่งทำตัวกร่างอยู่บนโต๊ะเรียน มันมองผู้บุกรุกตาขวางก่อนจะชี้นิ้วมาที่เขา

“กูเอง มีปัญหาอะไรวะ”

“อ๋อ มึงเองเหรอ” ราห์จทวนคำตอบเสร็จก็ประเคนหมัดเข้าที่ข้างแก้มของมัน และไม่รอให้ไอ้เวรหน้าไหนได้เข้ามาช่วย ฝ่าเท้าระดมอัดเข้าที่ชายซี่โครง โต๊ะไม้ใกล้ๆ ถูกยกและทุ่มใส่เสียจนมันร้องเสียงหลง

ไม่พอ... แค่นั้นยังไม่พอ

ราห์จคว้าคอลูกน้องมันคนหนึ่งมาแล้วกดหัวหมอนั่นกระแทกลงบนหัวของไอ้คนที่นอนจมกองเลือดอยู่ใต้เท้า ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม อีกทั้งยังเพิ่มแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนพวกมันสองตัวสลบเหมือด ราห์จหันไปหยิบเก้าอี้ขึ้นมาเหวี่ยงใส่คนอื่นในห้องที่เริ่มบุกเข้ามาใกล้

เพล้ง!

ขณะวุ่นวายอยู่กับการป้องกันตัวเอง หมาลอบกัดตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาที่ด้านหลัง ถีบร่างที่ยังบาดเจ็บอย่างแรงจนปลิวไปกระแทกบานกระจก ราห์จกัดฟันกรอด หันไปมองเจ้าของฝ่าเท้าไม่ประสงค์ดีนั่นอย่างเคียดแค้น

“มึง...!!

พญาเหยี่ยวดึงตัวเองขึ้นมาจากพื้น  ผ้าพันแผลถูกย้อมไปด้วยสีแดงของโลหิต และมีเศษกระจกสองสามอันฝังลึกอยู่บริเวณต้นแขน มันก็แสบๆ อยู่นะ แต่อาการบาดเจ็บไม่ได้อยู่ในความสนใจของราห์จ

ไอ้ห่าเอจน์นั่นต่างหากที่น่าสนใจ!

มันเป็นคนถีบเขา และตอนนี้มันก็กำลังยืนยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ตรงหน้า

“มึงกล้ามากนะที่บุกถิ่นกูแบบนี้”

“หึ” ราห์จดึงกระจกออกจากแขนของตัวเอง “มึงก็ขี้ขลาดดีที่ชอบเล่นลอบกัดเหมือนหมาแบบนี้!

“มึงนั่นแหละหมาขี้ขลาด ตอนนั้นยังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เลยนี้”

ฉึก!

แม่งเจ็บลึกไปถึงขั้วหัวใจ

การวิ่งหนีไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับราห์จ...

แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะทำ!

“กล้าบุกถิ่นกูแบบนี้มึงคงเบื่อชีวิตแล้วสินะ” เอจน์เดินเข้ามากระชากคอเสื้อแล้วเริ่มพ่นคำพูดหมาๆ ใส่ นัยน์ตาสีดำแวววับเหมือนสัตว์ร้าย แต่ราห์จก็ไม่ได้กลัวมันนัก พวกเขาจ้องตากันแบบนั้นนานเกินสามนาที ก่อนที่เอจน์จะเป็นคนหยุดยั้งความเงียบด้วยการลากอีกคนออกมาจากที่ตรงนั้น

ห้องพักครูถูกยึดครองโดยราชาบ้าอำนาจตั้งแต่วันแรกที่ได้รับตำแหน่ง เอจน์โยนร่างช้ำๆ ของราห์ลงบนโซฟา แอร์เย็นฉ่ำทำเอาบาดแผลที่ปริแตกแสบไปหมด ราห์จครางเบาๆ เมื่อข้อมือโดนดึงกระชากไปตรึงไว้เหนือหัว เอจน์โถมร่างเข้ามาใกล้ในท่าขึ้นคร่อม ใบหน้าที่ลอยอยู่ตรงหน้ากำลังแสยะยิ้มน่าเกลียด

“มึงรู้ไหมว่าลูกหมาที่ทำตัวอวดดีจะต้องเจอลงโทษ”

“แล้วมึงรู้ไหมล่ะว่าถ้าอินทรีย์ถูกหักปีกมันจะมีสภาพยังไง” ราห์จตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ไอ้เด็กปากดี!” แขนกดลงที่ต้นคอจนเริ่มหายใจไม่ออก ราห์จพยายามอย่างสุดกำลังที่จะเอาลมเข้าปอดไม่ว่าจะทางปากหรือจมูก “ถ้าลิ้นมึงขาดคงจะเลิกเห่าใช่ไหม”

เอจน์ล้วงมือเข้าไปในปากของอีกคน ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคืบลิ้นนุ่มออกมาก่อนจะเริ่มออกแรงบีบ

“อ่อยอูอิอ๊ะ อ่อง!!” (ปล่อยกูสิวะ พ่อง!!)

“มึงพูดอะไรนะ กูฟังไม่รู้เรื่อง” ตีหน้ากวนตีนใส่อย่างไม่รู้สึกผิด ราห์จพยายามกระชากลิ้นตัวเองกลับมาแต่ก็ไม่สำเร็จ เขาบิดข้อมือของตนออกจากการเกาะกุม แม้จะใช้เวลานานหน่อยแต่ก็สำเร็จได้ในที่สุด ราห์จแทงศอกเข้าที่หน้าของศัตรูคู่แค้นก่อนจะผลิกตัวเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมแทน

“มือมึงเค็มชิบหาย”

“ไอห่า!

“รับความจริงไม่ได้รึไง”

“มึงอย่ามาอวดเก่ง จำไม่ได้รึไงว่ามึงแพ้กูราบคาบขนาดไหน”

“หือ กูเคยแพ้มึงด้วยเหรอ ทำไมจำไม่เห็นได้วะ” ราห์จเอียงคอถาม ตีหน้าเป็นเด็กไร้เดียงสาได้น่าถีบมาก แม้เจ้าตัวยังอดหมั่นไส้ตัวเองไม่ได้เลย

“หรืออยากให้กูเตือนความจำให้ล่ะ แต่คราวนี้มึงคงได้ไประลึกเรื่องทั้งหมดกับยมบาลที่นรก!

“และมึงก็จะไปเป็นเพื่อนกู ใช่ไหม J

“หน็อย!!” เอจน์แทบจะโหม่งใส่อยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าคนปากดีรู้ตัวทัน ราห์จกระโดดหลบไปอยู่ที่มุมห้องก่อนจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำเอาคนฟังแทบตรงโซฟา

“กูขอประกาศสงบศึกกับมึงหนึ่งเดือน!

“ห๊ะ!?

“กูบอกว่าจะสงบศึกกับมึง!!! หูตึงรึไงไอ้สัตว์”

“กูแค่ตกใจ ไม่ได้ฟังไม่ได้ยิน”

“เออ ช่างแม่ง” ราห์จปัดปัญหานอกเรื่องทิ้งไป “นับตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเราจะไม่ใช่ศัตรูกัน แต่พอหลังจากนี้หนึ่งเดือนเมื่อไหร่ กูกับมึงจะเปิดศึกชิงบัลลังก์กันที่เดิม”

เอจน์ชั่งใจ พยายามคิดว่าอีกคนกำลังจะมาไม้ไหน

ไอ้พวกเหยี่ยวเจ้าเล่ห์มันมักมีแผนซ่อนอยู่เสมอ

คิดจะตลบหลังกันระหว่างสงบศึกหรือเปล่า

น่าจะใช่...

“ได้! สงบศึก”

เอจน์รับคำด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าศัตรูตัวฉกาจกำลังมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่ ราชาอย่างเขาไม่กลัวหรอก มันจะเล่นสกปรกมาแบบไหนก็ได้ ตามสบาย

เพราะอินทรีย์อย่างเขา...

เล่นสกปรกได้มากกว่าพวกไม่เจียมตัวเป็นพันๆ เท่า

 

_______________________________________________________________

TALK : เดี๋ยวเรามาต่อกันทีหลังอีก 48 เปอร์เซ้นต์นะคะ
ไม่ชอบแนวโหดๆ งี้กันอ่อ TT' ไม่มีคนอ่านเลย
(วิ่งหนี) 555. ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเพิ่งลง
ตอนมันน้อยคนไม่ค่อยอยากอ่าน แค่แวะมาบ่นแก้เซ็งเฉยๆ

เนื้อเรื่องอึนแปลกๆ เนอะ
อึนเหมือนข้าพเจ้านี่แหละ ตอนนี้เคว้งแบบไหนนิยายก็เคว้งแบบนั้น
เอนจอยด์รีดดิ้งนะคะ

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

“ไหนบอกกูสิว่าใครเป็นหัวหน้าพวกมึง”

“มะ ไม่มี”

“พูดใหม่อีกทีสิ!!

เสียงตะโกนดังออกมาจากปากของผู้กุมอำนาจคนใหม่แห่งห้อง 5-B ราห์จนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะอาจารย์หน้าห้อง พวกคนอื่นๆ คุกเข่าอยู่แทบเท้า ก้มหน้าก้มตากัดฟันด้วยความฝืนใจ หัวหน้าคนเดิมของพวกมันนอนตายเป็นพยูนขึ้นอืดอยู่ที่ห้องพยาบาล

“ระ ราห์จ” เสียงที่ตอบกลับมาเบามาก ซึ่งมังสร้างความไม่พอใจให้กับคนรอฟังเป็นอย่างยิ่ง ราห์จข่มกลั้นอารมณ์ขุ่นเคืองเอาไว้ภายในอก ปกติเขาไม่ใช่พวกเลือดร้อนหรอกนะ แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าพวกปากไม่เหมาะสมเขาก็พร้อมจะกระแทกส้นเท้าให้สักสองสามทีเพื่อเตือนสติ

“กูให้โอกาสมึงอีกครั้ง ใครเป็นหัวหน้า!?

“ราห์จ!!

“ดี” ร่างสูงพยักหน้าอย่างพอใจ “ต่อจากนี้ไปมึงต้องมาอยู่ เหยี่ยว กับพวกกู และใครหน้าไหนที่กล้าทรยศ มึงคงรู้ใช่ไหมว่าจะเจออะไร”

“...” ทุกคนเงียบ แม้จะไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำ แน่นอนว่ากิตติศัพท์เรื่องบทลงโทษสุดโหดของแก๊งเหยี่ยวย่อมดังกระฉ่อน จำได้ว่ามีคนโดนตัดจุ๊ดจู๋ประจานกลางโรงเรียนเพราะดันหน้าด้านไปแย่งแฟนเด็กในแก๊งของไอ้ราห์จมัน คิดแล้วก็เสียววาบแถวๆ เป้ากางเกง

“อีกอย่าง ถ้าหมาตัวไหนปากสว่างวิ่งไปฟ้องไอ้เอจน์มันล่ะก็...”

“...”

“มึงอย่าหวังเลยว่าศพของมึงจะได้เอากลับบ้านไปทำพิธี”

“...!

“ไปกันเถอะ” ราห์จกระโดดลงมาจากที่นั่ง ลากคอสามสหายกลับดาดฟ้าที่ประจำ ระหว่างทางก็เงียบกันอยู่สักพัก จนมีใครสักคนกล้าเปิดประเด็นถามสิ่งที่สงสัยออกมา

“กูได้ยินว่าไอ้เอจน์มันมาช่วยลูกน้องมัน”

“ก็ใช่”

“แล้วทำไมมึงยังยึดห้อง 5-B มาได้อีก”

“มึงไม่จำเป็นต้องรู้” ราห์จบอกปัด เอามือไพล่หลังแล้วทำท่าจะเดินหนี

“กูจริงจังนะราห์จ” มืออุ่นคว้าเข้าที่ต้นแขน ฉุดรั้งร่างของเพื่อนที่กำลังจะเนียนไม่ตอบกลับมา เบนและฮอลล์เป็นลูกคู่ช่วยกันกดดันด้วยสายตาอยู่ข้างๆ

“...” ราห์จเม้มปาก ไม่รู้จะพูดยังไงดี ถ้าบอกไปว่ากำลัง สงบศึก พวกมันก็ต้องถามถึง แผนการ ที่ซ่อนอยู่น่ะสิ... เขายังไม่อยากจะเล่าเท่าไหร่ เพราะพวกมันสามตัวต้องไม่ส่งเสริมเป็นแน่ แต่ถึงจะห้ามยังไงเขาก็ไม่ยอมรับฟังอยู่แล้ว เพราะงั้นบอกความจริงไปคงไม่เป็นไร

มั้ง

“ว่าไง”

“กูกับมันเพิ่งทำสัญญาสงบศึกกันมา”

“ห๊ะ!?” สามเสียงประสานกันแบบพร้อมเพรียง

“ในหนึ่งเดือนนี้กูกับมันจะไม่ ฆ่ากัน แต่ก็ไม่เชิงว่าคืนดี แค่สงบศึกชั่วคราว” ราห์จอธิบาย แต่ยิ่งพูดมากเท่าไหร่หัวคิ้วของผู้สอบสวนทั้งสามก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปอีก

“มึงมีแผนอะไร” ฮอลล์เปิดปากคาดคั้นบ้าง

“กูแค่ต้องการเวลา อาศัยช่วงนี้จัดการฮุบลูกน้องของพวกมันมาให้หมด แล้วพอครบเวลาหนึ่งเดือน อินทรีย์ก็จะถูกเด็ดปีกทิ้งจนกลายเป็นหมาหัวเน่า”

“มึง...”

“ใช่! กูจะเป็นหนอนบ่อนไส้”

“ทำอย่างกับว่าพวกมันจะไม่สงสัยมึงอย่างนั้นแหละ”

“สงสัยไปสิ ตราบใดที่พวกมันยังไม่ต่อต้านกูแบบจริงจังกูก็ไม่คิดจะถอนตัวออกมาหรอก” ราห์จยิ้มอย่างมั่นใจ เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงไอ้เอจน์มันต้องสงสัยถึงการสงบศึกครั้งนี้แน่ๆ แต่พวกรักสนุกย่อมชอบเล่นกับไฟ ยิ่งมันรู้ว่าเขามีแผนร้ายมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งปล่อยตัวให้ตกอยู่ในกับดักนั้น

เพราะราชาอย่างมันชอบความท้าทาย

“แต่เมื่อกี้มึงเพิ่งยึดลูกน้องของพวกมันมาแบบโจ่งแจ้งไม่ใช่รึไง ถ้าเกิดไอ้เอจน์รู้เข้ามันก็ยิ่งระแวงมึงมากกว่าเดิมนะ” เบนประท้วง

“หืม ใครยึดแบบโจ่งแจ้งกัน?”

“มึงหมายความว่าไง”

“ก็หมายความตามที่พูด”

“อย่าบอกนะว่ามึง...”

“แน่นอน หนอนบ่อนไส้ก็ต้องทำตัวให้สมกับหนอนบ่อนไส้สิ จริงไหม J” ราห์จยักคิ้วหลิ่วตาแบบผู้เหนือกว่า “ไอ้เอจน์มันไม่มีทางรู้หรอกว่ากูตลบหลังมันหลังจากประกาศสัญญาสงบศึกไปไม่ถึงสิบนาที”

“มึงมันชั่ว” เวลตันสบถ

ลิ้นสีแดงลากผ่านริมฝีปากแห้งผาก ราห์จเสยผมสั้นๆ ของตัวเองขึ้น ดวงตาคมคายทอดผ่านช่องหน้าต่างออกไปด้านนอก มุมปากประดับรอยยิ้มชั่วร้าย

“มึงใช้คำนี้ชมกูบ่อยเกินไปนะ เวลตัน”

_______________________________________________________________

TALK : ราห์จชั่ววววว 555'
แต่เค้าชอบคนเลวนะตะเอง <3

มารอติดตามกันดีกว่าว่าพี่ราห์จแกจะใช้วิธีไหน 'ฮุบ' ลูกน้องราชา
แล้วราชาจะมีวิธีรับมือกับความปลิ้นปล้อนของพ่อราห์จยังไง'
และใครกันนะจะเป็นฝ่ายถูกบุกเข้าประตูหลัง 5555
 Ps. อยากแปะอิมเมจจัง T///T'



edit : แก้ประโยคกับคำผิดในช่วงแรกค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

721 ความคิดเห็น

  1. #570 yaoi&#9825; (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 13:28
    รา์ห์จแกนี่มันชั่วร้ายจริงๆ-"- เอจน์กดซักทีสองทีซิ
    #570
    0
  2. #398 B@DBLOOD (@hongs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 15:06
    ใครเคะใครเมะไม่รู้ รู้แต่เราเชียร์ราห์จเมะ ><
    #398
    0
  3. #359 ... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 22:42
    เช็ดเลือด ราห์จสุดยอดด!!!
    #359
    0
  4. #248 Last'the (@ro-m-o) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 16:44
    ชอราห์จเคะะะ
    #248
    0
  5. #217 blone (@mosad) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 11:04
    เอจน์กดราห์ดสิ สนุกออก
    #217
    0
  6. #212 Poppin_ii (@poppin-ii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 19:29
    ขอเอจน์เมะ
    ราห์จปากดี อยากเห็นมันโดนกด 

    #212
    0
  7. #200 Hun Jaeyong ^^ (@young_sister) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 17:58
    จะราจ์ชเมะ หรือเอจน์เมะกว่า ยังไงก้อได้ค่ะไรต์ รีดเดอร์คนนี้ ตามใจไรต์เสมอ คริๆๆ

    แต่ถ้าให้ชอบ เค้าชอบ เอจน์เมะนะ คึคึคึคึคึ
    #200
    0
  8. #145 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 22:33
    "มันชั่ว"
    ชั่วจริงๆค่ะ
    ชั่วมากกกกก
    เห็นด้วยกับเวลตันสุดๆเลยงานนี้
    #145
    0
  9. วันที่ 6 มกราคม 2556 / 02:02
    โหย แม่งชั่ว คิดได้ไง
    #122
    0
  10. #107 II-SPELLD-II_SeCretKaN (@devilkanlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 16:41
    ยิ่งอ่านไปอ่านมา ยิ่งรู้สึกว่าราห์จแม่งเมะกว่าทุกที หึหึ! เค้าชอบแบบนี้มากเลยไรเตอร์ สู้ๆน้าา เรื่องนี้ตื่นเต้นเล้าใจมากกก

    #107
    0
  11. #83 rayสุดหล่อ (@rayka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2555 / 22:46
    อา เอจน์ช่างน่าสนใจ เอจจะเคะก็ดีน่ะ
    #83
    0
  12. #71 แกงส้ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 12:51
    เอจน์น่าจะรู้ตัวแหละ
    #71
    0
  13. #54 LyRiCaLStePz (@ampnaja) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 12:39
    เถื่อนได้ใจทั้งสองคนเลยวุ้ย

    อยากให้ "สลับ" วันกันเคะอ่ะ =.,= เพราะดูแต่ล่ะคนแล้วเลือดเมะมันแรงเหลือเกิน

    จะให้ใครคนใดคนหนึ่งเป็นเคก็เสียดายอยู่นะ

    ราห์จเล ว อ่ะ แต่คาดว่าเอจน์ก็คงไม่ต่าง

    เมื่อไหร่จะเปิดศึก "บนเตียง" กันอ่ะค้าาาา ><
    #54
    0
  14. #46 ml (@cocoa-sweet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 21:40
    นิสัยนะราจนะ
    #46
    0
  15. #26 P0LLYR0CkER (@pollykim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 14:04
    ชอบมากเอ่าะไรท์เตอร์เมะเมะแบบนี้ฟินเวอร์ๆ ><
    #26
    0
  16. #13 PoPpY_555+ (@avonie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 00:29
    สนุกเวอร์ๆอ่ะไรเตอร์ ตอนแรกอยากให้ราห์จโดนกดนะ

    แต่ไปๆมาๆ ไม่เอาแล้วอ่ะ อยา่กให้เอจน์โดนกดมากกว่า

    ตอนนี้เคะแตกแบบเห็นๆ แต่เราชอบอ่ะไม่ณุ้เป็นอะไร555+
    #13
    0
  17. #12 CTIML (@leewana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 21:09
    รออ่านศึกชัยประตูชัยยย(?) ฮ่าๆๆๆๆๆ
    เอจน์เคะมากมายยยยย ปล. อยากเห็นอิมเมจจจจจ *0*
    #12
    0
  18. #11 PlY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 01:52
    ชอบ >< ขึ้นคร่อมแอบเสียวแทนนะเนี่ย =.,=

    จากการเดานี้ ใช้ราจห์นกดเอจน์หรือป่าว -..- แต่ให้เอจน์กดราห์จก็ได้น่ะ ใครกดใครเราชอบหมด ^[+++++]^ ขอให้ไรท์มาอัพบ่อยๆเน้อ ติดอย่างง่อมแงม :3
    #11
    0