NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 33 : ธาวิศจองอัยย์ 32 : : ชดใช้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    5 ม.ค. 61


EP 32

: : จองครั้งที่สามสิบสอง : :


  

ผมนิ่งแล้วใช้ความคิดเงียบๆ นึกทบทวนเรื่องราวเท่าไหร่ก็ยังรู้สึกว่าผมตัดโรมออกง่ายๆไม่ได้ ผมไม่อยากรับปากส่งๆอีกแล้ว

โรมเขาดีกับพี่มาก เข้าใจที่พูดรึเปล่า

ธาวิศมองหน้าผมก่อนจะหยัดตัวลุกยืน “ถ้าอยากไว้ใจมันมาก ก็เอาให้เต็มที่ หมดปัญญาด้วยแล้ว

เขาเดินหัวเสียไปส่วนผมได้แต่เบนหน้าไปทางอื่นแล้วลอบถอนหายใจ ไม่ใช่ผมดื้อรั้น ไม่ใช่ไม่เห็นว่าโรมร้ายมากแค่ไหน กลับกัน ผมคบและรู้จักโรมมานานจนรู้นิสัยเจ้าตัว

โรมคือคนที่ดูแลผม ใส่ใจในทุกๆรายละเอียด คอยตามติดดูแลเงียบๆ คอยยอมอ่อนให้เวลาเกิดเรื่องทั้งที่เขาเป็นคนไม่ยอมใคร เขาแสดงมันให้ผมเห็นมาตลอดผมจึงปักใจไปว่าต่อให้เขาร้าย เขาจะไม่ร้ายใส่ผมเพราะตลอดที่ผ่านมาโรมเลวกับทุกคน ยกเว้นผม

 

@หลายวันต่อมา

ผมเจอพี่อิงค์และชิน พี่อิงค์เราเหมือนเดิมกันทุกอย่างเพียงแต่เราเงียบใส่กันมากขึ้น ผมมีเรื่องในใจส่วนเธอเหมือนมีเรื่องต้องจัดการ กับชินเราทักทายกัน ชินเหมือนอยากเข้ามาคุยกับผมแต่สุดท้ายก็ถอยไปเมื่อเจอธาวิศที่ตามไม่ห่าง รายนั้นตามตลอด อยู่ด้วยเงียบๆพอชวนคุยก็เอาแต่ทำเมินส่งเสียง ‘เฮอะ’ ในลำคอ

ลลิต เธอยังคงทำตัววนเวียนพวกเราทุกคน ส่งยิ้มให้ผมด้วยแต่นั่นแหละที่ยิ่งทำให้ทุกคนเสียวสันหลัง เธอเหมือนมีแผน

ส่วนโรม...เราสบตากันและเขาก็ทำเมินไปแม้สายตาจะดูอาลัยอาวรณ์ผม ผมคิดว่าเราคงต่อกันไม่ติดไปแล้วจนกระทั่ง...

วันนี้ ผมเห็นเขามีรอยช้ำบนใบหน้า รอยช้ำไม่เท่ากับตาคมที่มีน้ำตาคลอเดินเร็วๆ ออกไปสวนทางกับผมที่เห็นพอดี ใจผมกระตุกที่เห็นท่าทางอ่อนแอของเขา ปกติโรมชอบมีเรื่องชกต่อยแต่เขาไม่ร้องไห้กับแผลพวกนั้นหรอก เว้นแต่...แผลพวกนั้นเขาจะทะเลาะกับคนที่บ้านอีก เขาจะอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้

ครืด

โทรศัพท์ผมสั่นผมจึงล้วงออกมาดู พบว่าเป็นข้อความสั้นๆจากโรม

ออกมาเจอกันได้ไหม รอที่รถ

ตอนนี้บ่ายกว่าแล้ว ธาวิศบอกให้ผมรอเขาที่อีกตั้งหลายชั่วโมงจะเลิก ในตอนที่กำลังคิดอะไรไม่ถูก ผมเจอพิชแฟนของพี่ภาสเดินมาพอดีจึงเข้าไปหาเธอ

พิช

อ้าว” คนตัวเล็กกว่าส่งยิ้มทักทายบางๆ

ฝากบอกพี่ภาสหน่อยว่าอัยย์ไปกับโรม

เธอหรี่ตา “คืออะไร นี่เป็นเมียน้อยมันแล้วมาเยาะเย้ยเมียหลวงแบบฉันอ้อมๆอยู่ปะ

ผมส่ายหน้า แล้วอธิบายสั้นๆ “ให้พี่ภาสไปบอกวิศอีกที

เธอทำหน้าไม่เข้าใจไปกันใหญ่ ผมจึงเดินออกมาทันที พอออกมาก็เจอรถของโรมจอดอยู่ ผมลอบถอนหายใจแล้วเดินไปขึ้นรถที่พอเข้ามาก็พบกับอุณหภูมิในรถที่พอดี

ไง” เขาทักทายมาด้วยคำที่ดูห่างเหิน แต่เอาจริง สถานการณ์ระหว่างเราก็กระอักกระอ่วนเกินกว่าจะทักทายกันไปมากกว่านี้

อืม...” ผมเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของโรมด้านข้างแล้วถามเสียงแผ่ว “ทะเลาะกับที่บ้านเหรอ

อื้อ

ผมไม่รู้ควรจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ดีไหมบนรถที่กำลังแล่นไปเรื่อยๆคันนี้จนกระทั่งโรมพูดขึ้นมา

ที่โรมทำแบบนั้นกับชิน...เพราะมันไม่คู่ควรกับอัยย์” 

“…”

มันชอบพี่อิงค์ มันไม่ดีพอที่จะได้อัยย์ไป

ผมเบือนหน้ามองกระจกข้างทางแล้วพูดกลับเสียงเรียบ “อื้อ...มันผ่านไปแล้ว

โรมอยากให้เข้าใจ ที่ทำทั้งหมดเพราะโรมรักอัยย์นะ

ผมมองมือตัวเองที่บีบกันแน่นแล้วหันไปหาโรมที่ตอนนี้มองอยู่ก่อนแล้วเพราะรถติดไฟแดง

อัยย์ก็อยากให้โรมเข้าใจ อัยย์ไม่อยากเห็นแก่ตัวรั้งโรมไว้มาหาตอนเจ็บอีก ไปเจอคนอื่นที่ดีกว่าเถอะ พอได้แล้ว

โรมมีสีหน้าที่แย่ขึ้นแต่เขาก็หันกลับไปขับรถต่อ บรรยากาศในรถมันน่าอึดอัดจริงๆ 

โรมพาผมมาที่คอนโดเขา ผมได้แต่นั่งเฉยๆอยู่ในห้องนั่งเล่น ระหว่างนั้นก็คิดเรื่องอะไรมากมายหลายๆอย่าง และคิดว่าวันนี้จะต้องจัดการเรื่องหนึ่งออกได้ นั่นคือเรื่องโรม

น้ำหน่อยไหม” โรมกลับมาพร้อมน้ำหนึ่งแก้วในมือ ผมรับมาแล้วดื่มนิดหน่อย

อัยย์” โรม

ผมลดแก้วน้ำลงนิดหน่อยแล้วมองหน้าเขา 

ชอบผู้ชายเลวๆเหรอ

ผมสำลักน้ำจนไอแค่กๆ ...พูดอะไร” ผมขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

ถ้าชอบแบบนั้นก็น่าจะรีบบอก

ผมรีบวางแก้วแล้วจ้องโรมเขม็ง “ไม่ได้ชอบ

“…”

แอนตี้ตะหาก

พูดอะไรที่มันตรงกับใจ ไม่ย้อนแย้งกับตัวเองหน่อยสิ” เขาพูดพร้อมยกสายตาแสนดุดันนั่นมาสบกับผม

อย่าหาเรื่องทะเลาะสิ” ผมพูด

ไม่ได้หา ยอมรับความจริงสิ

ความจริงของโรมหรือของอัยย์” ผมตอบกลับ

ทั้งสอง” เขาบอก

งั้นทำไมโรมยังไม่เข้าใจอีกล่ะ จะมานั่งพูดนั่นนี่แบบนี้ทำไม พอได้แล้ว” ผมพยายามอธิบาย นึกสรรหาคำพูดที่ดีและไม่ทำร้ายเขามากที่สุดแล้ว แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องแข็งพอจะให้เขาตัดใจ

ได้ อัยย์บังคับให้เราเป็นแบบนี้เองนะ

แค่โรมพูดแค่นั้นผมก็ลุกยืนแล้วเมื่อรู้สึกไม่ดีแต่ก็ช้ากว่าคนตัวสูงที่พุ่งเข้ามาผลักให้ล้มลงที่โซฟา ไหล่ถูกกดตรึงกับโซฟาพร้อมโรมที่ตามติดมา

โรมเลว เรารู้” ผมพูดตอนที่เขาโน้มหน้ามาใกล้ 

และเรารู้และเชื่อมาตลอด ว่าเราเป็นข้อยกเว้นของโรม” ผมพูดพร้อมสบตากับเขา นี่คือการวัดใจกันจริงจังของผมและเขา ถ้าเขาทำร้ายผม ผมจะหมดซึ่งทุกอย่างในตัวเขา ผมจะไม่สนเขาอีก

รู้นี่ รู้ใช่ไหมว่ายอมมาตลอด รักมากแค่ไหน มากถึงขนาดที่ทำให้มั่นใจขนาดนี้เลยใช่ไหม นัยน์ตาที่สะท้อนภาพตัวผมวูบไหวอย่างเจ็บปวดตอนพูด

“…”

ทนรับความเสียใจมาตลอด นี่ก็รู้ใช่ไหม

“…”

ไม่คิดบ้างเหรอว่าพวกนั้นนั่นแหละยิ่งทำให้ตอนสุดท้ายเราทำร้ายอัยย์ได้เจ็บกว่าใคร

ลมหายใจผมสั่นในวินาทีที่เห็นร่างของลลิตเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องพร้อมในมือที่ถือโทรศัพท์ เธอเหมือนกำลังถ่ายคลิป จากมุมองศาที่ยืนของเธอ ในคลิปนั่นจะเห็นหน้าผมแค่คนเดียว

โรม...ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ” ผมถามขณะที่เม้มริมฝีปากที่สั่นระริกตัวเองไว้

ไม่โพสหรอก แค่ทำ เหมือนที่ไอ้เด็กเหิ้ยนั่นทำ

คำนั้นทำให้ผมเลิกคิ้วนิดๆหมายความว่าไง...” เสียงผมแผ่ว

หึ ก็ไอ้วิศมันเคยถ่ายตอนมันมีอะไรกับอัยย์ส่งมาให้เราไง

ผมพูดอะไรไม่ออกตอนได้ยิน ไม่รู้ว่ามันเรื่องจริงไหม ผมไม่เคยสังเกตมาก่อนว่าธาวิศจะทำจริงไหม แต่ถ้าเขาทำ...เพื่อ เพื่ออะไรล่ะ?

ทำไมวิศต้องทำแบบนั้นด้วย

โรมกระตุกยิ้มขณะปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกขณะนั้น และประโยคต่อมาของเขาก็ทำให้ใจผมหนึบไปหมด

ประชดลลิตไง

แล้ว...ทำไม

ต้องโรม

โรมคงอ่านสีหน้าผมออกได้หมด ถึงได้พูดต่อ

เพราะลิตรักโรม...ไม่ใช่วิศ

ความรู้สึกผมเหมือนโดนพังซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเรื่องที่ได้รับรู้ ผมเบี่ยงสายตาไปมองลลิตก็เจอเธอแค่นหัวเราะเหมือนเยาะเย้ยตัวผมตอนนี้ที่เป็นคนโง่ในทุกๆเรื่อง

ลิต...รักโรม?” ผมทวนคำนั้นแผ่ว

เด็กนั่นมันรู้ว่าโรมชอบอัยย์...คงจะหัวร้อนตามประสามันเลยทำแบบนั้น อัยย์ก็รู้ว่ามันมองอัยย์ไร้ค่าแค่ไหน….ในตอนนั้น คิดว่านะ

“…” ลำคอผมตีบตัน มันจุกไปหมด พูดอะไรไม่ออกด้วยรู้แค่เสียใจ เสียใจมาก...

ยังไงล่ะ ถ้าโรมทำเลวๆกับอัยย์ขึ้นมาแต่อัยย์ยังวิ่งกลับไปหาอ้อมกอดวิศคือไม่แฟร์นะ

“…” ผมขมวดคิ้วขณะร่างกายเริ่มจะต่อต้านโรมเมื่อนึกไม่อยากฟังอะไรต่อและเกลียดเขาตอนนี้ขึ้นมาแต่คำถามก็เต็มหัวผมไปหมดเช่นกันในตอนนี้

ชดใช้เรื่องตอนเด็กให้วิศมันได้

“…”

ก็ต้องชดใช้ความรักให้โรมได้ด้วยนะ

ชดใช้ผมต้องชดใช้ไปถึงไหนกันล่ะ ผมสบตากับโรมที่ก็มองกลับมานิ่งๆจะออกแรงดิ้นยังไม่ได้ ผมสูดลมหายใจลึกตอนโรมก้มหน้ามาซุกไซร้ที่ลำคอขณะที่มือก็เลื่อนลงลูบไปตามร่างกายอย่างจาบจ้วง

โรม…” ผมเรียกเขา มือผมรั้งกางเกงตัวเองที่เขาพยายามถอด “พอเถอะ

ผมไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องทำกันไปทำกันมาไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ด้วย เข้าใจบ้างไหมว่าบางทีสิ่งที่ผมทำไปผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่เคยอยากให้มันลงเอยแบบนี้ จริงอยู่ที่ผมอาจเห็นแก่ตัวรั้งเขามาตลอด แต่ก็ใช่ไม่เคยพูดตรงๆ

เพื่อให้ได้มึงกลับมากูไม่เกี่ยงวิธี” เขาบอกด้วยเสียงที่ดูเจ็บปวดแล้วจูบที่ต้นคอผมหนักๆ

ไม่เห็นได้อะไรต่อให้สุดท้ายนายทำเรานายก็ไม่ได้ชนะ” ผมจงใจเปลี่ยนสรรพนาม มันทำให้โรมที่กำลังสนแต่ตัวผมชะงัก

นายก็ได้แต่ตัว ถ้าหลุดออกไปจากตรงนี้ได้แม้แต่หน้าเรานายก็จะไม่เจอ จำไว้เลยโรม” ตอนพูดประโยคนี้น้ำตาผมไหลลงอาบแก้มอย่างเชื่องช้า

จริงๆแล้วผมมีมีดเล่มหนึ่งในกระเป๋ากางเกง ในสถานการณ์แบบนี้ผมต้องระวังตัวอยู่แล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่เพราะเห็นเป็นเขาผู้ชายที่นิ่งและอารมณ์ร้อนที่สุดในกลุ่มที่คอยตามใจและอ่อนโยนกับผมเสมอผมถึงมือแข็งคว้ามีดไม่ออกเสียที

รู้สึกแค่เสียใจ เรื่องของพวกเรามันน่าปวดหัวจนเกินไป ผมเป็นต้นเหตุและเป็นคนโง่ที่สุดในเรื่องพวกนี้อย่างประหลาด ผมต้องโดนทำแรงใส่แบบนี้อีกเท่าไหร่กัน

ขาผมถูกแยกออกจากกันกว้างขณะที่โรมทาบทับร่างลงมาแนบชิดจนไม่เหลือช่องวาง ริมฝีปากเขากำลังดูดดึงกลีบปากผมจนช้ำ ผมเหล่ตามองลลิต เห็นเธอนิ่งแต่มือเธอที่ถือกล้องนั้นสั่นไหว

เจ็บสินะ ก็ถ้าเธอชอบโรมก็คงเจ็บนั่นแหละ

ผมสูดลมหายใจ ไล่ความสับสนทั้งหมดออกจากหัว

กึก

ถอย

เสียงราบเรียบของผมบอกตอนที่ปลายมีดเล่มเล็กแหลมคมถูกจี้ที่สีข้างของโรมที่หยุดขยับตามแรงกดมีดของผม

คิดว่าจะกลัวไหมกับแรงขู่แบบนี้?” โรมถาม ผมจึงยิ้มหยัน

นั่นก็แปลว่านายรู้จักเราไม่ดีพอ” ผมปรายตามองลลิตระหว่างนั้น

ถ้าเธอเข้ามาพี่อาจจะตกใจแทงจนไส้ผู้ชายที่เธอรักไหลและก็เหมือนกัน ถ้านายคิดจะพยายามแย่งมีดแค่การขยับตัวนิดเดียวมือเราก็ลั่นได้เหมือนกัน

เราสบตากัน แน่นอน ผมกับโรมเรารู้จักกันมาโดยตลอด โรมเป็นแค่ไม่กี่คนที่รู้ว่าถ้าผมสู้ได้ ผมจะไม่ถอย และตอนนี้เขาก็คงจะเดาได้จากสายตาผมว่าตอนนี้ผมคิดว่าผมสู้ได้

ในเมื่อจะขาดกันจริงๆแล้วก็ให้ขาดไปจริงๆเลยเถอะ เกลียดกันไปทีโรม

เกลียดอยู่อัยย์” โรมโต้ตอบแต่ยังไม่ยอมขยับ ผมจึงถอนหายใจแล้วกดปลายมีดลงจนที่เสื้อนักศึกษาของเขาจนมีเลือดซึมออกมา 

พี่โรม!” ลลิตทำท่าจะพุ่งมาทางนี้แต่ผมที่กำปลายมีดแน่นหันไปเลิกคิ้วใส่เธอที่กัดริมฝีปาก

ลุกออกมานะพี่โรม!” ลลิตพยายามห้าม

แทงกูเลย” โรมพูดประโยคนี้อย่างไม่สนใจเธอและเป็นประโยคสุดท้ายพร้อมการนาบริมฝีปากลงมาทาบทับริมฝีปากผม แรงจูบเขาทำให้ผมเกือบจะสำลัก คาดว่าริมฝีปากผมคงช้ำไปแล้ว มือเขาเลื่อนบีบหนักๆตามร่างกาย มือผมที่กำด้ามมีดยกสูง ลลิตตาเบิกกว้างและ

ฉึก!

แผลแรกคือที่ไหล่กว้างๆของโรม เสียงทุ้มครางในลำคออย่างเจ็บปวด ผมไม่คิดให้เขาตั้งตัวเพียงกระชากปลายมีดออกแล้วแทงเข้าใหม่แต่คราวนี้เฉียดคอเขาไปนิดเดียว

ฉึก!

กรี๊ดดดดดด มึง!” เสียงกรีดร้องลลิตดังลั่น โทรศัพท์ที่ใช้ถ่ายถูกโยนมากระแทกใส่หัวผมก่อนลลิตจะผลักโรมออกโดยที่ผมไม่ลืมจะรีบกำด้ามมีดให้ออกมาด้วยแล้วเปลี่ยนเป็นชี้ปลายมีดคมๆที่มีเลือดของโรมหันไปทางเธอ

เรียกทำไมครับ” ผมยันตัวลุกนั่งแล้วเดินไปอีกฟากของโซฟาขณะที่โรมนั่งกุมไหล่

มึงทำไมไม่รับกรรมมึงล่ะ มึงอ่อยเขาให้รักโดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!” ลลิตตะคอก

ก็ผมไม่ได้อยากโดน คิดว่าอยากทำรึไง ถ้าไม่น้ำตาผมไม่ไหลหนักขนาดนี้หรอก แต่ถ้าจะไม่ให้ทำอะไรรอใครมาช่วยแบบละครผมคงแย่ก่อนพอดี

ผมค่อยๆหันปลายมีดเข้าหาตัวเองแล้วสบตากับโรมก่อนจะตัดสินใจแทงมันเข้าที่ไหล่ตัวเองบ้างท่ามกลางความตื่นตะลึงของโรม

ทันทีที่ปลายมีดแทงเข้าโดยไม่ลังเลจากมือตัวเอง สัมผัสแรกคือเจ็บร้าวไปทั้งลาดไหล่ก่อนจะชาหนึบปวดไปหมด ผมใจแข็งแล้วดึงมีดออก

เคร้ง 

แล้วโยนมันลงพื้น

หายกัน

“…”

พอแล้วนะ ที่มาวันนี้คือมาด้วยความไว้ใจล้วนๆ

“…”

และตอนนี้มันหมดแล้ว จบจริงๆแล้วโรม ระหว่างเรา

โรมไม่ปริปากอะไร เขายังจ้องมาที่ผม นัยน์ตาคมคู่นั้นค่อยๆมีน้ำเอ่อล้นขึ้นมา ส่วนผมก็ยกแขนเช็ดหน้าออกเช่นกัน รู้ว่าตัวเองกำลังสะอึกสะอื้นอย่างหนักตอนนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาของเราสองคน

ขอบคุณและขอโทษ

ผมก็เดินตรงไปที่ประตู จังหวะที่เปิดบานประตูออกเป็นนาทีเดียวกับที่น้ำสีใสไหลลงจากหน่วยตาของคนร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงนั้น ผมไม่หันไปมองเพราะกลัวใจอ่อน ความเจ็บที่ช่วงไหล่ทำให้ผมกัดฟันสู้พอสมควรตอนเดิน

อัยย์!!”

ตอนที่ผมเดินออกมาจนถึงลิฟท์ลลิตเรียกผมจากหน้าประตูห้อง ในมือของเธอมีมีดที่กำแน่น และสายตาเธอมุ่งมั่นมากตอนจ้องมาที่ผม

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอคิดจะเหวี่ยงไอ้มีดบ้านั่นใส่ใคร

ผมไง!

เฮงซวย” ผมสบถในที่สุดกับชีวิตห่าเหว รีบพุ่งเข้าลิฟท์ในตอนที่เธอวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางเอาเรื่อง ผู้หญิงเวลาถือมีดดูน่ากลัวชะมัด

ตึง!

ปลายมีดแหลมๆนั่นคั่นกลางอยู่ที่รอยแยกของลิฟท์ ตอนนั้นแวบหนึ่งในหัวผมคิดว่าตัวเองไม่รอดตอนลิฟท์เปิดออกแล้วปรากฏร่างลลิตจ้องมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาต

ฟึ่บ!

เธอแทงเข้ามาอย่างไม่ลังเล ผมจำใจฝ่าความเจ็บยื้อแขนเธอไว้ระหว่างนั้น อาศัยจังหวะหนึ่งกดลิฟท์ลงชั้นล่าง ยังไงซะผมก็เป็นผู้ชายแม้จะเจ็บแต่แรงก็มากกว่าเธอจึงพอจะยื้อไว้ได้บ้าง แต่รู้อะไรไหมสิ่งที่ผมค้นพบคือ ผู้หญิงเวลาโกรธก็มีแรงที่เทียบเท่าผู้ชายได้เลย!

เพราะมึงนั่นแหละ!ทำไมต้องมึง! เขาชอบอะไรในตัวคนแบบมึงนักหนา!” เธอตะคอกตาแดงก่ำ ผมได้แต่เม้มริมฝีปากก่อนจะตัวงอร้องเมื่อเธออาศัยทีเผลอใช้เท้าเตะที่หน้าขาผม

ฉึก!

และเธอแทงเข้าเต็มๆที่ช่วงหัวไหล่ข้างเดียวกับที่ผมแทงตัวเอง ผมครางและกำมือแน่นข่มความเจ็บเบี่ยงตัวหนีเธอที่ทำท่าจะดึงด้ามมีดออกแทงอีกรอบ ในตอนนี้ หน้าตัวเมียก็หน้าตัวเมียแล้วกัน ผมจำเป็นที่จะต้องสู้เธอกลับ

ผมใช้ลำตัวผลักเธอจนร่างบางๆของลลิตกระแทกเข้ากับผนังลิฟท์

ติ๊ง!

ลิฟท์เปิดออกผมเลยรีบขยับเท้าวิ่งออกมาจากที่นั่น ตอนมาถึงถนนเท้าเปล่าๆของผมเริ่มจะเจ็บ ตาผมลายกับความเจ็บที่แผ่ซ่านไปทั่วไหล่

เอี๊ยดดด!!

มีรถคันหนึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วในตอนที่ผมก้าวขาลงพื้นถนนจะข้ามไปอีกทางอย่างไม่มองอะไร ผมหลับตาปี๋ยกมือป้องกันตัวโง่ๆในตอนที่มันใกล้เข้ามาทุกที

ตุบ!

แต่มันหักหลบราวจงใจ แต่ถึงอย่างงั้นตัวผมถูกรถเฉี่ยวจนล้มลงกลิ้งกับพื้น ร่างทั้งร่างระบมไปหมด หางตาผมเห็นลลิตวิ่งตามมาไม่ไกล

หมับ!

แขนข้างที่โดนแทงถูกจับแล้วกระชากขึ้น ผมตกใจหันมองและก็เจอกับใบหน้าขุ่นเคือง

ธาวิศ” ผมคราง

ดีที่ยังจำชื่อกันได้” เขาเดาะลิ้นกับพวงแก้มตอนหันไปมองลลิต เธอยังยกมีดจะเข้ามาแทงอย่างไม่สนสายตาใคร ธาวิศไม่หลบกลับกันเขาเดินเข้าไปหาเธอ คว้าลำแขนบอบบางนั่นให้หยุดการกระทำอย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้าง

เพี๊ยะ!

เขาตบเธอจนล้ม ส่วนมีดถูกธาวิศจับมาถือ หลังจากนั้นธาวิศก็ตะคอก

หยุดบ้าได้แล้ว!”

ลลิตเงยใบหน้าขึ้นสบกับเขาพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม

เพราะนายทั้งนั้นฮึ่ก” เธอว่าตัดพ้อ

เพราะเธอรักไอ้นั่นมากไปตะหาก พอฉันทนไม่ได้เธอมาแคร์ไรตอนนี้

นายก็แค่รอฉันอีกนิด!”

ฉันรอเธอมาหนึ่งปี!ฉันรับรู้เรื่องมันตั้งแต่ตอนไหนที่เราคบกันจำได้ไหม!!”

“…”

ฉันยอมมาตลอด เธอนั่นแหละหยุดสักที

“…”

อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ฉันส่งเธอเข้าไปอยู่กับพ่อในคุกดีไหมล่ะมาไล่แทงคนอื่นแบบนี้

มันเริ่มก่อน มันแทงพี่โรม!” ลลิตเถียง

พ่อพี่อัยย์มันใหญ่” ธาวิศตอบหน้าตาย ผมเม้มริมฝีปากแน่น

อีกอย่างต้นเรื่องทำไมพี่เขาแทงเธอน่าจะรู้ดี อยากเอาตัวเองเข้าคุกก็เชิญไปเลย

ฮึ่กฉันก็รักนายนะ” เธอเหมือนพยายามรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆกับธาวิศด้วยสายตาที่สบ แต่ธาวิศก็เมินและไม่สนเธอ

ถ้ามันจริงป่านนี้เธอไม่มาตามทำลายชีวิตคนอื่นเพราะมันหรอก

ลลิตเงียบ ส่วนผมที่ยืนมองเหตุการณ์ทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งธาวิศหันมาหาแล้วกระชากแขนให้ขึ้นรถ

ปัง!

เขากระแทกประตูรถปิดจนผมสะดุ้ง แน่ล่ะ ผมรู้ว่าเขาโกรธที่ผมดื้อขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้ผิดหมดนี่ ผมฝากพิชไปบอกเขาแล้วเขาถึงได้มานี่ได้ไง ผมนั่งกุมบาดแผลระหว่างที่รถแล่นบนถนนด้วยความเร็ว

ครืด

อยู่ๆโทรศัพท์ธาวิศก็ดัง รถเขาหักเลี้ยวเข้าที่ที่หนึ่งที่ทำให้ผมหน้าชา เขาไม่รับโทรศัพท์ เดินอ้อมมาหาผมที่ยื้อตัวเองไว้ในตอนเขาจ่ายเงินเสร็จกับคนที่โบกรถให้ห้องกับเขา เหลือแค่ลากผมเข้าห้อง

ลงมา

ไม่เจ็บนะ!!” ผมบอก ก็เห็นๆอยู่ว่าผมมีแผล ต้องไปโรงพยาบาลไม่ใช่ม่านรูด!

ธาวิศทำสีหน้าหงุดหงิด เขางุ่นง่านก่อนพุ่งเข้ามาแล้วจับผมอุ้มพาดบ่า ผมกัดฟันแล้วทุบเขาแต่ยิ่งออกแรงเลือดก็ยิ่งไหลและอาการปวดหนึบก็ยิ่งทวีขึ้น

ตุ้บ!

ผมถูกโยนลงเตียงสปริง ขณะที่ธาวิศตามมาคร่อมกดไหล่แล้วรับโทรศัพท์ที่ยังโทรเข้าไม่หยุด

[อัยย์ล่ะ!!]

เสียงพี่อิงค์ดังเล็ดลอดออกมาด้วยความเป็นห่วงและร้อนรน ผมจำเสียงเธอได้

โดนแทงสองที่” ธาวิศตอบตอนกลิ้งนัยน์ตามองแผลผม 

[อยู่ไหนกัน!!]

ธาวิศเหยียดยิ้มตอนได้ยินคำถามนั้น เขากรอกเสียงลงเป็นประโยคเดียวแล้วกดตัดสายทันที

สักที่ รีบหาให้เจอก่อนน้องเธอช้ำตาย

ติ๊ด!

พอวางสาย เขาก็ตวัดตามามองผม

บอกว่ายังไง” ฝ่ามือหนาเอื้อมมือดึงเสื้อผม “ทำไมไม่ฟัง

เจ็บ…” ผมบอกด้วยความรู้สึกเวียนหัว

ตรงนี้” เขาจี้นิ้วลงที่ร่องรอยของโรม “โดนใช่ไหม

“…” ผมเม้มปาก เขารู้ก็มีแต่จะโกรธมากขึ้น

ดี งั้นเงียบต่อไป

อย่า…” ผมเบิกตา พยายามจะห้ามเขา

ก็ถ้าไม่ ทำไมต้องไม่ฟังจะดื้อให้มันได้อะไรขึ้นมา!!รักมันมาก แคร์มันโคตร?” เขาถามเสียงหยัน เขาไม่พอใจ และแสดงออกทั้งสีหน้าและการกระทำ

ก็แค่เขาเป็นเพื่อน

ตึง!!

ผมสะดุ้งตาเบิกค้างเมื่อธาวิศต่อยผนังข้างบน หัวใจผมแตกละเอียดตอนที่ธาวิศทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกคน

เพื่อนของพี่ทำผมห่วงพี่จะตาย ร้อนรนแทบบ้ากลัวจะเกิดอะไรขึ้น ผมเป็นแบบนี้พอใจพี่รึยัง

อย่าไม่ ฮึ่ก” ผมกอดแขนเขาให้หยุดต่อยกำแพงแต่ก็ถูกสลัดออก

ผมเคยลงโทษยังไงจำได้ไหม

“…”

ผมจะทำให้พี่เจ็บเพราะผมเตือนไปแล้วแต่ถ้าพี่ยังเลือกจะทำทั้งที่รู้ว่าจะเจ็บพี่ต้องทนเจ็บให้ได้ทั้งหมด

แต่ที่ไปก็ทำให้พี่รู้อะไรด้วย” ผมจ้องใบหน้าหล่อที่อยู่ไม่ไกล

“?”

คลิปวิศส่งให้โรมจริงไหม

ธาวิศเลิกคิ้ว ผมจึงขยายความคลิปที่เรามีอะไรกัน ส่งให้โรมประชดลลิต” 

ธาวิศบิดยิ้ม “อ๋อมันบอก พี่เลยเชื่อเพราะมันเป็นเพื่อนพี่

แล้วมันจริงไหมล่ะ ผมสวนถาม

หึจริง อยากดูคลิปไหม ยังเก็บไว้นะ

หัวใจผมถูกขยี้ มันเจ็บปวดและรวดร้าวเกินกว่าจะรับรู้อะไรแม้กระทั่งใบหน้าที่ผิดหวังของธาวิศผมก็ไม่อยากรู้สาเหตุแล้ว ขอบตาร้อนผ่าวและน้ำตาก็ไหลลงอย่างง่ายดาย ผมยกมือขึ้นปิดรอบหู

ออกไปเลย!”

ไม่ออก” เขาตะคอกกลับมาอย่างน่ากลัว ผมร้องไห้ใต้ร่างเขา สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ความรู้สึกเลวร้ายโจมตีจนไม่อยากมองหน้าเขาอีก

พี่ต้องโดนหนักๆ จะได้ไม่กล้าโกหก ไม่กล้าผิดคำสัญญา ไม่กล้าไปกอดใคร ไม่กล้าไปจูบมันที่ไหน ไม่กล้าที่จะดื้อกับผมอีก

ฮึ่ก…”

ทนเจ็บให้ได้เลย รอบนี้เยินแน่

ใจร้ายมีแต่คำนี้เต็มหัวผมไปหมดตอนที่เขากระชากมือผมกดลงกับเตียงแล้วซุกใบหน้าลงตะโบมจูบที่ซอกคอ

ฮึ่ก เลือดพี่ไหล” ผมพยายามขอความเห็นใจจากบาดแผลที่มี ไม่อยากให้เขามาซ้ำ แต่ก็พบเพียงความกรุ่นโกรธในตาธาวิศ

งั้น พี่คงไม่รอดมั้ง

พี่ไม่อยากโดนแบบนี้ไม่เอาฮือ” ผมยังกลัวความรุนแรงของเขาอยู่ ผมไม่อยากหวนนึกถึงมัน มันหนักหน่วงเกินไปสำหรับผมที่ตอนนี้อ่อนแอแบบนี้

ไม่ๆ” ผมร้องเสียงหลงตอนถูกจับพลิก ริมฝีปากหนาไล้ตามแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าเพราะถูกดึงเสื้อไปแล้ว ลมหายใจเขาไล่ขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงท้ายทอย 

ธาวิศ ปล่อย!” 

“…”

อื้อ!”

หลังจากนั้น...ผมซุกหน้าลงหมอนและกรีดร้องใส่มันเมื่อความดิบเถื่อนของธาวิศสั่นไหวไปทั่วร่างกาย ลมหายใจผมสั่นและหอบ ใบหน้าเสียดสีกับหมอนจนต้องหอบหายใจออกมาน้ำตาไหลลงอาบแก้มไม่หยุด ฝ่ามือผมกำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อความบอบช้ำปะทุขึ้นเรื่อยๆจากการอาละวาดของธาวิศ

ความเจ็บช้ำที่มีถูกเพิ่มขึ้นจากมือหนาและริมฝีปากของธาวิศ

ไม่อยากโดนแล้ว ฮึ่กไม่เอาแล้ว” ผมร้องวนเวียนอยู่แบบนี้ แต่ทั้งหมดของเขาก็ยังโถมเข้าหาผมอยู่ดี ตาผมพร่า มองอะไรไม่ค่อยชัด ผมหมดแรงแล้ว ซอกขาแดงก่ำเพราะโดนบีบบ่อย ผมตัวสั่นและผวาหัวขาวโพลนไปหมด มือปล่อยลงกับเตียงอย่างอ่อนล้า และไม่รับรู้อะไรอีกเลย

…..

……………

ความรู้สึกไม่สบายตัวปลุกผมให้ตื่นขึ้น ผมเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง ตัวรู้สึกเบา สิ่งแรกที่เห็นคือผนังสีขาวพอมองรอบๆก็รู้ทันทีว่านี่คือห้องในโรงพยาบาลสักแห่ง

หืมทำไมมาอยู่ที่นี่ ผมจำภาพสุดท้ายก่อนสลบได้

อัยย์ ตื่นแล้วเหรอ” เสียงร้อนรนของผู้หญิงดัง เป็นคุณแม่ที่ข้างกายเธอมีคุณพ่อเดินเข้ามาหาผมตามด้วยพี่อิงค์และภาสและพิชคุณอาเอยและคุณอาหนึ่งด้วย

กริ๊ก

และชินที่เหมือนลงไปซื้อของให้ทุกคนทันทีที่เขาเห็นผมก็รีบพุ่งมาทันที

เป็นไงบ้าง!หลับไปสองวันเต็มเลยนะ!!”

สองวันเหรอ

นานเหมือนกันนะก็คงนานพอที่ทุกคนจะรู้และมาใช่ ทุกคนอยู่ที่นี่ยกเว้นเขา

ธาวิศไม่อยู่ที่นี่

 




***

เรือผีไม่แล่นเลย แง เรือพี่โรมแล่นไม่ออก โมโดนข่มขู่ไว้._.

จริงๆกลัวโดนรุมตึ้บ

พี่อัยย์ตัวช้ำหนักมากจี ละไว้เจอกันเน้อ 

หลัวเด็กผู้หายปายยยยย

#จองรักJH

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2360 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:57
    โอ้ยยยยยยรู้ว่าโกรธ แต่เขาโดนแทงมาแกกกเห้ออ
    #2360
    0
  2. #2329 bambam_pim (@bambam_pim) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:41
    เอวิศ เอเลว!!!!!! ตบมานนนน
    #2329
    0
  3. #2290 zerogross (@zerogross) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:52
    พี่โรมเอ้ย เสียใจตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่อง ความรักก็ไม่เคยได้รับ ได้แค่จูบๆไซร้ๆ วอนไรท์หาคู่ให้นางที คนเลวที่รักเธอ
    ( ห๊ะ!!!!!ได้ข่าวว่าเลวทุกคน-โรม(๐_○¡) )
    #2290
    0
  4. #2262 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 00:46
    เครียดว้อยยยยยยยย จะร้องไห้T^T
    #2262
    0
  5. #2132 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:19
    เล่นแรงนะ ลลิต ถ้าเธอรู้ตัวเร็วๆก็น่าจะดี

    ไม่ใช่เรื่องตลกเลย จบเรื่องพวกนี้กันเร็วๆจะดีกว่า

    พี่อัยย์ไหวไหม สองวันที่หลับไปแบบนี้ 
    #2132
    0
  6. #1871 Nuchzylukky (@Nuchzylukky) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 21:55
    ทำไมธาวิศ โหดร้ายแบบนี้อ่ะ โอ้ยสงสารพี่อัย
    #1871
    0
  7. #1870 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 19:46
    เป็นบ้าไปแล้วเหรอธาวิศศศศศศศ ยิ่งอ่านยิ่งโมโหพระเอก นี่พี่อัยย์ไม่ได้จะตายเพราะลลิตหรอกแต่จะตายเพราะวิศนี่แหละ จะโมโหหน้ามืดอะไรเบอร์นั้นน หนีโรมได้แต่หนีาวิศไม่รอด คราวนี้ไปแล้วไม่ต้องมาให้เห็นหน้าเลยนะ 
    แล้วพี่อัยย์จะเป็นไงบ้างเนี่ย ไม่กลัววิศไไปตลอดเลยเหรอ อันนี้ถือว่าเจ๊ากันกับตอนเด็กได้ไหม 
    #1870
    0
  8. #1869 Oley (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 18:40
    นี่ไม่เคยรู้สึกว่าวิศรักอัยย์เลยอ่ะ เอาแต่ใจตัวเองเกิน
    #1869
    0
  9. #1868 impimppp (@PimStunt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:46
    เดี๋ยว วิศเดี๋ยววว
    #1868
    0
  10. #1867 jhyd3105 (@yada_piano) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:33
    อ่านจบแล้วร้องไห้เลยอะ วิศแม่งใจร้าย ทำไมทำได้ลงวะ พี่เค้าเจ็บขนาดนั้นก็ยังทำ
    #1867
    0
  11. #1866 Noey No Ey (@1827-noey) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:59
    โอ้ยยยธาวิศทำไมทำร้ายพี่อย่างนี้!!!อัยช่ำหมดเเล้ว??
    #1866
    0
  12. #1865 PHJangZ (@naphat-jang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:25
    หมั่นไส้วิศอะอยากให้เรือล่ม //หึๆๆ หัวเราะอย่างชั่วร้ายย
    #1865
    0
  13. #1864 oxe_l (@oxe_l) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:33
    โดนพ่ออัยย์ไม่ให้ยุ่งด้วยยย
    #1864
    0
  14. #1863 konun==top (@konunoiltop) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 14:00
    อ้าวผัวเด็กหาย หรืออาจจะกลับไปอาบนำ้เพราะนอนเฝ้าอัย ก็เปนได้ ปล่อยเราโลกสวยไปเถอะคะ 5555
    #1863
    0
  15. #1862 zehun (@bamking) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 11:00
    กลัวจัง..กลัวว่าอัยย์จะเป็นบ้าในตอนสุดท้าย T_T
    #1862
    0
  16. #1861 lilo (@phatchareeya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 10:04
    โหดเวอร์อ่ะนังวิศ อยากให้อัยย์โกรธจนวิศต้องหงอเป็นแมวมาอ้อนมั่ง5555555
    #1861
    0
  17. #1860 sukauem (@sukauem) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 08:18
    อยากให้พี่อัยร้ายเลยอ่ะโดนมาเยอะแล้วสงสารนางจริงๆ
    #1860
    0
  18. #1859 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 06:40
    วิศหึงโหดไปอีกโอ้ยยยย
    #1859
    0
  19. #1858 Nnvrp_ (@nasemi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 06:26
    เรือชินได้ไหม555555555
    #1858
    0
  20. #1857 Phungze (@phungze45) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 02:30
    นึกว่าจะจบแบบฟิคฆาตกรรม สงสารพี่อัยย์ สงสารวิศด้วย แต่ก็หมั่นไส้วิศ ทำพี่อัยย์ช้ำหมดแล้ว
    #1857
    0
  21. #1856 MonIerDee (@MonIerDee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 02:14
    เรือธาวิศอย่าพึ่งล่มTT
    #1856
    0
  22. #1855 ハスキー (@aomook) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 01:43
    อ่าว วิศไปไหน ;__; ฮืออออ สับสนไปหมดไม่รู้จะหน่วงหรือเครียดดี
    #1855
    0
  23. #1854 ดี เอ อาร์ เค (@br1-1179) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:46
    เรือโรมอยู่นี้จ้า5555555
    #1854
    0
  24. วันที่ 4 กันยายน 2560 / 00:01
    //พังเรือธาวิศอัยย์
    #1853
    0
  25. #1852 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 23:40
    คือควรพาพี่อัยย์ไปทำแผลก่อนมั้ย ลากมาเอาทั้งที่มีแผลอยู่แบบนี้เราไม่โอเคนะธาวิศ ;3;
    #1852
    0