NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 25 : ธาวิศจองอัยย์ 24 : : บำบัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    5 ม.ค. 61



EP 24

: : จองครั้งที่ยี่สิบสี่ : :

  

ฮึ่ก...

ทำไมปากเจ่อ” ผมเริ่มคำถามแรกที่เคยถามไปเมื่อสิบนาทีก่อนขึ้นมาอีกครั้งหลังจากขับรถกลับมาที่คอนโด พี่อัยย์นั่งอยู่ที่ปลายเตียง ส่วนผมนั่งยองๆคุกเข่าอยู่ข้างหน้าเขา มือเล็กประสานบีบกันแน่น ใบหน้านวลก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ไหล่บอบบางสั่นไหว

จ...จูบ” พอตอบแขนเล็กๆก็ยกขึ้นถูปากตัวเองเหมือนนึกถึงสัมผัสนั้นขึ้นมา 

ใคร” ผมขมวดคิ้ว ตากลมสบกับผม ริมฝีปากสีสดเม้มแน่นแล้วตอบเสียงอ่อน

ไม่รู้ฮึ่ก

ทำไมไม่รู้

ด...โดนฮึ่กปิดตา” ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งตัวสั่น แม่งเหมือนไม่ได้มีแค่จูบ

ออกมาจากห้องได้ยังไง

พี่อัยย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถูน้ำตาบนหน้าออก “พวกมันเข้ามาในห้องได้ยังไงไม่รู้ หลับอยู่

แต่ที่ประตูก็ไม่มีรอยงัดแหงะนะ...

ผมเลียริมฝีปาก ขณะเขยิบตัวเข้าไปใกล้เขาที่นั่งบนเตียงมากขึ้น “นอกจากจูบ...มีอะไรอีกไหม

“…” เขาทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที

บอกมา...ให้หมด เพราะถ้าไม่แล้วผมไปรู้ทีหลังจากพวกนั้นพี่เจอดีแน่” ผมจ้องเขาด้วยสายตาจริงจังบอกว่าทำจริงแน่ถ้าเขาโกหก ใบหน้าหวานอึกอักก่อนจะก้มหน้าบีบมือตัวเองแน่น

ตอนโดนจับไปถอดเสื้อออกตอนนั้นน่ะ ก็โดนเอาผ้าปิดตาไว้...แล้ว...” ผมรับรู้ได้ว่าถึงตรงนี้พี่อัยย์ตัวสั่น เหมือนเขาไม่อยากพูดถึง

แล้ว?”

ฮึ่ก...มาก...มากกว่าสอง เข้ามาจับนั่นนี่ไปหมด

มาถึงตรงนี้ผมนิ่ง แต่ในใจโคตรร้อน หัวฉุนเฉียวรู้สึกอยากลุกขึ้นอัดกำแพงหนักๆ มากกว่าสองแม่งเอ๊ย!

ผมใช้แทนทึ้งเสื้อบนตัวของคนตัวเล็ก ปลดกระดุมออกแรงๆจนมีบางเม็ดหลุดกระเด็นออกแล้วแหวกออกเพื่อดูก็พบว่าบางจุดมีรอยที่ไม่ใช่ของผมจริงๆ

มันทำไรมากกว่าจับไหม” ผมถามเสียงแข็ง

หัวกลมส่าย ริมฝีปากสีสดเหมือนจะเบ้ะออกอีกครั้ง ขอบตาเขาแดงก่ำ ขณะที่ผมไล่สายตามองเรือนร่างขาวตรงหน้า 

ละนมอะ?”

ตุ้บ!

อ้าวเวร ทุบไหล่ผมเฉย แต่นี่จริงจังอยู่ไม่ได้พูดลามกไรทั้งนั้น คาใจจริงๆ พี่อัยย์กำลังตวัดตามามองเหมือนโกรธๆ ทั้งที่ริมฝีปากยังเม้มแน่น

นมอ่ะ” ผมย้ำ

“…”

ตอบ” ผมทำเสียงเข้มขึ้น ทำให้ริมฝีปากที่เม้มกันแน่นคลายออกเล็กน้อย

ค...แค่นิ้ว

สัสเอ๊ย...

พี่อัยย์เหมือนจะไม่ไหว เขาคงกลับไปอยู่สถานการณ์ตรงนั้นอีกครั้งเพียงแค่ต้องนึกแล้วพูดถึงมันแม้เพียงเล็กน้อย คนตัวเล็กสะอึกสะอื้นหนักขึ้น มือก็กำเข้าหากันแน่นเหมือนจะจิก ผมมองเขาอยู่นานจึงตัดสินใจลุกไปหยิบเอาเนคไทในตู้เสื้อผ้าออกมาก่อนกลับมานั่งยองๆตรงหน้าเขาอีกครั้ง

ผมยกมืออ้อมไปด้านหลัง ขณะที่ทาบเนคไทลงที่ตาของพี่อัยย์ที่ตาเบิกกว้างแล้วปัดแขนผมออก

จะทำอะไร!”

อยู่เฉยๆ” ผมบอกเสียงเรียบแล้วจะมัดผ้าปิดตาเขาแต่พี่อัยย์ก็ผลักไหล่ออก

อย่าทำนะ มันน่ากลัว” เขาบอกเสียงสั่น 

อยู่เฉยๆ ได้ยินไหม” ผมทำเสียงโหดกว่าเดิม คนตัวเล็กเลยยิ่งเหมือนเสียขวัญ เขาเหมือนจะช็อคไปและทำอะไรไม่ถูก ผมจึงใช้จังหวะนั้นใช้เนคไทผูกมัดปิดตาเขาเอาไว้ และคราวนี้มันสำเร็จ

อึ่ก...วิศ” มือเล็กยกขึ้นมาพยายามไขว่คว้าเหมือนจะอ้อนวอน ผมจึงใช้มือสองข้างกุมมือเล็กนั่นเอาไว้

ได้ยินผมไหม” ผมมองไปยังคนตัวเล็กที่กำลังตัวสั่นโดยที่ตามีผ้ามัดปิดเอาไว้

“…”

ได้ยินไหม...เสียงผัวน่ะ

พี่อัยย์กัดริมฝีปากตัวเอง มือเล็กกำหมัดแน่น ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาหาผม พี่อัยย์เหมือนตกลงไปในภวังค์ เขากำลังพยายามหาทางออกในความมืดดูจากการที่เขาอยู่ไม่นิ่งเลย

ฮึ่ก...

พี่อัยย์ นี่วิศเอง” ผมค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปตรงกลางหว่างขาเรียว ลำตัวใหญ่ของผมทำให้เขาสะดุ้งเมื่อขยับไปเสียดสีใกล้ๆ

ว...วิศ

อืม วิศเอง” ผมเคยได้ยินมาว่า ถ้าเราปิดประสาทสัมผัสตรงที่ใดที่หนึ่ง อีกด้านก็จะทำงานได้ดีกว่าเช่น ปิดตาหูก็จะได้ยินมากขึ้น สัมผัสก็จะชัดเจนขึ้นด้วย เพราะงั้นตอนที่ผมขยับริมฝีปากไปขบเม้มที่ใบหูนิ่มคนตัวเล็กถึงได้สะดุ้งโหยง

สิ่งที่พี่ต้องทำ...คือจำผม

ลมหายใจของพี่อัยย์หนักและหอบ เหมือนเขากำลังสับสนอยู่

คนที่จูบพี่อยู่ คือวิศ” ผมเป่าลมร้อนๆ เข้าไปในใบหูพี่อัยย์มือเล็กขย้ำเสื้อของผมแน่นทันที ริมฝีปากผมไล้ไปตามใบหูขาวนิ่มขณะที่มือก็ค่อยๆขยับจับต้องไปตามเรือนร่างอ้อนแอ้น

คนที่สัมผัสพี่อยู่ คือวิศ

ฮึ่ก...

ผมถอยใบหน้าออกมา มองริมฝีปากสีสดที่กำลังเม้มกันแน่นเหมือนพยายามข่มความกลัว และโดยไม่ทันให้เขาตั้งตัว ผมประกบริมฝีปากลงที่เรียวปากแดงช้ำ ใช้สองมือประคองให้ใบหน้าเล็กแหงนรับจูบที่มอบให้ ดูดดึงริมฝีปากสีสดแม้มันจะช้ำ ใช้สัมผัสประกบแนบแน่นอย่างร้อนแรงไม่มีความอ่อนโยนให้ ผมบอกแล้ว ว่าเขาต้องจำผมและนี่แหละคือผม ไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนเพราะเขาต้องจดจำสิ่งที่เป็นตัวผม

อื้อ...อึ่ก” เสียงหวานประท้วง ขณะที่มือเล็กๆก็จิกเกร็งแน่น

ผมบดขยี้ริมฝีปากนุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่ของพี่อัยย์อย่างไม่ผ่อนปรน ขยับแนบกดซ้ำๆให้ไออุ่นของริมฝีปากติดและหลงเหลือไออุ่นไว้บนริมฝีปากสีสดแสนบอบช้ำ

จำได้ใช่ไหม...จูบแบบนี้ของใคร” ผมถามทั้งที่ริมฝีปากยังอยู่ชิดเขา พี่อัยย์ไม่ตอบแต่พยักหน้ารับเบาๆ

ผมยิ้มอย่างพอใจนิดๆแล้วประกบริมฝีปากลงไปใหม่แต่คราวนี้เริ่มจะจาบจ้วงและรุกล้ำอีกฝ่าย ปลายลิ้นเล็กที่หดหนีไม่อาจรอดจากผมที่ตามเข้าไปตวัดพัวพันแล้วดูดปลายลิ้นจนเกิดอาการเหมือนไฟฟ้าแล่นช็อตไปทั่วทั้งร่าง มันสป๊าคไปหมด ขณะที่ริมฝีปากกดย้ำร่างผมก็เบียดเข้าใกล้ร่างนุ่มนิ่มเรื่อยๆจนร่างเราแนบแน่นติดกัน ไออุ่นของเราส่งให้กันและผมคิดว่าพี่อัยย์น่าจะรับรู้มันได้อย่างชัดเจน

ไม่มีใครมาทำอะไรพี่ทั้งนั้น...คนที่จูบและสัมผัสทำแบบนี้กับพี่ได้...มีแค่วิศ” ผมพูด กรอกคำพูดของตัวเองใส่หัวของเขา พี่อัยย์สั่นน้อยลง ผมขยับเข้าใกล้แล้วจูบที่ริมฝีปากหวานอีกครั้ง ผมดูดดึงบดคลึงมันรุนแรงก่อนจะดันลิ้นเข้าไปเกี่ยวกับพี่อัยย์ที่กำลังหอบหายใจ ตอนนั้นเองที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มโถมเข้ามาหาผมพร้อมมือเล็กที่ยกขึ้นโอบรอบคอ ผมอึ้งจนเผลอหยุดจูบเขาไป

พี่อัยย์จูบผมอย่างเชื่องช้า เขาค่อยๆแทะเล็มอย่างค่อยเป็นค่อยไปแต่ฝังสัมผัสเข้ามาแน่นเหมือนเขาจะบอกผมว่า สัมผัสที่เขาอยากจะจำมีแค่ผมเช่นกัน...มือผมเลื่อนบีบเค้นเอวคอดและยังกระชากดึงรั้งมันเข้ามาหาตัวเองแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว ความวาบหวามที่ปลายลิ้นทำเอาผมแทบคลั่ง

อื้ม....แฮ่ก” พี่อัยย์หอบและครางในลำคอน่าฟัง ผมขยับริมฝีปากเม้มเบาๆที่กลีบปากล่างเขาแล้วไซร้จมูกลงตามซอกคอหอมกรุ่น ไล่กดจูบสร้างรอยไว้ทุกตารางนิ้ว กดทับรอยทุกๆรอยบนเนื้อผิวเนียนนุ่ม ส่วนบนที่ประกอบไปด้วยแผ่นอกพร่างไปด้วยรอยจูบมากมายจากผม

อ๊ะ...” เสียงหวานร้องอย่างตกใจเมื่อผมอุ้มตัวเขาขึ้นไปบนกลางเตียงแล้วขยับขึ้นคร่อม ผมถอดทุกอย่างที่ส่วนล่างของเขาออก ความโหวงทำให้พี่อัยย์กัดริมฝีปากแต่เขาก็ไม่กล้าขยับตัวมากเพราะมองอะไรไม่เห็น มีเพียงเรียวขาที่พยายามจะหุบลงแต่เพราะมีลำตัวผมแทรกอยู่มันจึงหุบหลบหนีไม่ได้

ฝ่ามือหนาประคองแก้มใสแล้วกดจูบซับไปทั่ววงหน้าใส ทาบร่างลงแนบชิดทุกส่วนเพื่อที่สัมผัสของผมจะชัดเจนยิ่งกว่าใคร พี่อัยย์ครางผะแผ่วเมื่อใบหน้าผมเคลื่อนต่ำลงฟ้อนเฟ้นลงที่แผ่นอกปลุกอารมณ์อย่างเร่าร้อน  ริมฝีปากอุ่นนุ่มดูดดุนยอดอกเข้าโพลงปากขบกัดและใช้ฟันครูดเบาๆที่ปลายยอดอันเป็นจุดเร้าจนร่างบางสะท้านจิกเล็บเกร็งแน่น

ว...วิศ แฮ่ก วิศ” เสียงหวานกระเส่า อย่างกล้า นักเลงนักเหรอ ทำเสียงกระเส่าเรียกชื่องี้ ผมจึงตอบรับเสียงเขาด้วยการดูดดุนยอดอกสีสวยหนักๆจนชุ่ม ขณะที่มืออีกข้างก็บดขยี้ปลายนิ้วลงที่ยอดอกไม่ให้เว้นว่าง

ผมดูดกลืนหนักหน่วง ขบเม้มอย่างเมามันส์ มือก็ละเลงลงจนพี่อัยย์ครางลั่น เสียงเขาโคตรจะน่าฟัง ผมแทบเตลิด

พี่จำได้รึยัง” ผมกระซิบลงที่ริมฝีปากอิ่มที่บวมช้ำ ปากแดงๆอ้าหอบแล้วพยักหน้า กายบิดเร้า มือผมลากไล้ไปตามกายขาวบางไม่หยุด พี่อัยย์น่ารักมากซะจนผมฟัดร่างส่วนบนเขาจนช้ำไปหมด

ขาเรียวสั่นระริกตอนผมหยัดกายเข้าสอดประสานเป็นหนึ่งกับเขา และยามผมกดย้ำเข้าซ้ำๆ เขาก็จะกัดริมฝีปากแน่น

ร้องออกมาสิ...ผมอยู่นี่ ผมจะช่วยพี่เอง

ร่างกายบอบบางสั่นสะท้าน ขยับเสียดสีบนพื้นที่นอนรุนแรงพร้อมเสียงครางหวานหูที่ถูกปล่อยออกมา ริมฝีปากที่เอาแต่ร้องเรียกชื่อผมโดนขยี้ซ้ำๆ จนผมมั่นใจว่าคงไม่มีสัมผัสจากไอ้เลวคนไหนอยู่ให้ตราตรึงในหัวสมองพี่อัยย์อีกแล้ว

เพราะ...

อ๊าอื๊ออพอ...พอแล้ว ฮึ่ก

คนที่พี่อัยย์จะจดจำเอาไว้ มีแค่ผมเท่านั้น

ผมหยอกล้อ เล่นกับจุดอ่อนไหวและจุดเร็วกับความรู้สึกเขาทุกจุด คนที่โดนปิดตาก็ทำให้ผมคลั่งเหมือนเอาคืนด้วยการกระชับกายแกร่งที่อยู่ภายในผนังอ่อนนุ่มระรัว ตอนเร่งจังหวะพี่อัยย์ที่ตัวกระเด็นกระดอนทั้งที่ถูกปิดตาดูเซกซี่มากซะจนผมอดไม่ไหวที่จะฟัดเขาแรงๆ

อัยย์...พี่อัยย์” ผมครางเรียกเขาเสียงต่ำตอนขยับทะยานขึ้นขีดสูงสุด คนตัวขาวส่งเสียงครางรับ เป็นการบอกผล ว่า

การบำบัดของผม...ดีเยี่ยม

 

@หลายชั่วโมงต่อมา

พี่อัยย์หลับไปเนื่องจากความเพลีย ส่วนผมที่พึ่งตื่นเมื่อครู่ขยับตัวนิดๆ เห็นว่ามือเล็กจับมือไว้ผมแน่นแม้จะหลับ ใบหน้าชื้นเหงื่อและไรผมที่มีน้ำนิดๆของเขาทำให้ผมถอนหายใจ

จะว่าไป ข้างในเขาร้อนมาก ลืมไปว่าไม่สบาย

เขาหลับเป็นตาย ผมมองเสื้อผ้าที่อยู่กระจัดกระจายก็หยิบกางเกงมาใส่ลวกๆ แล้วหันมาอุ้มพี่อัยย์ขึ้นในอ้อมแขน พาเขาอาบน้ำและชำระคราบต่างๆออกให้ พี่อัยย์ตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่ปรือและอ่อนล้า พอเห็นหน้าผมก็รีบหลบตาเหมือนเขิน

ผมก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงจับเขาใส่เสื้อผ้าแล้วพาตัวเองอาบน้ำ แต่งชุดด้วยเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ออกมาหาเขาในเวลาต่อมา ช้อนตัวร่างบางขึ้นแล้วอุ้มพาลงมาที่รถแล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาอิงค์

เสียงรอสายขึ้นไม่นานอิงค์ก็กดรับ 

วันนี้เกิดเรื่อง พี่ภาสโทรบอกแล้วใช่ไหม” ผมถาม

[อืม ภาสเล่าแล้ว]

คิดว่าฝีมือลิต” ผมพูดเสียงตึง

ยัยนั่นมีคีย์การ์ดห้อง ประตูไม่ได้ถูกงัด” ผมอธิบาย

[เหรอ แล้ว?]

หรือจะเช็คความมั่นใจ ดูกล้องวงจรปิด

[ฉันจะเช็คเอง ส่วนคนจัดการ...ต้องนายเสียงเธอเรียบนิ่งซะจนน่าขนลุก

อืม ยังไงก็แค่การเดา” 

[แล้วอัยย์ละ]

กำลังจะพากลับไปบ้าน

[สภาพแบบนั้นน่ะเหรอเธอแค่นหัวเราะถาม

 

ผมชะงัก เหลือบมองร่างพี่อัยย์ที่ยังหลับอยู่จึงตอบปลายสาย “ก็ที่คอนโดไม่ปลอดภัยแล้ว

[…]

ยอมโดนต่อยสักหมัดก็ไม่เป็นไรหรอก

[ห่วงมากกว่าว่างั้นเสียงเธอดูเย้ยหยันผม [ไม่อยากแก้แค้นแล้วเหรอ]

ผมขยับตัวพิงกระโปรงรถ ใช้ความคิดชั่วครู่ก็ยักไหล่ “น้องเธอช้ำ

เรื่องวันนี้ถ้าเป็นฝีมือลิตก็ความผิดฉัน ถ้ารวมกับที่ผ่านมาจะยอมบอกว่าวางมือลงก็ได้

หึ แต่จะเก็บไว้แกล้งต่อว่างั้น]

ก็น่ารังแก

 บอกเลยว่าต่อให้ร้องบอกว่าหยุดผมก็จะยิ่งทำ ต่อให้วางมือผมก็ยังจะบังคับพี่อัยย์นั่นแหละ ชอบที่จะแกล้งและดุดันใส่มากกว่าทำดีใส่น่ะ ทำท่าทางน่ารักก็จะยิ่งฟัด 

งอนผมกอด หึงผมจูบ ไม่พูดจับปล้ำ

[เลวอยู่ดี งั้นแค่นี้]

ติ๊ด

เธอเป็นฝ่ายกดวางสายไปก่อนโดยไม่ฟังอะไรอีก โคตรนิสัยเสีย ผมจึงหันหลังเดินขึ้นรถ

 

#AING PART

ไม่เห็นต้องเช็ค ต้องเป็นฝีมือยัยงูพิษลลิตนั่นแน่อยู่แล้ว

ฉันมั่นใจ ยิ่งธาวิศบอกแบบนั้นก็ยิ่งมั่นใจ ฉันเลื่อนรายชื่อในโทรศัพท์แล้วกดโทรออกหาใครคนหนึ่งเพื่อที่จะเอาคืนเรื่องนี้อย่างสาสม

[อืมทางนั้นกดรับอย่างเฉยชาเช่นทุกที

ยัยลลิตก่อเรื่อง...นายต้องทำให้ยัยนั่นเจ็บ” ฉันเปิดประเด็นทันที

[แล้วตอนนี้ทางนั้นเป็นยังไง เธอควรจะขยับเรื่องให้ฉันได้แล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอหลอกใช้ฉันนะอิงค์เสียงปลายสายดูนิ่งแต่แฝงมาด้วยความหงุดหงิด ฉันหัวเราะในลำคอ เออก็หลอกใช้น่ะสิ

ใจเย็น...ฉันทำเรื่องนั้นให้นายแน่ ถ้านายจัดการเรื่องนี้ให้ฉันพอใจได้ก่อน

ปลายสายเงียบ ฉันจึงพูดอีก “ถ้าอยากจะให้ฉันช่วยนาย นายก็ต้องทำตามคำสั่งฉัน ฉันจะเอาคืนให้น้องคราวนี้ยัยนั่นเล่นแรงนายต้องทำให้สาสม

[อย่ามาสั่ง อย่าคิดว่ามีแค่เธอที่กุมความลับคนอื่นเอาไว้ ความลับของเธอก็อยู่ในมือฉัน]

“…” ฉันเงียบ

[อย่าปั่นหัวฉันให้มาก ฉันเตือนเธอแล้ว ส่วนเรื่องนั้น...เดี๋ยวฉันจัดการให้]

ติ๊ด

เป็นอีกครั้งที่ฉันกดตัดสายก่อนที่ปลายสายจะพูดอะไรต่อ เขาอาจจะอยากพูดอะไรต่อ แต่ไม่รู้สิ ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการแล้ว นอกนั้นไม่อยากฟังหรอก เสียอารมณ์เปล่าๆ

ความเงียบนั้น...ดีกว่าทุกคำพูด

และฉันเป็นคนที่เก็บทุกๆเรื่องไว้ในความเงียบ ขณะเดียวกัน ก็เป็นคนที่รู้ทุกอย่าง....แต่ถ้ามันไม่จำเป็นเรื่องที่รู้ก็แค่เรื่องที่รู้

ฉันเคยมั่นใจมาตลอดว่าฉันอยู่เหนือทุกอย่างเพราะฉันรู้ทุกอย่าง ถ้าฉันไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ ขอแค่มีแผนฉันก็ชนะทุกคนน่ะแหละ ฉันเคยมั่นใจว่าอยู่เหนือทุกอย่างแล้วจนกระทั่ง ผู้ชายคนนั้น’ เข้ามาทำมันพังหมด เพราะเขาเลย ปลายสายถึงได้มีเรื่องขู่ฉันแบบนี้

เฮอะ

พูดแล้วอย่างหงุดหงิดเลย ให้ตายเหอะ

END PART AING

 

#TRAVIS PART 

“…”

“…”

ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่กลางบ้าน ในอ้อมกอดมีร่างของพี่อัยย์ที่ตอนนี้ดูบุบสลายลงหลับอยู่ พี่อัยย์อยู่ในเสื้อแขนยาวสีขาวและกางเกงขายาวผ้านุ่มสีดำ นัยน์ตาแสนเรียบนิ่งจากคุณพ่อทำให้ผมไม่รู้จะพูดอะไร แต่ยิ่งกว่าสายตาคุณพ่อก็คงจะเป็นคุณแม่

เอาขึ้นไปข้างบน แล้วเราน่ะลงมา” คุณพ่อเริ่มต้นพูดขึ้นหลังปล่อยความเงียบเกาะกินพื้นที่อยู่นานหลายนาที ผมพยักหน้า อุ้มพี่อัยย์ที่ยังไม่ตื่นขึ้นห้องตัวเอง วางเขาลงที่เตียงแล้วเดินลงมาหาคุณพ่อและคุณแม่ที่นั่งรออยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น

อยากเริ่มที่ตรงไหน” คุณพ่อที่ตอนนี้ดูขรึมแบบนานๆทีจะเป็นทำผมเกร็งจนต้องยืดหลังตรง จริงๆก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเหมือนกัน

ผมผิดเอง

“…” ท่านทั้งสองเงียบ

เขามีสภาพแบบนั้นมาสักพักแล้ว” ผมตัดสินใจจะไม่บอกเรื่องที่สนาม ลึกๆในใจผมอยากให้คุณพ่อคุณแม่รู้ว่าระหว่างผมกับพี่อัยย์ตอนนี้เราเป็นมากกว่าพี่น้องที่สนิทกันตอนเด็ก

ผมโกรธเขาเรื่องสมัยเด็ก ผมพยายามสร้างแผลในใจให้เขาให้เหมือนกับผม

“…”

และมันสำเร็จ” ผมเลือกที่จะลากเสียงแล้วหยุดประโยคไว้ที่ตรงนั้น ผมคิดว่าพวกท่านคงจะเข้าใจคำว่า แผลในใจ’ ถ้ามันเป็นแผลที่เกิดในใจหรือทางความรู้สึกใครก็รู้ดีว่ารุนแรงและเจ็บกว่าแผลธรรมดาแน่นอน และยิ่งคุณพ่อและคุณแม่ที่พวกท่านอาบน้ำร้อนมาก่อนคงยิ่งเข้าใจว่าการเป็นคนมีแผลนั้นเป็นเช่นไร

แล้วตอนนี้จะเอายังไง พอใจแกรึยัง” คุณพ่อใช้สายตาคมกริบของท่านจ้องมาทางผม มันเป็นคำถามที่ผมตั้งกับตัวเองเมื่อสองสามวันก่อน พึ่งตอบอิงค์ไปด้วย

ในหัวผมอยากให้มันเป็นไปมากกว่านี้…”ผมลากเสียง สบสายตาที่กำลังมองมาที่ตัวเองทั้งสองคน “แต่มันมาถึงขนาดนี้แล้วผมก็ไม่อยากยื้อให้มาก

ผมวางมือลง

จริงๆผมจะลองเล่นกับหัวใจพี่อัยย์ ผมคิดจะให้เขาเจ็บปวดจนกระอักด้วยซ้ำ แต่เรื่องวันนี้ผมรู้สึกว่ามันหนักหนามากพอแล้วสำหรับพี่อัยย์ ใจเขาคงแบกรับอะไรอีกไม่ไหว ผมพอจะรู้มาว่าตอนเด็กสมัยที่ผมยังไม่ฟื้น พี่อัยย์ต้องไปพบจิตแพทย์เพราะเขามีปัญหา

ผมกลัวเขาจะเป็นอะไรไป 

พ่อจะไม่พูดโทษแกหรือโทษอัยย์ ความรู้สึกแต่ละคนมันหนักหนาเท่าไหร่เราไม่รู้” ระหว่างที่พูดนั้นท่านก็ปรายสายตามาที่แขนข้างซ้ายของผมที่เต็มไปด้วยรอยสักมากมายด้วย จริงๆแล้วคนจะสักน่ะเขามักจะใส่ความหมายลงที่รอยสักนั้นๆด้วยใช่ไหม แต่สำหรับผมมันไม่หรืออาจจะใช่ครึ่งหนึ่ง ผมจำได้ว่าตอนอายุ18 ผมเข้าไปขอให้คุณพ่อสักให้

แต่พ่อจะพูดโทษแกแน่ๆและจะไม่ให้อภัยถ้าแกสร้างเรื่องแล้วแก้ปัญหาไม่ได้หรือไม่รับผิดชอบ เข้าใจไหม

ตอนนั้นคุณพ่อทำหน้าอึ้ง ยิ่งตอนผมบอกว่าให้สักทั้งแขนเลย รูปอะไรก็ได้ ใบหน้าผมเจ็บปวด ผมรู้ตัวดี มันสะท้อนในแววตาของท่าน มันคือตอนที่ผมได้ไปรับรู้ว่าพี่อัยย์ชอบคนอื่น พี่อัยย์กำลังปล่อยความรู้สึกไปเรื่อยๆ โดยไม่นึกถึงผม เขาทิ้งอดีตและตัวตนผมลงลงคอทำเหมือนเรื่องวันนั้นไม่เคยเกิด ผมถึงต้องการเครื่องหมายย้ำกับตัวเองว่าผมมันคนมีแผลใจที่แสนเหวอะหวะ ผมมันแค่ไอ้งั่งที่ไม่เคยจะลงมือกับพี่อัยย์จริงจังสักที

จริงๆ นั่นอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ลลิตไม่เคยจะหยุดทำเรื่องนอกกายเพราะเธออาจจะยังฝังใจที่ผมเคยหลุดพูดไปว่าเธอเป็นที่พักพิงของใจผมแต่ถึงอย่างงั้นผมก็รักเธอนะ แต่ทุกครั้งที่มองรอยสักพวกนี้ไม่ว่ามันจะดูว่างเปล่าเท่าไหร่ แต่ผมรู้ดี ว่าลึกๆมันก็แค่การปกปิดความอ่อนแอในอดีตของผม

เข้าใจครับ” ผมพยักหน้า

คุณพ่อถอนหายใจพรืด ผมนึกว่าเราจะเงียบแล้วแยกกันแต่ทว่า

พรุ่งนี้แม่จะให้รามมารับน้องอัยย์

ผมเงยหน้าสบกับคุณแม่ ตากลมโตอ่อนหวานที่มักจะมองมาที่ผมอย่างปลอบประโลมตอนนี้มองอย่างเรียบนิ่งจนน่ากลัว

และแม่จะบอกเรื่องนี้กับรามด้วย ส่วนตอนนี้ลูกขึ้นไปนอนได้แล้ว

แล้วเธอก็ลุกยืนพร้อมแตะไหล่คุณพ่อที่เงยมองเธอด้วยแววกังวล แต่เมื่อคุณแม่ยกยิ้มเบาบางให้คล้ายอยากให้วางใจคุณพ่อก็ส่งสายตามาให้กำลังใจผมเท่านั้นแล้วลุกตามเดินออกไป

ผมเข้าใจว่าคุณแม่เลี้ยงพี่อัยย์มาตั้งแต่เด็ก การเห็นพี่อัยย์ที่ตัวช้ำขนาดนั้นแล้วจะโกรธก็ไม่แปลก เธอรักพี่อัยย์มากและในขณะเดียวกันเธอก็คงอยากให้บทเรียนผมด้วย

ผมนั่งกับตัวเองอยู่เงียบๆสักพักก็ลุกแล้วเดินขึ้นด้านบน ระหว่างทางในหัวก็คิดว่าจะทำยังไงดี อารามมาว่าแย่แล้วถ้าเขารู้เรื่องด้วยเรื่องได้บรรลัยแน่ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง

แกร๊ก

วิศฮึ่ก

“…”

พี่ฝันร้าย” ใบหน้าเนียนนั่นเปื้อนน้ำตาอีกแล้ว ผมเดินเข้าไปหาเขา เขาคงฝันถึงเรื่องที่สนามนั่นแหละถึงได้จิกเล็บเข้าเนื้อขนาดนั้น

กระแทกไปขนาดนั้นยังกล้าจำสัมผัสของใครอีก?”

ผมต้องทำอะไรสักอย่างที่โซ่ของผมที่พันธนาการพี่อัยย์ไว้จะไม่ขาด

ผมนั่งลงที่เตียง ร่างเล็กกำลังสั่นและมองมาที่ผมอย่างต้องการที่พักพิง

หรืออีกรอบ?” ไม่ต้องรออะไร ผมแกล้งพุ่งเข้าฟัดจูบหนักๆลงที่เนื้อผิวนุ่มบริเวณคอของพี่อัยย์อย่างจัง 

ฮื้ออ ไม่ใช่!” เขาย่นคอหลบหนี ใบหน้าหวานประหม่า

ทำไมถึงมาที่นี่…”

อยู่คอนโดใครมาหิ้วอีกทำไงล่ะ” ผมตอบ

“…” พี่อัยย์เงียบ

ยังปวดอยู่ไหม” ผมหลุบตาลงมองร่างกายขาวเนียนขณะที่ขยับกายเข้าชิดกว่าเดิม

มะไม่ไหวนะ ถอย!” เสียงเล็กละล่ำละลักบอกทั้งที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อ เหมือนเขารู้ทันว่าผมคิดอะไร

ไม่ไหวอะไร ยังไม่พูดอะไรเลย พี่คิดอะไรอยู่” ผมแกล้งเลิกคิ้วถามด้วยใบหน้างงๆ เสแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเขา

ผมหมายถึงหัวพี่ยังปวดไหม อาการไข้ลดลงบ้างรึเปล่า” สิ้นคำถามนั้นเท่านั้นแหละพี่อัยย์ก็เหมือนสตั้นไปก่อนแก้มเขาจะค่อยๆขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารักและพอเห็นผมมองอยู่เขาก็รีบก้มหน้าลงเก็บซ่อนมันเหมือนเด็กที่โดนจับได้ว่าทำผิด

น่าเอาเข้าไป 

หึว่าไง อาการ?” ผมลดใบหน้าลงไปหาเขา ตาเรียวตวัดมองมาเหมือนโกรธๆ เมื่อรู้ว่าโดนแกล้ง

อาการจะดีขึ้นได้ยังไง พี่ยังไม่ได้พักเลย

ช่างเถียงขึ้นทุกวัน

ทำไรอยู่อะทำไมไม่พัก?”

“…” พี่อัยย์เงียบอีก

ทำอะไร” ผมถาม “หือ?” ยื่นหน้าเข้าไปอีกเพื่อให้ใบหน้าหวานแดงขึ้นกว่าเดิม

“…” ยังคงเงียบ

และตอนที่ตาเรียวกำลังมองท่าทางที่ดูหยอกเย้าของผมนั่นเอง ผมก็เอาแขนกางคร่อมเขาไว้กับพื้นเตียงข้างหนึ่ง ริมฝีปากบิดยิ้มให้

แบบนี้ไหม?”

แล้วผมก็กระชากคอพี่อัยย์เข้ามาจูบ

 




***

หลัวเด็กมันก็เริ่มชอบแหละแต่ก็อย่างที่บอก

เรื่องนี้พระเอกจะเอาแต่ใจจนเขายอมอ่ะค่ะ555555555

สถานการณ์ซีเรียสมันก็ขอแกล้งเมียก่อน

555555555555555555555555

#จองรักJH

 




 

 

 



แชปนี้เรทไปไหมอ่ะ ฮือ5555 โอ้ยย ขอท่ดด้วย

เป็นง้ะ การปลอบของหลัวเด็ก คุคุคิคิ-..-

เรื่องนี้มีปมเดียวค่ะ และเฉลยไปแล้ว

นอกนั้นจะเป็นตัวละครที่สร้างปมขึ้นมาใหม่เอง ซึ่งก็เดี๋ยวรู้จากการกระทำแต่ละคนเองละจะแก้ยังไงก็ติดตามกาน อะคิคิ มายาวนะรอบนี้ เย่ !

ขอเม้นเยอะๆหน่อยน้า ><

#จองรักJH




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2353 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 00:55
    ปวดใจไชปหชมดดดดกก อ่านไม่พักเลยชั้น55555
    #2353
    0
  2. #2254 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 14:18
    เหมือนโล่งใจขึ้น เริ่มคลายอะไรได้บ้างแล้ว

    ปล.พี่อิงคืลำบากแล้ว และ ชั้นคิดว่านันคือโรม
    #2254
    0
  3. #2218 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:22
    หึน้องธาวิศเสร็จอารามแน่
    #2218
    0
  4. #2124 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 15:03
    ก็ตามนั้นหละวิศ ทำอะไรก็รับผิดชอบด้วย 
    ความเจ็บปวดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
    แต่วางมือแล้ว วางมือจริงๆหรอ ... ให้ตายเถอะ
    พี่อิงค์คงโทรบอกโรม เชื่อเถอะแต่ความลับคืออะไรกัน
    #2124
    0
  5. #2014 JanLec (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:24
    จะดาร์กก็ดาร์กไปเลยสิแม่ง จะต้องทำคำพูดพระเอกแอ๊บแบ้วไมวะ ทำไมรุ้สึกเหมือนเป็นคนเดียวที่ร้องไห้หนักมากกับแต่ละตอนที่มันไม่น่าร้อง (ร้องแบบร้องจริงๆเลยอะ- -)เราคงจะอัดอั้นตั้งแต่ตอนแรกๆแล้วล่ะ
    #2014
    0
  6. #1741 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 02:01
    ฮืออ ตอนท้ายๆโครตน่ารักเลย แต่ผู้ชายที่พี่อิงค์โทรหาคือใครง่ะ แล้วถ้าพ่อรามรู้เรื่องอีก..
    #1741
    0
  7. #1507 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:46
    พากลับบ้านเพราะห่วงพี่เขาไงงง มีการลบรอยสัมผัสพวกนั้น แคร์พี่เขาแค่หนายหลอออ
    #1507
    0
  8. #1257 peacex (@masaya1212) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 08:58
    โอ้ยยย อยากรู้ว่าพ่อรามจะทำยังไง
    #1257
    0
  9. #1256 -jaywhale. (@viqallx) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 15:27
    วิศนี่มันรักมาตั้งแต่เด็กแล้วใช่ป่ะแต่ถูกแกล้งให้จมน้ำเกือบตายก็เลยแค้นแต่ลึกๆก็รักไหม แข็งจนเดาไม่ออกแต่ก็ดูมีอะไรในใจตลอดนะ มีไม่อยากให้พี่ไปชอบคนอื่นด้วยถึงต้องสัก 55555555 รอพ่อรามมาจะซัดวิศไหมอ่ะถึงจะเริ่มแอบสงสารเห็นใจแต่ไปทำลูกเขาอ่ะเนอะดูว่าจะเป็นไงต่อ พี่อัยย์ก็รักแล้วถ้าเคลียร์กันก็อาจจะได้กัน(?)แต่ปมคนอื่นยังไม่จบใช่ไหมอะพี่อิงค์อีก ชินโรมอีกคงไม่ยอมง่ายๆ
    #1256
    0
  10. #1255 Namexofan (@nam_exotic1995) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 08:35
    ชอบๆเอาอีกๆค่า????????
    #1255
    0
  11. #1254 Panyztj2545 (@Panyztj2545) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 01:30
    รอพ่อรามจ้า5555555
    #1254
    0
  12. #1253 Nuchzylukky (@Nuchzylukky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 23:44
    วิศ ใจเย็นๆแค่นี้พี่อัยส์ก็ชีช้ำมาพอกแล้ว
    #1253
    0
  13. #1252 jhyd3105 (@yada_piano) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:11
    แบบนี้ต้องไปสู่ขอพี่อัยย์แล้วแหละวิศ ตอนนี้วิศแม่งได้ใจมาก อ่อนไหวแรง
    #1252
    0
  14. #1251 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:42
    รอคุณพ่อรามเลยค่ะ5555555
    #1251
    0
  15. #1250 anisagolf (@anisagolf) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:42
    คิดว่าพ่อจะแรงกว่านี้! รอเจออารามเลย! พี่อัยย์ยังฝังใจ ฝันร้าย งานนี้ธาวิศคงต้องบำบัดรักษานานเลย????????
    #1250
    0
  16. #1249 Kot_GDBI (@Kot_GDBI) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 18:51
    โว้ยยยยยยยย วิศละมุนแล้วจะตายยยยย
    #1249
    0
  17. #1248 JessaPias (@JessaPias) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 18:31
    ทำไมอัยย์ถึงรักวิศอ่ะ อันนี้ไม่เข้าใจจริงๆ
    วิศทำอะไรแย่ๆใส่ตั้งเยอะ
    #1248
    0
  18. #1247 lilo (@phatchareeya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 11:08
    วิศตายแน่
    #1247
    0
  19. #1246 Stephaduke Madison (@Charleuraduke) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 11:00
    โคตรเอาแต่อัยย์จริงๆค่ะคุณวิศลบสัมผัสเก่งงงงงงงงงงงงงงง
    เป็นพ่อแม่ที่ดีนะเนี้ยยยยยยยคุณพ่อคุณแม่ธาวิศ...นึกว่าวิศจะโดนนนนนสะแล้ววววววว
    สุดท้ายก็หลงรักเขาอยากเอาแต่เขา พี่อัยย์ต้องเข้าโรงบาลจิตปะเนี้ยกลัวใจจจจจ พี่อิงค์มีคนในความลับใครน้าาาาาา ตอนหน้าคุณพ่อรามมมมมจะมาหรออออ
    นึกว่าจะไม่มา คุณวิศเราจะรอดไหมเนี้ยยยย 555555
    #1246
    0
  20. #1245 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 07:52
    วิศต้องโดนแน่ๆพ่อรามต้องจัดหนักไม่ปล่อยวิศไว้แน่ๆอะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #1245
    0
  21. #1244 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 06:49
    เอ้าๆๆ เอาอีกรอบมั๊ยล่ะ5556
    #1244
    0
  22. วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 05:58
    โว้ยยยยยย
    #1243
    0
  23. #1242 nititpran (@nititpran) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 01:16
    ชอบคำนี้จริงๆ สถานการณ์ซีเรียสมันก็ขอแกล้งเมียก่อน555
    #1242
    0
  24. #1241 DEVSIS (@devilsisters) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 01:11
    รู้สึกว่าตอนนี้วิศละมุนละไมที่สุดเลยตั้งแต่อ่านมา และเซอไพร์สมากที่รู้ว่าวิศชอบอัยย์ก่อน มันนานแค่ไหนแล้วอ่ะ ที่อยู่เฉยๆ ปล่อยพี่ไปไม่ได้ทำอะไร วิศดูทำร้ายตัวเองนะ ไม่ใช่ว่าเพราะตัวเองปล่อยเลยเจ็บเองหรอ แล้วเอาความรักกับแค้นมารวมกันนี่งงๆมั้ย หรือเอาเรื่องตอนเด็กมาอ้าง เพื่อใจร้าย เพื่อได้เข้าใกล้พี่อ่ะ? เราจะไม่ว่าวิศมากละกัน เราแค่สงสัยและตั้งคำถามนะ 5555555 เพราะตอนนี้มันดีย์โดยเฉพาะพาร์ทหลังถึงจะเอาแต่ใจอยู่แต่ก็แกล้งหยอกอัยย์อย่างน่ารักอ่ะ มีความสุขไปเถอะแก เดี๋ยวพ่อเขามาเอาคืนนะ เครียดแน่ 5555555555
    #1241
    0
  25. #1240 Pitcha-nurse (@Pitcha-nurse) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 00:12
    โห้ยยยยย เป็นความดาร์คที่ละมุนมาก
    #1240
    0