NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 24 : ธาวิศจองอัยย์ 23 : : ขยับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    5 ม.ค. 61


EP 23

: : จองครั้งที่ยี่สิบสาม : :


 

อีกแล้ว เขาจูบผม

ขยี้ริมฝีปากผมแรงๆจนมันชาไปทั้งแถบ ทำให้แรงที่มีน้อยนิดของผมลดลงไปอีก ผมแทบจะล้มลงไปแล้วถ้าไม่มีเขาคอยกอดเอาไว้จนเมื่อเขาผละออกผมถึงได้รีบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด

รู้ว่าจะทำให้โกรธแล้วจะพูดเพื่อ?” เขาถาม

ไม่พูดแล้ว พูดไปก็เท่านั้น วิศก็จะทำให้พี่ผิดอยู่ดีนั่นแหละ

...

ปล่อย พี่เจ็บ” ผมหลุบตามองมือหนาที่กำลังขย้ำเอวผมแรงจนทำให้หน้าเหยเก

เจ็บจริงหรือตอ?”ปลายนิ้วเรียวบีบปลายคางยกขึ้นให้สบตา

เจ็บจริง” ผมตอบไปเสียงปกติ ปกติแม้น้ำตาจะกำลังไหลอาบแก้มสวนทางมากแค่ไหน

มีหัวใจ มีความรู้สึก

“…” เขาเงียบ สายตาอยู่ที่ผมไม่ไปไหน

เลวแค่ไหนก็เจ็บเป็น

เสียใจมาก...

พังกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ความรู้สึกมันชาไปหมด ผมมองตาเขาพยายามมองให้ลึกเข้าไป อยากรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่แต่แล้วเขาก็ขยับถอยออกไป

ผมมองตามร่างสูงแล้วก็ได้แต่กลับมาก้มหน้า

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองโง่เหลือเกินที่รักธาวิศ และอยากจะขำออกมาตอนที่ยังคาดหวังว่าตอนสุดท้ายจะมีเรา มันเป็นความคิดที่งี่เง่าของผม

 

@วันต่อมา

นิ่งๆได้ไหม

ผมมีเรียนเช้า...ผมไม่อยากขาดอีก แต่รอยยังเต็มตัว

เงยขึ้นอีก

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้ากว่าๆผมมีเรียนเจ็ดโมง และธาวิศอยู่ในชุดนอน หน้าตาเขาดูง่วงแต่ตาเขากำลังจดจ้องและกำลังขะมักเขม้นอย่างมากในการทารองพื้นไปทั่วบริเวณลำคอผม เขาใช้นิ้วเกลี่ยไปทั่วบริเวณขณะที่ผมก็มองไปทางกระจกทำแบบเดียวกันกับเขากับตัวเองเนื่องจากรอยมันเยอะ

พอแล้ว” ผมบอกพร้อมขมวดคิ้วหน่อยๆเมื่อมองไปในกระจกตลับแป้งที่ซื้อมา ยิ่งมองยิ่งตลก คอผมขาววอกทั้งที่หน้านี่จืด ธาวิศขยับถอยออกไป

มัน...” ผมยกมือลูบไปมา มันขาวไปนะผมว่า มันเห็นได้ชัดไปไหม

ไม่เท่ากัน...” เสียงผมอุบอิบ

พี่ตัวขาว เขาไม่สังเกตหรอก

ธาวิศเกลี่ยแป้งเนียนที่ไหน... ผมก็เกลี่ยไม่เป็นมากหรอก แต่ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้ ผมพรูลมหายใจเงียบๆ  ธาวิศเข้าไปอาบน้ำและหลังจากนั้นเราก็ไปมหาลัยกัน  ใจผมมันตุ่มๆต่อมๆระหว่างทาง ได้แต่นั่งเงียบตลอดทางจนเมื่อมาถึงก็เดินก้มหน้าเข้าเรียน

ฟึ่บ

เมื่อนั่งที่ด้านหลังก็มีชีทเรียนมาวางให้ที่โต๊ะ พอเงยใบหน้ามองก็เป็นโรม ใบหน้าเขานิ่งเรียบ ผมกระพริบตาสองทีก่อนจะขยับปาก

ขอบคุณ...

โรมไม่ตอบแต่แค่หมุนตัวเดินกลับที่ไป พอมองตามผมเห็นเขานั่งกับชิน ชินมีผ้าพันแผลประปราย ใบหน้าหล่อดีขึ้นจากวันนั้นพอสมควร ผมสบตากับเขาแปปเดียวก็รีบหลบตาเนื่องจากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลวันนั้นทำให้ไม่กล้าสู้หน้า

อึดอัด...

ผมรู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่างจริงๆ

 

#TRAVIS PART

ผมไม่มีเรียน ตอนนี้เลยมานั่งอยู่บนรถคิดเรื่องต่างๆในหัว เรื่องแรกลลิต ผมไม่ได้เจอเธอหลายวัน ไม่รู้ป่านนี้เป็นยังไงแต่กลับไม่คิดถึงหรืออยากย้อนกลับไปอย่างเคย เพราะอะไร...อาจจะเพราะเรื่องที่สอง

เรื่องพี่อัยย์ไง ความรู้สึกโกรธแค้นเขายังอยู่ในใจผม แต่ก่อนแค่นึกถึงผมก็อยากบีบเขาให้ตายคามือแล้ว แต่ตอนนี้เหรอ...ไม่รู้เหมือนกัน แต่เหมือนจะมีแค่อยากแกล้งแล้วก็อยากสั่งสอนเขาเวลาปากดีเฉยๆ แต่เวลาเห็นเขาดูไม่สำนึกก็นั่นแหละ

ผมจงใจนะ การปล้ำเขาวันแรกนั่น ตั้งใจให้ลลิตมาเห็น เขาจะเป็นเครื่องมือที่ผมไว้ใช้เล่นกับลลิตเพราะผมไม่นึกถึงใจเขา แต่ตอนนี้ไม่มีลลิตแล้ว เหลือแค่เรื่องผมกับเขาเท่านั้น  

จำไม่ได้ละ ว่าทำให้ยิ้มล่าสุดตอนไหน ช่วงนี้เจอไม่ร้องไห้ก็ร้องคราง

Rrrrrr

อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ผมก็ดัง พอยกขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นคุณพ่อ ผมกดรับ

ครับพ่อ

[ช่วงนี้อู้นะ]

คุณพ่อผมมีสนามแข่งรถอยู่ และช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้เข้าไปดูแลผมก็พึ่งรู้นะว่าคุณแม่ท่านตั้งท้อง ช่วงนี้คุณพ่อเลยอยากให้ผมไปดูแลให้หน่อย เพราะพี่จูนหรือพี่ธาราก็จะเฝ้าร้านสัก อาจมีบ้างที่พี่ธาราจะมาดูแลสนามแข่งแต่เขาก็มีบริษัทของตัวเองเลยไม่บ่อย ส่วนใหญ่เลยเป็นผม

เดี๋ยวคืนนี้วิศเข้า

[จ้ะพ่อลูกเทวดา ได้ยินแบบนี้ค่อยชื่นใจ งั้นแค่นี้]

ผมขำนิดๆตอนได้ยิน “ครับ

พอกดวางผมก็เหลือบมองนาฬิกา คือมันเที่ยงกว่าแล้วพี่อัยย์น่าจะเลิกแล้ว ผมจึงลงจากรถจะไปตามให้เขามาด้วย เพราะไปซื้อยาลดไข้มาให้

เออ จะว่าไปพี่อัยย์อยู่ด้วยนี่หว่า แล้วจะไปดูสนามให้พ่อได้ไงวะ?

แต่พี่เขาก็โตแล้วเปล่า ไม่ใช่เด็ก คิดเรื่องไม่เป็นเรื่องไปอีก

พอคิดคนที่ทำให้คิดก็เดินออกมาจากห้องด้วยหน้าซีดๆพอดี และเมื่อผมเดินเข้าไปหาร่างเล็กก็ผงะอย่างตกใจก่อนจะกลับเป็นนิ่ง

บางทีผมแอบคิดว่าพี่อัยย์น่ะนิสัยเหมือนคุณแม่ผมเลย คุณแม่ผมท่านก็เป็นคนนิ่งๆแบบนี้แหละ แต่ใจดีเวลาพูดก็ดูใจเย็น แล้วประโยคหนึ่งก็ลอยเข้ามาในหัว

ผู้ชาย มักจะชอบผู้หญิงที่มีส่วนเหมือนแม่ตัวเอง

ขวางทางอยู่นะ” เสียงเบาๆของพี่อัยย์บอก

หืมไม่หรอก หน้าแมวๆเอ๋อๆแบบนี้ ไม่เหมือนแม่หรอก  ผมยื่นถุงยาให้ พี่อัยย์ที่รับไปมองใกล้ๆ ให้ฟีลยืนมองแมวรับของกินแล้วดมกลิ่นก่อนอ่ะ

กินข้าว” ผมบอกและจะจับมือเขาให้เดินตาม ทว่า...

ผลั่ก!

แม่งโดนผลักออก ละไม่ได้มาคนเดียว มาถึงสองคน

ไป” เป็นชิน(ไม่มีพี่แล้ว ไม่นับมิตรภาพ)ว่าขณะมองผมตาขวาง สงสัยภาพวันนั้นจะติดตา ตานี่ขวางแล้วขวางอีก

ตุ้บ

ตามด้วยถุงยาที่ผมซื้อมาถูกปาลงพื้นจากโรม ดูก็รู้ว่าแค้นกันมาก

เดี๋ยว” ผมเอ่ยรั้งไว้ ด้วยเสียงกลัวไม่พอเลยจับมือพี่อัยย์ด้วย

พี่อัยย์ เค้าหิวข้าว” อ้อนต่อหน้าแม่งเลย ซึ่งคนตัวเล็กก็คงไม่อยากมีปัญหาจึงขยับมาทางผม ผมยิ้มแล้วช้อนตาสบกับพวกชินและโรม

อธิบายก่อนนะ คือตอนนี้ผมกับพี่อัยย์คืนดีกันแล้ว แล้วพวกพี่สองคนอ่ะ เราควรมาคือดีกันเวิร์คไหม?”

ถ้าผมเป็นชินกับโรมคือมีของขึ้น และพวกมันก็ขึ้น

ไม่” โรมพูดด้วยหน้าโหดๆของมัน

ผมทำท่าไม่ยี่หระกับท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เป็นมิตร ขยับเข้าโอบไหล่เล็กๆ แล้วพูดเนิบนาบ

เออ เห็นด้วย ผมก็คิดว่ามีแค่ผมกับพี่อัยย์สองคน...ก็พอแล้ว

พี่อัยย์ยืนอยู่กับผม และผมรู้สึกพอใจที่มันเป็นแบบนี้

วันนี้ผัวเก็บยืนเย้ยผัวหลวงและชู้ในเวลาเดียวกันใครรู้ก็ร้องว้าว

งั้นกูว่าเวิร์ค” และแล้วคนที่จะหน้าร้าวไม่รู้ตัวก็ปรากฏขึ้น เป็นชินที่ยกยิ้มแบบที่มันชอบทำขึ้นมา

ปะ แดกข้าวกันน้องรัก

ผมกำลังจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อพี่อัยย์กระตุกชายเสื้อ ผมเลยก้มลงไปมองอย่างสนใจพร้อมสองคนที่เหลือ

ไม่กิน ปวดหัว กลับห้อง” เสียงหวานว่า

อ้าว แมวอ้อน

 

#AI PART

ไม่กิน ปวดหัว กลับห้อง

ผมบอกอย่างเหนื่อยหน่ายในใจ มองถุงยาที่ถูกปาลงพื้นก็รู้ว่าถ้าไปกินพร้อมกันล่ะก็วุ่นวายเกิดเรื่องอีกแน่ๆ

อย่าพึ่งกลับเลย กูไม่ได้เจอมึงนานมากนะ” เป็นชินที่พูดขึ้น เขามองมาทางผม เขายังดูเป็นเขาอย่างเคยเลยแม้จะมีรอยแผลตามตัวประปรายก็ตาม ที่มุมปากที่มีรอยช้ำนั่นขยับขึ้น 

แดกเตี๋ยวกัน” แล้วเขาก็ก้มลงหยิบถุงยาที่โรมปาลงพื้นขึ้นมา โรมหันไปถอนหายใจด้วยใบหน้าที่ดูหงุดหงิด ส่วนธาวิศ...เขายังมีใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับตรงกันข้าม

ไหวไหมครับ” อยู่ๆธาวิศก็ก้มลงมาถามผม โยนปัญหามาให้ซะอย่างงั้น ผมมองเข้าไปในนัยน์ตาเขา มันดูว่างเปล่า ผมอ่านไม่ออก

ปวดหัวหนักขึ้นทุกที...

ก็ได้

จริงๆจะให้ผมปฏิเสธก็กระไรในเมื่อชินก็เล่นพูดซะขนาดนั้นผมจึงตกลงไป ร้านที่เรามากินกันคือร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมหาลัย มันเป็นร้านประจำที่ผมมากินกับพวกโรมและชินบ่อยๆ ในสมัยปีหนึ่ง ไม่ได้มานานแล้วเหมือนกันแฮะ...

ป้าครับ เอาเส้นเล็กน้ำตก หมูเยอะๆ อร่อยๆ ไม่อร่อยไม่จ่ายตังค์นะ” ชินสั่งแบบกวนสุดๆตามนิสัยเขา ซึ่งผมก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาเพราะเขาไม่เปลี่ยนไปเลย

จริงๆมันอยู่ที่การปรุงมึงป่ะ?” โรมว่าขณะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามผมที่ข้างๆเป็นธาวิศ

ไม่ขัดกูนะโรม กูป่วยอยู่เห็นไหม” ชินบอก

เส้นเล็กน้ำตกเหมือนกันครับ” ธาวิศสั่งบ้าง

หมี่เหลืองน้ำตกขอเกาเหลาเยอะๆครับ สอง” ประโยคนี้ของโรมทำให้ผมหันมอง เขายังเหมือนเดิม ที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผม...

จะว่าไปถ้าไม่เกิดเรื่องธาวิศ กับโรมเองผมก็อาจจะลองดู...

ไม่นานก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟ ธาวิศเลื่อนจานมาให้ผม เรากินกันเงียบๆ จนกระทั่งตอนที่โรมตักลูกชิ้นมาให้ผม ผมชอบกินมากจึงอดไม่ได้จะเงยไปหาเขาที่ชอบทำแบบนี้ให้มาแต่ไหนแต่ไร

ขอบใจ

โรมเพียงยิ้มมุมปากนิดๆตามสไตล์เขา ผมกินลูกชิ้นอย่างมีความสุข พอได้กินก็รู้สึกอาการจะทรงตัวขึ้นจึงสั่งมาอีกถ้วย แน่นอนว่าผู้ชายถึกสามคนก็เหมือนกัน ลูกชิ้นถูกส่งมาให้ผมอย่างเคยจากโรม แต่คราวนี้ชินก็ตักมาให้ด้วยลูกหนึ่ง

กูกำลังเริ่มนะ” เขาพูดโดยแฝงความนัยเอาไว้ เขาให้แค่ลูกเดียวก่อนก้มกินต่อ และในระหว่างที่ผมทำหน้าไม่ถูกอยู่นั่นเอง

ป้าครับ ขอเกาเหลาถ้วยหนึ่ง

ธาวิศหันไปสั่งเพิ่ม ก่อนจะกลับมานั่งกินต่อจนกระทั่งเกาเหลาที่ถูกสั่งได้มา เขาก็เลื่อนถ้วยมาให้ผมที่นั่งอึ้ง

กินมันเข้าไป” เสียงทุ้มแหบนั่นว่า

ผมกระพริบตาปริบๆ โรมนิ่งไปเหมือนกับชินที่ส่ายหน้า ผมจับช้อนแล้วตักลูกชิ้นเข้าปาก

ลูกชิ้น แล้วก็ลูกชิ้น เป็นครั้งแรกที่มากินก๋วยเตี๋ยวแล้วลูกชิ้นเต็มถ้วยจนมองไม่เห็นจานแถมลูกชิ้นเต็มปากเลย...

ผมกินไม่หมด แหงล่ะเยอะขนาดนี้ ลูกชิ้นที่เหลือในถ้วยเกาเหลาถูกธาวิศซัดจนหมดคนเดียวไม่แบ่งใคร ผมกินไปสองก็อิ่มแล้ว แต่พวกเขานี่ปาไปห้าถ้วยกันนู่นถึงได้หยุดกินกัน ผู้ชายตัวสูงพวกนี้นี่โคตรจะกินเยอะเลย

การกินผ่านไปได้ดีกว่าที่คิด ไม่มีอะไรเลย เราทุกคนนั่งกินกันเงียบๆ ผมแกะถุงยาออก เอาเม็ดที่ต้องกินออกมาหลังอ่านดูแล้วก็ตบเข้าปาก

ยังกินได้ชิลเหมือนเดิม” ชินเท้าคางพูดยิ้มๆ

ก็นะ...

ผมกินมาแต่เด็กแล้วนี่นา เรื่องยานี่กลายเป็นเหมือนทานข้าวด้วยซ้ำในบางที

กูนี่โคตรอี๋” โรมหันไปพูดยิ้มๆ แล้วไม่รู้ตัว คือนิ้วผมมันไปเอง นิ้วชี้หันไปหาคนข้างๆ แล้วปากก็ขยับ 

วิศก็อี๋ ผม

คราวนี้ทุกคนเลยมองไปทางคนเด็กสุดในกลุ่ม ผมจึงรีบลดนิ้วลง

ไม่อี๋แล้ว เดี๋ยวนี้มีวิธีกิน” เสียงทุ้มนั่นดูเจ้าเล่ห์ และสายตาที่เหล่มาก็ทำให้ผมนึกถึงวันนั้น...

ผมอึกอัก รีบหลบสายตาเขา

งั้นกลับเลยนะ พี่อัยย์คงอยากพัก” ธาวิศหันไปพูดหลังลากสายตาออกจากผมไป

เออ ปะ” ชินว่าด้วยท่าทางที่ดูเฉยๆ สองคนนี้ดูปกติกันมากทั้งที่ต่างฝ่ายต่างเคยกระทืบกันมาก่อน ชินเดินออกไปอีกทาง ส่วนโรมทางเดินของเขาคือทางผม ตอนเขาเดินผ่านฝ่ามือหนาได้ยกขึ้นลากผ่านมือเล็กๆของผมที่วางบนโต๊ะก่อนจากไปด้วย สัมผัสแผ่วเบาของเขาทำให้ผมรีบหดมือและพอเอี้ยวตัวหันมองก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเหมือนขำๆท่าทางตื่นตระหนกของผม

หันมา

เฮือก!

ผมสะดุ้งเมื่อมีเสียงกระซิบที่ข้างหู ผมยกมือแตะที่ใบหูเล็กน้อยแล้วรีบลุกยืนไปจ่ายตังค์ให้ของตัวเองและส่วนของธาวิศด้วย

ผมเดินนำไปที่รถของเขาก่อน คนตัวสูงเดินตามหลังมา เขาเปิดรถให้ เมื่อผมขึ้นมานั่งธาวิศก็ตามขึ้นมา

อิ่มไหม

“…อิ่ม” ผมตอบคำถามที่อยู่ๆก็ถูกตั้งขึ้นมา

ลูกชิ้นอะนะ?”

มาประชดใส่ทำไม” ผมหันไปขมวดคิ้ว ธาวิศหันมาหา

ทำไม ก็ประชดใส่เมีย

พี่ไม่ได้เป็น

งั้นก็เป็นสิ ตอนนี้เลย” ตาคมที่แสนก้าวร้าวนั่นส่งมาพร้อมถ้อยคำเอาแต่ใจ ผมขมวดคิ้ว

พี่เป็นเมียผมนะ

นี่มัน...อะไรกันแน่ จะเล่นอะไรอีก

ไม่ได้เล่น นี่เขาเรียกจริงจัง” เขาหันมามองหน้าผมด้วย

มองถนนสิ ขับรถอยู่ ห้ามมอง

เพราะสายตาเขาน่ะมัน...

ธาวิศนิ่งไป ก่อนเขาจะหันไปสนใจถนนตรงหน้า ส่วนผมก็รีบก้มหน้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามคุมใจที่เต้นระรัว จนกระทั่งรับรู้ได้ว่าธาวิศเลี้ยวถึงได้เงยหน้าขึ้นก่อนจะเบิกตา

วิศ!”

ผมหันไปเรียกเขา อีกฝ่ายจอดรถลงแล้วหันมาหาผมพร้อมปลดที่คาดออกด้วย

เนี่ย จอดแล้วมองหน้าได้ยัง

จอดที่โรงแรมม่านรูดเนี่ยนะ!? ผมอึ้งและยังไม่ทันหายอึ้งจากการหักเลี้ยวเข้ามาที่นี่ของธาวิศก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาทางรถ โบกๆอะไรก็ไม่รู้ยิ่งทำให้เลิ่กลั่ก

ไม่ได้ กลับ” ผมหันมาพูดกับเด็กช่างแกล้ง เขาทำหน้าครุ่นคิด

ก๊อก ก๊อก

เฮือก!

ผมสะดุ้งเมื่อมีคนมาเคาะที่กระจกรถ

วิศ!”

จูบก่อน

ค่อยจูบ” ผมบอกเมื่อโดนคนที่เคาะกระจกรถจ้องเข้ามา ตอนนี้ผมรู้แค่ผมอยากออกไปจากที่นี่!

จูบนะ

จูบ!”

จะอะไรนักหนาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเหมือนขบขันก็ยิ่งทำให้ผมเริ่มหงุดหงิด ธาวิศถอยรถออกมาสู่เส้นทางปกติที่ทำให้ผมกลับมาหายใจได้สะดวกขึ้น ผมแอบลอบถอนหายใจ จนเมื่อมาถึงคอนโดของคนตัวสูงตอนที่จะลงจากรถต้นแขนก็ถูกรั้งเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนา

ธาวิศเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากตัวเองสองทีอย่างทวงสัญญาคำพูด ผมนิ่งไปเมื่อจำได้ว่าตัวเองไปตกลงอะไรเอาไว้ ธาวิศไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นเขาแค่ยิ้มนิดๆ แล้วมองมาที่ผม

“…”

“…”

น่าอายแต่จริงๆแค่จูบๆไปก็พอสินะ ผมเหลือบตามองธาวิศอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วขยับเข้าไปหา ใช้ฝ่ามือประคองแก้มของอีกคนเอาไว้แล้วยื่นหน้าขึ้นประทับริมฝีปากนุ่มลงที่ริมฝีปากหนา

วินาทีที่ความนุ่มหยุ่นสัมผัสกันผมก็รีบปิดเปลือกตาลงด้วยความเขินอายขณะขยับริมฝีปากเคล้าคลึงริมฝีปากหนาไปมาแผ่วเบา ผมคอยขบเม้มริมฝีปากล่างเขา พยายามจินตนาการว่ากำลังกินอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ปากของธาวิศเพื่อกลบอาการประหม่า แต่เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องการกระทำอยู่แม้หลับตาตลอดเวลาก็ทำให้ผละออกมา

เหมือนแมวอ้อน” เขาว่ายิ้มๆ

ตึกตัก

ปั่นป่วนไปหมด ตอนที่เขาพูดดีๆด้วยมันทำให้ผมปั่นป่วนไปหมดแม้จะแค่รอยยิ้มนิดๆแค่นั้นก็ตามที ผมไม่อยู่ต่อรีบลงจากรถ

ปึง!

ผมสะดุ้งเมื่อเผลอปิดประตูแรง ผมไม่เห็นว่าคนด้านในกำลังหัวเราะกับอาการลุกลี้ลุกลนตัวเองอยู่ไหมเพราะกระจกของธาวิศทึบมากทำได้เพียงก้มหน้างุดๆจ้ำเท้าเดินขึ้นคอนโดเพราะคนด้านในเห็นการกระทำผมทุกอย่าง แต่เมื่อขึ้นมาถึงก็พึ่งจะจำได้ว่าคีย์การ์ดอยู่กับเจ้าของร่างสูงที่กำลังเดินอารมณ์ดีมาอยู่นู่น ตอนเขาเดินมาอยู่ข้างๆ ผมหันหน้าไปทางอื่น รู้สึกแก้มสองข้างมันร้อนผ่าวไปหมด พอประตูเปิดออกผมก็รีบเดินเข้าไปข้างในทันที

วันนี้กลับดึกนะ จะไปดูสนามให้พ่อ” ธาวิศเอ่ยขึ้น ผมที่นั่งอยู่โซฟาจึงพยักหน้ารับนิ่งๆ

จะไปกี่โมง

สักหนึ่งทุ่ม แข่งเถื่อนของเดิมพันเลยดึก” ตาคมเปรยมาทางผมตอนถือแก้วน้ำมาดื่มแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ

อย่าดื้อ อย่าซน

ตกลงใครพี่ใครน้องผมขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็พยักหน้าอีกรอบ อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เรานั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆแบบนั้น มันอึดอัดมาก แต่

ผมก็ไม่ได้ลุกหนีไปไหน

 

#TRAVIS PART

20.30 PM

เสียงคนบรรยายในสนามประกาศเพื่อให้รถทุกคันเตรียมพร้อมและให้นักแข่งทุกคนประจำเข้าที่ วินาทีที่เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มกึกก้องทั่วสนามมันไม่เคยน่าเบื่อสำหรับผม ผมชอบความท้าทายของที่นี่ ต้องขอบคุณคุณพ่อที่ท่านบ้าแข่งจนสร้างที่นี่ขึ้นมา เวลามาตรวจดูก็ไม่มีอะไรมากอยู่แล้ว แค่เข้ามาเช็คอะไรหลายๆอย่างว่าไม่ผิดปกติ ตอนนี้ผมก็อยู่มาหลายชั่วโมงแล้ว

ส่วนพี่อัยย์ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้ง เขาไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว

[ของเดิมพันในวันนี้ของทางเรย์คือ…!!]

ตอนนั้นเองที่ฝั่งนั้นพาตัวของผู้ชายมั้ง ตัวขาวๆ อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำแบบซีทรูที่ตาถูกผ้าปิดเอาไว้ ผมแอบเลิกคิ้วแบบแปลกใจที่ผู้ชายตัวเล็กคนนั้นเหมือนถูกกระชากลากถูมา

จะว่าไปคุ้นๆจังวะ 

วิศ เกิดเรื่องละ” อยู่ๆ คนที่ผมไว้ใจให้ดูแลที่แห่งนี้อย่างพี่ภาส ถ้าทุกคนจำได้ แฟนของยัยพิชน่ะก็เข้ามาหน้าเครียด

มันบอกมันอยากแข่งกับมึง

นัดนี้พี่ภาสมันลงนี่ ผมทำหน้าไม่เข้าใจ ตอนนั้นเองอะไรบางอย่างทำให้ผมหันกลับไปมองผู้ชายร่างเล็กที่อยู่ตรงจุดของเดิมพันอีกครั้ง ตัวขาวๆที่มองจากที่ไกลๆก็ยังเห็น แผ่นอกบางที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงเหมือนกำลังร้องไห้ทำให้มือผมเผลอกำเข้าหากันแน่น

นั่นใช่อัยย์ปะวะ?” เสียงตึงของพี่ภาสยิ่งทำให้ผมเลือดร้อน ผมหมุนตัวเดินลงไปข้างล่างสนามที่มีรถจอดเรียงราย ทันทีที่ผมก้าวลงแล้วตัวปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ก็มีเสียงกรี๊ดน่าปวดหูเข้ามาในหัวมากมาย ผมเห็นว่าคนตัวเล็กยิ่งดูตกใจมากยิ่งขึ้น

นั่น” ผมชี้ไปทางพี่อัยย์ที่อยู่บนเวทีเล็กๆ ขณะมองไปที่คู่แข่งตอนเดินมาถึงตัว

ปล่อยลงมา

อยากได้ต้องชนะก่อนนะครับ” อีกฝ่ายยียวนกลับมาเหมือนถือไพ่เหนือกว่า

อยากได้ห่าไร กูได้นานแล้ว

เขาไม่ได้เป็นของพวกคุณ ไปเอามาจากไหน” ผมจ้องเขม็ง ส่งสายตาที่ใครๆก็ชอบบอกว่ามันน่ากลัวไปให้คนที่สูงพอๆกับตัวเอง

มีคนให้มา

ใครวะไปขโมยถึงห้องเลยเหรอ ได้ไงผมมั่นใจว่าพี่อัยย์ไม่มีทางกล้าลงมาด้านล่างคนเดียวทั้งที่รอยเต็มคอแบบนั้นแน่ ต้องแม่งมีไรมากกว่านั้น แต่ไว้ก่อน

เขาให้เท่าไหร่ เอาเงินไปเอาคนมาจากนั้นจะไสหัวไปไหนก็ไป” ผมบอกสั้นๆเรียบง่าย

ผมไม่สนเงิน ผมอยากได้ความสนุก” เขายังเล่นไม่เลิก และบอกเลยว่าผมไม่มีอารมณ์เล่นด้วยในตอนนี้ ผมไม่ชอบที่เห็นผิวขาวๆนั่นกำลังอวดสายตาใครต่อใคร

เอาไปสามคำ

“?”

นั่น-เมีย-กู” ผมเน้นทีละคำช้าๆชัดๆให้อีกฝ่ายเห็นและได้ยิน

อย่าให้กูโมโหไปมากกว่านี้

อย่าเล่นไม่เข้าเรื่อง ผมหันไปหาภาส เพยิดหน้าเป็นการบอกให้ไปเอาตัวพี่อัยย์ลงมาจากเวทีแต่พอร่างสูงของพี่ภาสขยับก็โดนคนของฝั่งนั้นขวางไว้

แข่งสิ หรือป๊อด?”

จะเอาให้ได้?

กูไม่แข่งหรอกรถ เสียเวลา” ผมหันไปหาอีกฝ่ายตรงๆ

มาเสียเลือดกับกูนี่ ใครแพ้ก็ไป จบไหม” ผมจ้องตรงๆ อีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะแย้งอีก ผมเลยรีบดัก

กูเจ้าของที่นี่ อยากแข่งนักก็ไปแข่งสนามอื่นแต่เอาคนไปไม่ได้นะ คนของใครเยอะกว่า ดูเอง

มันกัดฟันเหมือนเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง มันแอบมองที่แขนของผมที่มีรอยสักทั้งแขน ดูกลัวขึ้นมาวูบหนึ่งแต่คงไม่อยากเสียหน้าถ้าจะไปเฉยๆเลยเชิดหน้าขึ้นจะสู้

ก็ได้

[อ้าวๆ ไม่มีแข่งรถแล้วครับ นาทีนี้มีแต่แข่งหมัดแล้ว!]

เสียงคนในสนามโห่ร้องหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินแบบนั้น ผมตั้งท่า อีกฝ่ายก็เช่นกัน เสียงของคนบรรยายก็ดูทะเล้นมากขึ้นเท่าตัวเมื่อเขาก็รู้ว่าผมเป็นใคร

[1…2…3!แลกหมัดสิวัยรุ่น!!]

เฮ!!

ผวั๊ะ!!

ผมเข้าไปซัดมันก่อน แต่อีกฝ่ายก็หลบทันแล้วเข้ามาตวัดขาจะเตะใส่ คือเขาก็ดูเก่งมากทีเดียวแต่ผมหักตัวหลบก่อนพุ่งเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายแล้วถอกศอกใส่ที่บริเวณคอมันตามด้วยยกเข่าตีใส่หน้าท้องจนมันตัวหงอ ผมถอยออกมาแล้วกระโดดถีบจนอีกฝ่ายล้มลง

เออ เคยบอกยังนะ ว่าตอนเด็กแค้นพี่อัยย์มาก

มวย เทควันโด ฝึกต่อสู้นี่ กูเหมาหมดเลยครับ

ผมไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัวรีบเข้าไปรุมยำตอนมันล้มลง ฟาดขาเข้าสีข้างแรงๆ กระทืบเท้าลงบนหน้าอกจนมันกระอัก อีกฝ่ายที่ยังไม่ทันตั้งหลักไอค่อกแค่กดูเจ็บปวดแต่ผมก็ยังไม่หยุดรัวเท้าใส่ร่างมัน

ตุบ!ตุ้บ!

เสียงของเนื้อที่กระทบกันดังไปทั่ว ทั้งบริเวณนั้นเงียบไปหมด จนกระทั่งพี่ภาสเข้ามาดึงตัวผมออก

สัสเอ๊ย!มึงจัดชุดใหญ่ไปไหน” เขาบ่น

เหมือนทุกคนจะอึ้งที่มันจบลงรวดเร็วแบบนี้ แต่ผมไม่สนอะไรเพียงสะบัดพี่ภาสออก เดินขึ้นเวทีเข้าไปหาร่างเล็กของพี่อัยย์ ดึงให้ตัวหลุดออกมาจากการจับกุม กระชากผ้าที่ปิดตานั่นออกจนเผยให้เห็นตาเรียวกลมที่คลอเย้าเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่อาบแก้มเนียน นัยน์ตาสีดำสุกใสสั่นไหวเมื่อเห็นผม

ฮืออ

ทำไมปากเจ่อ

ทำไมปากเจ่อ” ผมขมวดคิ้วปากถามออกไปทันทีที่คำถามลอยเข้ามาในหัว รู้ว่าเสียงตัวเองดูนิ่งมากตอนเอ่ยถาม พี่อัยย์ไม่ตอบแต่กลับเข้ามามุดลงที่อกผมแล้วร้องไห้โฮ

แม่งต้องมากกว่าจับตัวมาแน่ๆ

ผมหงุดหงิดเกินกว่าจะอยู่ต่อช้าแม้แต่วินาทีเดียวจึงช้อนร่างพี่อัยย์ขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วเดินดุ่มๆลงจากเวที พยายามก้าวขายาวๆเพื่อออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

แค่คิดว่ามีคนอื่นมาแตะต้องร่างนี้เท่ากับผมก็ทำให้อยากจะฟาดอะไรสักอย่างระบายอารมณ์ อยากจะทุบรัวๆ หาอะไรสักอย่างมาทุ่มลงแล้วเรื่องนี้พี่อัยย์ต้องอธิบาย ไม่งั้นไอ้สิ่งที่จะทุบรัวๆลงหา

ฮึ่กกฮืออวิศ…”

ก็คนตัวเล็กที่กอดผมแน่นเนี่ยแหละ

  

 

 




(ในฟิคไม่มีเสื้อกล้าม อะจบปะ)

#จองรักJH


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2352 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 00:25
    คือคอมเม้นคนอ่านเดือดกันสุดฤทธิ์555555
    #2352
    0
  2. #2270 2622523 (@2622523) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 16:16
    ฆ่าตัวตายซะ เดี๋ยวมันก็เลิกทำ
    #2270
    0
  3. #2253 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 14:02
    หวงก็บอกว่าหวง รักก็็บอกวารักดิ่
    #2253
    0
  4. #2217 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:18
    เผลี่ยนจากความเกลียดเป็นความรักได้ยัง?
    #2217
    1
    • #2217-1 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 24)
      5 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:18
      เปลี่ยน*
      #2217-1
  5. #2123 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 14:55
    โคตรขี้หวงอ่ะ บอกเลยวิศคงเอาตาย นี่..
    ไปขโมยมาถึงห้องอ่ะ บ้าเอ้ย แบบนี้
    ลงมาได้ยังไงพี่อัยย์
    #2123
    0
  6. #1740 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 01:37
    วิศแม่งโครตหวงเมียอ่ะ แต่ใครจับพี่อัยย์มาวะ
    #1740
    0
  7. #1499 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 22:37
    ฮือๆๆๆ พี่อัยย์โดนจับมา แล้ววิศดูหวงพี่มากกกกกกก ทำไมปากเจ่อ นั่นแหละค่าเขาโดนจูบงาย
    #1499
    0
  8. #1374 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    ชอบตรงสามคำ ชัดเจนสักทีเถอะวิศ
    #1374
    0
  9. #1202 littleit. (@woomuk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:32
    อิวิศศศศศ กร๊าวใจมากตอนนางหวงยัยพี่ จะทำอะไรก็ทำแต่อย่ารุนแรงกับยัยมากเด้อเดี๋ยวจะช้ำ;-;
    #1202
    0
  10. #1201 TcNmus (@Manateera) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 13:14
    รอเลยยยยยยยยยยย
    #1201
    0
  11. #1200 Madmee_mm (@Madmee_mm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 23:51
    น้องแมวของวิศ อร้ากกกกก
    #1200
    0
  12. #1199 comeg7pbmt (@comeg7pbmt) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:38
    หวงเเมวไปอีกกกก
    #1199
    0
  13. #1198 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:31
    เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณพ่อ!!!!!!! จะฟ้องพ่อ!!!!! อีพี่รามมาช่วยลูกเดี๋ยวนี้!!!!! ฮือออออ อัยย์น้อยของมี๊~~~~
    #1198
    0
  14. #1197 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 17:20
    หวงมากเลยนะวิศนะ เกลียดพี่อัยย์อยู่จริงเหรอ55555
    #1197
    0
  15. #1196 จิลลง' (@pepothale) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 16:42
    โคตรหวงเมียอะ งื้อออ นั่นเมียกู !! คือโคตรชอบอะ แต่ใครเป็นคนพาพี่อัยย์มาอะ ไม่น่าจะมีได้ละนะ หรือว่าพี่อิงค์รึเปล่า ??
    #1196
    0
  16. #1195 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:26
    มีความหวงพี่ ไง!!!! เพิ่งรู้ตัวหรอวิศ! มันน่านักกก
    #1195
    1
    • #1195-1 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 24)
      10 มิถุนายน 2560 / 14:27
      โอ๊ะ ไม่ใช่พี่แล้วสิเนอะ -.,-
      #1195-1
  17. #1194 Nnvrp_ (@nasemi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 13:17
    พี่อัยย์น่ารักจบุงงงงง
    #1194
    0
  18. #1193 หู หมี หนา. (@junghana9397) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:58
    อหหหหหห อยากได้แบบธาวิศ
    #1193
    0
  19. #1192 Rawinan12345- (@Rawinan12345-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:04
    อห ธาวิศจริงงงงงงงงงงง ! คนหวงเมียย
    #1192
    0
  20. #1191 lolipopz38 (@lolipopz38) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 07:51
    คนหวงเมียยยยยย
    #1191
    0
  21. #1190 jhbpp (@jhbpp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 07:16
    หูยยยยยเดือดดดเลือดร้อนนน หวงๆๆๆๆๆๆ
    #1190
    0
  22. #1189 -Airplane- (@-Airplane-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 07:13
    มีคนจูบแมวน้อยด้วยอ่าาาา ฮื่ออออ เ?ยมากกกกก ใครมาจูบแมวน้อยของชั้น อยากจิกหัว
    #1189
    0
  23. #1188 ____sunp____ (@arthip-n) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 07:02
    นั่นเมียกู ว้ายยยยยยหวงเขาว้ายยยยเขิน
    #1188
    0
  24. #1187 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 05:46
    พี่อิงค์แน่เลย
    #1187
    0
  25. #1186 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 05:44
    สามคำที่กร้าวใจมากกก มีคนจูบน้องอัยย์อะวิศ ทำไงดี แมวอ้อน รอค่าาา
    #1186
    0