NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 23 : ธาวิศจองอัยย์ 22 : : ลองดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    5 ม.ค. 61


EP 22

: : จองครั้งที่ยี่สิบสอง : :

 

 

 

เหม็น….กลิ่นของบุหรี่ทำให้ผมขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ

สิ่งแรกที่เห็นคือนาฬิกาที่บอกว่าตอนนี้หนึ่งทุ่มกว่าๆแล้ว ผมหลับไปทั้งวันเลยเหรอเนี่ย… และสิ่งที่สองที่เห็นคือร่างสูงๆ ที่ยืนพิงกับประตูระเบียงที่สะท้อนภาพด้านนอกที่ฝนตกหนักและฟ้าที่ขู่คำรามสว่างไปทั้งผืน หัวผมโล่งขึ้นเยอะ แต่ตัวยังรุ่มๆอยู่

และทันทีที่ตาคมนั่นหันมาเห็นผม เขาก็ดับม้วนบุหรี่ลงแล้วก้าวเดินเข้ามาหา

เป็นเด็กดี พรุ่งนี้จะพากลับบ้าน” เขาพูดขณะใช้มือกุมเข่าผมออกแรงให้ขยับแยกออกจากกัน

 

#TRAVIS PART

ผมบอกข้างหูพี่อัยย์ขณะซุกหน้าลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอหอมกรุ่น ที่ลำคอเขามีปลอกคอยึดเอาไว้ทำให้พี่อัยย์ขยับตัวหลบหนีผมมากไม่ได้ แต่เอาจริงๆรอบนี้เจ้าตัวก็นอนนิ่งจนแทบเรียกว่าไม่ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ ผมกระเถิบตัวเข้าหาร่างเล็ก แทรกร่างเข้าตรงที่หว่างขาเรียวก่อนจะส่งปลายลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากหวาน ผมไล่ต้อนเขาไปเรื่อยๆ จนเจ้าตัวไม่มีทางหนีก่อนจะบดเบียดริมฝีปากรุนแรงและเร่าร้อนขึ้น

อื้อ...” เสียงหวานครางในลำคอพร้อมมือเล็กที่ยกขึ้นมาบีบไหล่ผมแน่น เขากำลังเกร็งและน่าจะอายด้วยซึ่งทำงงมันแม่งทุกที เอากันไม่รู้กี่รอบแล้วพี่อัยย์ก็ยังเก้ๆกังๆ สอนไม่จำสักที

จูบกลับ” ผมที่ละริมฝีปากออกมาพอให้พูดได้เอ่ยสั่งพี่อัยย์ ตาเรียวสั่นระริกเหมือนลังเลและผมก็แนบริมฝีปากเข้าหาไม่รอฟังคำตอบ มีเพียงใช้มือบีบเค้นสะโพกกลมเป็นการเร่งเร้าเขา 

ผมขยี้กลีบปากนุ่มเหมือนเยลลี่ของพี่อัยย์อย่างไม่รู้จักเบื่อ มือเรียวบีบไหล่ผมแน่นกว่าเดิมพร้อมกับดูดปลายลิ้นกลับมา

ท่าทางจะเชื่องแล้วจริงๆ

ผมไซร้จมูกไปตามลาดไหล่เล็กขาวเนียนที่สั่น เขาเหมือนจะร้องไห้ตอนผมใช้ริมฝีปากขบเม้มและดูดดึงรุนแรงที่ยอดอกที่แข็งสู้ปลายลิ้น แต่ผมไม่ปรานีหรอก ข้างในเขาร้อนและกระชับผมแน่น ผมชอบที่จะดุดันใส่เขาแบบนี้ ชอบที่จะทำให้ผิวขาวๆของเขาเป็นรอย ชอบที่จะกระหน่ำใส่ร่างบอบบางที่ดูเจ็บร้าวราวกับจะแตกสลายลงทุกเมื่อที่โดนโจนจ้วงเข้าหา

เขาดูเจ็บปวดแต่ก็เสียวซ่าน เสียงหวีดร้องหวานๆ ที่มาพร้อมกับปลอกคอที่คอยดึงรัดคอเขายามผมเข้าหาลึกซึ้งจนร่างเล็กๆขยับตามแรงเคลื่อนไหวรุนแรง ผมชอบยามสายโซ่มันตึงขึ้นยามผมกระทั้นเข้าหาพี่อัยย์

เสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดหลุ่ยยิ่งทำให้ผมมีอารมณ์ดิบเถื่อนขยี้ร่างของเขาที่ตอนนี้อ่อนแอ มันทำให้นึกถึงเซ็กส์ครั้งที่สองตอนที่เขาโดนยา เอ็กส์ดี ใบหน้าเขาเปื้อนน้ำตา เสียงสั่นเครือตลอดเวลา

คิดยังไงที่เห็นเขาร้องไห้ตอนนี้?

ก็เซกซี่ดี

บรรยากาศในห้องเริ่มร้อนทั้งที่ข้างนอกเป็นสายฝนเทกระหน่ำหนาวเหน็บ

เรียกชื่อผมด้วย” ผมที่ตอนนี้เหมือนเป็นเจ้าของร่างเขาซะเองเอ่ยบอก พี่อัยย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เสียงหวานที่ครวญครางเหมือนทำให้ผมตกอยู่ในห้วงอารมณ์ ผมเกี่ยวตวัดและกระทำอย่างดิบเถื่อน กายแกร่งหลอมรวมกับคนใต้ร่างนับครั้งไม่ถ้วน เรียวขาขาวผ่องสองข้างที่ผมจำได้ว่าเคยต้องเจ็บปวดตอนเห็นมันวิ่งห่างออกไปมากแค่ไหนตอนนี้พาดเกยที่บ่าแกร่ง มันเคยแข็งแรงพอที่จะทำให้เจ้าของวิ่งหายลับไปแต่ตอนนี้มันกลับดูอ่อนแรงมากมากจนเหมือนตอนนี้แม้แต่ยืนก็ยังทำไม่ได้

อ๊ะ...วิศ อื๊ออ...ธาวิศ

และริมฝีปากสีสดที่เคยทำให้ผมหลงเชื่อและเชื่อฟังทุกอย่างตอนนี้ก็ช้ำและแตก ไม่แม้แต่จะตอบโต้อะไรกลับมานอกจากทำตามที่ผมพูด

กลายเป็นเขา ที่ต้องฟังผม

นัยน์ตาเรียวที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้ก็มีแต่แววอ่อนไหว

ก่อนหน้านี้พี่อัยย์ก็แค่เงียบและพยายามปกปิด แต่เขาก็มักพยายามสู้กลับมาเสมอแต่ตอนนี้พี่อัยย์ไม่เป็นอย่างงั้น เขาตกเข้าไปในความกลัวของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ความรู้สึกผิดทำให้เขาได้แต่กัดปากอดทนกับทุกอย่างที่ดำเนินไปตามความพอใจของผม

ดี เป็นแบบนี้แหละ ให้เข้าใจความรู้สึกของผมตอนนั้น ถ้าเทียบกับผมตอนนี้มันยังไม่มากพอด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาเคยทำไว้

เพราะพี่อัยย์คือคนเลือดเย็น

พี่อัยย์คือคนที่ผลักผมตกลงไป

พี่อัยย์คือคนที่ยืนมองผมร้องอ้อนวอนขอชีวิตด้วยรอยยิ้ม

พี่อัยย์คือคนที่แม้แต่ตอนที่ผมจะไม่รอดแล้ว เขากลับยังทำเป็นจะวิ่งหนีผมไปเหมือนจะปล่อยทิ้งไว้ ผมคงไม่รอดแน่ๆ ถ้าวันนั้น...

อัยย์!!’

เสียงตวาดโร่ของอิงค์ดังขึ้น ผมเห็นใบหน้าที่โกรธของอิงค์เป็นครั้งแรก และยังเป็นใบหน้าที่โกรธผิดหวังมากที่สุด เธอไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน เธอโกรธมากที่สุดในชีวิต และคนที่เธอทำใส่ก็เป็นคนที่เธอก็คงไม่คาดคิดว่าจะได้ทำใส่ด้วย

อ๊ อ๊า...พอแล้วฮึ่กวิศ” น้ำตาใสๆ ไหลลงอาบแก้มเขา เสียงเขาอ้อนวอน ผมแค่นหัวเราะ แล้ววันนั้นเขาจะเห็นบ้างไหมว่าผมร้องไห้แทบตาย หรืออาจจะไม่เห็นก็ได้เพราะตอนนั้นผมเปียกไปหมดเขาคงแยกไม่ออกว่าบนหน้าผมเป็นน้ำตาหรือน้ำในสระ

เสียงพี่อัยย์กระเส่าแต่กลับดูน่าสงสาร อาจเพราะเขาทรมานแต่ไม่สลบไปอย่างคราวก่อน แล้วใครจะหยุด?

ช่วยเค้าด้วยพี่อัยย์ ฮือเค้าไม่อยากฮึ่กตาย

แหมะ

น้ำหยดหนึ่งหล่นกระทบลงที่แก้มใส พี่อัยย์นิ่งไปก่อนจะตะลึงเมื่อเห็นว่าน้ำหยดนั้นมันไม่ได้มาจากหยาดเหงื่อบนตัวผมที่ตอนนี้ชุ่ม แต่มันมาจากตาผมเอง

วิศ

มันเป็นเพียงน้ำหยดเดียวที่เป็นความเสียใจที่หลงเหลืออยู่ ผมกดย้ำจุดกระสันเขาซ้ำๆ แล้วเอ่ยเย้ยหยัน

ทำเป็นดิ้นแต่ก็สั่นรัดเอา แรด

สิ่งที่ผมมอบให้พี่อัยย์มันอาจจะเหมือนเซ็กส์ก็ได้ ทำให้เขาทรมานปวดร้าวแทบทนไม่ไหวแต่ก็มีความสุขกับมัน

อื๊อ!”

ร่างเล็กกระตุก และนั่นแหละ ผมหยุดขยับเมื่อปลดปล่อย

เห็นไหม... เขาก็มีความสุขนั่นแหละ แค่นี้ไม่พอให้เจ็บปวดหรอกกับคนใจดำแบบพี่อัยย์

 END PART TRAVIS

 

@วันต่อมา

#AI PART

เมื่อคืนหลังจากธาวิศพอใจ เขาก็พาผมไปอาบน้ำล้างตัวพร้อมทั้งเอาปลอกคอออกจากคอผมให้ด้วย ผ้าปูถูกเปลี่ยน เขาให้ผมนอนแล้วก็ออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงต่อ ชุดเดิมอยู่บนตัวผม รอแค่เวลาเช้ามาถึงธาวิศก็จะพาผมกลับ ผมนอนนิ่งๆบนเตียง นึกถึงใบหน้าที่ราบเรียบของธาวิศและหยดน้ำอุ่นที่ข้างแก้มที่สัมผัสยังอยู่

มันทำให้ผมไม่รู้จะทำเช่นไรต่อไป ผมคิดจะหนีเขา แต่พอเจอแบบนั้นผมกลับรู้สึกว่าควรจะอยู่ชดใช้... 

ลุก” ร่างสูงเดินเข้ามาหา ผมหลุดจากภวังค์ค่อยๆ หยัดตัวขึ้นนั่ง

แต่จะว่าไปแล้ว ผมจะกลับบ้านสภาพนี้ได้ยังไง...

รอยจ้ำเต็มตัว ซ้ำรอบคอก็มีรอยรัดของปลอกคอนิดๆด้วย

แล้วถ้าพ่อพี่ถามเรื่องรอยพวกนี้ล่ะ” ผมยกนิ้วจิ้มที่คอตัวเอง ธาวิศชะงักเหมือนเขาก็พึ่งคิดได้ ลำพังแค่แป้งผมว่ามันยากพอดูถ้านับจากการทำของเขามันทำให้บนตัวผมมีแต่รอยเขาทั้งนั้น ยากที่จะกลบหมด

...

“…”

เขาเงียบ ผมก็เงียบ

ถ้าไปเจอจะทำยังไง หายจากบ้านไปหนึ่งวันกลับมาพร้อมรอยเต็มตัว...

ต้องกลายเป็นเด็กใจแตกแน่ๆ...” ผมพึมพำเสียงเบากับตัวเอง แต่แล้วเสียงหัวเราะในลำคอก็ทำให้เหลือบตาขึ้นมอง

เดี๋ยวจัดการเอง” มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาระหว่างนั้น

เดี๋ยวจะไปคุยให้ แล้วเอาชุดพี่มาให้ด้วยอยู่ที่นี่สักพักก่อนละกัน” เขาบอกด้วยท่าทางเฉยๆ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นจากหน้าจอมามองหน้าผมว่ามีปฏิกิริยาอย่างไร ผมเพียงพยักหน้ารับนิ่งๆเพราะยังไงก็คงไม่มีทางอื่น ธาวิศก็เพียงเดินออกไป แต่จังหวะนั้นเองที่เสียงกดออดหน้าห้องดังขึ้น ผมรีบผุดลุกจะปิดประตูห้องนอนลงเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็น แต่ทว่าวินาทีที่ประตูห้องเปิดออกโดยธาวิศบุคคลมาใหม่ก็กระโดดอัดหมัดเข้าใส่ที่ใบหน้าธาวิศ ผมตกใจรีบวิ่งเข้าไป

โรม!” ผมดึงแขนแกร่งของโรมเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะเข้าไปซ้ำธาวิศอีกรอบ ร่างสูงที่สูงพอๆกันยืนประจันหน้ากัน ก่อนเป็นโรมที่หันมาหาผม เขาใช้สายตาสำรวจตัวผมแล้วตะคอกถาม

รอยนี่อะไร!”

มาได้ไง” ผมถามเขา

ชินมันบอกกู

ผมเงียบ ตาที่แสนเกรี้ยวกราดของโรมจ้องมาที่ผมเขม็ง

ฮอตเนอะ” ธาวิศว่าขึ้นทำให้ผมกลิ้งสายตาไปมอง เขากำลังใช้มือปาดเลือดที่มุมปากออกเบาๆ

โรมเบี่ยงหน้ามองธาวิศครู่เดียวก็กำแขนผมจะลากให้เดินออกจากห้องไปด้วยกัน

ห้ามไป

ขาผมหยุดเดินทำให้โรมที่เดินนำหน้าชะงักตาม

อัยย์!!”

ตึง!

โรมกดผมติดกับผนังห้อง เขาเอาตัวมาบังไว้ ผมมองอะไรไม่เห็นอีกนอกจากเขา กรอบตาร้อนผ่าวเมื่อเจอสถานการณ์ที่แสนอึดอัด

มันมีดีอะไรวะ!” โรมจ้องผมตาวาววับ

วิศไม่ได้ดี” ผมตอบความจริงไป พยายามจ้องตาให้โรมใจเย็นลง

แล้วจะฟังมันเพื่อ?”

อัยย์มีเหตุผล” ลำคอผมมันตีบตัน

เหตุผลอะไรละวะ!”

โรมก็รู้!”

จำได้ไหม โรมเคยพูดตอนไปทะเลนั่นเรื่องธาวิศเคยว่ายน้ำไม่เป็น โรมรู้เพราะผมเคยสติแตกเล่าให้เขาฟัง เรื่องสมัยเด็กนั่นน่ะ เขาเป็นคนเดียวที่ผมเล่าให้ฟัง

มันก็ไม่ได้ตาย!”

หมับ!

ตึง!!

ธาวิศกระชากหัวโรมออกไป กดกระแทกไว้กับผนังก่อนจะกระแทกซ้ำอีกรอบ ผมหอบหายใจและตัวสั่นเมื่อธาวิศจ้องมา

บอกแล้ว ให้เลือกคบเพื่อนดีๆ

โรมพยายามขืนตัว แต่จากแรงกระแทกเมื่อครู่น่าจะทำให้เขามึนไปเลยดิ้นออกจากธาวิศที่ล็อกตัวไว้ตอนนี้ไม่ได้

จะไปกับมันไหมพี่อัยย์” เขาถามพร้อมขยำกลุ่มผมของโรมไว้

สัสวิศอั่ก!”

ตึง!

ธาวิศจับหน้าโรมผละออกจากกำแพงแล้วกระแทกซ้ำ

เสือกจัง คนเขาคุยกันอยู่

โรมสะบัดจนหลุดในที่สุด แต่เขาไม่ได้ทำอะไร เพียงจ้องหน้าธาวิศ

มึงเอาเรื่องนี้มาอ้าง ขี้โกงนี่ว่ะ

ยังไง?” ธาวิศทำหน้าสงสัย และมันบ้าสุดๆ

คนเขาไม่อยากอยู่ด้วย มึงก็น่าจะเห็น

ธาวิศเลิกคิ้ว ก่อนจะยกยิ้มน้อยๆ “ใครจะรู้ ถามพี่เขายัง

แล้วมึงรู้เหรอ” โรมถามเสียงห้วน

ระหว่างนั้นผมก้มหน้า พยายามรวบรวมความคิด

รู้สิ

มึงถามอัยย์แล้ว?”

แล้วธาวิศก็ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาในประโยคต่อมา

เมื่อคืนร่างกายพี่อัยย์มันบอกอ่ะ

ผมเริ่มกัดริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น ยิ่งโรมเหวี่ยงสายตาจ้องมาทางผม ลมหายใจของร่างสูงรุนแรงบ่งบอกอารมณ์ ผมขอร้องอยากให้ทุกอย่างเงียบลง แต่ธาวิศกลับพังมันลงเมื่อเขาดันพูดขึ้นอีก

ไม่ได้คิดไปเองด้วยนะ...รัดแน่น...ไม่ยอมให้ออกเลย

เอาอีกแล้ว...

ผมทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว ผมอยากจะวิ่งหนีออกจากที่ตรงนี้แบบคนขี้ขลาด ไม่อยากพบเจอใครแต่รู้ดีว่าทำไม่ได้

โรมวิ่งเข้าไปและกระชากคอเสื้อธาวิศขึ้น ตาคมสองคู่จ้องกัน คราวนี้ธาวิศหันมาหาผม

พูดอะไรสิพี่” ธาวิศจับข้อมือของโรมที่กำคอเสื้อเขาแน่น “หรือจริงๆมันเป็นเรื่องปกติ...พี่อัยย์อยากอยู่กับทุกคน?เคยรัดพี่ด้วย?” แล้วเขาก็หันไปหาโรมที่ตาวาวโรจน์ก่อนจะเหวี่ยงหมัดลงที่โหนกแก้มธาวิศ

พลั่ก!

ธาวิศล้มลงพื้นแต่เขาก็รีบตั้งหลักแล้วเหวี่ยงหมัดกลับคืนโรมทันที สองคนนั้นฟัดกันที่พื้นเหมือนหมาบ้า ผมหันซ้ายหันขวา รู้สึกหงุดหงิดนิดๆที่ทุกอย่างความผิดดูมาจากผมซะหมด พวกเขาโมโหกันเองแต่เหตุผลกลับเป็นเพราะผม

สิ่งที่ผมคิดได้แบบเวลาดูละครคือเอาน้ำมาสาด การเดินเข้าไปห้ามอยู่ตรงกลางผู้ชายห่ามๆแบบสองคนนั้นไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ แต่มันกลับไม่มีอะไรพอให้ผมบรรจุน้ำได้เลยผมเลยรีบวิ่งกลับมาที่เดิม สองคนนั้นใบหน้าเริ่มมีรอยฟกช้ำแต่เหมือนธาวิศจะนำอยู่นิดๆ ผมเม้มริมฝีปากแน่นไม่อยากให้เรื่องแย่ไปมากกว่านี้จึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปกอดคอธาวิศที่ขึ้นคร่อมรัวหมัดใส่โรมด้านล่างจากด้านหลังอยู่

“Shit!”

ออกไป!” ผมตะโกนระหว่างกอดคอธาวิศแน่นและดึงตัวเขาให้หลุดออกมาจากโรมด้วย

ไล่ใคร?” ธาวิศถาม

โรม อย่ามาตีกัน” ประโยคนี้ผมเมินคำถามธาวิศแล้วเงยหน้าสบตากับโรม

มึงอยากเห็นกูบ้าตายจริงๆใช่ปะ!” โรมตะคอกกลับมาด้วยเสียงเกรี้ยวกราดและมันก็ทำให้ผมหมดความอดทนด้วย 

แล้วจะให้ไปไหน ดูเราตอนนี้สิ!” ผมตะโกนบ้าง

มึงไม่ไปตอนนี้ มึงจะเสียใจนะอัยย์!”

ลมหายใจผมรุนแรง ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน เสียใจเหรอ แล้วยังไง หนีไปอีกรึไง ธาวิศก็ลากผมกลับมาได้อยู่ดีผมหมดแรงจะดิ้นหนีแล้ว ผมลุกยืน ธาวิศก็ลุกตาม

กลับไปก่อน

โรมจ้องหน้าผมอยู่นาน เขามองผม สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะหมุนตัวอย่างหัวเสียออกไปพร้อมเสียงปิดประตูดังปึ้งผมพรูลมหายใจ ยกมือขึ้นลูบหน้า แต่แล้วมือผมก็ถูกจับออก ธาวิศคว้าปลายคางผมบีบให้หันไปหา

ให้ชู้มาตามถึงที่ กล้านักนะ

พี่ต้องพูดแบบเดิมอีกกี่รอบ โรมไม่ใช่ วิศก็ไม่ใช่” ผมสะบัดหน้าออกจากมือเขา

โมโห?” เขาจ้องมาทางผม

และใช่ เขาพูดถูกนะ ผมโมโห แต่จริงๆแค่เบื่อที่จะต้องมาเถียงเรื่องเดิมๆ จบแบบเดิมๆ ยังไงล่ะ โดนฟาดลงเตียง?

โมโหแล้วจะทำไร?” เขาเลิกคิ้วถาม และผมยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแต่ก็เลือกก้มหน้าลงพยายามเก็บอารมณ์

เดี๋ยวโทรฟ้องอิงค์ให้” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ผมถลาเข้าไปปัดมือข้างที่เขาถือโทรศัพท์รุนแรงจนมันลอยฟาดคางธาวิศก่อนตกลงพื้น ผมแค่ไม่ชอบ ทำไมเขาต้องดูถูกผมทุกทางขนาดนี้ด้วย

ไม่ต้อง

...” เขามองมาที่ผมนิ่งๆ

แค่ฟังพี่บ้าง” ผมแอบรู้สึกผิด มันฟาดแรงพอสมควรแต่ก็พยายามพูดให้จบ

ผมฟัง” เขาพูดพร้อมเอาลิ้นดันพวงแก้ม “แต่โมโหอยู่” 

“…เอาแต่ใจ” ผมพูดถึงเขาวลีหนึ่ง

แล้วก็ยอมให้เอาเองนี่” เขาว่าพร้อมจะก้มลงหยิบโทรศัพท์แต่ผมขยับเท้าข้างหนึ่งเหยียบมันเอาไว้ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะถึง

คิดว่าทำอะไรอยู่” เสียงเขาห้วนขึ้น พร้อมการยืดตัวกลับขึ้นมา

โมโหไง” ผมย้อน

เรื่อง?” เขาทำหน้าสงสัย

ทุกเรื่องที่วิศทำ

จังหวะไหน จูบกัดกระแทก?” เขาจ้องมานิ่งๆ “ก็เห็นชอบแรงๆ เลยตามใจจะโมโหเพื่อ?”

“…” ยัง ยังไม่หยุดยัดเหยียดอีก

หรือโมโหที่ต่อยชู้มันหาเรื่องก่อน

ก็วิศพูดแบบนั้นทำไม

แล้วมาลงที่โทรศัพท์ผมทำไม มันทำไรผิด” เขาหลุบตามองโทรศัพท์ที่อยู่ใต้เท้าผม ผมพยายามควบคุมอะไรบางอย่างในตัว

แล้วพี่ลงได้ที่ไหน ปากวิศ?”

อืม ขยี้มาดิ” เขาพูดด้วยท่าทางเฉยๆ

วิศ!” ผมตวัดเสียง

สรุปจะให้ผมผิด?” เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ และผมถอยหลังอัตโนมัติ เขาแค่นยิ้ม

ถอยทำไม สู้กลับมาดิ

ผมกัดฟัน นึกอยากจะร้องไห้ที่เขาไล่ต้อนผมเข้ามาเรื่อยๆแบบนี้

สู้สิ” เขากดดันกลับมา และผมก็ถอยจนหลังแนบกับกำแพงในที่สุด

ทีตอนเด็กล่ะทำเอาๆ ทำตัวใสไม่เนียนนะ

ผมกระพริบตา ไล่ความร้อนออกจากขอบตา “หยุดเอาเรื่องนี้มาย้ำได้ไหม หยุดย้ำได้ไหม” 

แล้ว?ต้องสนไหม?” เขาเลิกคิ้วนิดๆ

อยากให้ยอมรับมาก?” ผมถามระหว่างมองตาเขา

ลองพูดออกมาสิ” เขาบอก

สุดท้ายผมเลยผลักอกเขาแรงๆ “ใช่ พี่ตั้งใจ ตอนนั้นน่ะพี่ตั้งใจ

ตุ้บ!

ผมทุบหน้าอกเขาไปแรงๆ ทีหนึ่ง

พี่โกรธวิศ พูดมากไม่เข้าเรื่อง พี่เลยหลอกวิศไปที่นั่นไง

ลงไปเก็บขึ้นมาให้พี่สิ

ตุ้บ!

แล้วพี่ก็ผลักวิศลงไป อยากให้วิศได้รับบทเรียนพี่ก็เลยไม่ลงไปช่วยเพราะอะไร?” เขามองหน้าผม เราจ้องหน้ากันในตอนที่ผมทั้งทุบทั้งผลักเขาจนหลังที่เคยชิดกำแพงห่างออกเรื่อยๆ

เพราะพี่สะใจที่เห็นนายอยู่ตรงนั้นไงวิศร้องไห้เห็นสิ เสียงวิศดังลั่นแต่พี่ก็แค่คิดว่าอีกสักหน่อยจะดีกว่า เพราะชอบที่เห็นแบบนั้น” ผมกัดฟันตอนพูดแต่ก็ยังทุบเขาไม่หยุด ร่างสูงทำเพียงถอยไปเรื่อยๆเขาไม่สู้กลับมาเลย

พี่อัยย์ฮึ่กช่วยวิศด้วยฮืออ

ตอนวิศมองมาที่พี่ ตอนนั้นน่ะ...” น้ำตาผมไหลลงมาแล้ว ผมเสยผมตัวเองขึ้น นึกถึงตัวเองตอนต้องไปพบหมอเพื่อบำบัดจิตใจก็รู้สึกอยากจะบ้า หลายเดือนที่ผมต้องอยู่กับตัวเอง ส่วนธาวิศนอนอยู่ในโรงพยาบาลและไม่มีใครคิดว่าเขาจะฟื้น

พี่อยากทำให้วิศกลัวมากกว่าเดิมเลยแกล้งจะวิ่งหนี ถึงอย่างงั้นพี่ก็ฮึ่กไม่เคยอยากให้วิศตายนะ

ตุบ!

ผมกำมือทุบลงที่ต้นคอแกร่ง แต่แปลกที่รู้สึกเจ็บซะเอง จริงๆความรู้สึกตอนนั้นมันไม่มีอะไรมาก ผมถึงเชื่อว่าตัวเองก็เลือดเย็น พี่อิงค์บอกผมเอง ท่าทางของผมตอนนั้น สายตากับเสียงผมที่ใช้ ยิ่งกว่าปีศาจ

ผมถึงเงียบ ผมไม่อยากให้ใครมารู้จักผมมากไปทั้งนั้น

หยุดย้ำได้รึยังฮึ่ก พี่ก็เสียใจเหมือนกัน” ผมยกมือปิดหน้า ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว หัวใจรู้สึกโดนกระหน่ำ เรื่องตอนนี้มันเกินไปสำหรับผม ผมรู้สึกเหมือนผมจะกลับไปป่วย

ที่วิศทำร้ายพี่ยังไม่พอรึไง” ผมพูดเสียงอู้อี้ผ่านมือ

ตอนโดนรู้สึกยังไงล่ะ ธาวิศเริ่มพูด

ผมไม่สามารถจะรับเรื่องหนักพวกนี้ได้อีก ปวดหัวไปหมด ตัวอ่อนแรง หัวปวดหนักกว่าเดิมจนหัวสมองประมวลไม่ทันว่าควรจะตอบอะไร หัวโคลงเคลงจึงค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงที่พื้น วินาทีต่อมาคือพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วก

ไม่ดี” แต่ก็ตอบเขา 

งั้นก็ทำตัวดีๆ จะได้ดี” เขาบอก

ดียังไง วิศก็ไม่ดีกับพี่

นับวันยิ่งตัดพ้อผัวเก่งขึ้นเรื่อยๆ จะเอาให้รู้สึกผิด?” เขากำข้อมือผมแล้วจับออก ตาผมที่ปวดสบกับเขา

ไม่หรอก...โมโหเหรอ?” ผมพูดเสียงเบา

อืม” เขาตอบ

งั้นก็ทำสิ...

จะได้เกลียดเต็มๆสักที ไม่อยากทรมานกับความครึ่งๆกลางๆนี่แล้ว

ทันใดนั้น ร่างผมก็ถูกกดลงกับพื้นเย็นเฉียบ “ให้เหรอ?”

แล้ววิศจะมองเห็นบ้างไหม ว่าพี่สำนึกอยู่” ผมตอบด้วยท่าทางอ่อนแรง

ข้อแรก อย่าพูดถึงคนอื่น

ผมยกมือจะดันไหล่เขาความรู้สึกพะอืดพะอมทำให้รู้สึกแย่เลยอยากให้ถอยไปก่อน แต่ธาวิศคว้าไว้พร้อมกดลงที่เดิม

ข้อสอง รับทุกอย่างที่ผมเป็น

“…”

เชื่องๆ ทำตัวดีๆเข้า นี่ข้อสาม

“…”

ไม่รักตัวเองแล้วนี่งั้นก็เทรักทั้งหมดมาให้ผมเลยสิ ไม่ต้องแคร์ตัวเองไปเลย บอกผมว่าให้ทำแรงๆ จะกี่รอบก็ได้ ที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องเห็นใจพี่ แค่ทำให้หายจนกว่าจะพอใจเพื่อให้พี่ชดใช้พอ

อึ่ก...” ผมอยากพูดอะไรสักอย่างออกไป แต่ก็เถียงไม่ได้ว่านั่นคือความคิดผมตอนนี้

บอกสิ ตอนนี้เลย อยู่ห้องกันทั้งวันไม่ออกไปไหน” เขาพูดพร้อมไล่สายตานั่นลงมองตามตัวผมด้วย

แล้วจะให้ทำยังไง...ขัดขืนก็บอกไม่เชื่อง ยอมก็หาว่าไม่รักตัวเอง จะให้ทำดีด้วยวิศก็คงไม่เห็นค่า จะทำไปทำไม

“…”

วิศอยากให้พี่ทรมานก็เห็นนี่ เป็นอยู่

“…”

อยากให้เจ็บปวดก็เห็นนี่...เป็นอยู่

“…”

อยากให้รักวิศ...ก็เป็นอยู่

ดวงตาผมพร่า แต่เห็นตัวเองในแววตาคมชัดเจน หูมันอื้อ ข้อมือที่ถูกกดกับพื้นเย็นขยับอย่างอึดอัดนิดๆ

ไม่สนใจ ไปให้พ้น เกลียดวิศ พี่ก็ทำหมดแล้ว บอกแล้ววิศก็ไม่ไปสักที” ก้อนสะอื้นมันจุกขึ้นมา ผมเม้มริมฝีปากสั่นๆตัวเองแล้วพูดออกไป

จะให้ทำยังไง บอกสิ

อะไรพี่ก็แค่ชวนผมมีเซ็กส์ถูกไหมจะบอกว่าตอนผมเอาพี่ไม่มีความสุข?”

“…”

ยังไม่ได้ทำไรเลย ทุกวันนี้แค่เอา บอกสิว่าทรมานอะไร หายใจไม่ออกเหมือนผมตอนนั้นเหรอ สิ้นหวังเหรอ กลัวเหรอ คิดว่าตัวเองจะตายแต่ก็ไม่อยากตายเหรอ?”

ผมเม้มริมฝีปาก น้ำตาไหล รู้ว่านั่นคงเป็นความคิดของธาวิศตอนนั้น มันเทียบไม่ได้หรอกแต่ผมสะอึกสะอื้นในลำคอแล้วพยักหน้าขึ้นและลงช้าๆ

ทรมาน...หายใจไม่ออก ปวดที่ใจฮึ่ก...เหมือนจะตายแต่ก็ไม่อยากรู้สึกแบบนั้น อยากหายเจ็บ

ผมสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ มองตัดพ้อเขาด้วยเพราะสู้ไม่ได้ เหมือนเป็นเด็กที่โดนรังแกแล้วทำได้แค่ต่อว่าทางสายตากับเด็กที่ตัวโตกว่า หัวใจอ่อนล้าแต่ก็เหมือนมีเสียงบอกว่ารีบพูดออกไปให้หมด เผื่อจะได้รับการเห็นใจ

พี่เจ็บ...” ผมเผยอริมฝีปากเมื่อเขาเอียงหน้าใช้ซี่ฟันครูดขบดึงผิวเนื้อนุ่มที่ช่วงแผ่นอก ผมเริ่มก่อนเองกับเซ็กส์ครั้งนี้ก่อนจะรู้ตัวว่าผมทำไม่ได้ ทนไม่ได้ที่เขาจะทำกับผมเหมือนเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ เขาทำแค่เพราะอยากเอาคืน ไม่ได้รัก นั่นคือสาเหตุที่ร้องไห้ทุกครั้งที่เขากระทำ

โง่เง่าที่สุด

มือที่เคยกดข้อมือผมคลายออก พร้อมธาวิศที่ผละร่างลุกขึ้น ผมลุกตาม เขาทำเหมือนจะลุกเดินไป ผมจึงขยับไปแล้วดึงชายเสื้อเขาเอาไว้

ขอโทษ

“…” เขานิ่งจริงๆ แบบที่แววตาก็นิ่ง ก่อนจะขยับริมฝีปากออกมา

ลุก...ไม่ขัดขืนแล้วโคตรไม่หนุก

          เหมือนมีอะไรมาแทงที่ใจ มันชาและเจ็บไปหมด ทำผมสะอึกจนลืมแม้แต่วิธีการหายใจไปชั่วขณะ ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจมันไหลลงมาอาบแก้มจนมันชุ่มไปหมด

         “แล้วจะไล่โรมไปทำไม พี่จะได้ไปกับเขา” ผมพูดโดยสะกดกลั้นทุกอย่างเอาไว้ ธาวิศปลายตามองตอนผมลุกแล้วเดินไปที่ประตู ไม่สนแล้วว่ารอยบนตัวจะทำให้เกิดอะไรต่อมาบ้าง รู้แค่ตอนนี้ผมไม่อยากมองหน้าเขาเลย

ธาวิศขมวดคิ้วเขาพยายามจะจับผมไว้แต่ผมหันไปตีมือเขาออก

เพี๊ยะ!

ไม่ต้องมาจับ

มากกว่าจับก็จะทำ

ฮึ่กจะเอาอะไรอีก จะไปแล้ว

ให้ลุก ไม่ได้ให้ไป

ผมกระโดดแล้วผลักเขา “จะไป!”

โดนผัวสะบัดรักหน่อยถึงกับจะเก็บข้าวของหนี น้อยใจใหญ่

ยังจะพูดกวนอีก เขาทำให้ผมอยากจะซัดหมัดหนักๆใส่จริงๆ ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ๆ เลื่อนมือมาโอบไหล่แล้วค่อยๆเลื่อนลงกอดที่เอวดึงให้ผมเข้าไปหา ใบหน้าหล่อ ลมหายใจร้อนๆรินรดต้นคอ ผมเบี่ยงหนีจนสุด

หันมาคุยด้วยกันหน่อยพี่อัยย์คนดี” เขากระซิบเสียงเย้า

ผมยังอยู่ในอารมณ์เดิมคือโกรธและโมโห ส่วนธาวิศผมเดาเขาไม่ออก เขาชอบที่จะกวนประสาทยั่วไห้ผมหลุดความนิ่งทุกที

อารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พี่ตามเราไม่ทันแล้ว” ผมขยับตัวจะออกจากอ้อมกอดเขาแต่เขาก็กระชับกอดแน่น

ตามผัวเก็บหน่อย...นานๆที

ผมถอนหายใจ ตวัดตามองกับเขา

อยากเป็นจริงๆนักใช่ไหมผัวเก็บ งั้นปล่อยก่อนสิพี่จะไปหาชินขอให้เขาเป็นแฟนพี่จริงๆ แล้วค่อยกลับมาหาวิศ


“…”


แล้วเป็นให้ได้ตลอดนะ เห็นพี่กอด จูบ มีอะไรกับชินก็...อื้อ!!”


#จองรักJH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2351 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:28
    ปวดใจเว่ออออ
    #2351
    0
  2. #2252 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:39
    ไอธาวิศก็รับรู้หน่อยดิวะ ว้อยยยยยย!!
    #2252
    0
  3. #2216 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:00
    โอ้ยแต่ละคน
    #2216
    0
  4. #2159 JKee26 (@JKee26) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:00
    โอ้ยยยจะตายแล้วทำแบบนี้ไปทำไม ยังไม่พอหรอ ต้องรอให้อัยย์ตายไปก่อนรึไง
    #2159
    0
  5. #2122 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 14:47
    ต้องให้ทำยังไงวิศถึงพอใจอ่ะ แค่นี้ก็เสียใจไม่พอหรอ
    เจ็บเหมือนจะตายแต่ไม่ตาย พี่อัยย์คงเป็นแบบนั้น
    โรมเข้ามายิ่งย้ำ คือแบบ เออเรื่องแบบนี้
    #2122
    0
  6. #1813 qawerz (@qawer) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 01:31
    มันเกินไปอะ นังนี่ใจบางมากๆ แต่อยากอ่านต่อ ฮรึก จะร้องตามน้องอัยย์ วิศ เบามือเหอะนะ ฮือ
    #1813
    0
  7. #1739 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 01:14
    แต่ละคนมีปมในใจของตัวเองกันทั้งนั้นอ่ะ ตอนนี้ก็หดหู่มากเลย สงสารพี่อัยย์ด้วย สงสารวิศด้วย
    #1739
    0
  8. #1498 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 21:34
    เกือบดีแล้วววว เกือบดีประโยคสุดท้ายของพี่อัยย์นั่นแหละ 55555 หลัวเด็กจะโกรธเอานะ น้องเขาหวงไม่อยากให้พูดถึงคนอื่น ว้ายยยย ต นนี้ก็หน่วงใจนะ มันจึ้กๆในอกง่ะ
    #1498
    0
  9. #1134 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:14
    ตอนพี่อัยย์เล่าคือโคตรสะอึก แบบโอย ไม่ไหวแล้วฮือ ทั้งใจน้องตอนนั้น ใจพี่อัยย์ตอนนี้ วิศทำแบบนี้คิดว่าดีแล้วเหรอ
    #1134
    0
  10. #1133 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:12
    กลัวว่าพี่อัยย์จะกลับไปป่วยจริงๆ ถ้ายังไม่เคลียร์กันยังคาราคาซังอยู่แบบนี้อัยย์ต้องรู้สึกผิดมากขึ้นจนป่วยอีกรอบแน่ๆ
    #1133
    0
  11. #1120 Nnvrp_ (@nasemi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:17
    วิศไหวไหมอะจริงๆ ดูไม่ปกติสักคนเลยเรื่องนี้ โอ้ยจะสงสารอัยย์ก็สงสารไม่สุด ฮือช้ำทั้งตัวทั้งใจหมดแล้วลูกฉันนนนนน
    #1120
    0
  12. #1118 mayoona (@mawaresan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:54
    นอไนดนๅยด ฮือ5555555555555555 อ่านแล้วจะสติแตก เนี่ยแล้วก็เป็นแบบนี้อะ พูดให้อัยย์เจ็บ แล้วก็มาทำกวนต่อ เซ็กส์ก็เซ็กส์มั้ย ถึงมันจะมีความรักมาเกี่ยวก็จริงแต่วิศก็เร้าเขามะอะ ฮือ แล้วจะไม่เสร็จได้ไงบ้าบอ เดี๋ยวเอาตะหลิวตีเลย โอ้ยจะร้องไห้ น้ำตาปริ่มๆไปสามสี่รอบ สงสารน้องอัยย์;-; กลัวจะแบบน้องไม่เอาอะไรขึ้นมาจริงๆนี่จะสะเทือนใจไปเลยนะ

    นี่งงธาวิศทำไมต้องอารมณ์ผีเข้าผีออกด้วย แล้วใครมันจะไปตามทัน ยอมก็โดน หนีก็ตาม ทำอะไรก็ไม่พ้นอยู่ดี โดนลากกลับมาหาผัวเก็บ มืดแปดด้าน ใช่ น้องผิดอะต้นเรื่องที่ทำไว้ ถึงขึ้นต้องรักษา มันไม่ใช่เล่นๆเลย มองในมุมคนกลางในตอนนั้นวิศน่าเห็นใจมาก แต่บางเรื่องตอนนี้วิศก็ควรอ่อนกว่านี้มั้ยอะ คือมันบั่บ ตอนนี้มันไม่ใช่แค่แก้แค้นธรรมดาละ วิศรวดร้าวจริง แต่ปัจจุบันนี้คือหัวจึยน้องอัยย์จะแตกสลายไปหลายรอบละแก ตอนนี้อารมณ์ธาวิศจะรุนแรงกว่าอัยย์ตอนนั้นแร้วโว้ยยย รู้ตัวมั้ยยย พระเอกแกเปงบ้าหร้อออออ ไปปปปปปปป ไปไหนก็ได้ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวร้ายอีก มะคุยด้วยแร้ว กร๊าซซซซซซ
    #1118
    0
  13. #1116 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:02
    เอาสักทางส่งสารนายเอกผุดๆ
    #1116
    0
  14. #1113 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 09:31
    อร๊ายยยยยย จับจูบเลยค่ะ
    #1113
    0
  15. #1112 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 06:59
    อีวิศ นังผีบ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแค่เค้าจะไปหาคนอื่นก็ทนไม่ได้ โถ่ แต่น้องอัยย์ร้ายใช่เล่น
    #1112
    0
  16. #1111 kimhan.qmcs (@kimhan-qmcs) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 02:04
    งง เดาความรู้สึกวิศไม่ออก เหมือนจะรัก แต่บางทีก็ดูสะใจมากกว่า กับโรมนี่ก็โอยยยยยย บุคคลที่ทำดีแค่ไหน อัยย์ก็เมินอะ งั้นขอโดมได้มั้ยคะ ฮึก
    #1111
    0
  17. #1110 -jaywhale. (@viqallx) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 01:10
    วิศป่วยเป็นไบโพล่าป่ะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเดี๋ยวอ่อนเดี๋ยวแข็งเอาแต่ใจเกินไปอ่ะ ตอนพี่อัยย์ระเบิดออกมาก็เห็นใจนะหนูก็ไม่น่าทำน้องขนาดนั้นแต่มันผ่านไปล่ะอ่ะทุกอย่างขึ้นอยู่กับวิศจะเอาให้ช้ำคามือก็สุดแล้วแต่วิศอีก แต่สงสารอัยย์เหมือนกันลบความผิดไม่ได้ หนีไม่ได้เหมือนมืดแปดด้านใจก็อยู่ที่เขาอีก น่าสงสารจริงนายเอกตัวน้อยๆของเลา
    #1110
    0
  18. #1109 DEVSIS (@devilsisters) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:00
    อัยย์ลูกเกือบจะรอดๆ สุดท้ายไม่รอดทุกที เห็นด้วยกับโรมเลยว่าถ้าอัยย์ไม่ไปตอนนี้จะเสียใจ และก็เสียใจจริงๆ แต่ไปไม่ไปก็เสียใจอยู่ดีป่ะ วิศก็อารมณ์ไบโพล่าเหลือเกินจะเอายังไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นี่ดูอาการหนักกว่าอัยย์แล้วนะ ไปค่ะ ไปหาหมอด้วยกันเลย 555555555
    #1109
    0
  19. #1108 Madmee_mm (@Madmee_mm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 23:09
    กลัวพี่อัยย์พังคามืออีวิศ
    #1108
    0
  20. #1107 Nuchzylukky (@Nuchzylukky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 23:05
    โอ้ยเนาะ สงสารพี่อัยส์เด้เนาะ วิศให้อภัยพี่เขาเถอะซ้ำหมดแล้ว สงสารอ่ะ
    #1107
    0
  21. #1106 mengai (@mosysp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:58
    เลือกทีมไม่ถูกแล้วแง๊ แต่แอบเทใจมาทางพี่อัยย์นะคะ ไรท์ขาาาา พอแย้ววว อย่ารังแกพี่อัยย์
    #1106
    0
  22. #1105 TcNmus (@Manateera) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:57
    สู้ๆนะไรท์
    #1105
    0
  23. #1104 namiesname (@namiesname) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:24
    ฮือออออ ต้องสงสารใครดีคะ แง้งงงงงง ฟังตอนที่อัยย์พูดถึงอดีตแล้วน้ำตาไหล
    คืนดีกันได้แล้ววววว
    #1104
    0
  24. #1103 miw3Jun (@miw3Jun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:08
    งืออออ วิศพี่เค้าบอกรักแกแล้วก็เลิกทำร้ายเค้าเถอะ รักก็บอกว่ารัก เลิกประชดกันสักทีเถอะ ขอบคุณมากน่ะคะไรท์ที่มาลงช่วงนี่ไม่ม่ใครอัป ฟิคเลยเลาเหงามากกกด
    #1103
    0
  25. #1102 Stephaduke Madison (@Charleuraduke) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    สู้ๆน้าไรท์ อยากรอดูว่าพี่อัยย์ของเราจะอ่อนแอไปถึงไหนต่อไปและ ผัวเก็บของเขาจะเกี้ยวกราดแค่ไหนกลับไปหาพี่อิงค์แล้วจะเป็นยังไงต่อ และชู้ของเขาจะมีบทบาทแค่ไหน ติดตามในจองรัก ไฟท์ติ้งงงงง
    #1102
    0