NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 22 : ธาวิศจองอัยย์ 21 : : ล่าม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    5 ม.ค. 61

คำเตือนสำหรับแชปหลังๆนี้

ตัวละครและเนื้อเรื่องมีความรุนแรง ตัวละครเรามันออกแนวเทาๆดำๆหน่อย

อิมเมจที่ใช้ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะคะ เป็นเพียงเรื่องแต่งเท่านั้น

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มากๆนะคะ




EP 21

: : จองครั้งที่ยี่สิบเอ็ด : :

I can’t believe that it hurts, cause it hurts when I breathe…

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ มันเจ็บแม้กระทั่งตอนฉันหายใจ


 

 

#TRAVIS PART

เอาอีกหน่อยไหม พยศนัก

ผมหรี่ตามองพี่อัยย์ โคตรยั่วโมโหเก่ง คำพูดคำจานี่อยากเอาชนะให้ได้ อยากสู้มาก

ไม่เห็นต้องถาม...ไปเอาต่อหน้ายังไม่เห็นว่าไรสักคำ” ผมพูดเสียงเนิบนาบแต่จงใช้คำพูดแทงเข้าใจพี่อัยย์

แบบนั้น...เรียกผัวหลวงเปิดทางให้มั้ย?”

เพี๊ยะ!!

ชิบ...

ฝ่ามือเล็กหวดเข้าที่แก้มข้างเดิมๆ ไม่เข้าใจแม่ง แต่ชอบนะ ดิ้นเข้าไป ทำเหมือนทรมานอีกหน่อย อารมณ์แปรปรวนเหมือนคนใกล้บ้าเยอะๆ

จิกอีกสิ ตบอีกเลย

ดูเหมือนจะรู้สึกแย่ใช่ไหมที่ตอนนี้ดูเหมือนใครๆก็หนี ผมเพียงหันมาหาช้าๆ ก่อนถอยออกมาแล้วกระแทกกลับเข้าไปที่ช่องทางสีหวานที่บอบช้ำ พี่อัยย์สะดุ้ง มือเขาตะปบลงที่ไหล่แล้วจิกเล็บลงที่ผิวเนื้อผมจนขึ้นรอย

เขากรีดร้องในลำคอ เสียงอดกลั้นคำรามต่ำแต่ก็ยังหวานอยู่ดี ผมไม่สนเพียงดันกายเข้าลึกให้มากกว่าเดิมจนขาขาวๆต้องอ้าออกมากกว่าเดิมเพื่อไม่ให้จุก ร่างเขาแทบจมไปกับผนังห้องน้ำ

ไม่สมเพชตัวเองหน่อยเหรอ...

“…” ผมมองเขา ตาเรียวเลื่อนขึ้นมาสบกับผม นัยน์ตาเขาแข็งกร้าว คนอื่นอาจไม่ชินกับพี่อัยย์แบบนี้นะ แต่ผมชิน เพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว

กับพี่ก็เป็นได้แค่ผัวเก็บ...กับลลิตก็เป็นผัวเก่า...เคยถามตัวเองไหม ว่าทำไม?”

ตึง!

มันเป็นชั่ววินาทีที่ผมดึงไหล่เขาขึ้นแล้วกระแทกลงกับผนังห้องน้ำแรงๆ มันรุนแรงพอสมควรกับตัวเล็กๆของเขาแม้พี่อัยย์จะเป็นผู้ชายก็ตาม ผมจ้องเขา และถ้าสายตาผมเป็นมีดพี่อัยย์ตายไปแล้ว ความโกรธผมปะทุขึ้นมา

ชักจะเยอะขึ้นทุกที วันนี้มีหลายข้อหา ยังไม่รู้ตัวอีก

ทำร้าย พูดชื่อคนอื่น แล้วยังจะปากดีผมเลยเริ่มคิดว่าจะให้เขาทำยังไงตอบแทนให้สาสมในสิ่งที่ทำ

งั้นลองดูไหม ว่านอกจากเป็นผัวเก็บแล้วจะเป็นอะไรได้อีก” ผมทำเป็นถามเขาเสียงเย็น

ไม่ลอง...เดี๋ยวก็จะไปแล้วไม่อยากเสียเวลาอยู่” นัยน์ตาเรียวใสคลอเย้าด้วยน้ำตาอย่างดูยั่ว ยั่วจริง ทั้งอารมณ์โมโห และอารมณ์กาม

แล้วถ้าไม่ให้ไป?”

จะไป” เขาว่าเสียงแข็งขึ้น เสียงก็พยายามไม่ให้สั่นเหมือนกลั้นเสียงสะอื้น ใบหน้าเบ้ ดูตลกดี เหมือนเด็กที่พยายามไม่ร้องตอนเถียงกับผู้ใหญ่

ไปได้?” ผมว่าเสียงหยัน

ได้สิ...ฮึ่ก” และสุดท้ายพอโดนผมจ้องแบบดุมากๆเข้า น้ำสีใสก็กลิ้ง ผมเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วยิ้มละมุนละไมให้ตอนพูดประโยคถัดมา

งั้นเดี๋ยวจับล่าม

ว่าจะปล่อยให้ไปเรียนนะ กะแค่จะสั่งสอนแต่พี่อัยย์ก็ทำให้ผมผ่อนอารมณ์โกรธลงไม่ได้ผมอยากเห็นว่าเขาจะทำยังไง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี

กล้าก็ทำสิ” 

รู้จักผัวเก็บน้อยไปมั้ง... ดี จะทำให้ตกใจ ให้เห็นไปเลยว่าผมไม่หยุดแน่

ผมมองร่างอ่อนแอ คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะหมดสติแล้วจึงใช้กำลังใส่เขามากขึ้น จนกระทั่งพี่อัยย์ก็สลบไปอีกรอบจริงๆ อาจเพราะรอบนี้ผมคิดว่าเขาน่าจะมีไข้ด้วย ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อผ่อนอารมณ์ เหลือบมองร่างเขาแล้วก็ช้อนตัวขึ้นมา

 

@2ชั่วโมงต่อมา

หลังจากจัดการอะไรๆเสร็จ ผมนอนคว่ำลงที่โซฟา ไม่ใส่เสื้อเหมือนเดิมเพราะขี้ร้อน กำลังหลับสบายๆ จนกระทั่ง

Rrrrr

ผมมองชื่อที่ขึ้นหน้าจอนิ่งสักพักตอนฉวยขึ้นมาดูอย่างนึกหงุดหงิดที่โดนกวนเวลานอนก่อนกดรับแล้วกรอกเสียงลง

ว่า

[อัยย์อยู่ไหนเสียงใสที่นิ่งเรียบของพี่อิงค์ถามขึ้น

หลับ” ผมตอบขณะเหล่ตามองไปที่ห้องนอน

[นี่ทำไรรุนแรงไหม?]

แม้เสียงจะนิ่ง แต่ผมรู้ว่าพี่อิงค์น่าจะโมโหหน่อยๆ ผมพาพี่อัยย์หายไปทั้งคืนนี่นะ

ทำ” ถามผมก็ตอบตรงๆ

[จนหลับ?]

อื้ม

[...ทางนั้นเงียบไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ [พอได้ยัง]

ผมชอบพี่อิงค์นะ แม้บางทีจะกวนตีนแต่เป็นกลางดี เธอรู้เรื่องระหว่างผมกับพี่อัยย์ดี นั่นเลยเป็นเหตุที่ถ้าหากเป็นเรื่องผมเธอจะไม่เข้ามายุ่งมากถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

คนมีแผลใจก็งี้” ผมพูดเรื่อยเปื่อย

[ขอดูอัยย์หน่อย]

ประโยคนั้นของเธอเสียงดูตึงๆ

เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้ว อดทนหน่อย

พี่อิงค์เดาอะไรไม่ค่อยได้ ถึงพี่น้องคู่นี้จะเงียบเหมือนกันแต่นิสัยไม่เหมือนกันเลย เพราะงั้นผมเลยไม่ขอเสี่ยงให้เธอดูพี่อัยย์ในตอนนี้แน่นอน

[ปลุกขึ้นมา]

ผมกำลังจะกดตัดสายทิ้งตัดรำคาญแต่หางตาก็เหลือบไปเห็นเรียวขาขาวๆขยับเสียดสีกับเตียงจากช่องประตูที่เปิดแง้มไว้พอดี ริมฝีปากคลี่ยิ้ม “เดี๋ยวให้กินยากินข้าวแล้วจะให้ดู แค่นี้นะ

ติ๊ด

พอกดตัดสายผมก็ลุกเดินเข้าห้องนอน พี่อัยย์ปรือตาขึ้นช้าๆ ทั้งตัวเขาเป็นชุดแบบเดิมเพียงแต่เป็นตัวใหม่แทนตัวเก่า เขาขยับตัวเบาๆ เอียงตัวนอนก่อนจะขมวดคิ้ว สงสัยจะนอนไม่สบายตัวเพราะบางสิ่งที่อยู่บนตัว...

มือเล็กค่อยๆ ยกขึ้นแตะบริเวณลำคอก่อนจะขย้ำมันแน่นเมื่อเริ่มรู้ตัว เขาเปลี่ยนเป็นตะแคงไปอีกด้านแล้วกลิ้งตาขึ้นมองสายโซ่ที่คล้องไว้กับหัวเตียง ตัวสายโซ่เกี่ยวกับปลอกคอหนังสีดำที่อยู่บนลำคอระหงส์

นี่...” เขาครางเบาๆ

ไง...ชอบสร้อยคออันใหม่ไหมครับเมีย?”

 

#AI PART

ไงชอบสร้อยคออันใหม่ไหมครับเมีย?”

ผมนอนตาค้าง ขอบตาเริ่มร้อนเมื่อแตะไปตามปลอกคอ

พี่ไม่ใช่หมานะ” 

ฮึ กินข้าวเสียงทุ้มบอกแล้วลุกหายออกไป ก่อนจะกลับมาพร้อมชามข้าวต้มและน้ำที่เขาวางไว้ที่หัวเตียงก่อนแล้วยื่นชามข้าวมาให้ผมที่ตอนนี้ยันตัวขึ้นมา ผมหลับเปลือกตาแน่นไปชั่วครู่เมื่อความมึนแล่นเข้าหัว 

กินเขาบอก 

ผมมองชามข้าวต้มที่อยู่ในมือเขา ก่อนจะเหลือบตาขึ้นสบกับเขา นึกถึงสิ่งที่เขาทำก่อนหน้าก็ทำให้กำหมัดแน่น ผมยกมือขึ้นไปจับชามข้าวต้ม

เพล้ง!!

ก่อนจะออกแรงผลักเหวี่ยงให้มันคว่ำใส่ธาวิศและผลักตัวเขาออกด้วย น่าพอใจทีเดียว มันโดนช่วงหน้าท้องแกร่งและลำแขน ธาวิศสบถ

อัยย์!!!” 

เสียงทุ้มคำรามกร้าวดูน่ากลัว แต่แล้วยังไง ผมสิต้องโมโห ผมก็ไม่ได้อยากหาเรื่องเขาหรอก แต่ถ้าเขาไม่พาผมมาหาเพื่อนเขา ปล่อยให้เพื่อนเขาปล้ำผม พาผมไปทำอะไรบ้าๆต่อหน้าชิน ไม่พอยังทำร้ายผมซ้ำๆ จบด้วยการมาล่ามคอเอาไว้แบบนี้ ถ้าไม่เป็นแบบนั้นผมจะโมโหแบบนี้ไหม?

ธาวิศทำท่าจะตรงเข้ามารวบตัวผม ผมจึงลุกพรวดไปผลักเขาก่อนจะถูกดึงกลับมาเพราะปลอกคอบ้าๆนี่ที่ตึงรัดไว้ทำให้ขยับตัวไม่ได้ดั่งใจ ผมคำราม รู้สึกขัดใจ 

ไม่เข็ด?” ธาวิศเข้ามากระชากไหล่ให้เข้าไปหา เขาอยู่ข้างเตียง และโซ่ไม่ยาวพอที่จะทำให้ผมรู้สึกหายใจสะดวก มันรัดคอผมมากขึ้นตามแรงตึง ผมปวดหัว รู้สึกหูอื้อ แต่มือก็ยังคอยผลักไสเขา 

อยากโดนมาก? เอาไง เดินไม่ได้เลยไหม!!” 

อย่าเขย่ามึนกว่าเดิมอีก เสียงตะคอกของเขาก็ดังจนแสบหู

ผมขืนตัว โน้มตัวไปหยิบแก้วน้ำแล้วสาดมันใส่เขาเพื่อให้เขาปล่อย

สัสเอ๊ย!” 

วินาทีต่อมาคือตัวผมถูกผลักแล้วกดตรึงไว้กับเตียง ร่างสูงใหญ่พุ่งตามมาราวสัตว์ร้ายที่กำลังตะครุบเหยื่อ อุ้งแก้มผมถูกบีบจนเจ็บ

หยุดอาละวาด!” 

ผมปวดหัว ได้แต่หรี่ตามองเขา เห็นตาคมจ้องเขม็งมาอย่างดุดัน 

ทำไม…” เสียงผมแหบสิ้นดี แหบจากการหวีดร้องหรือพิษไข้ก็ไม่รู้

ทำไมจะไม่ได้ผมโดนกระทำตั้งเยอะ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ แล้วเขาที่ทำแบบนั้นมีสิทธิ์อะไรมาโมโหขนาดนี้

อยากโดนมาก?ตื่นแล้วไม่มีอะไรกระแทกให้มีสติไม่ได้?”

ผมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ได้แต่สะบัดหน้าไปมาเพราะปวดหัว ผมทุบแขนเขาด้วยแรงอันน้อยนิด

พี่จะไปหาชิน” 

ไปหาอย่างที่ตั้งใจ ธาวิศบอกจะขอคุยแปปเดียว จำได้ไหม?แล้วนี่อะไร

ก็พาไปแล้วไง อยากไปมาก?”

ผมเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหยุดความรุนแรงที่เกิดกับตัวเอง มือหนาที่กดตรึงข้อมือบีบแน่นจนเจ็บร้าวไปหมดราวกับจะแหลกคามือเขา แล้วสภาพผมตอนนี้เป็นไง ก็เหมือนเดิม ไม่อยากให้มองเลย

ถามไม่ตอบ?” เขาขึ้นเสียงสูงเหมือนถาม ก่อนมือหนาจะเปลี่ยนเป็นกำที่สายโซ่แล้วออกแรงดึงกระชากมัน คอผมเคลื่อนไปตามแรงดึง มันเจ็บจนนิ่วหน้า

กึก!

โอ้ย…” ผมครางในลำคอ ใช้มือที่ถูกปล่อยจะต่อยหน้าเขา 

ไอ้เล-อื๊อ!มือถูกปัดออกอย่างง่ายดายพร้อมริมฝีปากที่ถูกขบเม้มอย่างรุนแรง เขาขยี้ริมฝีปากผมจนเจ็บ พอเสร็จก็พูดเสียงเย็น

ให้ตอบไม่ได้ให้ด่า” 

ผมเม้มริมฝีปาก คำด่ามากมายไหลเข้ามาในหัว ไม่รู้จะพูดดีต่อไปทำไมกับคนแบบนี้ ผมเปิดตา จ้องเขาแล้วตอบเสียงแข็งอย่างไม่เคยทำใส่ใครมาก่อน

เออ!” 

ธาวิศพยักหน้า ก่อนเขาจะกดจูบเม้มลงที่รอยเก่าที่บริเวณเนินอกเมื่อเสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกโดยฝ่ามือหนา ผมร้องเสียงต่ำเมื่อเขาขบกัดรุนแรง

จะกลับไปหามัน? ช้ำขนาดนี้ใครจะเอา

ก็คนเลวตรงนี้คนหนึ่งผมพูดเสียงแข็ง

ธาวิศผละออก เขาเคลื่อนมือมาบีบสันกรามผมแรงขึ้น แรงแรงจนน้ำตาผมเล็ด

เจ็บ…”

ไม่ต่างเห็นนี่ไหมเขาชี้บริเวณที่โดนข้าวต้ม ตอนนี้มันแดงเถือกไปหมดเพราะธาวิศก็เป็นผู้ชายผิวขาวจัด

อยากโดนเอาไหมเขาเปลี่ยนคำถาม และผมก็ส่ายหน้า ธาวิศยกยิ้ม เขาลุกนั่งแล้วกระชากแขนผมขึ้นมาตาม 

งั้นรับผิดชอบเขามองหน้าผม ผมมองหน้าเขา 

เลีย” 

ตัวผมสั่นไปหมดเพราะความโกรธ หัวก็หนักขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้น้ำตายังมาไหลอีกภาพตรงหน้าก็ยิ่งพร่าเลือน ธาวิศไม่พูดอะไรอีกแต่เขากำลังใช้สายตากดดันผมอยู่ ผมคิดว่าถ้าผมโดนเขาทำอีกล่ะก็ ผมต้องตายแน่ๆ ตอนนี้แค่แรงจะขยับแขนขาก็ยังแทบไม่มี

แต่ถ้าทำศักดิ์ศรีผมก็คงจะป่นปี้จริงๆ แต่คนอย่างธาวิศก็คงจะหาวิธีอื่นมาทำลายตัวผมอยู่ดี เมื่อคิดแบบนั้นผมก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มาถึงขนาดนี้คงไม่มีอะไรให้ผมต้องคิดอีก

ถ้าอยากจะทำลายนัก ก็ลงมือเลย

อยากชนะนัก ก็เอาไปเลย

ผมยอมแล้ว ผมเหนื่อยเกินไป

ผมขยับตัวเข้าใกล้ร่างกำยำ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงอาบแก้มช้าๆ ทำท่าทางเหมือนไม่แคร์อะไรทั้งที่ภายในใจผมรู้สึกพัง พังไปหมดแล้ว มันหน่วงไปหมด ไม่มีอะไรต้องเสียอีก

ผมคุกเข่าคลานไปหา เคลื่อนใบหน้าให้อยู่ที่กล้ามหน้าท้องเขาที่ยังมีเศษข้าวต้มเปื้อนอยู่ แลบปลายลิ้นออกมาก่อนจะใช้มันเลียเข้าที่เม็ดข้าวเล็กที่ติดอยู่ สัมผัสที่ปลายลิ้นทำให้ผมมือหงิกอย่างสุดจะทน ผมกางมือแล้วขย้ำลงที่ช่วงเอวสอบ จิกปลายเล็บลงเพราะอาการเกร็ง หลับเปลือกตาแน่นฝืนทนทำ ลากสัมผัสชื้นแฉะขึ้นตามหน้าท้องแข็งๆของธาวิศ

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ธาวิศทำสีหน้ายังไง เขาอาจจะดูถูกผมอยู่ ผมจึงไม่คิดจะเงยมองเขาในตอนนี้ แต่เสียงลมหายใจของเขากลับทำให้ผมยิ่งจิกเล็บลง

ภายในห้องเงียบ เงียบจนได้ยินเพียงเสียงแอร์ ผมกำลังปีนป่าย ลากปลายลิ้นขึ้นช้าๆ แล้วตวัดเก็บเลียเม็ดข้าวชิ้นสุดท้าย มันมีไม่เยอะจึงเสร็จเร็ว ผมผละถอยร่างออกช้าๆ แล้วเหลือบตาขึ้นมองธาวิศที่มองตามตัวผมมาด้วย 

“…”

“…”

ไม่มีคำอะไรหลุดออกมา ผมเพียงเคี้ยวเม็ดข้าวในปากแล้วมองเขากลับด้วยสายตาว่างเปล่า พยายามทำเป็นไม่รู้สึกอะไรมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่น้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดและก้อนสะอื้นที่มาจุกที่ลำคอก็ทำให้ผมบีบมือกันแน่น

หยุดร้องได้แล้ว หยุดสิอัยย์

ผมท่องบอกตัวเอง แต่สุดท้ายก็ยกแขนมาเช็ดน้ำตาออกจากหน้า แต่น้ำตากลับยิ่งไหลลงมา สุดท้ายแล้วจึงซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือสองข้าง เสียงร้องไห้ค่อยๆดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผมเหมือนไม่มีค่า เขาขยี้ขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่พอใจอีก

ฮือออฮึ่ก

“…”

ผมยังเป็นผมที่อ่อนแอ กลั้นอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ยังเป็นคนโง่ที่ยังรักเขา ความรู้สึกน้อยใจที่เขาดูไม่แคร์ย้ำเสมอว่าผมคิดยังไงกับร่างสูง ฝ่ามือผมเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ผมจึงยกมันออก ก่อนจะเจอกับสายตาของธาวิศก็รู้สึกเกลียดจึงนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮออกมาจนไหล่สั่นไหวรุนแรง

ฮือออฮึ่กฮือ

ผมขย้ำหมอนแน่นจนมันแทบจะขาดคามือ รู้สึกได้ถึงเตียงที่ยวบลงจากการขยับของธาวิศ

พี่อัยย์

ฮืออออออ” ยิ่งได้ยินเสียงเขาผมยิ่งร้องไห้ “พอใจรึยังฮึ่กพอใจรึยัง!” ผมตะโกนอัดใส่หมอนแล้วทุบไปแรงๆหนึ่งทีอย่างอัดอั้นใจ

ผมฟุ่บหน้าอยู่อย่างงั้น เสียงร้องไห้เพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆอย่างน่ากลัว ผมไม่รู้จะห้ามยังไง รู้แค่มันสุดจะทนกับทั้งวันที่อยู่กับเขามา ผมปวดหัว ยิ่งร้องก็ยิ่งปวด ผมไม่รู้ว่าร้องนานเท่าไหร่ รู้แค่สติการรับรู้ค่อยๆหายไป ก่อนจะไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

กริ๊ก

อื้อ…”

ปวดตาสิ่งแรกที่รับรู้คือรู้สึกบวมที่ขอบตา ก่อนผมจะเบิกตานิดๆเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนไหล่กว้าง ธาวิศนั่งซ้อนผมอยู่ด้านหลัง ผมนอนเกยเขาอยู่ ส่วนเสียงด้านบนมาจากมีดตัดเล็บที่ธาวิศกำลังใช้ตัดเล็บมือผมอยู่ ผมแอบเหล่ตามองก็เห็นใบหน้าหล่อวางที่ไหล่ทำหน้าตาจริงจังอยู่

ผมอยากจะขยับตัวหนีแต่แรงหมดสิ้น ทำได้แค่นอนหายใจแรงเพราะอึดอัดและไม่พอใจ

ตัดทำไม” เสียงผมเบาหวิวและแหบกว่าเดิมเยอะ

พี่จิกเจ็บเป็นรอยทั้งตัวแล้ว

กริ๊ก

เขาว่าพร้อมประคองมือผมขึ้นดีๆ พอยกมืออีกข้างดูก็พบว่ามันถูกตัดครบหมดแล้ว ส่วนข้างที่เขากำลังตัดอยู่นี่ก็เสร็จพอดี พอตัดเสร็จธาวิศก็เอี้ยวตัวเอามีดตัดเล็บวางที่หัวเตียงแล้วซุกหน้าลงกดจมูกลงที่ซอกคอผมแรงๆ สูดกลิ่นหอมดังฟอดจนผมย่นคอหนี

กินข้าว

คราวนี้ธาวิศหยิบชามข้าวต้มมาถือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ตักข้าวต้มแบบพอดีคำ เขาเป่าแล้วเอามาจ่อที่ปากผม

“…”

หยุดดื้อได้แล้ว

“…”

ไม่อยากให้อารมณ์เสียก็กิน” ลมหายใจเขาคลอเคลียไม่ห่างจากตัวผมเลย

ผมกลั้นหายใจ ก่อนจะอ้าปากงับช้อนเคี้ยวข้าวในปากแล้วกลืน ความอุ่นๆไหลลงลำคอทำให้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ธาวิศตักอีกคำ แต่ผมเอ่ยขึ้นก่อน

กินเอง

อย่าให้ขู่” เขาพูดเสียงดุ “ก็รู้ ว่าถ้าขู่แล้วสิ่งต่อไปคือทำ

ผมเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกน้อยใจอีกแล้ว น้ำตาเริ่มคลออีกรอบ ตอนนี้ใจมันอ่อนแอไปหมด เอะอะก็ร้องไห้จนนึกหงุดหงิด

หยุดร้อง

“…” ผมกัดริมฝีปากแน่น แล้วก้มหน้าคางชิดอก ก่อนจะถูกคว้าปลายคางให้หันไปหาธาวิศที่ทาบทับริมฝีปากลงมา ด้วยแรงที่ไม่เหลือและรู้ว่าสู้ไปก็ไม่ได้ มันจึงทำให้ผมนั่งนิ่งๆก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นตกใจอย่างไม่คุ้นชินเมื่อธาวิศจูบผมช้าๆเนิบนาบ แนบริมฝีปากมาหาเบาๆ หยอกเย้าไม่รุกล้ำเลย เหมือนกำลังพยายามทำความรู้จัก ผละออกแล้วแนบลงซ้ำๆเมื่อผมไม่ยอมเปิดริมฝีปาก ดูไม่เร่งรีบและขออนุญาตตอนที่ขบเม้มเบาๆที่ริมฝีปากล่าง เขาจูบผมอ่อนโยนซะจน

ผมหันหน้าหนีในที่สุด แล้วพูดเสียงแข็ง “ไม่ต้องมาจูบ

ก็อยากทำ

ทำไมต้องทำแบบนี้ หยุดมาล้อกันเล่นได้แล้ว” ผมบอกเขาเสียงสั่น

ทำแรงก็ร้องว่าเจ็บ

“…”

ทำเบาก็หาว่าล้อเล่น เลิกคิดมากสักที” เสียงเขาดังข้างหู

“…”

ยังไงมันก็เสียวเหมือนๆกันนั่นแหละ หันมากินข้าว

แล้วเขาก็ตักข้าวมาจ่อปากผมอีกรอบ ผมพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปสนใจการกระทำของเขา ที่เขาตัดเล็บให้ก็คงเพราะเขาเจ็บ ที่มาป้อนข้าวก็เพราะไม่อยากให้ผมตาย หรือการที่ผมร้องไห้หนักก่อนหน้านี้อาจทำให้เขาคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาคงไม่มีทางจะใจดีกับผมหรอก

การกระทำก่อนหน้าก็คงเป็นแค่แผนการด้วย ดึงผมให้ตกหลุมของเขาแล้วขยี้ให้ไม่มีแรงปีนกลับขึ้นมาแล้วก็ฝังกลบ ใช่สิ จะมีใครใจดีด้วยกับคนที่เคยฆ่าเราล่ะ ผมเขยิบตัวหันไปหาเขาดีๆแล้วอ้าปากงับข้าวต้มร้อนๆ ผมเคี้ยวข้าวอยู่ และธาวิศก็ตักข้าวเป่ารอแล้วยื่นมาจ่อริมฝีปากตอนเห็นว่าผมกลืนลงเท่านั้น เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เราไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ผมเอาแต่มองช้อน ส่วนเขาผมรับรู้ได้ว่าเขามองมา แต่ก็ไม่คิดจะสบตาด้วย กระทั่งข้าวหมด

ธาวิศหยิบยาพาราที่เตรียมมาพร้อมน้ำยื่นให้ และผมก็รับมากินแต่โดยดี เห็นแล้วก็นึกถึงวันที่เขาบุกเข้ามาในห้องผม ธาวิศเป็นคนไม่ชอบกินยามาก เขาเกลียดมัน และวันนั้นมัน

เอายาไรอีกไหม” อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้น ผมจึงเงยใบหน้าขึ้นมอง

ยาอะไร” ผมถาม

ยาคุม” เขาตอบตอนที่ลงไปยืนข้างเตียงจะเอาชามข้าวไปเก็บ ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วซุกหน้าลงหมอนหันหลังให้ ผ่านไปสักพักผมได้ยินเสียงม่านด้านหลังของห้องถูกเปิดออกพร้อมเสียงเปิดประตูระเบียงออกไป มันทำให้แอบเหล่ตาหันมองก็พบว่าธาวิศกำลังยืนสูบบุหรี่อีกแล้ว เขาเท้าแขนลงกับราวขณะที่มืออีกข้างคีบบุหรี่มองไปบนท้องฟ้าที่ครึ้มเข้ามา

เหมือนฝนจะตก

ครืนนนน

เสียงคำรามมาแต่ไกล ความคิดผมล่องลอย เสียงคำรามแบบนี้ ดุกร้าวเช่นนี้ ผมเคยมีโมเม้นต์นี้นะ

บอกให้ลงไปไง!!’

ผมปล่อยให้ความคิดจมลงไปกับมนต์น้ำในหัวบางอย่าง หัวผมกำลังมึน ขอบตาผมร้อน หัวผมโล่งมากแต่ผมกลับรู้สึกกำลังจมเข้าไปในอดีต

ตอนนั้นมันเป็นยังไงนะ

อ้อ

เหมือนตอนเด็กผมจะไปแกล้งเด็กสักคนจนเขาหัวแตกมั้ง แต่เด็กคนนั้นเป็นเด็กเก็บตัวเรื่องมันก็คงจะเงียบตามไปนั่นแหละถ้าธาวิศไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกคุณพ่อผมเข้า   

ลมหายใจผมสะดุดเมื่อธาวิศหันมาหา เขาแค่อยู่ด้านนอกแล้วมองผ่านเข้ามาทางประตูระเบียงเท่านั้น ก่อนจะปล่อยควันสีขาวออกมา ริมฝีปากของเขาทำให้ผมนึกถึงริมฝีปากเล็กๆที่เอ่ยขอโทษผมตอนเด็กๆ

ไม่ยกโทษให้หรอก

นั่นคือเสียงผมที่ตอบกลับริมฝีปากเล็กๆนั่น

เอาแต่ใจ

ผมตอนเด็กเอาแต่ใจและร้ายกาจ ผมกำลังคิดว่าผมตอนเด็กๆกับธาวิศตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ต่างกันนัก

ธาวิศตอนเด็กมองผมคือที่สุด ผมคือคนที่ดีที่สุดสำหรับเขา ไม่ว่าจะพูดอะไรผมก็ถูกเพียงเพราะผมเคยไปช่วยเขาจากการโดนแกล้ง เขาชอบพูดชมผมทั้งที่ผมชอบแกล้งเขาสารพัด ก่อนเหตุการณ์ในวันนั้นจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป นัยน์ตาที่เคยเป็นประกายตอนมองมาทางผมเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวนับแต่วันนั้น เพราะผมคือคนเลว

อัยย์ไม่ได้ทำ

ในสายตาของธาวิศ ผมกลายเป็นผู้ชายใจร้ายที่ไม่มีความรู้สึก

ในสายตาของธาวิศ ผมกลายเป็นคนที่หนีความผิดตัวเอง

อาจเพราะคำพูดที่ไม่ยอมรับตอนนั้น ทำให้คำพูดของผมในความคิดธาวิศไม่มีความจริงอยู่เลย ผมเป็นแค่คนขี้ขลาดเห็นแก่ตัวที่ต่อให้น่าสงสารมากแค่ไหนในสายตาใครแต่ในสายตาของธาวิศ

ผมมันก็แค่คนเลือดเย็น

พี่อัยย์ ฮึ่กช่วยเค้าด้วย

ไอหนาวๆ ทำให้ผมกำหมัดแน่นแล้วซุกตัวลงกับเตียงมากขึ้น ผมนึกใบหน้าตัวเองตอนนั้นออก แม้แต่ตัวผมเองยังจำความรู้สึกตอนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกตอนนั้นได้ จำได้ว่ามุมปากผมยกขึ้น ในใจตอนนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากคำว่า ‘สมควรแล้ว’ อยู่แบบนั้นอีกสักพักนั่นแหละ ถูกแล้ว

ธาวิศที่เห็นมันคงจำได้ดี ว่ารอยยิ้มผมตอนเห็นเขาจมน้ำลงไปนั้นมันโหดเหี้ยมแค่ไหน

อาการปวดหัวและความคิดที่ตกที่สุดทำให้ภาพในอดีตยิ่งชัด ผมได้แต่หลับเปลือกตาลงแน่น

ครืด

เสียงเปิดประตูระเบียง… ธาวิศเดินเข้ามาเพราะฝนด้านนอกเริ่มตกแล้ว วินาทีที่ตาคมสบกับผม เสียงของอาจูนในความทรงจำก็ดังขึ้นพอดี

ธาวิศน่ะตายไปแล้ว

แต่อัยย์ไม่เกี่ยวหรอก อัยย์ไม่ได้ทำอย่าคิดมากเลยนะ

ไม่เลย เป็นผมเอง ผมเป็นคนทิ้งเขาเอาไว้

ผมผมน่ะ ผมวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น ถ้าตอนนั้นพี่อิงค์ไม่ผ่านมาเห็น ธาวิศคง

ฮึ่ก…”

ผมพยายามเปลี่ยนตัวเอง ไม่พูดยังดีกว่า แต่กลับกลายเป็นทุกครั้งที่ไม่พอใจที่สุดผมก็ยังเอาเรื่องวันนั้นมาพูดใส่เขาเพราะไม่อยากยอมแพ้อย่างไม่มีสำนึก ผมไม่เคยจะเปลี่ยนไปเลย

ขอฮึ่กขอโทษ

ผมทรมานพอรึยัง… ช่วยตอบที นัยน์ตาสีดำมืดเพียงหลุบต่ำมองผมที่นอนตัวสั่นอยู่

ต้องเจ็บก่อนถึงจะสำนึกไม่ย้ำก็ลอยนวล” เขาไม่ปล่อยผ่านไปอย่างที่คิด ตาคมกวาดมองตัวผม

กลัวไร ใจกล้าปากดีเถียงมาตั้งนาน โกหกทุกคนก็ทำมาแล้ว แกล้งทำเป็นอ่อนแอให้ทุกคนปกป้อง ใส่ร้ายผมก็ทำมาแล้ว ขนาดฆ่าผมยังทำมาแล้วเลย… คนแบบนี้ไม่น่าจะกลัวอะไรแล้วนะ

สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับทำให้ผมปวดใจ

โดนเอาจนไข้ขึ้นแค่นี้ทนไม่ไหวแล้ว แต่พี่มันก็ไม่เคยจะทนอะไรนั่นแหละ

ผมเม้มริมฝีปากที่สั่นระริก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สบตา แล้วเอ่ยถาม

ต้องการอะไร…”

ธาวิศจ้องตาผม ก่อนเส้นเสียงทุ้มจะตอบออกมาในไม่กี่นาทีต่อมา

รักผมจนตาย….คือสิ่งที่พี่ต้องเป็น

“…” หัวใจผมชา ได้แต่จิกเล็บลงอดกลั้นกับมือตัวเอง

ยิ่งรักพี่ก็จะยิ่งเจ็บ แต่พี่จะต้องทนแล้วอยู่ตรงนี้

“…”

ผมก็จะอยู่ตรงนี้ ที่ที่มีทุกอย่างให้พี่ยกเว้นหัวใจ

เจ็บเจ็บจนผมแทบจะทนไม่ไหว แต่ปากเจ้ากรรมก็ดันขยับ

วิศรักลลิต

ธาวิศขยับตัวเข้ามา เขานั่งลงข้างเตียง เอามือยันไว้กับพื้นเตียงข้างๆเอวผม โค้มขยับใบหน้าลงมาจนชิด

ใช่แต่ไม่ต้องการให้อยู่

ผมกำลังโกหกเขา โกหกด้วยการไม่เจ็บปวด แต่ไม่รู้เขากำลังโกหกอะไรผมรึเปล่า ใจผมมันชาแต่กลับสั่นอย่างรุนแรงเหมือนควบคุมอะไรไม่ได้อีกต่อไป ความเมื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามาส่งผลให้เปลือกตาหนักอึ้ง

เขารักลลิตและถ้าผมต้องทนอยู่ตรงนี้จริงๆ

ผมคงได้ตายตายจริงๆแน่

ผมไม่รู้จะสามารถโผล่กลับขึ้นไปหาแสงสว่างด้านบนได้ไหม ผมมีแค่ความหวังว่าจะได้โผล่กลับขึ้นไป แล้วก็หวนนึกไปว่าตอนธาวิศจมลงไป เขาจะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมเขาคงหวังจะกลับไปขึ้นไปด้านบนแต่ก็สิ้นหวัง ท้อแท้ ผิดหวัง และเจ็บปวด

งั้นเองสินะ

พี่อยากหนี” ผมพูดเสียงแผ่ว พร้อมกลิ้งสายตามองไปที่โทรศัพท์ธาวิศที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ธาวิศมองตาม

พี่ว่าแค่นี้พี่มีแรง

ผมกำลังตะเกียกตะกาย

“…”

ไม่ทำให้พี่หมดแรงไปล่ะ

เอาให้ไม่มีทางสู้ ให้อยู่ตรงนี้จนกว่าเขาจะพอใจ ให้แม้แต่แรงคิดก็ไม่มี แบบนั้นมันจะพอชดใช้ให้ได้ไหม กับอะไรก่อนก็ได้ กับคำโกหกหรือขาสองข้างที่วิ่งหนีจากเขาไปในวันนั้น อยากให้ความผิดหายไปสักอันก็ยังดี เผื่อมันจะมีทางออกที่ดีกว่านี้

ยั่ว?” เขาเลิกคิ้วถาม

จริงๆ ผมเกลียดเขา แต่มันทั้งเกลียดทั้งรัก ผมน้ำตาไหลลงจากหางตาเหตุการณ์ก่อนหน้ายังทำให้ผมเจ็บใจไม่หาย แต่

อืม

พยายามทำอะไรอยู่” เขาถามขณะยกมือมาเกลี่ยแก้มผม หน้าเขานิ่งไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนการกระทำ

กล้าๆหน่อยพี่อัยย์ อย่าคิดว่าผมจะสงสารนะ

“…”

จะให้หลับสักตื่นก่อน

แล้วร่างสูงก็ผุดลุกเดินออกไปไม่หันกลับมามองผมอีกเลย



***

 

ทุกคนพอเดากันออกรึยังคะว่าพี่อัยย์ทำอะไรไว้?ราอยากจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีคนดีนะคะ5555 และทุกคนสมควรจะแก้ปมที่ตัวเองสร้างขึ้นกันมาเอง คือเรื่องนี้ปมไม่เยอะเลย แต่ตัวละครเองที่ทำให้มันวุ่นวาย

บอกเลยถ้าเราเป็นวิศ เราก็แค้นค่ะ ปมจริงๆ เราว่าทุกคนน่าจะเข้าใจวิศมากขึ้น คือหลัวเด็กนางอยากให้พี่อัยย์รู้ว่าตอนนั้นนางเป็นไง รู้สึกยังไงอะค่ะเข้าใจมะ ฮุก 

ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ แต่อย่าพึ่งเบื่อกันเลยน้า แง้


#จองรักJ


(บอทชุ้นใช้ดิสคู่กันพอดีเรยเอ๊าะ)

@TRAVISXNDL

@AIXNDL


ช่วงนี้อัพถี่ค่ะเดี๋ยวเปิดเทอมแล้ว ฮือ55555

โอ้ยแก ทารุณมากอะ เดี๋ยวจะค่อยๆเฉลยปมแล้วนะคะต่อจากนี้

ทำไมหลัวเด็กมันแค้นขนาดนี้ก็รออ่านกัง อิอิ พี่อิงค์เริ่มมาละ

คิดว่าหลังจากนี้ตัวละครจะเริ่มทยอยออกมากันแล้วล่ะอย่าพึ่งเบื่อกันน้า

ป.ล.แอบอธิบายไอ้สร้อยคอไม่ถนัด ดูภาพเอาโนะเผื่อใครนึกไม่ออก

โอ้ เรามีวีดีโอฟิคด้วยนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า//-//


#จองรักJH

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2366 Mmaaeebb (@beam-ntp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 02:52

    คือพึ่งมาอ่าน ไม่ทันอะไรใครเขาหรอกแต่อยากมาบอกความรู้สึกเราค่ะว่าไรท์โครตเก่ง ทำไมแต่งออกมาได้ขนาดนี้ แบบเราอ่านแล้วอินจมดำดิ่งแล้วก็เก็ทเข้าใจตัวละคร ขอชื่นขมจากใจแม้ว่าจะมาข้าไปหน่อยนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคเข้มข้นขนาดนี้ขอบคุณค่ะ

    #2366
    0
  2. #2350 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 22:56
    แต่ชุ้นคิดว่ามันเกินไปรึป่ะอีวิศ แกยังไม่ตายเน่!!!
    #2350
    0
  3. #2251 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:24
    ชั้นรูสึกถึงมุมนารักๆของวิศว่ะ

    เอาตรงๆปะ นี่อยู่ทีมวิศมาตลอดเพราะวิศจริงๆแล้ว เปนคนน่าสงารระดับหนึ่ง นางดูจัดการปัญหาตัวเองไม่ได้อ่ะ 

    สวนพี่อัยย์เหมือนเป็นคนที่ยังทำอะไรไม่ถูก
    #2251
    0
  4. #2215 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:42
    แก้ปมกันสักที พี่อัยย์ลุกขึ้นมาสู้หน่อยดิวะ
    #2215
    0
  5. #2121 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 14:37
    ในตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็ก เพราะเป็นเด็ก.......... เรื่องแบบนี้
    พอโตขึ้นมันก็เปลี่ยนแปลงไป แต่หัวใจไม่ได้เปลี่ยนแบบนัน้?
    รักแต่ไม่อยากให้อยู่ด้วย ได้หรอ ทำได้หรอวิศ 
    ทั้งรักทั้งเกลียดรึยังไง ให้ตายเถอะ
    #2121
    0
  6. #2022 yongjaeye (@yongjaeye) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:22
    สงสารวิศนะ สงสารอัยย์ด้วยย ทีมใครดีอ่าาาา ทีมชินล่ะกัน 555
    #2022
    0
  7. #1792 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 19:44
    อัยย์ร้ายมาก แต่ตอนนี้ธาวิศร้ายยิ่งกว่า
    #1792
    0
  8. #1738 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 00:50
    พี่อัยย์ตอนเด็กร้ายอ่ะ แต่เข้าใจวิศนะมันคงฝังใจอ่ะ พี่ที่เรามองว่าดีมาตลอดจะฆ่าเราแบบนั้น
    #1738
    0
  9. #1497 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:25
    พี่อัยย์เคยทำแสบไว้ไง แต่ทำตอนเด็ก พอวิศโตก็ขอทำคืนบ้าง แต่โตแล้วทำได้มากกว่าไง พี่อัยย์ก็ต้องทนไปน้าค้าาา สงสารแหละแต่ชอบ ทรมานดี 5555555555
    #1497
    0
  10. #1076 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 12:26
    อัยย์ตอนนี้เหมือนวิศตอนนั้นเลย ตอนเด็กน้องยอมพี่อัยย์ ตอนนี้วิศก็ทำให้พี่อัยย์รักทำให้พี่อัยย์ยอม ฮือออสงสารทั้งสองคนเลย
    #1076
    0
  11. #1075 tong1230 (@tong1230) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:57
    สาดิสมากค่ะ ชอบบ
    #1075
    0
  12. #1074 ____sunp____ (@arthip-n) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    จะสามารถเขินกับคู่นี้ได้ตอนไหน ฮืออออีนังวิศ ไม่รักพี่เค้าหรอ ห๊ะ!!
    #1074
    0
  13. #1073 ppwm01 (@ppwm01) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    อมกกกกกเลือดพุ่ง
    #1073
    0
  14. #1072 Fangg_l (@Fangg_l) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 16:05
    เข้าใจปมของทั้งคู่ขึ้นมาแล้วค่ะ และนี้ปวดใจแทนนุ้งอัยย์ไปอี๊ก ฮื่อออออออ แต่วิศสมควรแค้นอะ ที่น้องทำงี้ก็ขอให้เข้าใจกันเร็วๆดีๆเด้ออออ
    #1072
    0
  15. #1071 Tzabuzabu (@Tzabuzabu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:41
    ขอแบบธาวิศสักคน(?)4555555555
    #1071
    0
  16. #1070 AOM'AT99 (@aom412) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:01
    มาดีเร็วๆน้าค้างมากเยยยย 55555
    #1070
    0
  17. #1069 tel66027939392 (@tel66027939392) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 05:57
    ว้ายย รู้สึกยังไงไม่รู้สิ ค้างนิดๆน่ะเนี้ย คัทเถอะ555 รอตอนหน้าอัพค่ะ สู้ๆ
    #1069
    0
  18. #1068 apinisx_ (@apinisas) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:45
    ไม่สงสารใครแล้ว สวสารตัวเองคะ ปวดหัวปวดใจไปหมด ฮือออ
    #1068
    0
  19. #1067 DEVSIS (@devilsisters) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:41
    รู้สึกจุกมากับคำพูดของวิศ มันเหมือนเป็นการบอกว่าอัยย์ต้องเจ็บอยู่อย่างนี่แหละ เจ็บตลอดไป เจ็บไปจนตายเลย คือเรื่องตอนเด็กมันก็ดูเหมือนอัยย์จะเป็นเด็กไม่ดีอยู่พอตัวนะ แต่โตแล้ว ช่วงที่ห่างๆกันนี่มันไม่ได้ลดลงเลยสินะ ยังไงก็สงสารอัยย์อยู่ดี แต่ตอนสุดท้ายนี่ อะหืมมม เด็กดีอ่ะชดใช้สิ่งที่เคยทำมากับน้องหน่อย (เหมือนจะไม่เชียร์วิศนะ แต่ฉากหวิวนี่ช๊อบชอบ 55555555555555) ปล. เราไม่รู้คิดไปเองป่าว แต่เหมือนบาวครั้งวิศก็ใจอ่อนอ่ะ ใจอ่อนในความโหดร้าย แต่ปล่อยหลุดมือหลายทีอยู่นา
    #1067
    0
  20. #1065 Maki-San (@bluelin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    สับสนมากค่ะตอนนี้ จะทีมอัยย์ก็ไม่สุดจริง จะก้ำกึ่งว่าควรจะอยู่จนวิศพอใจ หรือควรออกไปให้เรื่องมันจบไปที ยังสับสนในความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ ไม่รู้ว่าควรไปต่อหรือหยุดก่อนที่จะเจ็บกันมากไปกว่านี้ดี แต่อยากเห็นฉากที่เขารักกันนะ ฮือ
    #1065
    0
  21. #1064 doctor1 (@meiivieaw1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    วิศไม่ได้รักอัยย์เลยหรอ เสียใจ
    #1064
    0
  22. #1063 lolipopz38 (@lolipopz38) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:38
    สางสารพี่อัยย์เจ็บปวดแทน ตอนนั้นทำเค้าไว้ก็รับกรรมไปนะพี่อัยย์ TT
    #1063
    0
  23. #1062 Nongne (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:34
    สงสารมากตรงไม่ได้รัก คือสรุปแบบว่าไม่เคยรักเลยหรอ เจ็บปวดอ่า
    #1062
    0
  24. #1061 อาจุมม่าไง (@saowaluk47tinew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    วิศโตแล่วใช้เหตุผลนะลูก สงสารพี่เค้า
    #1061
    0
  25. #1060 jsmt2804 (@phonnaree) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:23
    สงสารอัยย์ แต่วิศก็น่าสงสารตอนเด็กอัยย์เคยแกล้งวิศ พอโตมา วิศก็เอาคืนอัยย์แต่เอาคืนแรงไปหน่อยมั๊ย ช้ำหมดแล้วนายเอกฉันน
    #1060
    0