NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 2 : ธาวิศจองอัยย์ 01 : : เจ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    5 ม.ค. 61


; ภาพ TUMBLR
เพลง YOUTUBE ;



EP 01

: : จองครั้งที่หนึ่ง : :

 


ฟันแล้วทิ้ง?”

ไม่เข้าใจ แต่ผมก็ไม่อยากจะถามอะไรกับธาวิศตอนนี้ และอย่ามามองกันด้วยสายตาแบบนั้น ผมไม่ชอบผมแอบคิดในใจเมื่อนัยต์ตาสีดำแสนคมกริบนั่นจ้องมาไม่เลิกด้วยแววตาที่ประณามเหมือนผมกระทำเขา

ขอพี่อยู่คนเดียวหน่อยเถอะนะ

“…”

ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย...ยิ่งดี

ไม่รู้คิดไปเองไหม ผมเห็นตาคมนั่นมีแววรุนแรงขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนมันจะหายไป

พี่รู้ว่าธาวิศไม่ได้ตั้งใจ ผมยืนยันคำเดิมและนั่นเรียกแววตาแสนรุนแรงที่ไม่พอใจของธาวิศให้มันชัดขึ้น

มีหูไว้ทำไม

“…”

ฟังหน่อย

“…”

ปากตอนโดนขยี้ก็นุ่ม ทำไมตอนพูดแข็ง?”

อย่ามาตั้งคำถามแบบนั้นใส่กันจะได้ไหมล่ะ ผมไม่ใช่คนที่จะสู้คนอะไรเลยเก่งแต่ทำนิ่งมากกว่าทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

 ไม่อยากพูดด้วยแล้ว.... ผมก้มลงบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาโดยไม่ตอบคำถามที่ทำให้หน้าร้อนของเขา แต่ธาวิศก็ยื้อเอาไว้ซ้ำยังดึงแรงๆจนทำให้ผมถลาเข้าไปหาอกแกร่ง และเขาก็ตวัดกอดรัดเอวผมไม่ให้ดิ้นหนี ผมเม้มริมฝีปากแน่น

เอาเวลาไปง้อแฟนวิศเถอะ

ธาวิศเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆตอนผมพูดคำนั้น ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

มีประโยชน์กว่าการมาบังคับใจคนอื่นนะ ไปหาคนที่เขาแคร์จะดีกว่าไหม

จะบอกว่าพี่ไม่แคร์?”

“…”

โดนกระแทกจนเดินไม่ได้ขนาดนี้ไม่แคร์เลยใช่ไหม

ผมเม้มริมฝีปากแน่น เริ่มไม่ชอบใจกับคำพูดของเขาและสายตาผมมันก็แข็งกร้าวขึ้นมา ธาวิศตาเป็นประกายเขาคว้าคางผมด้วยท่าทางที่ดูรุกราน

พึ่งรู้ว่าเถียงเป็นกับคนอื่นเขาเป็นด้วย เห็นวันๆเอาแต่เดินยิ้มไปยิ้มมา น่ารำคาญ

เขาพูดในระยะที่ชิดมาก และมันไม่ปลอดภัยเลยสักนิดเพราะผมเปลือยอยู่ และไม่เข้าใจว่าเขาจะมายุ่งกับชีวิตของผมทำไม

ปล่อย...

ผมเค้นเสียงบอกเขา ธาวิศมองใบหน้าผมอยู่นานก่อนจะพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด 

ตามใจ

ความเจ็บหนึบที่ปลายคางหายไปเมื่อเขายอมปล่อย ธาวิศเดินไปหยิบผ้ามาให้ผมก่อนยื่นมาให้

ไปสิ

“…”

 

 

@หลายวันต่อมา


อัยย์ วันนี้ไปว่ายน้ำไหม

ชิน เพื่อนชมรมว่ายน้ำและเพื่อนสนิทไม่กี่คนเอ่ยทักผมที่หันไปหาเขาก่อนจะพยักหน้า

ไป

เออ โรมมันรออยู่นั่นอ่ะ

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปที่ชมรมพร้อมกับชิน เมื่อมาถึงผมก็เปลี่ยนชุดพร้อมเอาน้ำรดหัวให้พอเปียกแล้วเดินไปทางสระกว้างของมหาลัย บางทีก็ไปแข่งบ้างแต่ส่วนใหญ่ว่างๆก็มาว่ายเล่นพอให้หายเหนื่อยและสบายใจมากกว่า ยิ่งจากช่วงหลายวันมานี้

 ถ้าถามถึงธาวิศ ผมเจอเขาบ้างตามมหาลัยแต่เราก็ไม่ได้เอ่ยทักอะไรกัน จริงๆเป็นผมที่พยายามเลี่ยงเขาด้วยนั่นแหละ

ผมลงมาในน้ำ กระแสเย็นเวียนเข้าสู่ร่างกายตอนเริ่มว่าย ในตอนที่กำลังผุดๆว่ายๆ อยู่ๆแรงโถมกอดจากด้านหลังก็ทำให้ผมเอี้ยวตัวไปมอง ใบหน้าหล่อส่งรอยยิ้มจนเห็นเขี้ยวมาให้

เล่นไรเนี้ยโรม

โรม เป็นหนึ่งในเพื่อนที่สนิทกันในกลุ่มผม เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งและหล่อสุดๆ เรียกว่าหล่อมาทั้งชีวิตเลยแหละ นิสัยก็เงียบๆหน่อยแต่กะล่อนพอตัว สาวกรี๊ดเพียบเลย

ก็เห็นหลังขาวๆนึกว่าสาวที่ไหนเลยเข้าชาร์จ

ผมกวักน้ำใส่เขาที่พูดแบบนี้ โรมว่ายมาอยู่ข้างหน้าผม 

วันนี้ไปเที่ยวกัน วันเกิดชินมัน

ผมขมวดคิ้ว พรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ

เห็นบอกเปลี่ยนเพราะมันไม่ว่าง

ผมพยักหน้าแล้วยิ้มให้เพื่อบอกว่าจะไป หลังจากนั้นเราก็ว่ายน้ำเล่นกันสักพักก็ขึ้นกัน ตอนซักประมาณหนึ่งทุ่มเราก็ไปที่บ้านของชิน ปาร์ตี้ริมสระน้ำพร้อมเครื่องดื่มเสียงเพลงดังๆ น้ำเมาก็ไม่พ้นผมถือจิบมันเป็นพักๆ จนตอนชินเดินมาหาเพื่อจะแกล้งนั่นแหละ และเป้าหมายแรกของเขาน่ะพุ่งมาที่ผมเลย!

อัยย์ดื่มหน่อย!”

นั่นไงล่ะ คาดไว้ผิดที่ไหน ผมยิ้มแห้งแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ บอกเลยว่าตั้งแต่เกิดเรื่องธาวิศ ผมเข็ดเรื่องการดื่มสุดๆ

ไม่เอาอ่ะ ดื่มไม่เก่ง

เห้ย รู้น่า เดี๋ยวไปส่ง นี่ไงผัวมึงก็อยู่นี่ ชินว่าพร้อมเพยิดหน้าไปด้านหลังผมซึ่งก็คือโรมที่ยิ้มนิดๆ ใช่ว่าไม่รู้ว่าโรมคิดยังไงกับตัวผม เขาเป็นผู้ชายตรงๆ โรมเคยบอกชอบผมแต่ผมก็ปฏิเสธไปเพราะคิดแค่เพื่อนเท่านั้น แต่เพื่อนทุกคนก็ยังเชียร์แซวเราสองคนอยู่ดีเพราะโรบอกจะตามจีบจนกว่าจะเลิกชอบ

ไม่เอา

อัยย์ ไม่รักเค้าเหรอ อัยย์อะ ชินทำเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วยังมีการทรุดลงพื้นทำหน้าทำตาร้องไห้

ถ้าอัยย์ไม่ดื่ม ก็ไม่สนุกสิ ดิ้นหน่อยเพื่อน!” เสียงเพื่อนคนที่เหลือเริ่มยุยงอีก ผมพรูลมหายใจก่อนจะรับแก้วเหล้าขึ้นมาจ่อริมฝีปากอย่างจำยอม รสขมปร่าบาดลงคอและวิ่งพล่านทั่วร่างกายเหมือนยาพิษ

ให้ตาย!เหมือนวันนั้นไปอีก นี่ชงเข้มสุดๆเลย!

ผมวางแก้วลงโต๊ะแล้วเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนหยดน้ำ หัวเริ่มหมุนน้อยๆ และเมื่อเป็นแบบนี้ผมจะไม่ดื่มอะไรอีกเด็ดขาด

ไหวไหมวัยรุ่น โรมเอ่ยแซวยิ้มๆ ผมส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็ส่งรอยยิ้มเพื่อจะบอกว่าสู้ไป ผมนั่งนิ่งๆอยู่สักพักก็ง่วง

โรม ถ้าเป่าเค้กเรียกหน่อยนะ

มึนเหรอ

อื้อ

ผมครางงึมงำในลำคอก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน นอนสักพักอาการมึนน่าจะหายไปบ้างผมคิดแบบนั้น ….

...

....

......

ผลั่ก!

หมับ!

เสียงอะไรสักอย่างที่ล้มและแขนที่ถูกกระชากขึ้นทำให้ผมลืมตาขึ้น ร่างถลาด้วยความตกใจจนมันไปกระแทกกับอกแกร่งของคนตัวสูง ผมเงยหน้าเพ่งตามอง

“…”

“…ฮะ...

ไม่แคร์จริงจัง?”

ธาวิศ... ผมขมวดคิ้ว ลืมไปว่าธาวิศก็รู้จักกับชิน พอเหลือบมองก็เห็นโรมที่ยันตัวขึ้นมาจากพื้น ใบหน้าหล่อตึงเรียบ

นึกว่ายอมให้ ที่แท้ชอบโดนกระแทก?” สายตาดูถูกส่งมาให้ ผมเม้มริมฝีปากแน่น แล้วสะบัดธาวิศออกก่อนเดินกระแทกไหล่คนตัวสูงหนีเขาเป็นจังหวะที่สายตาเห็นลลิตยืนอยู่อีกฟากของสระ

หมับ!

แขนถูกจับ ผมหันไปหาธาวิศ สะบัดออกแล้วผลักอกเขาด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก ผมหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ปกติใจเย็นมากแท้ๆแต่พอมาเจอธาวิศเหมือนเขาจะทำลายมันลงไปซะหมด

เขาตวัดแขนมากอดรั้งตัวผมที่ดิ้น เราผลักกันไปมาเหมือนเพื่อนสมัยเด็กที่ทำความผิดร้ายแรงใส่กัน ซึ่งจริงๆแล้ว อันที่จริงผมรู้ว่าเคยทำอะไร

วิศ

หลับไปแบบนั้นได้ไง

แล้วมายุ่งอะไรกับพี่

ทำเป็นบ่นเดี๋ยวจับขยี้ปาก

ขู่... ทำไมชอบขู่...

ทำอะไรเกรงใจแฟนตัวเองหน่อย

หึ

ธาวิศแค่นหัวเราะเหมือนตลก เป็นแบบนี้สงสัยจะยังไม่คืนดีกันและจะผิดไหมถ้าผมคิดว่าธาวิศกำลังทำแบบนี้ประชดลลิตอยู่เหมือนกับที่เขาปล้ำผมเพราะอยากจะให้ลลิตเข้ามาเห็นนั่นแหละ ผมผลักเขา และอยู่ดีๆคนตัวสูงก็ปล่อยออกกะทันหันแต่เนื่องจากผมผลักเขาแรงทำให้คนตัวสูงสะดุดและตกลงไปในสระ

ตู้มมมมมม!

หัวใจผมสั่น

เพราะธาวิศว่ายน้ำไม่เป็น! ผมไม่รอช้ารีบกระโดดลงตามไป วินาทีที่น้ำปะทะโดนร่างกาย ผมลืมตาในน้ำแล้วว่ายเข้าไปหาคนที่ก้นสระจนเมื่อถึงตัวเขา อยู่ดีๆคนที่ตะเกียกตะกายก็หยุดแล้วหันมาหาผม เขากระชากปลายคางผมก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาพร้อมพาร่างเราสองคนขึ้นเหนือน้ำ!

ซ่า!

เราขึ้นมาเหนือน้ำแต่ธาวิศยังไม่หยุดจูบ ผมทั้งตกใจและอึกอักทำอะไรไม่ถูก รู้สึกได้ถึงสายตาคนมากมายที่จ้องมองมา และเมื่อหันมาสบตากับธาวิศก็เห็นเขากำลังส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้

หยุ-อื้อ!!” ผมคำรามในลำคอแต่ธาวิศก็ไม่ยอมปล่อย เขาขบเม้มจนกลีบปากผมยื่น ผมหน้าร้อนรู้สึกอยากหายไปจากตรงนี้ เขาโน้มใบหน้ามาที่ใบหู

ไม่หยุด ไม่เจ่อไม่หยุด

และเขาก็ทำจริงๆ ทุกคำทัดทานถูกปลายลิ้นแฉะกวาดต้อนและดุนดันให้ลงลำคอ ปลายลิ้นที่พรากสติด้วยสัมผัสแสนช่ำชองท่ามกลางอากาศที่เริ่มหนาวเหน็บและเสียงโห่ร้องมากมายที่น่าปวดหัวทำให้ผมกำลังจะหมดลมหายใจเมื่อถูกยาพิษชนิดร้ายแรงกวาดต้อนไปทั่วโพลงปาก

ร่างสองร่างที่เปียกแนบสนิทจากอ้อมกอดดั่งคุกที่บังคับให้ร่างกระแทกจนเจ็บ

หมับ!

ร่างผมถูกกระชากออกจากร่างสูงอีกร่าง อ้อมกอดที่แกร่งไม่ต่างกันโอบผมอย่างเบามือแล้วพาว่ายขึ้นฝั่ง เพียงเสี้ยวหน้าของเขาก็ทำให้ผมจำได้

หนาวไหม เสียงทุ้มถามพร้อมใช้นิ้วโป้งปาดที่มุมปากผมที่มีน้ำสีใสออก ผมสบตาโรมที่ยังคงเดาอะไรไม่ได้ และเมื่อเราสบตากันเรียวปากบางก็คลี่ยิ้ม

กลับใช่ไหม

แต่เขามักเดาตัวผมออกเสมอ... ผมพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ

ความหวิวและสัมผัสหนักๆที่แสนร้อนผ่าวยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก มันเรียกให้สายตาเหล่ไปมองคนในสระที่ว่ายขึ้นอีกฝั่งโดยมีผู้หญิงของเขาเดินเข้าไปหา

ธาวิศเสยกลุ่มผมสีดำสนิทของเขาขึ้นด้วยท่าทางที่ดูนิ่งสงบ ทุกสายตามองมาที่เรา เราสองคน เราที่มีคนข้างตัว... และเพียงแค่ตาเรียวที่แสนดุคู่นั้นหันมามองผมกลับก็ทำให้ใจกระตุก

ไม่อยากเจอธาวิศ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวแล้ว

ลมของแอร์ภายในรถของโรมทำให้ผมกอดตัวเอง เบาะที่นั่งของเขาเปียกเพราะผมจนแอบรู้สึกผิด แล้วผมไม่รู้จะคิดคำตอบให้กับคนทางบ้านยังไงที่กลับสภาพนี้ ยิ่งกับคุณพ่อผมยิ่งกลัวเพราะท่านเป็นคนที่ดูนิ่งๆเย็นชา แม้ท่านจะใจดีกับผมมากก็ตามแต่ถ้าใครได้มาเจอท่านตอนโดนดุก็ต้องกลัวเวลามีชนักติดหลังแบบนี้แน่นอน

ถนนข้างหน้าคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อมันใกล้ถึงบ้านของผม โรมเหล่มองผมน้อยๆ

เฮ้ย กระสือ

อยู่ดีๆเขาก็โยนมุกแบบนั้นขึ้นมาตอนติดไฟแดง ผมหันไปหัวเราะให้เขาน้อยๆ โรมยิ้มกลับมาก่อนจะผงะ

เห้ย พรายน้ำ!”

พรายน้ำอะไรหล่อขนาดนี้ ผมตีคิ้วถามเขา โรมเลิกคิ้วแล้วยีหัวผมจนต้องเอียงหลบ

พูดอะไรไม่ดูสภาพตัวเอง ยังกับลูกหมาตกน้ำ

ฮึ

มุกที่ดูฝืดแต่ทำให้รู้สึกอึดอัดน้อยลงของโรมทำให้ผมรู้สึกดีเสมอแต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่จะคบเป็นแฟนสักทีจนน่าแปลกใจ หรืออาจเพราะ ผมปิดกั้นตัวเองก็ไม่รู้ ความคิดแล่นไม่นานบ้านหลังใหญ่ที่ผมรู้จักดีก็ทำให้ลงจากรถ

ขอบคุณนะ

เออ ไว้เจอกัน รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะ

ผมพยักหน้าให้คนตัวสูงแล้วเดินเข้าบ้านหลังใหญ่ ไฟในบ้านยังเปิดอยู่ คุณแม่กับคุณพ่อยังไม่นอนแน่ๆ.... ก็นะ มันยังไม่ดึกมากนี่นา

ทันทีที่เข้ามาภายในบ้านผู้หญิงตัวเล็กเจ้าของเรือนผมสีสว่างที่นั่งดูทีวีพร้อมในมือที่ถือน้ำผลไม้ก็หันมามองทันที

น้องอัยย์!ไปทำอะไรมาครับ!” เธอร้องอย่างตกใจแล้วเดินมาหาผม ผมได้แต่ยิ้มให้เธอแห้งๆ

โดนเพื่อนแกล้งน่ะครับ

คุณแม่ทำหน้าตกใจหนักกว่าเดิมก่อนจะเดินหายไปและไม่นานเธอก็กลับมาพร้อมผ้าขนหนูที่นำมาห่มให้ร่างผม

งั้นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยเราน่ะ

เธอว่าด้วยใบหน้ากังวลเพราะผมเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอ ชอบป่วยง่ายภูมิต้านทานน้อยเธอเลยห่วงมากกว่าปกติ นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ผมไม่ค่อยมีนิสัยผู้ชายเลย

ป้อนยังไม่นอนเหรอคะ... น้องอัยย์

เสียงทุ้มต่ำแสนเย็นดังขึ้นด้านหลังเรียกคุณแม่ อ่า แม่ผมชื่อ เจ้าป้อน น่ะครับ คุณพ่อท่านจะเรียกชื่อเลย ส่วนคุณพ่อผมชื่อ ราม  ผมรีบห่อตัวเองเข้าผ้าห่มเมื่อคุณพ่อเดินเข้ามาใกล้ คิ้วเข้มขมวด

ไปโดนอะไรมา

น้องโดนแกล้งน่ะค่ะ

คิ้วเข้มนั่นขมวดยิ่งขึ้นไปอีก ใครทำ

ผมเงยหน้า แค่แกล้งกันเล่นๆน่ะครับ คุณพ่ออย่าว่าอะไรพวกนั้นเลย

สาเหตุจริงๆ คือ คุณพ่อเป็นคนขี้หวงยิ่งกว่าอะไร ทั้งคุณแม่ ผม และพี่สาวเรียกว่าใครแตะแทบไม่ได้ ท่านเป็นคนสุขุมและนิ่งแต่ใจดีแถมหล่อและยังเท่อีกด้วยนะ ผมเคยแม้กระทั่งอิจฉาพ่อตัวเองที่มีความเป็นผู้ชายขนาดนี้ถึงตัวผมจะคบกับผู้ชายก็ตามและพอท่านดูออกว่าผมคิดมากท่านก็จะลูบหัวผมแล้วบอกแค่สั้นๆว่า

เหมือนแม่

เหมือนจะปลอบใจแต่ก็ดูหยาบเกินไปอยู่ดี ใช่ครับผมเหมือนแม่ทั้งหน้าตาและนิสัย ส่วนคนที่น่าจะได้คุณพ่อคงจะเป็นพี่สาวผม เธอมีนิสัยที่เงียบแต่ดูน่าค้นหาเอามากๆ เรียกว่าเจ้าเล่ห์น่าจะได้ ฉลาดและรู้ไปทุกเรื่อง

เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วทานยาด้วย คุณพ่อบอกเสียงเรียบก่อนจะเดินไปปิดทีวี

ทำอะไรคะ!กัปตันยูยังไม่จบเลยนะ!!” คุณแม่ร้องว่าพร้อมวิ่งไปตีแขนคุณพ่อที่หันมาตีหน้านิ่งกว่าเดิม

นอนเลย

คุณอะ!”

ผมหัวเราะให้คู่นี้ จริงๆท่านสองคนก็ยังไม่แก่มากเพราะตอนมีพวกผมก็แค่เกือบสามสิบเท่านั้น ยิ่งคุณแม่มีนิสัยที่ดูรั้นๆ ก็ยิ่งดูน่ารักเมื่อมาอยู่กับคุณพ่อที่เงียบๆหน่อย

ผมเดินขึ้นบ้านเข้าห้องตัวเองเพื่อจะเปลี่ยนชุด พอเข้าห้องน้ำล้างตัวออกมาก็เจอกับพี่สาวที่เกาะอยู่ที่ขอบประตูห้องด้วยใบหน้าราบเรียบ

น้องอัยย์โดนแกล้ง

เธอเหมือนคุณพ่อจริงๆนั่นแหละ...

ผมยิ้ม แค่เล่นๆกันน่ะ นอนเถอะนะ

...ถ้าน้องอัยย์ไม่สบายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ

ทำตัวน่ากลัวไปได้น่า นอนเถอะค่ะ ผมเดินเข้าไปหาแล้วลูบหัวเธอเบาๆ ผมและเธอห่างกันแค่ปีเดียวแต่เธอก็มีนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่เอามากๆ แล้วผมที่เด็กสุดในบ้านก็โดนโอ๋ทั้งบ้านนี่ไงล่ะ หัวกลมพยักหน้า

นี่ยาของน้องอัยย์เธอชูเม็ดยาขึ้นมา ผมรับมา

ขอบคุณค่ะ ฝันดีนะ

“…”

หือ?

ปกติพอผมบอกแบบนี้เธอจะบอกฝันดีกลับแล้วเดินกลับห้องนี่... แต่นี่เธอยังยืนจ้องหน้าผมไม่เดินไปไหนจนผมต้องเลิกคิ้วขึ้น

มีอะไรคะ?”

ไม่มีอะไรแน่นะ เธอถาม

ผมเม้มริมฝีปากก่อนจะพยักหน้า เธอจ้องหน้าผมอยู่พักหนึ่ง แว้บหนึ่งผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรจะพูดแต่เธอก็พยักหน้าเหมือนไม่มีอะไร

ฝันหวานค่ะเธอยิ้ม ผมก็ไม่เซ้าซี้เธอจึงยิ้มกลับแล้วปิดบานประตูลง

ผมล้มตัวลงที่เตียง หวนคิดถึงเรื่องวันนี้และหลายวันก่อนหน้าก็ทำให้ปวดหัว ผมหวังว่าคงไม่ต้องเจอธาวิศอีกสักพักเพราะถ้าเขาบังคับผมอีกผมก็ไม่รู้จะปฏิเสธเขายังไง ไฟในห้องถูกดับลงจากผมที่เข้านอน

อากาศเย็นๆในห้องทำให้เริ่มเคลิ้มช้าๆ

ตึง!

เฮือก!

ผมสะดุ้งจากที่เคลิ้มๆจะหลับ เสียงทุบหน้าต่างที่ระเบียงทำให้หันไปมองอย่างรวดเร็วก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างสูงที่ยังอยู่ในสภาพที่เปียก ใบหน้าหล่อในมุมมืดเต็มไปด้วยความรุนแรงจนทำให้เกิดความลังเลที่จะไปเปิดประตูให้เขาเข้ามา

ตึง!!

เขาทุบมันแรงขึ้นจนทำให้ต้องรีบตัดสินใจลุกแล้วเปิดประตูให้ในที่สุด ธาวิศก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาถอดเสื้อของเขาออกจากตัวแล้วเหวี่ยงไม่ดูทิศทาง ย่างเท้าไปกระชากตู้เสื้อผ้าผมออกแล้วหาเสื้อที่เขาพอจะใส่ได้ออกมา ผมที่ปกติเป็นคนชอบใส่เสื้อใหญ่กว่าตัวเองเพราะมันสบายกว่าอยู่แล้วจึงทำให้ธาวิศหาไม่นานนัก ส่วนกางเกงเขาหยิบเอาขาสามส่วนผมไปแล้วเดินหายไปที่ห้องน้ำ

ผมพึ่งภาวนาขอให้ไม่เจอเขาเมื่อกี้เองไม่ใช่รึไง

ไม่นานคนตัวสูงก็เดินออกมา ผมเม้มริมฝีปากหันหน้าหนีคิดว่าจะปล่อยให้คืนนี้ผ่านไปเงียบๆ

ทำไมไม่ลงไปหา?” น้ำเสียงหาเรื่องดังพร้อมธาวิศที่ก้าวเข้ามาหา ผมมองเขาด้วยความกลัวอย่างไม่ปิดบัง

ไม่ลงไปหา?

“…”

อย่ามาทำไม่รู้เรื่อง

ก็คนมันไม่รู้เรื่อง และที่เงียบก็เพราะไม่รู้จะพูดตอบกลับยังไง

มาทำไมเหรอ ผมเลือกที่จะถามเขาและไม่ตอบคำถาม ธาวิศกระตุกยิ้ม

บอกมาก่อนสิว่าทำไมไม่ลงไปหา

“…ไม่รู้

ธาวิศเอียงหน้ามองเหมือนจะมองหาความจริงก่อนจะทำเหมือนนึกอะไรออก เขาสบถ

อิงค์แม่งกวนตีน….”

พี่อิงค์อายุเยอะกว่านะ ผมเอ่ยเตือนอีกคนด้วยโทนเสียงเรียบๆเมื่อรู้สึกไม่ดีเมื่อธาวิศพูดถึงพี่สาวตัวเองแบบนั้น ตาดุตวัดมาแล้วเดาะลิ้น

ทะเลาะกับลิตมาแล้วพ่อไม่ให้เข้าบ้าน

“…”

ลลิตคงปล่อยให้อยู่ที่คอนโดเลยออกมาพอจะกลับมานอนบ้านก็โดนอาหนึ่งไม่ให้เข้าสินะ

วิศนอนกับพี่ก็ได้…”

ยังไงเขาก็ยังคงเป็นน้องชายผมจะไล่ให้กลับไปก็ยังไง ธาวิศพยักหน้าแล้วขึ้นมาบนเตียงผมจึงขยับร่างออกเพื่อให้เขามีที่นอน

ฮัดชิ่ว!”

ผมมองเขาเล็กน้อย จริงๆ เขาก็น่าจะกินยา จมูกโด่งนั่นแดงระเรื่อ ผมเดินออกมาเงียบๆ หยิบยาจากตู้ด้านล่าง

อาการหนักเหรอ

เสียงทุ้มที่แสนเย็นทำให้ผมชะงักแล้วหันไปหาคุณพ่อที่ยืนอยู่ ท่านเดินเข้ามาใกล้แล้วเอามืออังหน้าผาก

รุ่มๆนะน้องอัยย์

ครับ อัยย์ไม่เป็นไร ผมยิ้มให้ท่าน

หาหมอไหมครับ

ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ท่านมองผมอยู่ชั่วครู่ก็ไม่เซ้าซี้ต่อเพียงลูบหัวบอกให้นอนพักแล้วเดินเข้าห้องท่านไป ผมเดินกลับมาที่ห้องพร้อมน้ำและยา วางแก้วบนหัวเตียงแล้วเขย่าไหล่กว้าง

ร่างสูงขยับพลิกมาหาช้าๆ ตาคมที่ชวนอึดอัดปลายขึ้นมาที่ใบหน้าผม

กินยานะ

ธาวิศพ่นลมหายใจแรงๆ ไม่กิน

นอกจากจะโมโหร้ายธาวิศยังไม่ชอบกินอะไรขมๆ แล้วก็ดื้อมากพอสมควรเวลาไม่สบาย

ไม่สบายนะ

อย่าเซ้าซี้ เสียงต่ำบอกแล้วหันกลับไปนอนต่อ ก็ไม่ได้อยากสนใจเท่าไหร่ แต่ใจผมก็บอกให้ดูแลน้อง อาจเพราะเรื่องเมื่อนานมาแล้วทำให้ผมรู้สึกผิดต่อเขาก็ได้

วิศ กินเถอะนะ

“…”

วิศ

“…”

วิศ กินหน่-!”

ฟึ่บ!

ตัวผมแข็งเมื่อถูกธาวิศตวัดผ้าห่มออกแล้วกระชากแขนให้ล้มลงที่เตียงใต้ร่างสูงที่พลิกขึ้นมาคร่อม ยาในมือหลุดออก

งั้นกิน

เขาไล่สายตาไปทั่วและไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกันแน่ ตาคมแข็งกร้าวแต่เจ้าเล่ห์บอกไม่ถูก มือหนาเอื้อมไปหยิบเอายาขึ้นมาแล้วโยนใส่ปากในขณะที่อีกมือก็จับแก้วน้ำกรอกตาม ก่อนทั้งหมดนั่น จะถูกส่งต่อมาให้ผม

ด้วยปากของธาวิศเอง เขากระแทกลงมาจนทำให้เจ็บริมฝีปากอ้าออกรับของเหลวและรสขมแปร่งลงคอ ผมหลับตาปี๋ดันไหล่กว้าง ปลายลิ้นชื้นดันเม็ดยาลงลำคอ ผมเด้งตัวลุกขึ้นเพราะความขมของยาก่อนจะเจ็บเมื่อจมูกชนเข้ากับหน้าของธาวิศที่ยังไม่ถอยออก

ริมฝีปากชื้นบดเบียดกดย้ำจนกระทั่งเม็ดยาหายลงไปธาวิศจึงผละออก ผมยกหลังมือเช็ดริมฝีปากพร้อมหอบหายใจ รู้สึกอยากดุด่าเขาที่ทำอะไรแบบนี้แต่เมื่อสบตากับตาเรียวสีดำสนิทก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

ขมไหม

“…”

อย่าแสดงอาการให้มากว่ากลัว ผมบอกตัวเองแบบนั้น ความเจ็บปวดวันนั้นกรอกลับเข้ามาในหัว สัมผัสเจ็บจี๊ดที่ทิ้งร่องรอยให้ไม่ไปเรียนสามวันเต็มทำให้ผมหดหน้าหนีใบหน้าหล่อที่เคลื่อนต่ำลงมาหา

ถาม

กึด!

เรียวปากบางกัดเข้าที่ใบหูเหมือนเร่งคำตอบ ขนผมลุกชันทั้งตัวทำได้เพียงสะบัดหน้าออกมองเขาด้วยสายตาที่ผลักดันแล้วพรูลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนตอนตอบคำถาม

ขม

ธาวิศหัวเราะในลำคอ ถึงไม่ชอบไง

“…แต่

จะเอาต่อ?” เขาเลิกคิ้วถามนั่นทำให้ผมงับปากลงทันที ปลายลิ้นสีสดแลบออกมาเลียที่ริมฝีปากของเขาอย่างช้าๆ พร้อมแววตาวาววับในความมืด ผมส่ายหน้ารัวแล้วดันเขาแรงขึ้นก่อนแรงทั้งหมดจะกลายเป็นศูนย์เปล่าเมื่อถูกกดลงเตียง และยังไม่ทันได้ต่อต้านเขาก็กัดงับที่ริมฝีปากล่างผมขบเม้มแล้วดึงมันจนยื่นออกยาวโดยที่สายตาเขายังล็อกอยู่ที่ใบหน้าผมอยู่

ผมตัวสั่น ผมกลัว ผมไม่ชอบ ขอบตามันร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังถูกรังแกจากคนเด็กกว่า ทั้งใจที่บีบรัดว่าทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องเพราะเขามีแฟนอยู่แล้วมันยิ่งทำให้ผมอยากร้องไห้ที่มาโดนกระทำเช่นนี้

Rrrrrr

เสียงโทรศัพท์ที่หัวเตียงทำให้ธาวิศหันมองเหมือนผม หน้าจอขึ้นชื่อว่า ลลิต ใจผมสั่นก่อนจะพยายามทำให้สงบลง อย่างน้อยเขาก็คงไม่ทำอะไรต่อแล้ว

 ธาวิศเบนสายตามามองผมที่เม้มริมฝีปากที่สั่นระริกตัวเองทำเป็นมองไม่เห็นแล้วหลุบตาลงต่ำ รู้ว่าธาวิศขยับตัวไปหยิบโทรศัพท์มา เขากดรับ

ติ๊ด!

หึ

ผมกลัว

รู้ตัวไหมว่าน่าเอา?”

เพราะจริงๆแล้ว เขากดตัดสาย เขาไม่ได้กดรับ

 

 

 

 

150/150

มีคนทายถูกด้วยอะว่าน้องอัยย์เป็นลูก(ไอ้)พี่รามคนโฉดนั่นเอง555

โถ่ น้องอัยย์ของแม่น่าจะได้นิสัยรั้นๆของแม่มาบ้างนะคะไม่งั้นป่านนี้วิศหน้าแหกแน่นวล (?)

อะ ใครชอบความเถื่อนน้องวิศก็เม้นสกรีมเยอะๆนะฮับ

เม้นเยอะมาไวนะฮับ!

.. สำหรับใครที่ไม่รู้ว่ารามและเจ้าป้อนคือใคร หาอ่านได้นะคะ

พิมพ์ว่า แพ้รัก BJIN’ เนาะ

แต่ใครที่ไม่อยากอ่านก็ไม่อ่านก็ได้ค้าบ รู้เรื่องแน่นอน

#จองรักJH

 

 

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2370 baminz (@baminphu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:06
    เพิ่งจะได้มาอ่าน ชอบมากแนวนี้
    #2370
    0
  2. #2311 kingred88 (@kingred88) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 17:31

    เรากำลังจะตายเพราะนิยายของไรท์ค่ะ เป็นโรคหัวใจจ เเง้งงงงงงงง ชอบบบบบบบ

    #2311
    0
  3. #2232 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 11:35
    อยากกรี๊จิงๆ ดูสิ่งที่วิศทำสิ เป็นเรา เราก็ว่าไม่ไหวอ่ะT//T

    ปล.ครอบครัวอัยย์น่ารักมากกกกกก
    #2232
    0
  4. #2191 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:21
    ชอบก็บอกว่าชอบดิวะ
    #2191
    0
  5. #2144 Ginoza (@Auntonio) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 00:28
    โอ้ยยย อะไรมันจะเผ็ชเบอร์นี้ -////- แอบสงสารอัยย์นะจริงๆ โดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียววว!!
    #2144
    0
  6. #2138 TOKI_FALIKIT (@TOKI_FALIKIT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:59
    อัยย์น่ารักกก
    #2138
    0
  7. #2101 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:49
    อัยย์น่ารักอ่ะ แบบนิสัยแบบเนี้ย เรื่องที่สระนั่น ขอบคุณโรม
    แล้วก็นะมาหาถึงบ้าน เจอพี่สาวเขาด้วย.. 
    #2101
    0
  8. #1704 Shippers (@fairtn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:15
    วิศนางต้องการไรฟะ5555 แต่ถามย่าชอบมั้ย ชอบค่ะฮือ เขินมากกก ชอบผชลุคแบบนี้อะ แบดเว่อ
    #1704
    0
  9. #1480 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 19:15
    ชอบที่แบบน้องอัยน่ารักน่าดูแลแง้ เขิงงง แล้วพระเอกคืออยากจะจ้าใส่ดังๆ
    #1480
    0
  10. วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:32
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด
    #1144
    0
  11. #550 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:24
    หืมมมมอีพี่รามต้องอกแตกตายแน่ๆเลยคะ55555 ก็ว่ายุอาหนึ่งกะอาเอยยพอมาเจอแม่ป้อนกะพ่อรามนี่อีนี่ยิ้มปากฉีกถึงหูเลยค่ะกรีดดดดคิดถึงสุดๆๆอะ พี่อิงค์ต้องปกป้องอัยย์นะคะ เอ็นดูน้องอัยย์ น่ารักเหมือนคุณแม่เลยยยแต่หนูน่าจะเอานิสัยคุณแม่มาสักหน่อยน่ะค่ะรับรองวิศต้องสยบ55555 
    #550
    0
  12. #425 Maki-San (@bluelin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 02:25
    โอยยย ทำไมชอบวิศ
    รู้สึก้ป็นคนร้ายๆที่อบอุ่นนน
    #425
    0
  13. #417 peacex (@masaya1212) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 13:30
    ธาวิศคนเฬวอย่ารังแกพี่อัยย์ของชั้นนะ!!
    #417
    0
  14. #320 arthipnm (@arthip-n) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 07:09
    ชื่อป้อนเหมือนเราเลยเว้ยย ตกใจฮืออ5555
    #320
    0
  15. #314 งุงิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:23
    ผลผลิตของพ่อรามคนโฉดกับเจ้าป้อนคนน่ารักนี่เอง ระวังเถอะนังวิศ ทำลูกเค้าร้องไห้เสียใจ ระวังจะเจ็บตัว รู้จักพี่รามคนโฉดน้อยไปสินะ ถถถ
    #314
    0
  16. #68 ดี เอ อาร์ เค (@br1-1179) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:44
    เฮ้ยยยย น้องอัยยยยยย์คือลูกของป้อนนี่เอง ฮอลลลลลล กรี๊ดๆๆๆๆ
    #68
    0
  17. #53 _aLq5 (@_aLq5) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 09:30
    แงงงงงงง ร้าย ธาวิศแกมันร้าย
    #53
    0
  18. #51 jaykims (@lipzgross) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 22:23
    กรี๊ดดดดดด พ่อรามมแม่ป้อนน วิศนี่แบดมากกแต่ดี้ดี พี่อัยย์น่าจะได้นิสัยคุณแม่มาบ้างอย่าไปยอมน้องงงฮื่อ รอนะคะชอบมากก อ่านซ้ำไปมาหลายรอบมาก ชอบบบ
    #51
    0
  19. #50 paapiipang9794 (@pangpaapii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:29
    ธาวิศเเบดบอยมากเเงงงงง
    #50
    0
  20. #49 k_zxxus_ (@ononeikiumi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:05
    ธาวิศโอ้ยยยย อย่าทำพี่อัยย์ถ้าจะชอบพี่เค้าขนาดนี้ก็เลิกกับลลิตเดี๋ยวนี้!!! ไม่งั้นจะเชียร์โรมแล้วนะ555555 อัยย์ที่ได้เจ้าป้อนมาจริงๆ แต่น่าจะได้นิสัยรั้นๆมาบ้าง //พี่รามอยู่กับอัยย์แล้วละมุนอะ มีความพ่อแรงมากชอบบ555555555 //พ่ออัยย์โหดวิศจ๋ามาจูบลูกเค้ามากๆระวังพ่อเค้าด้วยนะ555555555
    #49
    0
  21. #47 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 17:19
    ฮือธาวิศคนเลว เชียรโรมอัยอะ #ทีมโรมเว้ย 55555555555
    #47
    0
  22. #45 jbwnikn ♡ (@beemmee2542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 23:11
    ธาวิศคนบ้าาาา รังแกพี่อัยย์อีกแล้วนะ ;-; //แต่ชอบ555555555555555
    กรี๊ดหนักมากกกกกโอ๊ยยยทสยถูกด้วยพ่อรามแม่ป้อนฮืออออ น่ารักกกกกมันอบอุ่นหัวใจมากค่ะ //วิศพูดอะไรอะะะะ พี่อัยยเขาเขินแย่ละมั้ง
    #45
    0
  23. #43 Stephaduke Madison (@Charleuraduke) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:19
    วิศคนแบดดด พี่อัยย์คนน่ารัก คิคิ เอะอะจับจูบตลอดเบบยบบ
    คิคิ สงสารพี่อัยย์ มาต่อไวๆนะไรท์ คิคิ
    #43
    0
  24. #42 -Airplane- (@-Airplane-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:07
    วิศพ่อคนแบดของแม่5555555
    #42
    0
  25. #41 DEVSIS (@devilsisters) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:02
    ธาวิศกับลิตนี่ยังไงอ่ะ เลิกกันแล้ว? ไม่งั้นวิศก็ไม่น่ากล้าจูบอัยในที่สาธารณะแล้วป้ะ ยังไงๆ ทำไมชอบรังแกพี่ แบดมากเลย แต่ชอบนะ #อ้าว 555555555555
    #41
    0