NEED LOVE จองรัก {JUNHWAN} *END*

ตอนที่ 14 : ธาวิศจองอัยย์ 13 : : บีบคั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    5 ม.ค. 61


EP 13

: : จองครั้งที่สิบสาม : :

 


 

 

คลิปนั่น...คือคลิปของลลิต...

ผมที่กลืนก้อนสะอื้นลงคอพูดอีกครั้งเผื่อธาวิศจะยังไม่รู้ว่าคลิปของผมคืออะไร แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉย

ที่กำลังเอากับคนอื่น?”

“…” ผมอึ้ง และยิ่งอึ้งกว่าเดิมเมื่อธาวิศยิ้มอย่างดูไม่แยแส

ไร้สาระ

จากนั้นเขาก็ก้มลงมาประกบริมฝีปากฝังลงแน่นที่ริมฝีปากผมที่เม้มอย่างพยายามไม่ให้เขารุกล้ำ ผมต่อต้านร่างสูงที่โถมกายเข้าหาแต่ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่แรงทุกอย่างที่ถูกกระชากตอบกลับมายิ่งเพิ่มความเจ็บปวดไปทั่วร่าง เสื้อผ้าถูกฉีกทึ้งออกราวสัตว์ร้าย ธาวิศถอดเสื้อตัวเองออกพร้อมทั้งปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวผม

รสจูบที่แฝงมาด้วยความร้ายกาจคล้ายจะลงโทษผมให้เข็ดหลาบจนชาไปทั้งแถบ ผมพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอแต่ก็หลุดทั้งเสียงสะอื้นและเสียงครางเบาหวิวทุกครายามอีกฝ่ายขย้ำฝ่ามือหนักๆลงบนแผ่นอกขาวจนขึ้นรอยช้ำ

น้ำตาไหลลงเงียบๆ ได้แต่มองคนตัวสูงที่ขบเม้ม ดูดดุนไปทั่วทั้งร่างทำให้สั่นสะท้านไปหมด เสียงการกระทำทั้งหมดจากริมฝีปากคู่สวยดังไปทั่วห้องจนทำให้ใบหน้าเห่อร้อน

ฮึ่กกอ๊ะ...

ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟัง

น้องชายที่ผมสนิทด้วยเป็นคนอารมณ์ร้ายกาจ

พี่อัยย์ ให้เค้าเล่นด้วย

กึก!

ผมได้ยินเสียงเตียงที่ขยับรุนแรงจนชิดกับกำแพงดังกึกๆยิ่งตอกย้ำว่าคนร่างสูงกระทำกับผมโหดร้ายแค่ไหน กายแกร่งของเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวผมนับครั้งไม่ถ้วนขยับเข้าออกด้วยสัมผัสรักแสนดิบเถื่อนและร้อนแรง

พี่อัยย์ เล่นกับเค้าเถอะนะ

ผมมองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้กำลังทำใบหน้าได้ดูเลวสุดๆ ยามได้ฝังกายเข้ามาลึกจนกระทบจุดเร้าในกายผมเป็นเหตุให้เสียงของผมกรีดร้อง

เค้าเจ็บ

บางทีอาจจะผิดที่ผมเอง

ฮึ่กกฮ-อ๊ะ อ๊ะ เบ-...อื้อ!เบาหน่อย

ความเร่งเร้าทำให้ผมทาบมือลงอกแกร่งพยายามให้เขาผ่อนจังหวะลงหน่อยแต่ก็โดนรวบมือแล้วถูกกดจูบไปตามนิ้วเรียวมือทั้งห้าทั้งที่เขากำลังขยับตัวตนทั้งหมดของเขาถาโถมใส่ผมอย่างดิบเถื่อน

อึ่ก...” แรงจูบที่ตวัดลามเลียอย่างลึกซึ้งจากปลายลิ้นชื้นแฉะกวาดต้อนไปทั่วโพลงปาก ขยับอย่างชำนาญไล่ต้อนผมให้หลีกหนีไม่ได้ขณะหยัดกายเข้าหาร่างขาวๆของผมที่บอบช้ำไปทั้งร่าง ขาเรียวสองข้างที่พาดบนบ่าแกร่งสั่นระริก

เรียกชื่อผม

นัยน์ตาคมที่เต็มไปด้วยความปราถนาขณะกวาดมองร่างทั่วร่างที่เขากำลังเป็นเจ้าของและพร่างพรายไปด้วยรอยจูบเอ่ยสั่งเสียงเฉียบ ผมกัดริมฝีปากตัวเองเป็นการบอกปฏิเสธ ธาวิศมองผมเหมือนคาดโทษและไม่มีการให้โอกาสครั้งที่สองหรือสาม เขาบดขยี้ร่างผมลงจนจมเตียง

เสียงครางกระเส่าที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นรวมกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ธาวิศกอดผมแน่นทุกจังหวะ ยอดอกสีสวยถูกขบกัดและใช้ฟันครูดเบาๆที่ปลายยอดจนผมจิกปลายเท้าแน่นอย่างวาบหวาม

เรียก

ฮ...แฮ่ก

ผมจำไม่ได้ว่าถูกกอดกี่ครั้ง ริมฝีปากช้ำจากการถูกจูบกี่หน รู้แค่เมื่อคนโมโหร้ายร้อนขึ้นกว่าเดิมเขาก็กระแทกหนักจนตัวผมกระเด็นกระดอน มือหนาก็ลากไล้ไปทั่วกายบางไม่หยุด แรงอารมณ์ลุกกระพือไม่มีหยุด จนแม้แต่ตอนน้ำตาผมไม่มีจะให้ไหลเขาก็ยังคงปลุกเร้าตัวผมซ้ำๆ

ผมอยากจะสลบไปจะได้ไม่ต้องมาเจ็บแต่ทำยังไงก็ยังได้แต่กัดฟันมองธาวิศกระทำอยู่ดี   

 

@หลายชั่วโมงต่อมา

ผมหอบหนักด้วยความเหนื่อย เสียดวูบท้องน้อยเมื่อร่างสูงถอนห่างไป

ตอนที่ได้สบตากับตาคม น้ำตาผมไหลลงมาอีกครั้งที่เขาทำให้ผมรู้สึกละอายและผิดต่อคนอื่นขนาดนี้ ผมขยับเรียวขาที่อ่อนล้าของตัวเองเข้ามาชิดหาตัวเอง รอยจูบที่มีแม้แต่บริเวณเล็กน้อยก็ทำให้ยิ่งร้องไห้ รู้สึกหน่วงไปทั้งร่าง ธาวิศที่มองอยู่นานขยับเข้ามาพร้อมจับร่างผมตรึงกับหัวเตียง ผมผวากับการจู่โจมกลัวจะโดนรังแกซ้ำอีกหน จึงมองเขาด้วยสายตาโกรธเคือง

ไม่ต้องไปสนผู้หญิงคนนั้น

...

ไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่หมดคำจะพูด ผมไม่ใช่คนที่พูดและแสดงความรู้สึกเก่งนัก และยิ่งในตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งต้องเงียบ ธาวิศหอมขมับผม แล้วพูดเสียงนุ่ม

เลิกกันแล้ว

“!!”

แล้ว...ทำไม เขาถึง...

...อย่างนี้นี่เอง ในตอนที่มองตาเขาผมก็เริ่มจะเข้าใจความร้ายกาจนั่นขึ้นมาเขาตั้งใจทำแบบนี้เพื่อให้ผมรู้สึกแย่ที่สุดงั้นเหรอถึงได้พึ่งจะบอกหลังจากเขาทำให้ผม…!

นาย...

พี่ เป็นของผม

คำพูดผมหายไปเมื่อใบหน้าหล่อนั่นโน้มเข้ามาใกล้ ทำไมไม่รู้ ผมรู้สึกว่า คำพูดนั่นไม่ได้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเท่าไหร่นักเมื่อฟังน้ำเสียงเย็นเฉียบนั่น...

ผมส่ายหน้า “ไม่เอา

อีกฝ่ายทำหน้าเรียบนิ่งพร้อมตอบกลับ

เอาไปแล้ว

คราวนี้เป็นผมที่นิ่งไปบ้าง ใจไม่รักดีเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตอนได้สบกับนัยน์ตาสีดำมืดนั่น ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่บอกเลยว่าความไว้ใจของผมที่มีให้เขามันหมดไปแล้ว

พี่ไม่ใช่สิ่งของ

“…”

และถ้าวิศหวังจะให้พี่เชื่อง ก็ต้องเสียใจด้วย...” ผมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตอนพูด ก่อนจะบอกเสียงเรียบ

พี่ไม่ใช่หมา

มือหนาคลายแรงลง ผมหลบตาคมนั่นพร้อมปาดน้ำตาทิ้งลวกๆอย่างเบื่อความอ่อนแอของตัวเองด้วย ตอนนี้ความรู้สึกผมมันไม่คงที่ แปรปรวนไปหมดเพราะช่วงนี้มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้ความรู้สึกพังไปซะทุกอย่าง  

ถึงเขาจะเลิกกับแฟนแล้วมาหาแต่ผมก็ไม่ดีใจอยู่ดี ผมเหมือนเป็นแค่คนอีกคนที่มักอยู่ข้างหลังเขาเสมอ พอมองไปทางข้างหน้าไม่เจออะไรค่อยหันกลับมาหา

พูดได้ดี

ธาวิศทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะค่อยๆ ถอยตัวเองออกไป เขาลุกยืนโดยไม่อายอะไรเพียงหยิบกางเกงบ็อกเซอร์ขึ้นมาสวมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พอพ้นแผ่นหลังกว้างผมก็พรูลมหายใจออกมาหนัก ในหัวคิดให้วุ่นว่าจะเลิกชอบผู้ชายแสนร้ายกาจคนนั้นไปยังไง ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองควรรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า พอคิดแบบนั้นผมก็พยุงร่างล้าๆของตัวเองหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมแล้วเดินไปทางประตูที่คงทำให้เข็ดไปอีกนาน

ลากสังขารตัวเองมาได้ด้านล่างไม่นานโทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงขึ้น พอล้วงออกมา ชื่อของเจ้าของห้องที่พึ่งหนีลงมาก็เด่นชัด ผมกดตัดสายกัดปากเดินไปโบกแท็กซี่กลับบ้าน

พอมาถึงบ้าน เห็นจากด้านนอก คุณพ่อกำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก ประเด็นคือมันเป็นทางผ่านขึ้นห้อง ผมเลียริมฝีปากที่แห้งผากขณะเดิน(อย่างพยายาม)อย่างปกติเข้าไปด้านใน

น้องอัยย์

เสียงทุ้มต่ำของคุณพ่อทำให้ผมค่อยๆหันไปหา ไม่แน่ใจว่าจะสามารถหลอกเจ้าของดวงตาที่เหมือนมองทุกคนทะลุปรุโปร่งออกอย่างคุณพ่อได้ไหม

น้องเป็นไงบ้าง

ท่านคงจะหมายถึงธาวิศ... ผมยกยิ้มบางๆ ตอนตอบ

ดีขึ้นแล้วครับ

ออกจะมากเกินไปด้วยซ้ำ...

คุณพ่อมองผม ตาเรียวนั่นค่อยๆ ไล่มองตัวผมลงช้าๆ ตอนนั้นเองที่ผมพึ่งจะจำได้ บ้าเอ้ยรอยที่คอ

กลับมาแล้วเหรอครับน้องอัยย์

เสียงคุณแม่ดังมาจากอีกฝั่งภายในครัวเหมือนเป็นเสียงสวรรค์ก่อนร่างขาวบางของแม่ป้อนจะเดินออกมา ผมรีบขยับเดินเข้าไปกอดเธอแล้วจับให้เธอมาอยู่ด้านหน้าหวังจะใช้เป็นที่บังสายตาคุณพ่อ

เห็นบอกว่าดีขึ้นแล้ว” คุณพ่อพูดตอบกับคุณแม่แต่ตาคมนั่นก็ยังคงไล่มองผมอยู่

ดีจังเลยนะคะ แล้วนี่หาคนทำได้รึยัง ฉันก็ยังไม่ได้ถามธาราเลย” คุณแม่ยังพูดต่อ ผมจึงอาศัยจังหวะนั้นขยับเท้าถอยออกมาแล้วรีบขึ้นบันไดบ้าน ขืนอยู่ต่อคุณแม่ได้เห็นอีกคน เป็นเรื่องใหญ่แน่!

พอมาถึงห้องผมก็รีบอาบน้ำแล้วหาชุดมาใส่ รอยที่คอผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง จนกระทั่งนึกถึงห้องอีกห้องข้างๆ ห้องของพี่อิงค์

ผมเม้มริมฝีปากน้อยๆ ตอนขึ้นมามันเงียบมาก ไม่แน่ใจว่าพี่อิงค์กลับมาหรือยัง ผมคิดว่าจะเอามาทาแล้วออกไปซื้อข้างนอกมาเป็นของตัวเองเลยดีกว่าสักตลับหนึ่ง

แกร๊ก...

ผมชะโงกหน้าออกมามองซ้ายและขวา มองซ้ำๆจนแน่ใจว่าไม่มีใครจึงค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องแล้วเดินไปห้องพี่อิงค์ จับลูกบิดให้หมุนเปิดเบาๆด้วยใจระทึก

ความมืดของตัวห้องเป็นสิ่งแรกที่ปรากฏและยังเป็นตัวบอกว่าเจ้าของห้องเธอไม่อยู่ ผมดันประตูปิดหลังจากแทรกตัวเองเข้ามาในห้องของพี่อิงค์ เอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟที่จำตำแหน่งได้ดีเพราะเข้ามาบ่อยๆ พอห้องสว่างทำให้เห็นอะไรขึ้นมาผมก็รีบถลาเข้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของพี่อิงค์

เปิดลิ้นชักหยิบตลับแป้งออกมาแล้วเริ่มทามันไปรอบๆคอ เพราะสวมเสื้อแขนยาวผ้าบางๆ สีขาวจึงไม่ต้องทาที่อื่นที่ธาวิศสร้างรอยเอาไว้

เนื้อแป้งถูกทากลบแทนผิวขาวที่มีรอยจ้ำ ดีที่มันเข้ากับสีผิวของผมไม่งั้นคงแปลกๆ ปกติมีแต่หน้าขาวคอดำ นี่คอขาวหน้าดำ พอทำอะไรๆเสร็จผมก็เก็บของลงอย่างเบามือแล้วกดปิดไฟ เปิดประตูห้องออกแล้วหมุนตัวดันประตูกลับที่เดิม

กริก

เสียงประตูปิดเข้าด้านในทำเอาใจผมโล่งที่มันผ่านไปด้วยดี จนเมื่อตอนหันกลับมาเนี่ยแหละถึงได้สะดุ้งตกใจ

ค...คุณพ่อ!”

...เราคบกับใครอยู่” คุณพ่อถามผมโดยไม่ละสายตาไปไหน ทำไมพ่อไม่รู้มาก่อน

เขาพูดย้ำอีกครั้งกดดันตัวผมที่เหงื่อแตกเต็มไปหมด ผมอึกอัก เผยอปากจะตอบแต่ก็งับลงเมื่อคิดอะไรไม่ออก รู้สึกไม่มีคำตอบที่ดีให้จึงได้แต่ทำหน้าเสีย

“…”

“…”

ผมกับคุณพ่อมีจุดที่เหมือนกันคือความเงียบและการทำนิ่ง ทำเป็นไม่แยแสนั่นนี่ แต่สิ่งที่ผมไม่เคยจะทำเหมือนท่านได้คือความเงียบที่กดดันเหมือนมีอะไรมากดหลังเร่งให้พูดความจริง

ใคร

อัยย์...

“…”

แค่...”  

“…”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระหว่างนั้นก็ไม่ได้หลบตาคุณพ่อ ตอนนั้นเองก็คิดอะไรออกจึงตอบไปว่า

อกหัก...

คิ้วเข้มจากที่ขมวด ขมวดหนักกว่าเดิมทำเอาผมใจแป้ว ทำไงดี คุณพ่อกับคุณแม่เขาเลี้ยงผมมาดีมากและผมก็ไม่เคยเถลไถลไปไหนเพราะร่างกายอ่อนแอเลยกลายเป็นพวกเก็บเงียบ แต่ตอนนี้กลับมีรอยเต็มไปหมดคุณพ่อจะมองผมเป็นยังไงล่ะเนี่ย

 อัยย์ขอโทษ” ผมก้มหน้าเมื่อทนกับสายตาดุนั่นไม่ไหว

ป้องกันไหม

ผมบีบมือที่เริ่มจะชื้นเหงื่อตัวเอง มองล่อกแล่กเมื่อความจริงที่เป็นคำตอบนั้นถ้าคุณพ่อรู้ ผมต้องโดนดุหนักแน่ๆ

ผมไม่อยากจะโกหก แต่ผมก็อยากจะโกหก เอาไงดีเนี่ย... 

ไม่สินะ

โดนรู้เข้าซะแล้ว...

ผมจ๋อยหนักกว่าเดิม ก้มหน้าจนคางชิดอก ได้ยินเสียงขยับเท้าที่ก้าวเข้ามาหาของคุณพ่อ

เราไม่ค่อยแข็งแรงก็น่าจะรู้นะอัยย์

“…”

ติดนั่นนี่ง่าย ไม่รู้ว่าใครผ่านอะไรมาบ้างทำไมไม่ระวังตัว

อัยย์ว่า...

ไม่รู้ไอ้นั่นมันเอาใครมาบ้าง

ทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมาจะทำให้ข้อหาเบาลงสักหน่อยก็เจอใบหน้าตึงของคุณพ่อและเสียงทุ้มเข้มที่เรียบกว่าเดิมบ่งบอกว่าคุณพ่อโกรธเอามากๆ ทำเอารีบก้มหน้าลงกลับเลย

ธาวิศจะน้อยใจเราเอานะถ้ารู้ น้องเจ็บอยู่

รายนั้นน่ะแหละ ตัวดีเลยตะหาก...

ผมกลายเป็นเด็กใจแตกนิสัยเสเพลไปแล้วเพราะธาวิศคนเดียวเลย พ่อรามน่ะตอนโอ๋ก็โอ๋ผมกว่าใครก็จริง แต่ตอนดุก็ดุผมหนักกว่าใครเลยนะ เพราะผมน่ะ...พอโดนตามใจมากๆ ก็เลยเอาแต่ใจแบบหนัก หนักมากจนนิสัยไม่ดีเลยล่ะตอนเด็ก คุณพ่อเลยมักจะดุหนักมากๆ เวลาผมทำผิด

คุณพ่อน่ะ น่ากลัว...

เงยหน้า

ผมกัดริมฝีปาก รู้สึกน้อยใจทุกอย่างจริงๆแต่ก็เงยใบหน้าขึ้นมาหาคุณพ่อ ท่านเดินเข้ามาหา

ให้มากกว่านี้

“…”

เข้มแข็งมากกว่านี้

พอพูดจบคุณพ่อก็ลดหน้าลงมาเหมือนจะถามว่าเข้าใจไหม ผมจึงพยักหน้าหงึกหงัก เท่านั้นเขาก็ทำหน้าคลายลงแล้วเดินมากอดตัวผม มือใหญ่ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน

นอนเถอะ

ผมรับคำคุณพ่อ ท่านจึงเดินลงไป พอกลับเข้ามาในห้องผมก็ล้มตัวลงเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน แย่ที่สุดเลย

เหนื่อย ผมไม่อยากยุ่งกับใครแล้วทั้งนั้นจริงๆนะ...

 

 

@วันต่อมา

ผมซื้อแป้งมาแล้วหนึ่งตลับและทาแล้วด้วย วันนี้ผมเรียนคนละห้องกับพวกโรมและชิน พอเลิกผมก็เดินออกมานั่งที่ม้าหินอ่อนเพราะไม่รู้จะไปไหนดี ลมพัดมาเบาๆก็ทำให้โล่งนิดหน่อยแต่ก็ยังปวดหัวอยู่ดี อยากหาอะไรทำให้ตัวเองหายเครียดหรือคิดมากแต่ก็นึกไม่ออกว่าจะไปไหน

อัยย์

มือที่แตะลงที่หลังมือทำให้ผมเหลือบตาขึ้นมอง ร่างสูงของชินพร้อมใบหน้าหล่อที่ผมพึ่งจะได้มองชัดๆหลังจากพยายามเลี่ยงมาตลอดอยู่ใกล้ๆ ผมเก็บความตกใจตัวเองเอาไว้

หือ” ผมครางรับด้วยเสียงไร้อารมณ์พร้อมเลื่อนแขนหนีเขาอย่างไม่ให้ดูเสียมารยาท แต่พอตาเรียวนั่นหลุบมองพร้อมรวบมือผมขึ้นไปจับ

เป็นไรวะ

“…”

ทำไมทำท่าทางแบบนั้นอะ หลบหน้าทำไม

เหมือนวันแรกที่เรารู้จักกัน...

ผมเป็นแบบนี้เสมอ คนอื่นมองผมไม่มีตัวตนและผมก็ไม่เคยคิดจะมองพวกเขาเพราะเข้าหาใครไม่เก่ง ไม่ใช่ไม่อยากเข้าไปคุยด้วยแต่กลัวโดนเบื่อเลยได้แต่นั่งมองแบบหงอยๆ มากกว่า

เอาไง” เสียงทุ้มเข้มขึ้นถามผม

ผมเงียบไปอึดใจ “ขอโทษ

แล้ว?”

...เราอึดอัดกับชินแล้วก็โรมแล้วอะ

จะแตกกันว่างั้น?”

“…อืม

และผมก็ตอบเขาได้ออกไปเย็นชากว่าที่ตัวเองคิด คิดเอาไว้ว่าใบหน้าหล่อใสตี๋ๆของชินจะต้องดูน่ากลัวมากพอดูตอนฟีลขาด แต่ภาพใบหน้านั่นก็ไม่ปรากฏออกมา กลับกัน ชินกลับส่งสายตามุ่งมั่นมาให้ผมโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

ดี งั้นฟัง” 

“…”

เราชอบอัยย์

“!!”

ผมอึ้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น ลมหายใจสะดุดไป ทำอะไรไม่ถูก หัวใจข้างซ้ายแอบสั่นกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยมองแล้วชอบมันนักหนา สายตาคู่นั้นค้นหาการตอบสนองจากผมที่ยังคงทำอะไรไม่ถูก

ชอบมานานแล้ว

ห้ะ...

แต่เพราะเราเกรงใจไอ้โรมมัน เราเลยปิดมาตลอด

อะ...

แต่เราชอบอัยย์ ชอบ

บ้าไปหมดแล้ว...

ผมกำลังจะชักมือออกจากมือของชินแต่คำว่า ‘จะหนีอีกแล้วเหรอ’ ที่ลอยเข้ามาในหัวก็ทำให้รีบเรียกสติตัวเอง ค้นหาเสียงที่หายไป

ขอโทษนะ

ชินทำท่าดึงดันเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่แล้วมือขาวที่มีขนาดใหญ่ของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่กว้างของชิน ทำให้เขาชะงักไปแล้วเอี้ยวตัวหันไปมอง

ธาวิศ...

ชินปล่อยมือผมแล้วหันไปเผชิญหน้ากับธาวิศตรงๆ

...

ดีครับพี่ชิน” ธาวิศยิ้ม...ยิ้มในแบบที่ดูลวงโลก

แว้บนึงผมจะโทรหาพี่อิงค์ แต่ก็ติดที่ว่าจะไปหลบหลังผู้หญิงก็ไม่ใช่จึงเพียงลุกยืนตามชิน

มาทำไรวะ” ชินก็ทักอีกฝ่ายกลับยิ้มๆ

มารับพี่อัยย์อะ” ธาวิศเพยิดหน้ามาทางผม

เออ ได้ข่าวว่าโดนรุมกระทืบ เป็นไงวะ

ธาวิศยังคงยิ้มให้ชิน แต่เสียงทุ้มที่ตอบออกมาทำให้บรรยากาศตรงนี้ไม่ดีเท่าไหร่นัก

ไม่เป็นไรพี่ ผมไม่ตายเพราะพวกหมาลอบกัดหรอก

ชินพยักหน้า “นึกว่าจะตายคาตีนกับคนพวกนั้น...เสียชื่อน้องกูตาย

ธาวิศยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงทะเล้น บ้า...ผมลูกคนเดียว

จบประโยคนั้นผมแอบเหลือบตาขึ้นมองชิน ก็เห็นรอยยิ้มบนหน้าเขาหายไปแล้ว ทำไมผมรู้สึกสองคนนี้แปลกๆ ก่อนหน้านี้ยังดีๆกันอยู่เลยนี่ ทำไมวันนี้ยังกับชินโดนโรมเข้าสิง ธาวิศยิ้มแล้วพูดต่อ

พี่โรมอะ

ไม่รู้มัน เดี๋ยวนี้หัดนอกคอกทำหยิ่งไม่มาหาอัยย์น้อย” ชินว่าขณะแอบเหลือบตามามองผม

ธาวิศหัวเราะเล็กน้อยแล้วหันมาหาผม “ปะ พี่อัยย์

ผมลังเลว่าควรจะไปกับใคร เป็นจังหวะเดียวกับที่ชินหันมามอง ผมเม้มริมฝีปากกับเขายังไม่พร้อมจะคุยกับชินตอนนี้จึงพยักหน้ารับธาวิศแล้วเดินไปหาเขา ธาวิศยิ้มกว้างจนตาหยี

ไปละนะครับ

เออ

ผมจ้ำอ้าวออกมาจากตรงนั้น ไม่สนสงครามจิตวิทยาของคนด้านหลัง จนเมื่อพ้นสายตาของชิน ธาวิศก็เดินมาดักข้างหน้า

ทำไมโทรไปไม่รับ

แล้วทำไมพี่ต้องรับ

ก็อยากให้รับ

ก็ไม่อยากรับ

ธาวิศเอาลิ้นดันพวงแก้มขณะมองผมที่กำลังยอกย้อนเขาอยู่ พอพูดจบผมก็เลี่ยงไปทางอื่น แต่มือหนาก็ดึงรั้งไว้ ทำให้ผมหันไปมอง

ไปไหน

ไปสระ” ผมตอบ ร่างสูงเหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่างที่คงทำให้ผมไปไหนไม่ได้ผมจึงชิงดักพูดขึ้นก่อน

ไปด้วยกันไหมล่ะ ไป ‘เล่น’ กัน


ผมส่งสายตาข่มขู่ให้เขาตอนพูดแบบนั้น และนั่นทำให้ธาวิศเหมือนจะสตั้นไป




 

มีคนหงิดกับบทน้องอัยย์ คือจะบอกว่าเค้าตั้งใจให้น้องเป็นคนงี้

อ่อนแอแต่หัวแข็ง ไม่สู้คนแต่ถ้ากลัวจนสุดขีดก็จะแบบเออไปด้วยกันไหมละ ไปตายกัน มันจะเริ่มจากปมเล็กๆไปเป็นอารมณ์รุนแรงอ่ะค่ะฟิคเรื่องนี้

น้องจะเป็นคนแบบครึ่งๆกลางๆแบบนี้คือแบบ สู้ดีไหมวะ แต่ถ้าอยากหนีมากๆ ก็จะอะไรแบบนี้แหละ อย่าพึ่งหนีกันน้า (. .

#จองรักJH

 

 

 


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

2,385 ความคิดเห็น

  1. #2384 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 13:09
    เดาใครไม่ได้เลย งงไปหมะ
    #2384
    0
  2. #2341 JittinanManeewan (@JittinanManeewan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:11
    แต่เราชอบมากๆๆๆ คือมันก็ต้องอ่านไปเรื่อยๆรึป่ะ แบบอย่ามาตัดสินตอนเริ่มเรื่องสิิ
    #2341
    0
  3. #2294 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 22:31
    เดาทางแต่ละคนไม่ถูกเลยเฮ้อ
    #2294
    0
  4. #2244 biboc (@jajaajajaa-PJ) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 10:15
    รู้สึกว่าไม่รู้ใจใครเลยยยT^T 
    #2244
    0
  5. #2207 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:48
    คุณพ่อไปจัดการกับน้องธาวิศให้ที่ค่ะ
    #2207
    0
  6. #2156 JKee26 (@JKee26) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 18:33
    ไม่รู้ตอนนี้จะกลัวใครดีเลยต่างคนก็เหมือรมีอะไรอยู่ในใจ
    #2156
    0
  7. #2113 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 03:29
    ไม่ทันแล้วอ่ะ จริงๆนะชิน มันเลยจุดนั้นแล้ว
    คุณพ่อไม่ได้โกรธขนาดนั้นหรอก เขาเป็นห่วง
    พี่อัยย์สู้เขาหน่อย ฮื่อออ 
    #2113
    0
  8. #1783 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 11:24
    โอ้ยยย ซับซ้อนไปอี้กกกก
    #1783
    0
  9. #1725 Galaxy_JM (@Galaxy_JM) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 00:59
    ประโยคสุดท้ายของอัยย์คือเด็ดมาก ทำเอาธาวิศสตั้นไปเลยจ้าา
    #1725
    0
  10. #1489 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 19:51
    เราชอบคาแร็คเตอร์และนิสัยน้องอัยย์ในเรื่องนะ เป็นผชที่โดนเลี้ยงแบบโอ๋ๆน้องก็จะแบบนี้แหละยิ่งตัวเล็กน่ารักดี เหมาะแล้ว เราชอบทอล์คของเธอจัง ชอบการอธิบาย นี่ๆๆประโยคสุดท้ายของอัยย์เด็ดจังงงงงง คิคิ ชินกับโรมต้องเปนที่อยุ่เบื้องหลังการทำร้ายวิศอะ แล้วมนก็เหมาะกับที่ชินมาบอกว่าชอบอัยย์ใช่มะ ถ้าในตอนปกติที่ยังไม่มีอะไรเข้ามาอัยย์ก็อาจจะตอบรับความรู้สึกบ้าง แต่นี่ถ้าอัยย์รุ้ว่าชินเปนส่วนหนึ่งของการทำร้ายวิศ อัยย์จะไม่รุ้สึกดีกับชิน แล้วที่ชอบชินก็จะไม่ตอบรับ ชินก็แห้วไป เดาเอา 5555555
    #1489
    0
  11. #951 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:31
    มันต้องอย่างนี้สิ
    #951
    0
  12. #708 mayoona (@mawaresan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 23:11
    ฮือออออนุ้งจ๋า นุ้งอัยย์ของแม่ พอบทจะนิ่ง ก็นิ่งกว่าที่คิดเลย โหดเอาเรื่องนะเนี่ย น้องอัยย์สู้ๆ มีชินโรมธาวิศอยู่ใกล้ๆนี่ปวดประสาทจริงๆ แต่ยกเว้นกรณีธาวิศอีกหน่อยเพราะพระเอก (อ้าว) ฮือออนุ้งลูกแม่ พิรามนี่ก็รู้ไวจริง พ่อคนเทพฮรุกก
    #708
    0
  13. #629 Noey No Ey (@1827-noey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 02:28
    สู้ๆๆเราอยากรู้จิงๆๆจะจบลงยังไง
    #629
    0
  14. #607 jbwnikn ♡ (@beemmee2542) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:30
    หื้อออออออ พ่อรามรู้แล้วแค่ยังไม่รู้ว่าเป็นวิศ

    พี่ชินของน้องสารภาพรักแล้ว ฮื้อออออ
    #607
    0
  15. #592 iaaooa (@galaxy-tpy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:27
    โอ้วววมาโหดพี่อัยย์มาโหด โหดงี้ต่อไปเรื่อยๆนะพี่อย่าไปยอมพวกมันนะ คนรุมนี้ชินกับโรมแน่ๆบรรยากาศมาคุเชียว รักพ่อรามจังเอื้อ ดุลูกแบบกร๊าวใจมากเลยง่าาาา โง่ยน่ารักกก
    #592
    0
  16. #591 0861338515 (@0861338515) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:02
    สนุกมากกกกชอบบบ
    #591
    0
  17. #590 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:55
    ชอบพี่อัยย์ แต่โมเมนต์พ่อรามกะน้องอัยย์น่ารักมากกก #ผิด 5555 
    #590
    0
  18. #589 fah_ikon14 (@fah_ikon14) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:54
    ชอบพี่อัยย์ แต่โมเมนต์พ่อรามกะน้องอัยย์น่ารักมากกก #ผิด 5555 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:56
    #589
    0
  19. #588 anisagolf (@anisagolf) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:35
    สงสารพี่อัยย์ ชอบก็แสดงออกไม่ได้ คนที่เคยชอบ ก็ไม่ใช่ในตอนนี้ ถึงพี่อัยย์จะต้องตัวช้ำไปอีกแต่ขอให้ธาวิศสยบแทบเท้านะ??????????
    #588
    0
  20. #587 1992chanbaek (@1992chanbaek) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:32
    อยากเห็นอัยย์แบบเก่งขึ้นต่อปากต่อคำผช.สตั้นอ่ะแบบอยากให้นางแซ่บเหมือนพี่อิงค์
    #587
    0
  21. #586 peacex (@masaya1212) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:08
    โอ้ยยยยย พ่อรามเห็นรอยที่คอน้องอัยย์แล้ว ถ้ารู้ว่าธาวิศทำจะโกรธมั้ยเนี่ยย ;_;
    #586
    0
  22. #585 Nnvrp_ (@nasemi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:13
    เอ็นดูน้องอัยย์เสมอฮี่ ชินมาบอกอะไรตอนนี้ มันช้าไปแล้ววววว ความรู้มันพังไปแล้วอะให้ทำไงงง
    #585
    0
  23. #584 zzpierre (@zzairr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:43
    ไปเล่นกัน คีย์เวิร์ดอะไรกันนี่ ตอนเด็กๆนิสัยไม่ดีล่ะสิพี่อัยย์ ชอบที่อัยย์ต่อต้านไม่ยอมแบบนี้ ถึงสู้ไม่ได้แต่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน

    ในที่สุกชินก็มาบอกชอบอัยย์ แต่เหมือนจะสายไปยังไงไม่รู้ อัยย์บอกเองว่าชอบวิศ จะทำยังไงให้เลิกชอบธาวิศ แล้วยังใช้คำว่า เคยชอบ กับชินอีก ดูท่าพี่ชินจะไม่สมหวังแล้วสิ
    #584
    0
  24. #583 mup (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:54
    ชอบคุณพ่อรามอ่าฮือออ เอ้าผิด😂 อัยย์ดื้อให้สุดไปเลย อย่าไปยอมน้องมัน มีปมเต็มไปหมดเลยแง้งง อยากรู้แล้ววว
    #583
    0
  25. #582 Stephaduke Madison (@Charleuraduke) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:11
    ปกติส่วนตัวแล้วไม่ชอบนายเอกหัวอ่อนเลย แต่พี่อัยย์เป็นคาแรคเตอร์ที่แปลกดีเหมือนจะกลัวเหมือนจะไม่สู้แต่ก็พยายามต่อต้านนนน ดูมีความต่อต้านนเพิ่มขึ้นทีละตอน รอดูอีพีในต่อๆไปว่าจะเป็นยังไง ช้ำวนไปไหมเนี้ยยย พระเอกเรานี่ ก็แบดดีจุงเลยยย มีความหมั่นไส้และรำคาญนิดๆ พ่อรามหน้าจะรู้นะพี่อัยย์ไม่น่าเก็บเงียบเลย สู้ๆน้าไรท์ ????????????
    #582
    0