Hurt Romance แพ้รัก ◆ BJIN

ตอนที่ 17 : Hurt Romance : : EP 16 (150/150)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 ก.ค. 59


: : EP 16 : :

 

 

 

รามออกไปหลังจากฉันไล่ตะเพิดเขา เขาเพียงเดินออกไปเงียบๆ วันต่อมาคุณแม่เข้ามาคุยกับฉันเกี่ยวกับงานแต่ฉันยังซึมเธอเลยคิดว่าควรให้ฉันพักผ่อนก่อนและเมื่อพร้อมเธอจะให้ฉันเข้าไปทำงานที่บริษัทสักแห่งของเครือคุณพระเพลิง

ฉันนั่ง นอน ดูหนัง กิน แล้วก็กลับมานอน เป็นแบบนี้อยู่ก็ปาไปสามวันแล้วจนฉันรู้สึกตัวเองฟุ้งซ่านเกินจึงได้ลุกยืนแต่งตัวในตอนหกโมงเย็นกว่าๆ ของวันนี้ ฉันจะไปหาปั้นหยา อยากระบายให้เธอฟัง ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ ความคิดอันตรายที่บางทีมันแล่นเข้ามามันทำให้สงบไม่ได้เลย รามไม่ได้มายุ่งกับฉันเลยในสามวันและป่านนี้ก็น่าจะได้ถอดเฝือกแล้วด้วย

 

แม่คะ หนูขอรถหน่อยสิ ฉันเข้าไปหาคุณแม่ที่หันมายิ้มให้

 

หนูจะไปไหนคะ

 

ไปหาเพื่อนค่ะ เดี๋ยวกลับมา คุณแม่พยักหน้าให้แล้วให้รถหนึ่งในบ้านมาให้คันหนึ่ง ฉันมุ่งขับไปที่ร้านขนมปั้นหยาเพราะคิดว่าเวลานี้เธอน่าจะพึ่งเก็บร้านแล้วหมกตัวอยู่ชั้นสอง จริงๆปั้นหยาจะนอนอยู่ร้านเลยซะมากกว่าด้วย คอนโดของเธอน่าจะกลายเป็นของธาราไปแล้ว

ฉันเลี้ยวรถเข้าจอดแล้วเดินเข้าไปในร้าน ปั้นหยาปั๊มกุญแจห้องและร้านเธอให้กับพวกเราในกลุ่ม ฉันจึงเข้าได้โดยไม่ต้องรอเธอ

ขาสองข้างพาเดินขึ้นชั้นสองของบ้านอย่างคุ้นชิน เมื่อมาอยู่หน้าห้องก็เห็นรองเท้าของธาราอยู่ด้วย ฉันจึงเอื้อมมือจับลูกบิดจะเข้า

 

แกทำตามแผนไปเฉยๆ ก็พอ

ฉันชะงักเมื่อได้ยินประโยคแปลกๆที่ลอดออกมา แผนเหรอ แผนอะไร?

 ฉันเลือกที่จะหยุดนิ่งฟัง มันอาจดูเสียมารยาทแต่เหมือนมีอะไรบางอย่างบอกให้ฉันอย่าพึ่งเข้าไป

ผมรู้

 

รู้แล้วแกทำหน้าแบบนั้นทำไม ต่างจากวันแรกที่ฉันบอกจังนะธารา เสียงปั้นหยาดูไม่ชอบใจนิดๆ ในประโยคนั้น

 

มันก็ยังสนุก...แต่ ผมคิดว่าตอนนี้ป้อนน่าจะเจ็บพอแล้ว พี่เอยเขาก็มาหาเจ๊แล้วนี่ ทำแบบนี้มันออกจะเกินไป

มือฉันหลุดออกจากลูกบิด มันถูกทิ้งลงข้างตัวอย่างอ่อนแรงเมื่อได้ฟังสิ่งที่ธาราพึ่งพูดจบ ในใจภาวนาให้มันไม่ใช่อย่างที่คิด อย่า อย่าเป็นแบบนั้นเลย...

 

ก็แค่ไปขอคบแล้วบอกเลิก ให้ทำก็ทำไปเถอะ

 

ฉันยกมือขึ้นปิดเสียงร้องไห้ตัวเอง ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกที่คอจนเจ็บไปหมด เกิดอะไรขึ้น นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับชีวิตฉัน!!

 

ป้อนเขาไม่ได้รักผม

 

ก็ทำให้รักสิ เสียงปั้นหยาฟังดูราบเรียบเอามากๆ เธอดูไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งที่เธอกำลังทำร้ายเพื่อนของเธอ!

ฉันตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปหาคนสองคนในห้อง หน้าของธาราหันมาอย่างตกใจส่วนปั้นหยาวูบหนึ่งเธอมีแววตกใจแต่พอฉันเดินไปหาเธอ เธอก็เพียงทำสีหน้าราบเรียบ

 

เรื่องบ้าอะไรวะ บอกทีดิ ฉันถามเสียงหยันให้คนที่ยังทำนิ่ง

 

...อย่างที่ฟังน่ะแหละ ขอโทษแล้วกันนะ ปั้นหยาตอบมาแล้วเบือนหน้าหนีฉัน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนมันจะถูกผ่อนออกมาเป็นเสียงสะอื้นเมื่อความรู้สึกเสียใจมันล้นออกมา

 

ทำไมหยาทำแบบนี้กับเค้าอ่ะ ฮึ่ก ทำไมทำแบบนี้

ปั้นหยาก้มหน้า เธอขวดคิ้วแน่นแล้วเงยหน้ามาตอบ ตากลมคู่นั้นมองมาที่ฉันอย่างเสียใจฉันมองออก

 

รู้ไหม พวกแกสองคนทำเกินไป ทั้งเอยทั้งป้อน ทำไมต้องทำเหมือนไม่มีเราอยู่ตรงนั้นตลอดเลย

 

ฮึ่กก

 

อะไรก็เอย อะไรก็ป้อนเคยมีเราอยู่ตรงนั้นปะวะ เอยเคยห่วงเรามากที่สุด แคร์เรามากที่สุดแต่มันไม่ใช่ตอนป้อนเข้ามา!”

ปั้นหยาว่าด้วยเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เคยเสียงดังใส่ฉันมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้

 

เราพยายามแล้วที่จะไม่คิดอิจฉาป้อน แต่ป้อนกลับทำให้เราผิดหวังอีกคน! อะไรก็เอย ถ้าเอยไม่เลิกคบป้อนป้อนจะมาหาเราบ้างไหม หยุดทำเหมือนเราเป็นตัวสำรองในทุกๆเรื่องได้ไหม!!”

 

ฮึ่ก...

 

ป้อนคงไม่รู้... เอยมันเคยทิ้งงานวันเกิดเราเพื่อไปหาป้อนที่กลับบ้านคนเดียวตอนวันเกิดอายุ18เราอ่ะ เราแม่งเสียใจโครตรู้ป่ะ เพราะเราเสียใจที่คนที่เราแอบชอบไม่แคร์เราและห่างเราออกไปมากขนาดนี้!”

 

สิ่งที่ฟังทำให้หัวใจปวดหนึบ มันทำให้ย้อนไปถึงวันนั้นที่อาเอยอาสามารับฉันที่ได้กลับดึกคนเดียว ตอนนั้นเข้าไปใหม่ยังไม่สนิทกับพวกเธอเท่าไหร่ ฉันแปลกใจที่อาเอยมาหาเพราะรู้ว่าเป็นงานวันเกิดปั้นหยาแต่อาเอยบอกไม่เป็นไรเลยไม่ได้คิดอะไร

 

แล้ววันต่อมาที่ทำได้แค่ยิ้ม ยิ้มไม่รู้สึกอะไร เจ็บนะเว้ย... แถมหลังจากนั้นเอยก็ไม่ขอโทษเราเลยอ่ะ เพราะมัวแต่สนป้อน!”

 

ฉันสะอื้นมองเพื่อนตัวเองที่ไม่มีน้ำตาสักหยด ปั้นหยาเพียงเชิดหน้าแล้วพูดต่อด้วยเสียงที่สั่น

 

ทำไมพวกเธอสองคนทิ้งเราแบบนี้ เราคิดตลอด อยู่กับความคิดนั้นมาตลอดหลายปีที่เราคบกันมา แล้วไงอ่ะ ใครรู้มั่ง!”

ฉันร้องไห้แล้วเดินถอยหนีออกมา รู้สึกเหมือนตรงนี้ไม่ใช่ที่ของฉันเลย อาเอยและปั้นหยารู้จักกันมาก่อน พวกเธอสนิทกันมาก ฉันมันเข้าไปเอง...

 

ป้อน... เสียงทุ้มเรียก ธารามองฉันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ฉันเข้าไปแล้วตบหน้าเขาทันที

 

เพี๊ยะ!!

 

อยากเล่นอะไรสนุก ก็ลองไปใส่กระโปรงกระโดดเต้นยางซะสิ ฉันพูดด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ จ้องอีกคน บอกเลยว่าเกลียดชังทั้งที่น้ำตาอาบแก้มและทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปหมด

ฉันแค่ไว้ใจธารามาก ไม่คิดเลยว่าเขาจะมองความจริงใจของฉันเป็นแค่เรื่องคั่นเวลาสนุกแสนห่วยของเขา

 

ป้อน ธาราขอโทษ ฟังก่อนนะ

ไม่ไหวหรอก...

ฉันไม่พร้อมกับอะไรทั้งนั้นตอนนี้ ใจมันพัง ความรู้สึกมันปวดจนแทบจะฆ่าฉันให้ตายอยู่แล้ว ฉันหมุนตัวแล้ววิ่งหนีมือที่พยายามจะจับของธารา

ไม่มีใครอยู่กับฉันเลย...

 

 

 

PUNYRA PART

ดูเหมือนฉันจะทำอะไรที่มันคือความผิดร้ายแรงที่สุดในชีวิตไปนะ...

ไม่รู้เลย ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ที่ใจฉันมันปวดแทบตลอดเวลาที่เห็นสองคนนั้น ฉันรักเจ้าป้อน ฉันจริงใจกับเธอในทุกคำห่วง แต่มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ฉันไม่เคยจริงใจกับเธอได้เลย

นั่นคือเรื่องของอาเอย... คนที่ฉันรัก และมันแย่หน่อยที่ไม่ใช่แบบที่รักเจ้าป้อน

 

โถ่เว๊ย!!”

เสียงคำรามของธาราไม่ได้ทำให้ฉันขยับตัวที่นิ่งได้เลย แค่รู้สึกมันด้านชาไปหมดแล้วเท่านั้นเอง ฉันสบตากับธาราที่มองมา

แปลกจัง... ผู้ชายแสนร้ายกาจที่ตอบตกลงสิ่งที่ฉันเสนอให้แค่เพราะสนุกวันนั้นหายไปไหน เหมือนวันนี้จะเหลือแค่ผู้ชายงี่เง่าคนหนึ่งเท่านั้น

น้องชายของฉันเป็นผู้ชายแบดๆ คนหนึ่งนี่แหละ มาจากอเมริกา เรื่องผู้หญิงคงไม่ต้องพูดถึง ถ้าให้เปรียบได้ง่ายก็ขอเปรียบกับกร รายนั้นจะเป็นผู้ชายที่โวยวายทุกอย่าง เลวก็ทำให้เห็น ร้ายก็แค่พูดออกมาให้รู้ไปเลย แต่ธาราคือผู้ชายที่มักจะเดินไปเดินมาให้คนสงสัยในกระดานเกม แต่เพราะใบหน้ามีรอยยิ้มเสมอคนพวกนั้นจึงไม่ได้รู้เลย ว่าด้านหลังของพวกเขามีมีดปักอยู่ไปเสียแล้ว...

อาจเพราะช่วงนั้นอาเอยดูจะแสดงออกทุกทีว่าเจ้าป้อนคือที่หนึ่งสำหรับเธอ มันเลยทำให้ฉันได้พูดกับธาราเรื่องแผนกันวันนั้น

แผนที่จะทำให้เจ้าป้อนได้รู้ ว่าการถูกทิ้งไว้ข้างหลังมันเป็นยังไง...

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีวิ่งวนในใจ เวียนในหัวไปมา เต็มไปด้วยกลิ่นไอที่ทำให้อยากอาเจียนเพราะแทบจะสำลักกับความเลวร้ายที่ตัวเองทำ แต่ทุกครั้งที่เจอสิ่งที่ทำให้เกลียดก็ทำให้กดมันลงแล้วปั้นหน้ายิ้มเดินทำต่อ

อ่า... ฉันจะพูดยังไงให้ใครสักคนเข้าใจว่าฉันรักสองคนนั้นมากเหลือเกิน แต่เพราะอาเอยคือคนสำคัญ... ผู้หญิงที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย อบอุ่นและมั่นใจว่าเธอจะไม่ทิ้งไปไหน แต่อยู่ดีๆวันหนึ่งเธอก็ไป

ฉันเสียใจ

 

พี่หยา...

 

ฮึ่ก...

ฉันห่วงผู้หญิงที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มคนนั้นเหลือเกิน ยัยผู้หญิงที่ร่าเริงเหมือนเด็ก ถ้าไม่หนักจริงๆก็เอาแต่จะเงียบนั่น

เค้าขอโทษนะป้อน... ตอนเจอ และได้รู้ว่าเธอรู้ความจริงแล้ว ความละอายก็แล่นไปทั่วทั้งตัวจนทำได้แค่ผลักไสให้เธอออกไปจากยัยแม่มดแสนร้ายอย่างฉัน แม่มดที่ยังจะทำให้เธอเสียใจ ให้ธาราทำต่อ แต่แค่คิดไปว่าอาเอยมาหาแค่เพราะอะไรก็พลั้งมือทำร้ายเธอไปซะแล้ว

แค่ขอโทษยังไม่กล้าเลย...

ฉันหมุนตัว เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนกดโทรหาอาเอย

(ฮัลโหล)

เสียงทุ้มหวานนั่นทำให้ฉันปิดเปลือกตาลงแล้วขยับปากพูด

วันนี้.... หยามีเรื่องมาสารภาพน่ะเอย

 

 

 

 

JAOPON PART

ฉันกลับมาถึงบ้านในตอนหนึ่งทุ่ม บอกคุณแม่ว่าขออยู่บนห้องคนเดียวเงียบๆ ส่วนข้าวซื้อกินแล้วจากร้านสะดวกซื้อ แต่ความจริงแล้วในถุงพวกนั้นล้วนมีแต่เบียร์กระป๋องที่ฉันเหมามันมา

ฉันพยายามสงบสติตอนมองมัน เลือกที่จะเข้าไปอาบน้ำอีกรอบแล้วออกมาในชุดนอนกระโปรงผ้าบางสีขาวเนื่องจากความอึดอัดที่มีไปทั้งตัวทำให้หายใจไม่ออก

ฉันเสยผมที่ปรกหน้าตัวเอง หยิบถุงมาเทเบียร์ทั้งหมดที่กลิ้งกล่านไปทั่วห้องออกมา แล้วนิ่งเมื่อเห็นสิ่งที่ทำให้คิดว่าตัวเองควรสงบจริงๆ

มีดคัตเตอร์ที่ซื้อถูกฉันหยิบขึ้นมา

แคร่ก...แคร่ก...

เสียงเสียดสีของใบมีดยามฉันเลื่อนปลายมีดขึ้นมาดังในความเงียบของห้อง ใจร้องด่าตัวเองอย่างบ้าคลั่งตอนฉันกดปลายมีดลงที่ข้อมือตัวเอง

ไม่ตายหรอก... แค่อยากระบายความเจ็บออกมา ฉันกรีดมันที่ข้อมือ กรีดมันช้าๆ เพิ่มทีละเส้น ใจที่เต้นระรัวอย่างหนักผ่อนลงช้าๆ ยามฉันได้สร้างรอยแผลให้ตัวเอง

ไม่เจ็บ ไม่เจ็บเลย ฉันรู้สึกดีมาก มันเหมือนได้เอาความเจ็บออกมา สักนิดก็ยังดี มันทั้งสะใจและทำให้ฉันเหมือนหยุดไม่ได้ที่จะกดปลายมีดเข้าอีก

แกร่ก...

ฉันโยนมันออกไปจากตัวเมื่อคิดว่าตัวเองชักจะทำเกินไปแล้ว ความคิดวิ่งพล่านไปหมด ทำให้สับสนจนอยากจะกรี๊ดออกมา ฉันคว้าเอากระป๋องเบียร์ขึ้นมากระดกเข้าคอแบบรวดเดียวแทบหมด ความขมปร่าที่ปลายลิ้นทำให้มึนหัวแต่ฉันก็ยังคว้าเอามากินอีก

 

น้องป้อนคะ ไม่กินข้าวจริงๆเหรอ

 

อึ่ก...อึ่ก

เสียงกระดกเบียร์ดังในหู มันเบากว่าเสียงแม่ฉัน แต่เหมือนฉันตกอยู่ในภวังค์ ยอมรับว่าฉันรักเธอแต่ก็ยังรู้สึกเคืองที่เธอทิ้งอยู่ดี

ทำไมทุกคนถึงทิ้งฉันแบบนี้ แม้กระทั่งหม๊าพิมที่ฉันคิดว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันก็เอาเงินคุณแม่ไปไม่บอกฉันแล้วปล่อยให้ผจญอยู่กับราม

 

พี่รามเขาถามหาหนูด้วยนะ...

 

อย่าเรียก...อย่าพูดชื่อนั้น!

 

หนูขออยู่คนเดียวค่ะ!” ฉันเผลอขึ้นเสียง ลมหายใจมันหอบรุนแรง ฉันกอดเข่าตัวเองเอาหน้าฟุบลงแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ปล่อยเสียงออกมา เหมือนจะแหกปากร้องอยู่แล้ว ร้องจนเจ็บคอ เมื่อคอแห้งก็ทำอะไรผิดๆด้วยการเอาเบียร์มากิน กระดกเข้าอึกใหญ่แต่เพราะแขนขามันอ่อนแรงไปหมดมันจึงหกออกมาโดนชุด

ฉันหัวเราะให้ตัวเองแล้วพยุงตัวลุกยืน โลกเหมือนเอียงไป ฉันเดินเซๆไปที่ห้องน้ำ เปิดน้ำลงอ่างเพื่อจะล้างหน้า มันมีอ่างล้างหน้าแต่ฉันก็ไม่ไปหามัน กลับมาที่อ่างอาบน้ำ เพราะอะไรเหรอ...

ไม่รู้เหมือนกัน

 

คออ่อนก็ยังจะกินอีกอ่ะคนเรา หนูป้อนน

 

เสียงปั้นหยาล่ะ...

ฉันหนักแล้วแน่ๆ ได้ยินเสียงปั้นหยาที่เคยพูดหยอกตอนสมัยก่อนลอยมาด้วย ฉันเท้ามือลงกับอ่าง เธอจริงใจไหมที่พูด เธอยิ้มให้ฉันจริงๆไหม ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันอยู่กับอะไรที่จริงบ้ารึเปล่า

อยากได้... ฉันอยากได้ใจของปั้นหยา

และอยากให้ทุกอย่างที่เธอทำน่ะ มันจริง

 

ฮึ่กก ฮือออ

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจม... ฉันไถลตัวลงมาในอ่างเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และที่จมก็คือหน้าของฉัน...

ฉันจับขอบอ่างแล้วดันตัวเองขึ้นมา น้ำเปิดทิ้งไว้และมันกำลังล้น แต่ฉันก็ไม่ปิด

ในอ่างนี่เย็นดีจัง... ทั้งตัวฉันเปียกไปหมด ทั้งที่แค่จะมาล้างหน้าและชุดแท้ๆเลย ฉันมองสีน้ำที่มีสีแดงปะปนมาน้อยๆ จึงยกแขนตัวเองขึ้นมามองรอยกรีดที่เลือดซึมออกมาจากแผล

เจ็บและปวดจนพูดไม่ออก...

ฉันหมดอาลัยตายอยากจริงๆ ควรตายไปไหมนะ ความคิดโง่ๆผุดตอนน้ำในอ่างล้นออกมากทุกทีๆ  ฉันคิดว่านี่มันเกินไปแล้ว

มีอะไรกับพี่ชายตัวเอง

แม่ก็ทิ้ง เพื่อนก็ยังทิ้ง

เป็นแค่ของเล่นสนุกให้ผู้ชาย

นี่มันเกินไปนะ ทำไมฉันไม่มีอะไรสักอย่างที่สำคัญมากๆพวกนี้เลยล่ะ

 

เคร้งงง...

เหมือนจะได้ยินเสียงกระป๋องเบียร์นะ... ฉันมองไปทางประตูห้องน้ำที่เปิดอ้าทิ้งเอาไว้ เห็นขายาวๆของใครบางคน จนเมื่อฉันเลื่อนสายตาขึ้น ภายในใจมันเย็นและร้อนกระสับกระส่ายไปหมด

รามไง...

เข้ามาได้ยังไง

จำได้ว่าล็อกห้องแล้ว รามจึงเฉลย กุญแจบ้านก็อยู่กับเจ้าของบ้านสิ

เหอะ...

ฉันเบือนหน้าหนีเขา รู้ว่ารามกำลังเดินเข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่อยากจะหันไปมอง

ห้องสกปรกนะ

 

เรื่องของป้อน

ฉันตอบเสียงเรียบก่อนสะดุ้งเมื่อรามยื่นหน้าเข้ามาทำจมูกฟุดฟิด ฉันขยับตัวหนีเขา

 

เธอเมา

 

อย่าเข้ามาใกล้!”  

 

พี่ชายกับน้องสาว ใกล้กันหน่อยจะเป็นอะไรไป รามว่าพร้อมเลื่อนสายตาสำรวจตัวฉันอย่างถือวิสาสะ ก่อนสายตาคมจะไปหยุดที่รอยแผล

 

ทำไมเราทำแบบนี้ เสียงทุ้มว่าเหมือนจะโมโหขึ้นมา ฉันไม่มองหน้าเขา รู้สึกซังกะตายและไม่อยากใกล้เลยจริงๆ

 

ป้อน!”

 

อย่ามายุ่งได้ไหม!!!”

ซ่า!

ฉันหันไปตวาดใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด น้ำในอ่างกระเด็นไปโดนตัวเขาเมื่อฉันตีน้ำอย่างแรงเพราะความหงุดหงิดและความรู้สึกผิดๆที่กำลังเข้ามา

 

เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งด้วยสักที อยากให้ทำอะไร!”

 

“…”

 

ลมหายใจฉันสั่นตอนรามมองมาอย่างดุดัน ฉันเกาะขอบอ่างแล้วยื่นหน้าเข้าไปหาเขา

 

ก็ได้... เดี๋ยวทำบุญให้ แต่ออกไปก่อนได้ไหม

 

“…”

 

รังเกลียจ!!”

ซ่า!!

คำด่าฉันถูกพ่นออกไปพร้อมร่างที่ถูกรามจับยกออกมาจากอ่าง ฉันอยากดิ้นแต่เรี่ยวแรงกลับไม่มี ร่างถูกวางลงที่เตียงพร้อมมือที่ถูกจับตรึงเหนือหัว

ไม่นะ...

 

หยุด ฮึ่กก ปล่อยย!”

รามกดมือฉันจนมันจมลงเตียง เขายกตัวขึ้นคร่อมร่างฉัน

 

แผลเป็นตรงนี้มันไม่พอรึไง เขาใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับฉันไล้ไปตรงช่วงเนินอกด้านซ้าย ที่ที่มีรอยสักของเขา

อย่าใกล้กัน ปล่อยป้อนฮึ่ก...จะตายอยู่แล้ว ทรมาน ทรมาน ฉันส่ายหน้าร้องไห้ไม่ฟังในสิ่งที่รามพูด

ได้โปรด... รู้ที ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน

ขนตัวฉันลุกชันเมื่อรามกดปลายจมูกไล้ไปทั่วเนินอก ปากฉันขยับไม่หยุด เมื่อเขาเคลื่อนใบหน้าขึ้นมาฉันก็เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นทันที

อย่ามาแตะ... ฉันเอ่ยบอกเขา รามค่อยๆปล่อยพันธนาการที่ข้อมือ ฝ่ามืออุ่นร้อนเลื่อนผ่านแล้วตระกองกอดร่างฉันและฝ่าฝืนสิ่งที่ฉันขอ ริมฝีปากบางประทับลงมา บดเบียดเอาลมหายใจร้อนๆ มารินรด ฉันใจเต้นถี่พยายามหันหน้าหนีแต่ก็ไม่ได้เพราะถูกกักตัวเอาไว้ด้วยกรงขังของราม

อื้อออ ฮึ่ก ฉันสะอื้นในลำคอ เมื่อเขากดเม้มริมฝีปากฉันสลับเบาและหนัก ถึงจะบดจูบโดยไม่มีการรุกล้ำแต่มันก็ทำให้ฉันอยากจะบ้าแล้ว ร่างที่แนบกัน ชิดกันจนรับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาทั้งหมด รามรัดร่างเราให้เบียดกัน ก่อนอ้อมกอดจะถูกเลื่อนต่ำลงผ่านร่างกายฉันช้าๆ รามกำลังสัมผัสตัวฉัน ฟ้อนเฟ้นผิวนุ่มจนมันขึ้นสี

ฉันสำลักเพราะหายใจไม่ทัน มองใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนความทรมานจะพาให้สติดับวูบไป  

 

 

 

….

 

….

ความรู้สึกไม่สบายตัวทำให้ฉันขยับตัวและเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่เห็นคือความมืด ฉันเลื่อนตัวไปเปิดโคมไฟหัวเตียง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือรามเข้ามาและห้องฉันเกลื่อนไปด้วยกระป๋องเบียร์ แต่ตอนนี้สิ่งพวกนั้นกลับไม่มีเลยสักอย่าง

แรงรัดที่ข้อมือทำให้ยกขึ้นมาดู ก็พบกับผ้าพันแผลพร้อมชุดของฉันที่ถูกเปลี่ยนให้ด้วย และไหนจะยังผมที่แห้งทั้งที่ฉันไปนอนในอ่างน้ำมาอีก

ฉันคิดสิ่งพวกนั้นเงียบๆในใจก่อนจะค่อยๆเบียดตัวเข้าหาผนังห้อง กอดเข่าตัวเอง

แกร่ก...

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เงาสูงใหญ่เดินออกมา รามเดินมาทางเตียงและมองสบตากับฉันนิ่ง

 

ฮึ่ก...

เขามันสารเลวสิ้นดี แต่ตอนนี้ฉันอยากกอดใครสักคน

หรือเพราะฉันยังเมาค้างอยู่ฉันถึงได้ขยับตัวไปหาเขาที่ยืนอยู่ปลายเตียงแล้วยกแขนโอบกอดผู้ชายตรงหน้า

ฮือออฮึ่ก

บอกเองแท้ๆว่าอย่าให้เขามาแตะ แต่ตอนนี้ฉันกลับกอดเขาซะเอง ก็แค่สิ่งที่เขาทำน่ะ มันทำให้ฉันอยากให้เขาปลอบใจฉันเหลือเกิน อยากให้เขาพูดออกมาว่าสิ่งที่เราเป็นน่ะมันไม่ใช่ แค่เข้าใจผิดไป

เรื่องปั้นหยามันบั่นทอนใจฉันจริงๆ

 

หมับ...

ใจฉันพลันเต้นระรัวเมื่อรามกอดกลับร่างฉัน ก่อนจะโถมร่างเข้ามาหาจนร่างเราทั้งคู่หงายล้มลงเตียงโดยมีรามอยู่บนตัวฉัน

กระหม่อมฉันถูกหอมแรงๆ ฉันขย้ำหัวไหล่ของเขา แล้วกอดแน่นขึ้น

 

ฮึ่กก...

อย่าจบแบบนี้เลยนะ อย่าเป็นแบบนี้เลย ….

 

 

 

@วันต่อมา

รามหายไปหลังจากฉันหลับไปในรอบสองของคืนนั้น ตอนเช้ามาเขาก็ไม่อยู่แล้ว จนเหมือนฉันแค่ฝันไป จนกระทั่งตอนฉันเดินมาด้านล่าง

ฉันก็เจอกับรามที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับ

เจ๊!”

 

จูนหันมายิ้มให้ฉันแล้ววิ่งเข้ามาหา พี่หนึ่งส่งยิ้มมาให้พร้อมลูบหัวตอนฉันยกมือไหว้ ฉันมองเลยทั้งสามคนไปยังใครอีกคนที่นั่งอยู่ด้วย จูนกอดคอฉันตอนเรามองไปที่เขา

 

มาทำไม...ธารา


ต่อค่ะ

 

 

ธาราเดินเข้ามาด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก อาจเพราะเสียงฉันที่ถามเขามันถูกใช้อย่างห่างเหิน

 

เราอยากคุยกับป้อน

 

มาที่นี่ได้ยังไงฉันเอ่ยแทรกเขา แต่กลับเป็นจูนที่พูดตอบแทนธารา

 

เขามาถามหาเจ๊ที่บ้านเฮียหนึ่งอ่ะ ตื๊อจนได้พามา ขอโทษที

ฉันฟังแล้วพยักหน้าเงียบๆ และเลือกที่จะเข้าไปจับมือธาราให้ออกมานอกบ้านเพราะตรงนั้นมีคนเยอะเกินไป และสายตาของรามก็เหมือนจะทิ่มแทงฉันจนเจ็บไปหมด

 

เรายอมรับว่าเราเคยไม่จริงใจ แต่การกระทำทุกอย่างก็ไม่ใช่ไม่จริง

 

“…”

 

เราเคยสนุกจริง แต่มันก็ไม่ใช่ในตอนนี้แล้ว เราชอบป้อนจริงๆ

ธาราส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ ใจจริงเป็นฉันในยามปกติคงให้อภัยไปแล้ว แต่เรื่องตอนนี้ที่รุมเร้าทำให้รู้สึกเหมือนไม่มีใครที่จะจริงใจได้เลย ฉันเลื่อนสายตาสบกับคนร่างสูง

 

แล้วถ้าธาราไม่ได้เกิดชอบเราขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง

 

ป้อน...

 

จะรับผิดชอบยังไงเหรอ เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องตลกใช่ไหม

ธารานิ่งไป เหมือนเขาเถียงไม่ได้ ฉันเสยผมตัวเองแล้วกดยิ้มบางๆให้

 

ขอโทษนะ ตอนนี้เราเห็นธาราเป็นแค่ผู้ชายมักง่ายคนหนึ่งเหมือนตอนที่ธารามองเราว่าเป็นแค่เรื่องสนุกไง

 

ธาราส่ายหน้า ป้อนขอร้อง ฟังเรา ให้โอกาสเราได้ไหม เรายอมรับว่าเรามันผู้ชายเลวๆคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องยอมรับขอแค่โอกาส เราจะจริงใจกับเธอให้มากที่สุดเท่าที่ชีวิตผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

 

“…”

 

ป้อน...ขอร้อง

ธาราเรียกชื่อฉันและฉันแค่เบนสายตาไปทางอื่น มือฉันถูกจับและนั่นทำให้หันกลับไปมองเขาและก็นึกถึงใครอีกคน

พี่ชายจะคิดยังไงถ้าน้องสาวมีแฟนกันนะ...

 

เป็นแฟนกันไหม

ธาราเหมือนอึ้งไป เหมือนเขาไม่คิดว่าจะได้คำตอบแนวนี้ ฝ่ามือฉันวางแนบกับแก้มอุ่นของธารา

 

แต่ไม่มีความจริงใจหรอกนะ ถ้ายอมเราจะยอมยกโทษให้ก็ได้

คิดว่า รอยยิ้มฉันตอนนี้คงเหมือนนางร้ายในละครสักเรื่องที่กำลังเสียสติจนทำได้ทุกอย่างภายใต้รอยยิ้มโรคจิตๆ ไปแล้วล่ะ ธาราเม้มริมฝีปาก เขาไม่ตอบแต่รวบตัวฉันไปกอดแทน

 

อันไหนไม่ควรเล่นป้อนควรรู้

 

“…”

 

เตรียมใจมาแล้วว่าต่อให้กลับมาก็คงเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เรื่องจะได้ใจป้อนเหมือนฝันกลางวันเข้าทุกที

 

“…”

ธารากอดฉันแน่นขึ้นแล้วพูดเสียงเบาข้างหู เพราะเหมือนเราจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานเกมป้อนไปแล้ว

 

แย่จังที่เหมือนน้ำตาฉันจะไหลออกมา แต่เมื่อมองภายในบ้านที่รามกำลังมองมา ฉันก็เพียงกอดกลับธาราแล้วพูดสิ่งในใจลึกๆ ที่อยากจะบอกเขาในวันข้างหน้าในสิ่งตัวเองทำในตอนนี้อยู่

 

ขอโทษนะ

แต่ฉันต้องเข้มแข็งจริงๆ...

ถ้ารามยังยืนยันจะเล่น ฉันก็จะเล่น

เขาจะไม่มีทางได้ทั้งหมด ธาราดันฉันออกแล้วบรรจงเช็ดน้ำตาให้ ฉันหลุดยิ้ม

วันนี้กลับไปก่อนนะ

 

“…พรุ่งนี้จะมารับนะ

ฉันพยักหน้าให้เขา ธาราจึงเดินออกไปส่วนฉันก็เดินกลับมาด้านในบ้าน นั่งลงที่เก้าอี้แล้วเริ่มทานข้าวเหมือนไม่มีอะไร

 

เจ๊คุยไรกันอะ จูนกระแทกตัวนั่งลงข้างๆ ฉันเลยหันไปหาแล้วส่ายหน้าเบาๆแล้วกินข้าวในจานตัวเองเงียบๆ

 

เจ๊ไม่เอาไม่เงียบ ไม่มีเจ๊พูดผมก็ไม่มีเพื่อนแล้วนะ

 

จะงอแงทำไมเล่า ช่วงนี้พี่อารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่แค่นั้นเอง ฉันตักข้าวเข้าปากคำหนึ่งแล้วพูดกับเด็กข้างๆ

 

เจ๊ท้องรึไง

ฉันชะงัก และคนทั้งโต๊ะก็ชะงักด้วย ฉันหันไปมองหน้าจูนที่เหมือนจะตกใจไปเหมือนกัน

 

บ้ารึไง ฉันขมวดคิ้ว

 

ถ้าเจ๊เป็นก็พูดเลยสิ พ่อเด็กก็คงอยู่แถวนี้ล่ะม๊างงง จูนส่งสายตาไปล้อๆ ราม ท่าทางเขาจะยังไม่รู้เรื่องที่เกิด มันทำให้ฉันเกิดกินอะไรไม่ลงอีกจึงวางช้อนลงแล้วพูดด้วยเสียงราบเรียบ

 

ใครจะไปท้องกับพี่ชายแท้ๆของตัวเองกันล่ะจูน

 

ห๊ะ!!!”

จบประโยคนั้นฉันก็เดินออกมาโดยจูนร้องลั่นบ้าน พอมาถึงห้องก็ปิดประตูอัดแรงๆ แล้วเดินมาทรุดตัวนั่งที่พื้นในห้อง แล้วแอบหยิบมีดคัตเตอร์เมื่อวานออกมา

ฉันไม่เคยคิดเรื่องท้องเลย ตอนแรกรามไม่ป้องกันนี่นา

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น รู้ว่าถ้ากัดแน่นกว่านี้เลือดคงจะออกมา อีกไม่กี่อาทิตย์จะครบเดือนแล้วถ้ามันไม่มาฉันจะทำยังไงดี พอมองที่มีดฉันก็เม้มริมฝีปากคงไม่กรีดที่แขนแล้วเดี๋ยวคนเห็น... ฉันเลิกกระโปรงขึ้นจนเห็นขาอ่อน ก่อนจะกดปลายมีดลง

ปัง!

ประตูห้องถูกเปิดออกก่อนปลายมีดจะถูกกดลึก มันถูกปิดลงพร้อมรามที่ก้าวขาเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดุดันจนดูน่ากลัว เขามุ่งมาทางฉันก้มมาลงนั่งลงตรงหน้าแล้วปัดมีดในมือออกแรงๆ จนมันตกไถลไปไกล

ไม่รู้ทำไมมันหงุดหงิด...

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วหันไปมองราม

อย่ากัดปากตัวเองป้อน

รามบีบปลายคางฉัน สายตาเขาจ้องมาคล้ายอยากจะลงโทษตัวฉันที่ทำอะไรโง่ๆ

 

พี่ราม...ไม่ควรจะเสือกขนาดนี้นะคะ

 

ปากที่ปล่อยออกมาเจ็บและชาเนื่องจากแรงกัด รามบีบข้อมือสองข้างฉันแน่นจนมันน่าจะขึ้นรอย

 

ทำบ้าอะไร

 

โห... เป็นคำถามที่โง่นะคะ ซักผ้าอยู่มั้ง

รามเงียบแล้วมองฉันที่ปั้นอวดดีตอบเขา ก็แค่ ไม่อยากให้เขามาเห็นฉันในมุมอ่อนแอแล้ว เขาอย่าได้เข้ามาปลอบฉันอีกเลย เพราะกลัว ฉันกลัวใจตัวเอง

 

ถอยออกไปได้ไหมคะ แฟนน้องรู้เขาจะโกรธเอา

 

คบกับธารา?” เขาเลิกคิ้วหยั่งเชิง ฉันหลุบสายตาลงต่ำมองข้อมือที่ถูกบีบ

 

ทำแบบนี้ได้ไง

ฉันเลื่อนสายตาขึ้นไปมองรามเมื่อได้ยินประโยคแปลกๆ

 

น้องป้อนได้กันแล้วทิ้งนี่ หลอกฟันพี่รามได้ไงคะ

หัวเราะ...

อยากจะหัวเราะกับมุกตลกร้ายนั่น แต่ความรู้สึกอยากตบกลับมีมากกว่า

ฝ่ามือฉันไล้ไปตามกรอบหน้าคมทั้งที่เขายังขึงข้อมือเอาไว้

 

ทำไมคะ...หึงเหรอ

 

...

 

พี่รามนี่... น่าขยะแขยงจัง

รามกดยิ้มคล้ายพอใจทั้งที่พึ่งโดนด่าไปหยกๆ แต่... ก็ชินซะแล้วล่ะกับความโรคจิตของเขาน่ะ

 

แล้วเมื่อคืนใครมากอด

ฉันเอนหลังพิงกับเตียงข้างหลังแล้วค่อยๆ ยกเท้าที่วางอยู่ขึ้นสูงขึ้นจนมันแนบไปที่หน้าอกด้านซ้ายของคนตัวสูง ขยี้ปลายเท้าลง กดหนักผ่อนสลับเบาโดยที่เจ้าของที่ถูกกระทำก็เพียงนั่งนิ่งๆ

 

ช่วยลืมมันไปด้วยค่ะ เป็นอีกครั้งที่เราสบตากัน รามปล่อยมือแล้วเคลื่อนไปจับข้อเท้าฉัน กระตุกให้ร่างไปใกล้กับตัวเขา ปลายนิ้วร้อนไล้ขึ้นมาจากข้อเท้าจนมาถึงขาอ่อน

เป็นพี่ก็ทำให้เสียวได้นะ

อยากจะถีบหน้าเข้าให้...

เขารู้ดีว่าจะทำยังไงถึงจะคอนโทรลตัวฉันให้อยู่ใต้พันธนาการของเขาได้

ออกไป...

ฉันเปล่งเสียงสั่นๆ ของตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อรามรวบมือสองข้างฉันแล้วกดเอาไว้ที่ท้องน้อยก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหาขาอ่อนที่กระโปรงเลิกขึ้นสูง

ที่เราถาม... ว่าหึงไหม ถ้าบอกว่าหึงก็กลัวว่าน้องป้อนจะลำบากใจซะเปล่าๆ

 

อึ่ก...

ความรู้สึกประหลาดๆ ที่รามมักมอบให้มันกำลังลามเลียผิวฉันเข้ามา ความอุ่นชื้นแต่นุ่มนั่นอยู่ชิดกับส่วนอ่อนไหว เสียงของเขาก็ดังอยู่ตรงนั้น

 

ออกมา ออกมา!” ฉันดึงเสียง พยายามบิดข้อมือออกแต่มันก็กดลงที่ท้องน้อยจนเจ็บ รามก็ไม่หยุดยังดูดดึงผิวนิ่มแสนอ่อนไหว

 บ้าเอ๊ย! ฉันขยับตัวไม่ได้ดั่งใจเลย!

 

แล้วเป็นไงล่ะ เมนส์มารึยัง

เฮือก!

ฉันสะท้านไปทั้งร่างเมื่อปลายจมูกโด่งนั่นดุนดันอยู่ใกล้

 

ฮึ่กก....อย่า อย่าทำอะไรป้อน ฉันส่ายหน้า กลัวอยู่อย่างเดียวนั่นคือสิ่งที่เขากำลังทำ ไม่ว่าจะโดยตรงหรืออ้อมแบบนี้ ฉันรับไม่ได้ เขาเป็นพี่ฉันนะ

 

หรือป้อน อาจท้องกับพี่จริงๆ

ลมหายใจร้อนรินรดอยู่ภายใน ฉันส่ายหน้า ขนตัวมันลุกชันไปหมด เขาทำให้ฉันส่ายหน้าและดวงตาร้อนผ่าวเมื่อได้ฟังในสิ่งที่เขาพูด

 

ไม่...ไม่ท้อง อะ!” เสียงแปลกๆดังเพราะรามขบเม้มผิวอ่อน ฉันกลั้นใจแล้วตะโกนเสียงดังเมื่อสติแตก

 

ไม่ท้อง!!”

แล้วฉันก็สะอื้นออกมาอย่างหนัก... น้ำตาไหลลงอาบแก้ม ฉันไม่ท้องนะ ฉันจะท้องไม่ได้

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่รามยอมรั้งใบหน้าออกมาจากตรงนั้นแล้วเลื่อนใบหน้าเข้ามาหาหน้าฉันที่มองเขากลับทั้งที่น้ำตาทำให้ภาพพล่าไปหมด

 

แค่ถามทำเป็นโวยวาย ก่อนหน้านี้ทำเป็นเก่ง ร้องไห้ทำไมล่ะ

ฉันกัดริมฝีปากแน่นแล้วตอบเสียงเขากระท่อนกระแท่น

ก็ไม่อยากท้องฮึ่กกไม่อยากอ่ะ ฮือออ

ฉันพยายามเข้มแข็งแล้ว แต่เพราะ สถานะของเรา กับสิ่ง ที่ทำอยู่ มันเกินที่จะรับและทนได้จริงๆ เลยร้องไห้ออกมาแบบนี้

 

แล้วเรื่องเพื่อนป้อนล่ะ รู้รึยัง รามถามด้วยรอยยิ้มร้ายบนใบหน้า

 

อ..อะไร

 

อย่าไปยุ่งกับธารา

เขาคงตามคนสืบอีกแล้ว...

รู้นานแล้วฮึ่ก ไม่ต้องมายุ่ง!”

 

รามเลิกคิ้ว พูดงี้เดี๋ยวฟ้องลูกในท้อง แล้วเขาก็ขยับมือไปบีบหน้าท้องของฉัน

 

ไม่มี!!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขา ข้อมือที่ถูกตรึงไว้ตรงท้องน้อยบิดเกร็งไปหมด

 

ฮึ่กเป็นน้อง เป็นน้องนะ!”

 

รามส่งสายตาเอือมๆ มาให้ฉัน น้องแต่เอาไปแล้ว ถ้าท้องพ่อเด็กมันก็มีคนเดียวไหมล่ะ

ใบหน้าและกลีบปากรามกำลังทำหน้าที่มันในแบบที่ฉันไม่ชอบ คือเคลื่อนไปหาหน้าอกและสร้างร่อยรอยตามตัวไปด้วย

 

หรือจะเถียง รามกระซิบชิดยอดอกฉันผ่านเนื้อผ้า  

 

แต่ฮึ่กก...แต่ฮึ่กอึ่ก ฮืออออ

ปากคอมันสั่นไปหมด เถียงไม่ได้ ฉันเถียงไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้ กลุ่มผมอ่อนนุ่มของเขาคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอ น้ำตาหยดแหมะลงที่หัวของรามที่ผงกหน้าขึ้นมา

 

เมื่อกี้ยังด่าอยู่เลย อารมณ์แปรปรวนงี้ ท้องแน่ๆเลย

ฉันกัดริมฝีปากตัวเอง ริมฝีปากถูกจับจ้องด้วยสายตาของรามก่อนเขาจะนาบริมฝีปากเข้ามา บดคลึงขบเม้มให้ฉันดึงมันออกมาจากคมเขี้ยวฟันตัวเอง ลมหายใจฉันสะท้านในลำคอ และเมื่อริมฝีปากฉันเป็นอิสระจากการถูกกัด รามก็กักฉันด้วยปลายลิ้นของเขาที่ส่งเข้ามา

อย่าอื้ออ พยายามส่งเสียงห้ามแต่เขาก็รุกฉันด้วยสัมผัสที่ช่ำชอง

มันผิดนะ มันผิด ใจฉันร่ำร้องซ้ำไปซ้ำมา ทำไมเขายังไม่หยุดกัน...

เราจูบกันไม่นานรามก็ผละใบหน้าออกห่างพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก ฉันมองผู้มาใหม่อย่างตื่นตระหนก เธอยกมือขึ้นปิดปาก

 

ราม...ป้อน!”

ตัวฉันชาวาบไปหมด สภาพนี้โกหกว่าไม่มีอะไรก็คงไม่มีใครเชื่อ...

 

คุณแม่...

 

 

 

 

150/150

ท้องไม่ท้องดี อย่าเลย สงสารน้อง5555555555555

มาสั้นขอโต้ดนะฮับ -3-

#แพ้รักBJ

 

 

 

 

 

 

150/150


#แพ้รักBJ


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1,251 ความคิดเห็น

  1. #1083 TwinkleLittleByul (@lovelydo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 13:39
    ท้องเถอะค่าาาา หนูช๊อบชอบ
    #1083
    0
  2. #729 Wiggy Marugo (@wiggy-00wipada) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:07
    ท้องสิ5555
    #729
    0
  3. #728 jbwnikn ♡ (@beemmee2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 21:39
    ฮัลโหล ._.
    #728
    0
  4. #727 ammqwmqw (@ammqwmqw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:01
    โอ้ยอินมากอยากไปตบหน้าพี่รามสักฉาก!
    #727
    0
  5. #726 ammqwmqw (@ammqwmqw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 23:59
    โอ้ยอินมากอยากไปตบหน้าพี่รามสักฉาก!
    #726
    0
  6. #725 nkocknoc (@_kimbab_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 23:46
    ธาราเอยย อุส่าอยู่ทีมนี้มาตั้งนานตั้งแต่แกเปิดตัวไม่น่าไปเชื่อฟังพี่สาวเลย แต่เรื่องที่ตกใจสุดๆคือเรื่องพี่น้องอะสะเทือนใจมาก ถ้าป้อนท้องคือสงสารเด็กจากใจเลย อาเอยกับปั้นหยาต้องเคลียกันให้จบ ทำไมๆอะไรก็มาลงที่เจ้าป้อน ตัวจิ๊ดดูจะรับอะไรแย่ๆตลอดเลย ตอนคุณแม่โผล่มาฉากเรท15+ รีดนี้คุณพระเลยค่ะ
    #725
    0
  7. #724 969498 (@__justhbxjh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 18:13
    อิ๊บอ๋ายยยยยยย นี่มันอะไรกันนนนนนนนนนนน ธารานี่เราเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าชอบจริงๆหรือยังไม่เลิกเล่น
    น้องป้อนเข้มแข็งได้ไม่นานก็ต้องยอมพี่เค้าแล้ว ฮือออออ แล้วนี่คุณแม่มาเจออีก โอ้ยยยยยยยยยยย ทำยังไงดีคะ ท้องมั้ย ไม่ท้อง ท้องรึป่าวว อ๋อยยยยยยย
    #724
    0
  8. #723 Hbinnyy (@gbbam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:55
    สงสารป้อนมาก แต่ก็อยากให้ท้องอยู่นะ5555 เผื่อสองคนนี้จะได้รักกันสักที อิพี่รามอ่อนโยนบ้างเหอะ !!!
    #723
    0
  9. #722 Bjinloveu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:19
    คือถ้าฟิคเรื่องนี้เป็นละครจิงๆคงสนุกน่าอ่ะ เสียงป้อนนี่คงร้ายได้ใจ 5555 ตอนที่พูดใส่กันไม่รุคนอื่นเป็นแต่เราขำอ่ะ ถ้าเป็นละครนี่ฉากนั่นคงมันน่าดู
    #722
    0
  10. #721 mayoona (@mawaresan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 14:10
    อิพี่!!!!! -_______- สงสารป้อนน โว้ะะะ ถ้าป้อนท้อง อยากรู้อิพี่จะทำยังไง ในใจก็อยากให้ท้อง แต่ก็ไม่อยากให้ท้อง สงสารป้อนอ่ะ เพราะครั้งแรกพี่รามแม้งข่มขืนน้องชัดๆ มีความหวังลึกๆว่ารามไม่ใช่ลูกแท้ๆ ไม่งั้นเรื่องนี้จบแบบไม่แฮปปี้เอนดิ้งแน่55555555555555 หนุจะกัดลิ้นตายจริงๆนะคะสังคม
    มาค่ะ แม่เห็นละ อิพี่จะทำไงต่อ แบบนี้สนุกเลยสิเอเผผผผผผ กระทำน้องสนุกมากมั้ยละโห่วววว ใครอยากจะรักคนที่ทำร้ายตัวเองได้ลงคะ พี่ราม ขอเชิญตื่นซักทีค่ะ //ดีดนิ้ว
    ปล ธาราน่าฉงฉาร มาเปงแฟนเลาดีกั่วนะ ;__;
    #721
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #719 i'm lion (@dada57184) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 12:08
    มีความอยากอ่านต่อแรงส์ แม่มาเจออ่ะแม่มาเจอแล้วจะเอายังไงกันต่ออ่ะ ไรรรรรรท์ *อินี่ลงแดง5555
    ท้องเถอะอยากเห็นน้ำหน้าอิพี่ว่าจะทำยังไง หมั่นไส้ๆๆๆๆ
    #719
    0
  13. #718 Pop_Teenz (@990728) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 10:17
    อยากให้ป้อนท้องนะอยากรู้ว่าพี่รามจะทำยังไง แต่ใจนึงก็ไม่อยากสงสารป้อน ละนี่แม่ก็เข้ามาเห็นอีก จะเป็นไงต่อไปเนี่ยย
    #718
    0
  14. #717 Icyzk799 (@Icyzk799) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 09:59
    ท้องกับรามแหล่ะ
    แล้วสุดท้ายเฉลยว่าไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ
    เพราะรามเป็นลูกของเมียเก่า ที่เสียไปแล้วไง
    สุดท้าย ธารา ก็เจ็บปวดที่ทำแบบนี้กับป้อน
    แล้วเรื่องก็จบ แฮปปี้แอนดิ้ง งงงงง !!!!
    ผ่างงงงงงงงงงงงงง !! (คิดไปเองค่ะ)
    #717
    0
  15. #716 Paixxx (@nischakamon_pair) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 08:41
    นี่ถ้าท้องจริงๆพี่รามจะทำไง ? จะบอกว่าป้อนสำส่อนไหมล้ะ ? ตอนนี้บอกถ้าท้องพ่อเด็กก็ต้องมีคนเดียว แล้วถ้าท้องจริงๆพี่จะรับผิดชอบไหม ? สงสารใครดีเนี๊ย ธาราก็นะ พี่รามแม่งก็ เจ้าป้อนนี่ สงสารจูนแล้วกัน 555
    #716
    0
  16. #715 Charleuraduke (@Charleuraduke) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 08:13
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งเกลียด เกลียดเกลียด บางทีท่านี้เป็นป้อน ไม่เอาคัตเตอร์ กรีดตัวเองแล้วไปให้พ้นๆ ก็คงเอามันปักอกรามให้ตายๆไปแล้ว แม่ง เอ้ยยยยยยยย
    แม่มาอีก ปมยิ่งขมวดเข้าไปอีก ไม่มีใครจะมาช่วยป้อนเลยหรอๆไง hello where you go อาเอยละ hello 555
    ท่าท้อง นี้ มันจะ ปมเยอะไปอีกไหมเนี้ยยยย โอ้ยยยยย อยากอ่านตอนต่อไปป คะ ไรท์ ไฟท์ติ้ง มาต่อเร็วๆนะ
    #715
    0
  17. #714 cyeolgift (@distinygift) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 07:39
    ใจนึงอยากเชียร์ให้ท้องเพราะพี่จะได้รักน้อง แต่ใจนึงก็ไม่อยากเพราะกลัวจะมีปัญหามากขึ้น แต่ก็อยากให้ท้องอยู่ดีอะฮื่อ
    #714
    0
  18. #713 PCY KJH (@pcy61nick) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 04:49
    เกลียดราม
    #713
    0
  19. #712 DAEZQ_TG (@tdtoppdogg93) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 04:24
    ทำไมตัดกันแบบนี้.. แม่เห็นแล้ว แม่เห็นแล้วเว้ยยยยย ท้องก็ได้นะ.. แล้วแต่55555555 ป้อนอ่ะดื้อ รามอ่ะมึน ประชดใส่กันอะไรเบอร์นั้น อยากเห็นพี่รามเป็นคนดี........
    จูนนี้จะจริงจังไปไหมโอ้ยย5555555555
    #712
    0
  20. #711 FeiFei_nanny (@chalanthorn-9477) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:28
    ท้องเถอะะ เผื่อพี่จะรักน้อง ไม่กน้องรักลูกบ้างงง แงงงง ท้องงงงงงงงง
    #711
    0
  21. #710 jinwonkimbub (@jinwonkimbub) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:23
    ทำไมราม ใจร้ายขนาดนี้ แต่ท้องเลยเถอะ เผื่อรามจะรักป้อนมากกว่านี้????????
    #710
    0
  22. #709 callmeSTARFISH (@callmeSTARFISH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:05
    อย่าท้องเลยสงสารน้องงงง
    #709
    0
  23. #708 คยองซูหมีอ้วน (@exo_gd555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:03
    เรื่องนี้จะให้ใครมาย้อมใจพระเอกก็เลวพระรองก็เลยอาเอยก็เราก็ไม่ชอบ ผญ. จะให้ไปรักมิโนเรอะ!!!
    #708
    0
  24. #707 คยองซูหมีอ้วน (@exo_gd555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:01
    จ้าคนมาฆ่าป้อนทิ้งยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกบาป
    #707
    0
  25. #706 fxxkyah (@fxxkyah) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 00:34
    อยากให้ท้องงงงง ขอให้รามกับป้อนอย่าเป็นพี่น้องกันจริงๆเลย อยากรู้อะจริงๆแล้วรามรู้สึกยังไงกับป้อน แต่สารป้อนมากร้องไห้บ่อยไปแล้ว อยากโอ๋
    #706
    0