(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 5 : เพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 ม.ค. 60

บทที่ 5 เพื่อนเก่า


“คุณยงซอน อยู่นี่นี่เอง” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงที่ตอนนี้กลับมายืนตรงตามปกติอยู่ข้างหน้าเธอ หญิงคนนั้นที่ชื่อ ยงซอน ส่งยิ้มแทนคำขอบคุณเล็กน้อยแล้วเดินไปหาชายผู้นั้น

ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอมองตามยงซอนไปจนบังเอิญไปสบตากับผู้ชายคนนั้นเข้า ชายคนนั้นเหมือนทำท่าตกใจแวบหนึ่งก่อนที่สีหน้าจะกลับไปเป็นปกติ จะว่าไปผู้ชายคนนั้นก็หน้าคุ้นๆ นะ เธอพยายามมองหน้านั้นแล้วนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีต พยายามนึกว่าเคยเจอหรือไม่เคยเจอชายหนุ่มคนนั้นกันแน่ แต่สงสัยคงเพราะเธอจ้องนานเกินไป เขาจึงทำหน้าเลิกลักจากนั้นก็หลบตาเธอแล้วทำท่าผายมือเชิญยงซอนให้เดินไปด้วยกัน เมื่อทั้งคู่เดินจากไปแล้วเธอก็เลิกสนใจเดินไปเข้าห้องน้ำตามจุดประสงค์เดิม


“ทำไมไปนานจัง” คริสตัลถามออกมาทันทีที่เธอเดินกลับมาถึงโต๊ะด้วยเสียงเหมือนคนเริ่มเมา

“ก็ห้องน้ำมันอยู่ไกลนี่หว่า” เธอหย่อนก้นนั่งลงก่อนจะตอบกลับไป

นั่งดื่มกันไปได้อีกพักหนึ่ง พลันสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นยงซอนที่เธอชนหน้าห้องน้ำเข้า และเมื่อกวาดสายตามองรอบๆ ยงซอน ก็เห็นคนมากมายต่างมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ปลอดภัยไหมเนี่ย ถ้าเธอเข้าไปเตือนสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง คิดได้ดังนั้นความเป็นคนดีก็เข้าครอบงำ

“ไปคุยกับคนรู้จักแป๊ป เดี๋ยวมา” พูดจบก็ลุกเดินไปทางเป้าหมายอย่างเร็ว

“เห้ย-” เธอได้ยินเสียงคริสตัลเรียกเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้คิดจะสนใจ ขาทั้งสองยังคงเดินไปทางเดิมตามที่ตนคิดไว้

เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็มาหยุดอยู่ที่โต๊ะของยงซอน ไม่รอให้เจ้าของโต๊ะอนุญาต เธอถือวิสาสะนั่งลงข้างร่างนวลนั้นที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อ ซึ่งถ้าเธอเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นเพราะพิษสุราในแก้วที่ถืออยู่ในมืออีกคนนั่นแหละ

“นี่คุณ” เธอพูดเบาชิดหูร่างข้างๆ ด้วยต้องการให้อีกคนได้ยิน แต่ไม่อยากพูดแข่งกับเสียงเพลง ก่อนร่างนั้นจะสะดุ้งอย่างแรงจนเกือบตกเก้าอี้ จะตกใจแรงไปไหน อีกคนที่พอตั้งสติได้ก็หันหน้ามาทางเธอพร้อมขมวดคิ้วส่งมาให้ เห็นดังนั้นเธอจึงพูดสิ่งที่ตั้งใจจะมาเตือนออกไป “ฉันว่าคุณอย่าออกมาเที่ยวกลางคืนเลย มันอันตราย คุณกลับบ้านเถอะ” เธอบอกออกไปก็เห็นอีกคนทำหน้างงหนักกว่าเดิมส่งมาให้ ตาคู่นั้นหรี่มองเธอเหมือนคนมองไม่ชัด พอหรี่ตามองได้สักพักก็ทำตาโตเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มือขวาก็ยกชูนิ้วชี้ขึ้นเหมือนนึกได้ก่อนอ้าปากพูด

“อ่ออออออ คุณนี่เอง” ยงซอนพูดออกมาเสียงเมาก่อนยิ้มแป้นแล้วเอาหน้าเข้ามาใกล้เธอ แต่แล้ว…

โผลก

“โอ้ย” อยู่ดีๆ ยงซอนก็เอาหัวมาโขกเธออย่างแรง จนเธอเผลอร้องออกมา แต่ตัวการที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวกลับนิ่งเงียบ

“คุณ นี่คุณ” เธอดันอีกคนออกมามองดูดีๆ “หลับไปแล้วหรอ ตื่นๆ” เธอเห็นว่าอีกคนคงเผลอหลับไปก็พยายามเขย่าตัวเรียกให้ตื่นขึ้นมา เอาไงดีวะเนี่ย

เธอตัดสินใจมองซ้ายมองขวา แต่แล้วก็เห็นผู้ชายที่เมื่อไม่นานนี้มาตามยงซอนที่ห้องน้ำกำลังเดินมาทางนี้พอดี เธอเห็นดังนั้นก็กวักมือเรียกชายคนนั้น เขาหยุดชะงักเล็กน้อยแล้วเดินมาทางเธอ

“คุณรู้จักคุณยงซอนใช่ไหม” เธอชี้นิ้วไปยังร่างที่อยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้ก้มหน้าคอตกพิงไหล่เธออยู่

“อ่อ ครับ” ชายคนนั้นตอบกลับมาท่าทีดูลังเลๆ

“คุณรู้ไหมคะว่าบ้านเธออยู่ไหน ฉันจะได้ไปส่ง”

“อ่า เดี๋ยวผมไปส่งเองดีกว่าครับ ผมเอารถมา”

“คุณขับรถมา?” เธอทำหน้าสงสัยถามกลับไป ก็ปกติคนมาดื่มเขาไม่ขับรถมากันไม่ใช่หรอ ขับรถก็ดื่มไม่ได้น่ะสิ

“พอดีผมมาเป็นเพื่อนเธอเฉยๆ น่ะครับ ไม่ได้คิดจะดื่ม” คิดจะมอมเหล้าแล้วพาไปส่งบ้านรึไง ผู้ชายพวกนี้ไม่น่าไว้ใจ

เธอหรี่ตามองอีกคนแล้วถามกลับไป “คุณเป็นแฟนเธอเหรอ”

“ก็… ยังไม่ถึงขั้นนั้น” ชายหนุ่มหน้าแดงก้มงุดพูดตอบกลับมา

“งั้นฉันไปส่งแหละดีแล้ว”

“แต่-”

“อ่อ แต่ไหนๆ คุณก็เอารถมา แล้วก็ไม่ได้ดื่ม… ใช่มะ” เธอไม่รอให้อีกคนพูดท้วงรีบพูดแทรกขึ้นทันที ก่อนหันหน้าถามเน้นย้ำความมั่นใจว่าอีกคนสามารถขับรถได้

“ครับ ไม่ได้ดื่มครับ” ชายคนนั้นรีบผงกหัวตอบอย่างเร็ว

“งั้นคุณก็ขับรถแล้วกัน เพราะยังไงฉันก็ไม่รู้ทาง”

“เอ่อ… คือว่า-”

“จะขับรถไปส่ง หรือจะบอกที่อยู่ยงซอนมา เลือกเอา” เธอหันไปจ้องหน้าคู่สนทนา แล้วพูดออกมาเสียงเย็นพร้อมส่งสายตาขู่ อาจเพราะด้วยฤทธิ์ของสุรา ที่ทำให้เธออยากจะเอาชนะผู้ชายคนนี้ให้ได้อย่างที่ไม่เคยอยากชนะใครมาก่อนก็เป็นได้

ชายคนนั้นนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนตอบออกมา “อ่า เดี๋ยวผมขับไปส่งแล้วกันนะครับ” พูดจบเจ้าตัวก็เดินเข้ามาใกล้ยงซอนแล้วจับแขนข้างหนึ่งของร่างนั้น เธอเห็นเช่นนั้นก็เอามือไปจับข้อมือชายผู้นั้นไว้ก่อนถามออกไป

“จะทำอะไรน่ะ”

“ก็จะช่วยอุ้มเธอไปที่รถไง” ชายหนุ่มเลิกคิ้วตอบกลับมา

“ฉันพาไปเองได้ คุณถือกระเป๋าเธอแล้วนำทางไปก็พอ” เธอค่อยๆ ดึงมือของชายผู้นั้นออกจากแขนของยงซอน แล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนหน้าตักของเจ้าหล่อนไปตรงหน้าเขา เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นยอมรับไปถือเป็นที่เรียบร้อย เธอก็เคลื่อนตัวมานั่งยองๆ เล็กน้อยข้างหน้าร่างที่หลับอยู่ จัดแจงเอาแขนทั้งสองข้างของร่างนั้นคล้องมาที่คอเธอจากทางด้านหลัง เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยให้พอรู้สึกว่าน้ำหนักของคนข้างหลังเริ่มกดทับมาที่เธอ แทนที่จะเป็นเก้าอี้ตัวเดิมที่เจ้าหล่อนนั่งอยู่ สุดท้ายเธอก็เกี่ยวขาทั้งสองของร่างนั้นแล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ โดยมีอีกร่างที่หลับกอดเกี่ยวอยู่บนหลังของเธอ หนักเหมือนกันนะเนี่ย เธอคิดในใจแต่ก็ไม่อยากเสียหน้า จึงเดินเชิดๆ ไปยังประตูทางออก ก่อนจะเรียกให้คนที่ยืนรออยู่นำทางไป

“นำทางไปสิ” เธอพูดแล้วโบ้ยหน้าไปทางประตูให้อีกคนเดินนำไป อีกคนก็ไม่พูดอะไร ยอมเดินนำไปที่รถโดยไม่ปริปากพูด หรือถามอะไรออกมา


ปิ๊ปปิป

เสียงปลดล็อคของรถคันหนึ่งดังขึ้นมาระหว่างที่เธอเอาแต่เดินก้มหน้าพยายามเดินตามขาทั้งสองข้างของชายที่เดินนำหน้าอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมาฝืนน้ำหนักกดทับจากทางด้านหลังเพื่อมองหารถที่ตนจะต้องขึ้น เมื่อเห็นรถที่มีชายคนนั้นกำลังจับบานประตูด้านหลังเปิดออกอยู่ด้านหน้า เธอก็ไม่รอช้า เดินทุลักทุเลไปทางรถคันนั้นทันที เมื่อมาถึงก็หันหลังให้ประตูที่เปิดกว้างนั่น ค่อยๆ ย่อลงให้ก้นของคนที่อยู่ด้านหลังไปอยู่บนเบาะรถ เสร็จแล้วก็ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากขาทั้งสองข้างนั่น จับมือทั้งสองที่คล้องคอเธอให้อยู่กับที่ จากนั้นเธอจึงหันหลังกลับไป ค่อยๆ ใช้มือข้างขวาประคองหัวของอีกคนให้ไปที่เบาะด้านหลังโดยสวัสดิภาพ ส่วนมือข้างซ้ายก็จับกุมแขนของอีกคนไม่ให้ไปกระแทกอะไรให้ได้รับบาดเจ็บ สุดท้ายเธอก็ยกขาที่ห้อยออกมานอกรถทั้งสองข้างของคนที่หลับอยู่ในตอนนี้ไปวางยังที่วางเท้าให้เรียบร้อย

เหนื่อยชะมัด เธออยากจะบ่นออกมา แต่เห็นชายผู้เป็นเจ้าของรถจ้องมาทางเธอ เธอเลยได้แต่วางมาดแล้วเดินไปยังประตูด้านหลังอีกฝั่งหนึ่ง ก่อนจะแทรกตัวไปนั่งลงโดยไม่ลืมที่จะยกหัวของยงซอนให้มานอนหนุนบนตักตัวเองเนื่องด้วยความจำกัดของพื้นที่

รอไม่นาน รถก็เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถไปยังถนนด้านหน้า เธอมองวิวนอกหน้าต่างไปได้สักพักก็นึกอะไรบางอย่างออก นี่เราทิ้งคริสตัลกับซึลกิไว้นี่ เมื่อนึกขึ้นได้แล้วก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วส่งข้อความหาเพื่อนทั้งสองทันที

(มุนบยอลอี: ฉันออกมาทำธุระข้างนอก พวกแกกลับกันได้เลยนะ)

เพียงไม่ถึงชั่วอึดใจ ก็มีข้อความส่งกลับมา

(คริสตัลจอง: แกไปไหน แล้วกระเป๋าแกอะจะเอาไง)

(มุนบยอลอี: เออ ลืมกระเป๋าไปเลย ฝากเอากลับไปหอซึลกิด้วยละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเอา)

(คริสตัลจอง: แล้วนี่แกไปไหน ไม่บอกไม่กล่าวเพื่อนฝูง)

(คังซึลกิ: นั่นสิๆ)

(มุนบยอลอี: เอาน่า เอาเป็นว่าเจอกันพรุ่งนี้ละกัน)

เธอส่งข้อความสุดท้ายแล้วเลิกสนใจโทรศัพท์ในมือ ก่อนเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงแล้วหันหน้าไปมองวิวข้างทางตามเดิม


และแล้วรถที่เธอนั่งอยู่ก็ได้เลี้ยวเข้ามาจอดยังอาคารพักอาศัยหลังหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ได้ดูสูงอะไรมากมาย แต่ดูสะอาดสะอ้านหรูหราแบบเรียบๆ บ่งบอกฐานะของอีกคนว่าคงมีเงินไม่ใช่น้อยเช่นกัน ก่อนที่จะมีเสียงดังมาจากทางด้านคนขับ

“ตึกนี้แหละครับ แต่ผมไม่รู้ว่าเธออยู่ห้องไหน แหะๆ เอ่อ...” เขาพูดออกมายิ้มแห้งๆ ก่อนหยุดไปสักพักแล้วเสนอความเห็นออกมา “ยังไงโทรหาผู้จัดการเธอดีไหมครับ น่าจะมีเบอร์อยู่ในมือถือเธอ” ผู้จัดการ? เป็นคนดัง?

ถึงแม้เธอจะสงสัยว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ต้องมีผู้จัดการ แต่ก็คิดว่าเก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อนก็ได้ ตอนนี้หาทางพากลับห้องก่อนดีกว่า เธอพยายามกวาดตามองหากระเป๋าของคนที่หลับอยู่แต่แล้วก็เหลือบไปเห็นว่ากระเป๋าใบนั้นได้ไปอยู่บนมือของเจ้าของรถเป็นที่เรียบร้อย มือคู่นั้นกำลังจะรูดซิบเปิดกระเป๋า แต่ก็ต้องชะงักด้วยเสียงขัดของเธอ

“ทำอะไรน่ะ เป็นผู้ชายรื้อกระเป๋าผู้หญิงไม่มีมารยาทนะคุณ เอามานี่” ไม่พูดเปล่า เธอเอื้อมตัวไปฉกเอากระเป๋าใบนั้นมาไว้ในมือ ก่อนรูดซิบเปิดกระเป๋าควานหาของที่ตนต้องการ แทนที่จะได้โทรศัพท์ที่ตนตามหา เธอก็บังเอิญไปเจอเข้ากับคีย์การ์ดใบหนึ่งที่มีหมายเลข 1001 สลักอยู่บนนั้น ต้องเป็นห้องนี้แน่ๆ

“ฉันรู้แล้วว่ายงซอนอยู่ห้องไหน เดี๋ยวฉันไปส่งเอง ขอบใจที่มาส่ง” เธอพูดรัวยาวออกมา จากนั้นก็เปิดประตูออกจากรถแล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง ค่อยๆ ประคองยงซอนที่หลับอยู่ให้มาอยู่บนหลังของเธอเหมือนตอนแรก ระหว่างที่กำลังจะเดินพ้นรถที่เธอโดยสารมาก็ได้ยินเสียงเรียกออกมาจากทางหน้าต่างของรถคันนั้น

“นี่คุณ… คุณรู้จักคนที่ชื่อ มุนบยอลอี ไหม” หมอนี่รู้จักเธอ? เธอหยุดแล้วมองหน้าต่างที่ตอนนี้ลดกระจกลงเต็มบาน มองไปที่หน้าของคนขับก่อนจะถามออกมา

“แล้วนายชื่ออะไร”

“ผมถามคุณก่อนนะ”

“โอเค ไม่อยากได้คำตอบก็ไม่เป็นไร” เธอหันหน้าไปทางอาคารสูง แสร้งจะเดินจากไปแต่ในใจก็หวังให้เขายอมตอบคำถามเธอ

“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว” เธอหยุดเท้าลงแล้วหันหน้ามามองอีกคนตามเดิม ขมวดคิ้วทำเป็นสงสัยก่อนอีกคนจะยอมพูดออกมา “ผม ซานดึล” ก็ว่าหน้าคุ้นๆ สวัสดี...

เพื่อนเก่า


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับมาแล้วค่ะ :)

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ จะเริ่มมาทยอยๆ อัพ(ในวันที่ว่าง)แล้ว

หลังจากหายไปเกือบเดือน หวังว่าจะมีคนอ่านจบเรื่องนะคะ 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #22 hajingsuky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 04:02
    กำแล้วตี4แล้ว ยังอ่านไม่ถึงตอนล่าสุดเลย สนุกมากเลยแต่ต้องนอนแล้ว แต่งมีปมทุกตอนน่าติดตามมากๆเลย ^^ 
    #22
    0