(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 4 : คนข้างห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

บทที่ 4 คนข้างห้อง


WED 18/05/2016 (04:00 PM)

“ปิดเทอมแล้วโว้ยยยย” เสียงโหวกเหวกของคริสตัลลอยเข้ามาในหูเธอที่นั่งอยู่หน้าห้องสอบกับซึลกิ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าสอบ แต่สอบเสร็จแล้วต่างหาก ที่นั่งอยู่หน้าห้องก็นั่งรอคนที่ส่งเสียงดังอยู่ตอนนี้เนี่ยแหละ วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของพวกเธอ ในที่สุดหลังจากเรียนมาเกือบปีเต็ม พวกเธอก็เรียนจบปริญญาโทปีแรก เหลืออีกครึ่งทางที่ต้องเดิน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นอีกครึ่งที่โหดกว่าเป็นแน่ เวลาเท่าเดิม แต่งานต่างหากล่ะ ที่เพิ่มมากขึ้น

คริสตัลเดินมาทางที่เธอกับซึลกินั่งอยู่ แล้วก็ก้มหยิบกระเป๋าของตัวเอง จัดการยัดอุปกรณ์การสอบพร้อมทั้งกระเป๋าสตางค์แล้วก็โทรศัพท์ ที่อาจารย์คุมสอบอนุญาตให้เอาเข้าไปได้แต่ต้องวางไว้ใต้โต๊ะสอบลงกระเป๋าของตัวเองจากนั้นก็เอ่ยชวนพวกเธออย่างอารมณ์ดี

“นี่ๆๆๆๆ ไหนๆ ก็สอบเสร็จทั้งที ไปฉลองกันเถอะพวกเรา”

“เอาสิ พรุ่งนี้ฉันไม่มีสอนด้วย ไปร้านเดิมกัน มุนบยอล เธอก็ไปด้วยกันนะ” ซึลกิพยักหน้าตกลงพร้อมพูดตอบคริสตัลไป ก่อนที่หน้านั้นจะหันมาย้ำชวนเธอด้วยอีกคน

“ไปสิไป ปิดเทอมทั้งที มันต้องฉลอง จริงมะ” เธอตอบออกมาอย่างแช่มชื่น แต่แล้วก็ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา “แต่นี่ก็เพิ่งสี่โมงนิดๆ เองอะ ร้านคงยังไม่เปิด ไปนั่งเล่นที่ไหนกันก่อนมะ”

เพื่อนทั้งสองของเธอทำท่านึกอยู่สักพักแต่ก็ไม่มีใครเสนอสถาที่ใดออกมา เธอเห็นดังนั้นจึงนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมาและเสนอออกไป “งั้นไปฆ่าเวลาห้องสมุดกันไหม”

“อยากไปหาแม่บรรณารักษ์ก็บอกมาเถอะ” คริสตัลพูดแซวแล้วก็เอานิ้วมาเขี่ยแก้มเธอไปมาอย่างอย่างล้อๆ แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะตอบโต้อะไร ก็มันจริงอะนะ ไม่มีคำแก้ตัว

“เออ จะว่าไป พวกเธอจำห้องข้างๆ ห้องฉันได้ไหม” อยู่ดีๆ ซึลกิก็พรวดคำถามที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่พวกเธอคุยกันอยู่เลยขึ้นมา ถึงแม้เธอจะงงๆ ว่าอยู่ดีๆ จะถามถึงเรื่องนั้นทำไม แต่ก็พูดตอบอีกคนออกไป

“ห้องที่มันว่างตั้งแต่เธอเข้าเรียนอะนะ” ก็ห้องข้างๆ ซึลกิน่ะสิ เจ้าตัวก็เช่าห้องมาตั้งแต่เข้าเรียนที่นี่ตอนสมัยปริญญาตรี นี่ก็ผ่านมาห้าปีได้แล้ว ไม่ยักจะเห็นมีใครมาเช่าห้องข้างๆ อยู่เลย เธอยังเคยแอบคิดในใจว่าห้องนั้นมีคนฆ่าตัวตายอยู่ในห้องจนเฮี้ยนหนักไม่มีคนมาเช่ารึเปล่า

“ใช่ๆ ห้องนั้นแหละ” ซึลกิกระโดดโลดเต้นตอบกลับมาแล้วถามต่อ “แล้วรู้ไหม… ว่าใครมาเช่า”

จบคำถามเธอกับคริสตัลก็หันหน้าส่งสายตางงๆ ให้กันสักพัก ก่อนจะหันกลับไปทางซึลกิ แล้วส่ายหัวให้เป็นเชิงไม่รู้

“ฮึฮือ” ซึลกิส่งเสียงอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าก่อนพูดชื่อที่ทำให้เธอต้องชะงัก “ฮวาซาไงล่ะ” ห๊ะ ฮวาซาไปเช่าอีห้องผีสิงข้างห้องซึลกิเนี่ยนะ ดีล่ะ

“โอเค งั้นฉันตัดสินใจละ ไปนั่งฆ่าเวลาที่ห้องซึลกิละกัน”


***


ตอนนี้ทั้งสามมายืนอยู่หน้าประตูไม้ที่มีเลข 502 ติดอยู่ โดยที่ตัวเจ้าของห้องกำลังควานหากุญแจในกระเป๋า ส่วนเธอก็มองไปยังประตูห้องที่อยู่ติดกัน ประตูไม้ที่ติดเลข 503

แกร็ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนจะมีเสียงซึลกิพูด “ไม่เข้าห้องหรอ มุนบยอล” ซึลกิกับคริสตัลที่ตอนนี้ก้าวเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้วเพียงแต่ยื่นหัวมามองเธอถามขึ้น

“แป๊ปนะ” เธอพูดโบกมือน้อยๆ ก่อนจะเดินไปยังห้องข้างเคียงแล้วเอาหน้าแนบกับประตู พยายามจะฟังเสียงข้างในห้อง สักพักเสียงของคริสตัลที่ตอนนี้เดินมายืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ดังขึ้น

“แกนี่มันโรคจิตจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย แม่ฮวาซาของแกยังไม่กลับหรอก เพิ่งจะสี่โมงนิดๆ เอง หอสมุดมันปิดห้าโมง” ไม่พูดเปล่า คริสตัลส่งสายตาเอือมๆ มาให้

เธอเองก็ไม่อยากให้อยู่เนี่ยแหละ ที่เอาหูแนบประตูก็เพื่อจะฟังว่ามีใครอยู่รึเปล่า พอฟังแน่ใจว่าคงไม่มีใครอยู่แน่ๆ ก็ลองหมุนลูกบิดดูเผื่อจะไม่ได้ล็อค แต่ก็เป็นไปตามคาด ห้องล็อค ในเมื่อเข้าไปในห้องไม่ได้ก็พยายามส่องช่องตาแมวจากด้านนอก หวังว่าอาจจะเห็นอะไรสักอย่างด้านในก็เป็นได้ แต่ก็ไม่เห็นอะไร ก้มมองลอดผ่านประตูก็เห็นแต่ความมืด เห้อ ยอมก็ได้ เธอส่ายหน้ายอมแพ้ หันหน้าเดินกลับไปทางห้องซึลกิแล้วเข้าห้องนั้นไปโดยมีคริสตัลเดินตามหลังมา ก่อนที่ซึลกิจะปิดประตูห้องลง

ทั้งสามเดินมานั่งยังพื้นที่ว่างกลางห้อง แล้วเธอก็ถามคำถามที่ตนสงสัยออกมา “ซึลกิ ฮวาซาเขาอยู่คนเดียวหรอ หรือมีคนอื่นอยู่ด้วย”

ซึลกิทำท่านึกเล็กน้อยแล้วตอบกลับมา “ก็ไม่เห็นใครนะ”

“แล้วแบบ... คือ… เธอได้คุยกับเขาบ้างไหมอะ” เธอตะกุกตะกักถามออกไป

“เพิ่งจะรู้เมื่อวานเองว่าเขามาเช่าอยู่ข้างห้อง จะเอาเวลาที่ไหนไปทำความรู้จัก”

“เห้อ นี่ เธอช่วยไปเนียนๆ ตีซี้ทำความรู้จักหน่อยสิ อย่างน้อยฉันอยากรู้ว่าเขามาจากไหน” เธอเอาศอกไปกระทุ้งเอวซึลกิเบาๆ เป็นเชิงขอร้อง เธอต้องรู้ให้ได้ว่าฮวาซาเป็นใคร แล้วเกี่ยวอะไรกับฮเยจินในความฝันของเธอ

“ฉันว่าแกก็มานอนหอซึลกิสิ แล้วก็ตีสนิทเองเลยหมดเรื่อง” คริสตัลที่ฟังเธอกับซึลกิคุยกันไปมาเอ่ยเสนอความเห็น

“ถ้าฉันมานอนนี่พ่อก็อยู่คนเดียวอะดิ ไม่เอาอะ อีกอย่างเกรงใจซึลกิมันด้วย”

“ถ้ามาอยู่นี่เกรงใจซึลกิ แล้วให้ซึลกิไปตีซี้แม่ฮเยจินไม่เกรงใจมันหน่อยหรอคะ คุณมุนบยอล” คริสตัลจีบปากจีบคอถามออกมาอย่างที่เธอก็รู้ว่าคงไม่อยากได้คำตอบ แต่อยากแซะเธอซะมากกว่า

“ฉันไม่ได้ขอร้องแก เงียบไปเลยไป” เธอหันไปบอกคริสตัลด้วยเสียงกัดๆ แล้วกลับมาพูดกับซึลกิด้วยน้ำเสียงขอร้องตามเดิม “นะกินะ เห็นแก่เพื่อนตาดำๆ ช่วยเพื่อนสักครั้ง”

“จะลองดูละกัน” ซึลกิแสดงสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ตอบกลับเธอมา

“คุยเรื่องแม่บรรณารักษ์นั่นจบแล้วใช่ไหม มาคุยเรื่องสอบวันนี้ดีกว่า” คริสตัลที่นั่งอยู่ยกมือขึ้นเต็มเหยียดเสนอความคิดออกมา “ข้อที่อาจารย์ให้-”

“หยุด!!!” เธอกับซึลกิส่งเสียงห้ามออกมาเสียงดังชัดเจนพร้อมทั้งยกมือขึ้นเอื้อมไปปิดปากคนที่กำลังจะถามคำถาม


หลังจากที่พวกเธอนั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่ห้องซึลกิได้พักใหญ่ ก็ได้ยินเหมือนเสียงกุญแจที่กำลังไขปลดล็อคประตูดังขึ้น มาแล้วสินะ ต้องเป็นฮวาซาแน่นอน เธอคิดได้ดังนั้นก็เหลือบไปดูนาฬิกาบนหัวเตียงของซึลกิ สามทุ่มครึ่ง กลับดึกไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย หอสมุดก็ปิดตั้งแต่ห้าโมง ทำนู่นทำนี่บวกกับเวลาเดินทางกลับมาหอพักก็น่าจะมาถึงซักหกโมง ถ้ากินข้าวเย็น อย่างช้าก็บวกไปอีกชั่วโมงก็เป็น ทุ่มนึง… แต่เอาเถอะ คนเราก็คงมีธุระอะไรกันบ้างอะนะ ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ไปทักทายเพื่อนข้างห้องหน่อยละกัน คิดเสร็จไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอลุกขึ้นเดินมายังประตูห้องโดยที่ไม่ลืมลากซึลกิซึ่งเป็นเจ้าของห้องมาด้วย ก็แหม จะให้เธอไปทำความรู้จักตรงๆ ได้ยังไง ก็ต้องผ่านซึลกิที่เป็นคนอยู่อาศัยที่นี่สิ ดูน่าเชื่อถือกว่าเป็นไหนๆ

“จะลากฉันไปไหน มุนบยอล” ซึลกิที่โดนลากมาเอ่ยปากถามเสียงงงๆ

“ทำความรู้จักเพื่อนบ้านไง”

หลังจากก้าวออกจากประตูห้องซึลกิเพียงแค่ไม่กี่ก้าว เธอ ซึลกิที่โดนลากมา และคริสตัลที่ไม่มีใครชวนแต่อยากมา ก็มายืนอยู่หน้าประตูห้องหมายเลข 503

ก๊อก ก๊อก

เงียบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เงียบ

เมื่อกี๊ก็ได้ยินเสียงไขประตูเข้าไปหนิ หรือจะไม่ใช่ห้องนี้ เธอตัดสินใจก้มลงไปมองผ่านทางใต้ประตูที่ห่างจากพื้นเพียงไม่ถึงเซน มองลอดผ่านก็เห็นแสงไฟ ไม่ใช่ห้องที่มืดมิดอย่างครั้งแรกที่เธอแอบมอง แต่แล้วแสงไฟแคบๆ นั้นก็ขยายใหญ่ขึ้น มีคนเปิดประตู เธอที่ตอนนี้ก้มตัวต่ำลงจนหน้าแนบพื้น มือทั้งสองก็ใช้ยันพื้นเพื่อทรงตัวในท่าคุกเข่า แหงนหน้ามองไปยังบุคคลผู้มาเปิดประตูด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร ก็รีบกระเด้งตัวยืนพร้อมปัดเศษขี้ผงตามตัวและหน้าให้เรียบร้อยก่อนยิ้มกว้างเอ่ยทักทายออกไป “สวัสดีค่ะ พอดีเพื่อนฉัน” เธอชี้นิ้วโป้งไปยังซึลกิเพื่อบ่งบอกตัวบุคคล “อยู่ห้องข้างๆ นี่แหละค่ะ พวกเราเลยอยากมากทักทาย ฉันชื่อมุนบยอลค่ะ แล้วนี่ซึลกิ ส่วนคนนี้คริสตัล ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอพูดพร้อมยิ้มหวานส่งมือไปให้หวังจะจับมือทักทายอีกคน

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก แต่หวังว่าคุณจะไม่แอบก้มมองลอดประตูห้องฉันอีกนะคะ” ฮวาซาตอบกลับมาเสียงนิ่งๆ เมินเฉยต่อมือของเธอที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ แต่กลับก้มหัวเป็นการทักทายแทนจากนั้นก็ปิดประตูอย่างนิ่มนวลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันว่างานที่บยอลมันขอท่าจะยากแล้วแหละซึลกิ” คริสตัลตบบ่าซึลกิเบาๆ แล้วหันมาพูดกับเธอ “เอาล่ะ ไหนๆ หญิงก็แป้ว แล้วนี่ก็เกือบสี่ทุ่มละ เราไปกันเถอะ”


***


หลังจากทุกคนตัดสินใจจะนั่งแท็กซี่กันมาเพราะถือคติเมาไม่ขับ เมื่อก้าวเท้าจะเดินเข้าร้าน พนักงานต้อนรับก็ต่างทำหน้าที่ตัวเองอย่างขยันขันแข็งเช่นเดิม ไม่ช้าพวกเธอก็ได้มานั่งอยู่ภายในร้านกลางคืนขนาดย่อมเจ้าประจำแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาลัยของพวกเธอนัก นั่งยังไม่ทันจะติดเก้าอี้ดี ก็มีพนักงานอีกคนมารับออเดอร์อาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งพวกเธอซึ่งมาประจำก็สั่งได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องดูเมนูด้วยซ้ำ บรรยากาศในร้านเป็นแบบนั่งสบายๆ ดื่มด่ำของเมาเคล้าเสียงเพลง คนน้อยๆ ไม่พลุกพล่าน ไม่ได้เป็นผับเต้นโจ่งครึ่มเหมือนบางแห่ง

สังสรรค์กันไปได้พัก เธอก็เกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา “ไปห้องน้ำแป๊ปนะ” หันหน้าไปบอกกับเพื่อนทั้งสองก่อนลุกออกจากเก้าอี้มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำที่อยู่หลังร้าน

เธอเดินมายังเขตอับคนที่เป็นเส้นทางเดินไปสู่หลังร้าน แต่แล้วด้วยความแคบของเส้นทาง ทำให้เธอบังเอิญไปชนใครบางคนเข้าจนอีกคนเกือบล้ม แต่เธอก็มือไวพยุงตัวอีกคนไว้ได้ทัน หืม กลิ่นนี้มัน… แมวงั้นหรอ... ไม่ใช่สิ

“ขอโทษค่ะ” เสียงของคนที่โดนเธอชนเอ่ยออกมา เธอมองไปยังเจ้าของเสียงนั่น ซึ่งเป็นผู้หญิงหน้าตาถือว่าสวยในความคิดเธอเลย หน้ากลมๆ นั้นดูมีน้ำมีนวลนุ่มนิ่มน่าหยิก แต่สิ่งที่เรียกความสนใจเธอยิ่งกว่าคือกลิ่นต่างหากล่ะ เธอเองสินะ ราชาแมว

“อ่อ ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษ ขอโทษนะคะ” ขณะที่เธอกำลังจะผละตัวจากไป เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งก็เอ่ยเรียกผู้หญิงคนนั้น

“คุณยงซอน อยู่นี่นี่เอง”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความจริงรู้สึกอยากแต่งให้จบแล้วค่อยเอามาทยอยๆ ลงทีละตอนๆ มากเลยค่ะ
เนื้อเรื่องบางส่วนจะได้ไม่ย้อนแย้งกัน แต่คิดว่าไหนๆ ก็เป็นฟิค มุนซัน
ถ้าจะไปซุ่มแต่งให้จบก่อนอย่างน้อยยงซอนก็ควรจะโผล่ถูกไหมคะ
เลยเอาตอนนี้มาลงไว้ก่อน 55555555555555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #12 FangMushroom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:32
    ตามค่าาาา พลอตเรื่องน่าติดตามมม
    #12
    0
  2. #11 fumake (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 21:17
    พี่มุนบยอลของน้องโดนหน่องฮวาซาเมินใส่5555+
    กรี๊ดค่ะ ยงซอนออกมาแล้ว (เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ้นนาน555)
    รับทราบค่ะไรท์ จะรออ่านนะคะ สู้ๆ!
    #11
    0