(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 22 : ชักชวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ก.พ. 60

บทที่ 22 ชักชวน


เพียงสิบห้านาทีก็มาถึงคอนโดโดยสวัสดิภาพ เนื่องจากสภาพคล่องตัวของถนนในกลางดึก หลังจอดรถและเดินขึ้นลิฟต์มาลงยังชั้น 10 ซึ่งเป็นที่ตั้งของทั้งห้องยงซอนและห้องฮวีอิน

“ห้องฉันไปทางนี้” ฮวีอินกระตุกมือฮวาซาแล้วชี้ไปทางด้านขวาซึ่งเป็นห้องของตัวเอง

“งั้นฉันกับมุนบยอลขอตัวก่อนนะคะ ห้องฉันอยู่ทางนี้ บายฮวีอิน” ยงซอนโบกมือลาฮวาซากับฮวีอิน แล้วก็ชี้ไปทางด้านซ้าย

“ขอตัวนะคะ” เธอเองก็บอกลาทั้งสองคนเช่นกัน

“ไปเถอะ ฮวาซา” ฮวีอินจับข้อมือฮวาซา “บาย พี่ยงซอน พี่บยอลอี” ร่ำลาเรียบร้อยก็ดึงฮวาซาไปทางห้องตัวเอง

“อ๊ะ” เสียงฮวาซาที่ร้องเนื่องด้วยแรงฉุดของฮวีอิน ฮวาซาหันไปมองตามแรงฉุดนั่นเล็กน้อยก่อนจะมองมาทางเธอกับยงซอนตามเดิม “ไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันไหม” ฮวาซายิ้มแล้วก้มหัวน้อยๆ บอกลา จากนั้นก็เดินตามฮวีอินที่จับข้อมือตัวเองไป

เมื่อฮวีอินกับฮวาซาไปแล้ว เธอกับยงซอนก็เดินเข้าห้องหมายเลข 1001 ของยงซอน เธอเห็นยงซอนเดินเอากระเป๋าไปวางไว้ยังโต๊ะตัวเล็กใกล้ประตูที่ประจำ เธอก็เดินดุ่มๆ เข้าไปสวมกอดอีกคนจากด้านหลังเอาซะดื้อๆ พร้อมเหวี่ยงตัวคนในอ้อมกอดส่ายไปมาเบาๆ

“คืนนี้นอนห้องคุณนะ ไม่กลับบ้านแล้ว” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“เมาแล้วเลื้อยนะคุณ” ยงซอนพูดแขวะออกมาแต่กลับยอมยืนอยู่เฉยๆ ให้เธอกอด

“ไม่ได้เมาซะหน่อย แค่มึนๆ” เธอเถียงออกไป

“โอเค ไม่เมาก็ไม่เมาค่ะ งั้นเปลี่ยนเป็นมึนแล้วเลื้อยก็แล้วกัน”

“เลื้อยกับคุณคนเดียวแหละ สัญญา” พูดจบก็ทิ้งหน้าตัวเองไปกับไหล่ของยงซอนโดยหน้าก็เอียงซ้ายไปมองหน้าอีกคนด้วย

ยงซอนหันหน้ามองเธออยู่พักหนึ่งก็จะแกะมือเธอออก “ฉ... ฉันไปอาบน้ำก่อน” จากนั้นก็เดินไปทางห้องน้ำก่อนจะหันมาหยุดพูดกับเธออีกครั้ง “อย... อยากนอนก็นอน ฉันไม่ได้ว่าอะไร อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้ว คุณจะกลับคนเดียวฉันก็…” ยงซอนหยุดเว้นช่วง เธอจึงเลิกคิ้วคำถามส่งไปให้ “ฉันก็เป็นห่วง” ยงซอนพูดจบก็รีบจ้ำเข้าห้องน้ำไปทันที แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้ปากเธอฉีกยิ้มไปจนถึงรูหูแล้ว แฟนใครน่ารักจัง เอ๊ ยังไม่ใช่แฟนนี่หว่า


เธอนอนรอยงซอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวีตัวโปรดที่ชอบมานอนเลื้อยอยู่เป็นประจำ ตาก็หันไปมองดูนาฬิกา ยงซอนเข้าไปอาบน้ำเกือบชั่งโมงแล้ว แต่ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไร เพราะทุกทีก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่ได้มีงานด่วนเร่งอะไร ยงซอนอาบน้ำเป็นชั่วโมงทุกที คิดเรื่อยเปื่อยได้ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตู เมื่อมองไปก็พบกับยงซอนที่ออกมาในผ้าขุนหนูผืนเล็กคลุมตัวอยู่ และอาจเป็นเพราะเธอเผลอจ้องนานไปหน่อย ทำให้ยงซอนที่ตอนนี้ยืนแข็งเป็นหินพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

“ม… เมื่อกี้รีบไปหน่อย ล… ลืมชุดนอน” พูดจบก็รีบวิ่งเข้าห้องนอน แล้วเธอได้ยินเสียง แกร็ก ล็อกประตูห้องนอนดังตามมา

ถ้าจะให้พิจารณาหุ่น หรือเรือนร่างของยงซอนที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมานั้น เธอก็ต้องบอกเลยว่าหุ่นยั่วเธอมาก ไม่ว่าจะเป็นแขนขาวเนียน เนินอกเอิบอิ่ม เรียวขางามนั่น หรือแม้แต่แก้มซาลาเปาแดงๆ ที่ไม่รู้ว่าต้นเหตุมาจากน้ำอุ่นที่เจ้าตัวอาบ หรือความอายที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาเผชิญหน้ากับเธอ หรืออาจจะเป็นทั้งสองอย่างก็เป็นได้ แต่ด้วยคำพูดและหน้าตาท่าทางเลิกลักเปิ่นๆ ของอีกคนก็ทำให้เธออดยิ้มและนึกขำในใจไม่ได้ คนอะไรทั้งน่ารักทั้งเซ็กซี่ได้ในเวลาเดียวกัน

เธอนั่งรอสักพักก่อนจะคิดว่าคนในห้องน่าจะแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเดินไปยังหน้าประตูห้องนอน

ก๊อก ก๊อก

เธอเคาะประตูห้องนอนตามมารยาท และไม่นาน ยงซอนที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูให้กับเธอ

“ม… มีอะไร” ยงซอนถามตะกุกตะกัก

“จะมายืมชุด ไม่อยากนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนสั้นจุ๊ดจู๋ออกมายั่วสวาทใครบางคน” เธอบอกสิ่งที่ต้องการ แล้วก็ไม่ลืมที่จะแหย่อีกคนตามนิสัย

“ฉันไม่ได้ยั่วเธอนะ!” ยงซอนส่ายหน้าเป็นพัลวันพร้อมแก้ตัวออกมาเสียงดังลั่น

เธอไม่สนใจคำพูดของอีกคน แต่เดินเข้าไปหาตู้เสื้อผ้าแล้วถือวิสาสะเลือกชุดที่ตัวเองต้องการออกมา ซึ่งก็แน่นอนว่าเป็นเพียงเสื้อยืดกางเกงวอร์มตามปกติที่เธอชอบยืม ระหว่างที่เดินไปหยิบชุดเสียงง๊องแง๊งๆ ของยงซอนก็คอยพูดวนอยู่ด้านหลังบ้างด้านข้างบ้างไม่ยอมจบยอมสิ้น จนกระทั่งเธอหยิบเสื้อออกมาก็แล้ว เดินออกไปจากห้องนอนก็แล้ว เดินมาถึงห้องน้ำก็แล้ว เสียงนั่นก็ยังตามหลอกตามหลอน เธอเดินก้าวเข้าไปในห้องน้ำแล้วหันหน้าไปทางประตูเพื่อจะปิดมัน ซึ่งเธอก็เห็นยงซอนยืนอยู่อีกฝั่งนึงของประตูห้องน้ำพร้อมปากที่พร่ำพูดคำแก้ตัวคำเดิม

“คุณอยากอาบน้ำอีกรอบไหมล่ะ อาบด้วยกันก็ได้ ฉันไม่ถือ” พูดจบก็ไม่รออะไร เอื้อมมือไปจับมือยงซอนแล้วออกแรงเล็กน้อยแกล้งลากอีกคนให้เข้ามาในห้องน้ำ

“จ… จะบ้าเหรอคุณ” ยงซอนสะบัดมือเธอออก “จะอาบก็อาบไปคนเดียว” พูดจบยงซอนก็สะบัดหน้าเดินจากไป และเมื่อเธอชะโงกหน้าไปดู ก็เห็นคนหน้ามุ่ยเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีดู

เห็นดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปอาบน้ำตามปกติ เพียงสิบนาทีก็อาบเสร็จเรียบร้อย เมื่อแต่งตัวเสร็จก็เดินมายังอ่างล้างหน้าเพื่อที่จะแปรงฟัน หยิบแปรงสีฟันสีดำของตัวเองที่เอามาทิ้งไว้ใช้ยามจำเป็นเช่นวันนี้มาแปรง แปรงฟันไปได้ไม่นานก็ดันได้ยินเสียงอ็อดหน้าห้องดังขึ้น

ครมา คิดสงสัยจึงตะโกนถามยงซอนออกไปทั้งที่ตัวยังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ

“ใครมาอะคุณ!”

เธอได้ยินเสียงกุกๆ กักๆ ก่อนที่จะเป็นเสียงปลดล็อคประตูแล้วตามด้วยคำตอบจากปากยงซอน “ฮวาซามาน่ะ!”

ฮวาซามาทำอะไรตอนนี้ เธอรีบแปรงฟันอย่างไวแล้วบ้วนปากเดินออกไปหายงซอน ตาก็เห็นฮวาซาที่ตอนนี้ยืนเผชิญหน้ากับยงซอนอยู่ตรงที่ว่างน้อยๆ กลางห้อง

ฮวาซาที่คงเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำจึงหันหน้ามาทัก “สวัสดีค่ะ คุณมุนบยอล วันนี้คงไม่กลับบ้านแล้วสินะคะ” ฉันจะกลับหรือไม่กลับมันเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอได้แต่หรี่ตามองพร้อมคิดอยู่ในใจ และไม่นานฮวาซาก็กล่าวต่อ “ไหนๆ คุณก็อยู่นี่แล้ว งั้นฉันขอถามคุณเรื่องที่เราคุยกันเมื่อตอนเย็นนะคะ”

“เรื่องอะไรหรอคะ” เธอถาม

“คุณมุนบยอลคิดยังไงกับลัทธิบูชายักษ์คะ” ฮวาซาถามด้วยสีหน้าอมยิ้มน้อยๆ ที่เธอเดาไม่ถูก

เธอคือใครกันแน่ ฮวาซา “ก็ไม่คิดอะไรหรอกค่ะ มันไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักหน่อย” เธอตอบกลับพร้อมทำท่ายักไหล่แสดงให้เห็นว่าตนไม่ได้สนใจใยดีอะไรในเรื่องที่อีกคนพูดเลยสักนิด

“ก็ดีค่ะ” ฮวาซาเพียงพูดอย่างไม่สนใจเช่นกัน จากนั้นก็หันหน้าไปคุยกับยงซอน “แล้วคุณยงซอนล่ะคะ”

“เอ่อ ฉันก็บอกแล้วนี่คะว่าเรื่องพวกนั้นน่ะไม่จริงหรอก แม่มด ปิศาจ มีที่ไหนกัน” ยงซอนส่ายมือส่ายหัวเป็นพัลวัน

“งั้นฉันขอไม่อ้อมค้อมนะคะ เราต้องการให้คุณมาเข้าร่วมกับลัทธิของเรา มาร่วมกำจัดมนุษย์ผู้จงเกลียดจงชังสิ่งมีชีวิตแบบพวกเรากันเถอะค่ะ” ฮวาซายังคงพูดเสียงเรียบ “คุณราชาปิศาจแมว”

สิ้นคำเธอรีบเดินไปหายงซอนทันที แต่ก่อนที่จะถึงตัวก็มีเสียงกริ่งประตู พร้อมทั้งเสียงเคาะกระชาก อีกทั้งโหวกเหวกโวยวายดังมาจากหน้าห้อง

“เปิด! เปิดประตู! ตึ๊งดึง ปัง! ปัง! บอกให้เปิดประตูไง! ปัง! ตึ๊งดึง” เธอแอบเห็นฮวาซาทำท่าลังเลเพียงครู่ก่อนจะเดินเข้าใกล้ยงซอนเข้าไปอีกก้าว

“ขอคำตอบด้วยค่ะ”

ยงซอนจ้องหน้าฮวาซานิ่งแล้วเอ่ย “ฉันไม่ตกลงค่ะ”

เธอที่อยู่ระหว่างทางไปหายงซอนกับประตูที่ยังคงสั่นไหวนั่น ก็ครุ่นคิดว่าควรจะไปดูว่าผู้มาใหม่เป็นใครหรือควรจะเดินไปหายงซอนดี ยังไม่ทันจะตัดสินใจได้ สถานการณ์ก็เลวร้ายลงด้วยคำพูดของฮวาซา

“แล้วถ้าฉันบอกว่า ถ้าคุณปฏิเสธ คุณจะต้องตายล่ะคะ” แม้จะเป็นน้ำเสียงเรียบเฉยที่ฮวาซาเปล่งออกมาจากปาก แต่ความหมายขมขู่ของมันทำให้เธอตัดสินใจได้

เธอรีบจ้ำไปยืนจับมือยงซอนพร้อมดึงให้ถอยห่างจากฮวาซาทันที เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ยงซอนทำหน้ายังไง เพราะเธอได้แต่จ้องไปยังตาเหยี่ยวของฮวาซา ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยคลืบคลานกลับเข้ามาในตัวเธอ กลัว

ฮวาซาหงายมือซ้ายขึ้นมาระดับอก ก่อนจะพึมพำออกมาเป็นภาษาที่เธอฟังไม่ออก ทันใดนั้นก็มีก้อนสีน้ำเงินส่องสว่างลอยอยู่ตรงกลางมือของเจ้าหล่อน แม่มด มือของเธอที่จับยงซอนอยู่ก็กระชับมันแน่นเข้าไปอีก ในหัวก็คิดไม่ออกเลยว่าจะผ่านพ้นสถานการณ์ตรงหน้านี้ไปได้ยังไง

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด คุณก็คงเป็นแม่มดเหมือนกันสินะคะ” ฮวาซาเอียงคอจ้องมองมายังเธอ

เธอไม่ตอบอะไรกลับไป ตาก็ยังคงจ้องตาของอีกคนไม่วาง แต่แล้วเสียงเคาะประตูโหวกเหวกหน้าห้องก็ดังเข้ามาในโสตประสาทเธออีกครั้ง

“เปิดสิ! ตึ๊งดึง ฉันฮวีอิน! ปัง! ปัง! ใครก็ได้เปิดประตู!”

เมื่อชื่อฮวีอินถูกเอ่ยขึ้น ฮวาซาก็หันไปมองทางประตูทันที พร้อมกับก้อนสีน้ำเงินตรงกลางมือที่ค่อยๆ สลายหายไป แต่เพียงครู่ คนผมสั้นก็หันกลับมาหาเธอและยงซอนตามเดิม ซึ่งอาการชะงักของฮวาซาทำให้เธอคิดได้ว่า

ฮวีอินอาจช่วยเราได้ ฉันต้องเปิดประตู แต่จะให้เธอเดินไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อฮวาซาก็ยืนจังก้าขวางอยู่ตรงหน้า จะให้เดินอ้อมไปก็ไม่รู้จะเป็นอะไรรึเปล่า จริงสิ ฉันเป็นแม่มด จะได้ไม่ได้ยังไงก็คงต้องลองดู เธอจ้องไปยังประตูนั้น เปิด! เปิดสิ! จากนั้นก็มีเสียงปลดล็อกตามมาด้วยประตูที่เปิดอ้าขึ้น สำเร็จ!

ฮวีอินรีบร้อนเดินเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออกก่อนจะปิดประตูนั้นลงอย่างแรง ฮวีอินยืนมองฮวาซาที่หันหลังให้กับประตูด้วยกำลังจ้องมองมายังเธอกับยงซอนอยู่แล้วเอ่ยขึ้น “ฮวาซา หยุดเถอะนะ” เสียงของฮวีอินที่มีน้ำเสียงเว้าวอนและอ่อนแรงถูกเปล่งออกมา “เธอออกมาจากลัทธิบ้าๆ นั่นเถอะนะฮวาซา ถ้าเธอไม่มีใคร เธอยังมีฉันนะ เธอมาอยู่กับฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง” น้ำตาของฮวีอินค่อยๆ ไหลรินลงมาพร้อมกับคำพูดนั้น

ตาคู่สีน้ำตาลเข้มของหญิงผมสั้นตรงหน้าเธอสั่นไหวไปกับคำพูดที่ฮวีอินเพิ่งกล่าวเพียงครู่ แต่แล้วก็กลับมาแน่วแน่มุ่งมั่นตามเดิม พร้อมกับเสียงน้อยๆ ที่ไม่รู้ตั้งใจพูดกับใคร “เธอรู้…”

เธอเห็นฮวีอินพยักหน้าอย่างแรงสองสามทีให้กับฮวาซาที่หันหลังให้เจ้าตัวอยู่ “ฉันแอบตามเธอไป” ฮวีอินปาดน้ำตาแล้วเอ่ยออกมาอีกรอบ “ฉันเห็นเธอในป่านั่น”

“นานแล้วรึยัง” ฮวาซาถามเสียงเรียบโดยที่หน้าก็ไม่ยอมหันไปมองฮวีอิน

“ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เราเจอกัน” ฮวีอินตอบ

“งั้นหรอ” ตาของฮวาซาหลุบต่ำลงแล้วเพียงยิ้มออกมามุมปาก “แต่ฉันก็คงปล่อยราชาแมวไปไม่ได้เหมือนกัน” แล้วมือซ้ายของฮวาซาก็แผ่มายังเธอทันที พร้อมกับปากที่เปล่งเสียงประหลาดออกมา ทันใดนั้นเธอก็ลอยไปชนกำแพงข้างทีวีห้องนั่งเล่นอย่างจัง

ตึง!

เจ็บ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นมาจากกลางหลังที่กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง มือหนึ่งเอื้อมไปจับหลังคอยกดเหมือนจะบรรเทาความเจ็บปวดได้ ส่วนอีกมือก็ดันพื้นด้านหน้าคอยพยุงตัวเองไม่ให้ร่วงลงไป ตามองไปยังตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ก่อนหน้า ทันใดนั้นเธอก็เห็นยงซอนกางกงเล็บแล้วพุ่งตัวเข้าไปหาฮวาซาอย่างไม่เกรงกลัว แต่ฮวาซากลับหลบอุ้งมือนั้นได้อย่างฉิวเฉียด ฮวาซาแผ่มือไปทางด้านยงซอนพร้อมร่ายคาถาอีกครั้ง มือนั้นค่อยๆ ยกขึ้นสูง แล้วก็เหมือนมีเชือกที่มองไม่เห็นดึงรั้งมือทั้งสองข้างของยงซอนขึ้นไปเหนือหัว เท้าของยงซอนค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้นห้อง

“ยงซอน!” เธอตะโกนเรียกยงซอน ตัวก็พยายามจะตะเกียดตะกายไปหาอีกคน ไปยังไม่ได้ถึงครึ่งทาง มือข้างที่ว่างของฮวาซาก็หันมาทางเธออีกครั้ง และเพียงคำพูดไม่กี่คำเธอจากปากนั้น ก็ทำให้เธอต้องกระเด็นไปชนกำแพงที่เดิม โธ่เว้ย!

ใช่สิ ฮวีอิน เมื่อคิดได้ว่ายังมีอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เธอก็หันหน้าไปมองฮวีอินที่ตอนนี้ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิม “ฮวีอิน! ช่วยยงซอนสิ! ฮวีอิน!” เธอตะโกนบอก

ฮวีอินหันมามองเธอครู่หนึ่งเหมือนช่างใจ แต่แล้วก็กระโจนตัวพุ่งเข้าชนฮวาซา ฮวาซาเสียหลักกระเด็นไปจากตำแหน่งเดิมประมาณสองสามก้าว พร้อมทั้งเชือกล่องหนที่พันธนาการยงซอนอยู่ก็หายไป ยงซอนกลับมายืนตั้งหลักบนพื้นได้ในพริบตา แต่แล้วก็กระโจนเข้าไปตรึงฮวาซาที่ยังคงเสียศูนย์ให้ไปชิดผนัง มือข้างนึงของยงซอนก็รวบตรึงข้อมือทั้งสองของฮวาซาให้ยกสูงเหนือหัวแนบชิดผนังห้อง ส่วนมืออีกข้างก็จ่ออยู่ที่คอของฮวาซา มือที่จ่ออยู่ที่คอนั้นก็ยงขึ้นสูงเหมือนเตรียมตัวจะตะครุบเหยื่อ แต่แล้ว…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #38 NKK :-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:53
    พี่ยงจะทำอะไร บยอลจะเป็นไรมั้ยนั่นโดนอัดเข้ากำแพงขนาดนั้น
    #38
    1
    • #38-1 mosedoc(จากตอนที่ 22)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:42
      เรื่องนี้ดูบยอลจะเจ็บสุด ยงซอนตายแล้วฟื้นทุกอย่างรีเซท
      แต่บยอลนางเจ็บเอาๆ ต้องทายารักษาตัวไป 5555
      #38-1
  2. #37 hajingsuky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:32
    แต่แล้ว อ้ากก ค้างคาาา  *0*
    #37
    0
  3. #36 wyve (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:01
    หมาคงไม่กัดแมวหรอกเนาะ...

    ชอบ ชอบเรื่องนี้มาก ยิ่งเรื่องเปิดเผยมากเท่าไหร่ยิ่งชอบ ลุ้นสุด ถ้าบยอลยอมรับพลังแล้วคงควบคุมฮวาซาได้ใช่ไหม แต่ก้อาจโดยพลังนั่นควบคุมแล้วยิ่งมาเจอฮวาซา ฮเยจินอาจจะอยากได้ร่างใหม่หรือเปล่านี่ก้คิดไปไกล 55555
    #36
    0