(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 20 : ทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

บทที่ 20 ทะเล


“เห… แอบไปมีแฟนรึเปล่าเนี่ย” ยงซอนเอ่ยแซวคนที่ไม่อยู่ ณ ที่นี้ “ว่าแต่พี่ไม่ได้แอบตามดูฉันด้วยใช่ไหม” ยงซอนเหล่ตามองไปยังคนขับผ่านกระจกมองหลัง

“ฉันจะไปแอบตามเธอทำไม เห็นวันๆ ก็อยู่กับคุณแฟนที่ห้องตลอดๆ”

“เอ๊! บอกว่าไม่ใช่แฟนไง” ยงซอนเถียงทันควันอีกรอบหนึ่ง

“นี่พวกเธอไม่ใช่แฟนกันจริงอะ” พี่ผู้จัดการพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ ก่อนเธอจะเห็นตาของพี่ผู้จัดการที่ขมวดมองมายังเธอผ่านกระจกหลังพร้อมพูด “เธอทำอะไรอยู่ มุนบยอล”

“อีกไม่นานหรอกค่ะพี่” เธอขยิบตาผ่านไปยังกระจกมองหลังนั้นเรียกทั้งเสียงโห่แซวจากคนขับรถ และเสียงโวยวายพร้อมมือที่ตีเอาๆ จากคนหน้าซาลาเปาที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ

“เลี้ยวขวาข้างหน้าค่ะ” เธอเอ่ยบอกเส้นทางคนขับรถที่เกือบจะเลยซอยบ้านเธอไปเสียแล้ว

ไม่นานก็เห็นบ้านสีเขียวตอง กำแพงรั้วสีส้มโอรส ประตูรั้วสีน้ำเงินทึม ที่ค่อนข้างจะแปลกกว่าชาวบ้านเขาอยู่ด้านหน้า เธอชี้นิ้วไปที่บ้านหลังนั้น “หลังนี้แหละค่ะพี่”

“สีบ้านเธอแปลกดีนะ” พี่ผู้จัดการเอ่ยซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันเป็นคำชม หรือคำติ

“พอดีรีโนเวทหลายรอบน่ะค่ะ แล้วพอซื้อสีใหม่ก็ลืมนึกถึงสีที่เคยทาอันอื่นไปแล้ว เลยไม่ค่อยแมชเท่าไหร่” พูดไปก็อดขำกับตัวเองไม่ได้ แต่ความจริงเธอก็ยังพอเห็นข้อดีของมันอยู่ “แต่อย่างนี้ก็ดีไปอย่างนะคะ สั่งดิลิเวอลี่นี่แทบไม่ต้องบอกเลขบ้าน บอกสีบ้านไปก็มาถูก”

และไม่นานรถตู้ที่เธอโดยสารมาก็มาจอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เธอเปิดประตูแล้วเอื้อมตัวไปหยิบกระเป๋าของยงซอนที่วางนอนอยู่บนเบาะด้านหลังของเธอ ขาก้าวเดินออกจากตัวรถแล้วก็วางกระเป๋าใบนั้นลงกับพื้นก่อนโค้งตัวกล่าวขอบคุณผู้มาส่ง “ขอบคุณนะคะ”

ยงซอนที่เพิ่งลงเดินมาข้างเธอก็โบกมือลาพี่ผู้จัดการเช่นกัน “ขอบคุณค่ะพี่”

“จ้าาา เที่ยวให้สนุกนะ” พี่ผู้จัดการโบกมือลาก่อนจะขับรถจากไป

เธอเดินลากกระเป๋ายงซอนเข้าไปในตัวบ้าน ก่อนจะลากกระเป๋านั้นไปวางไว้ในห้องนั่งเล่นแล้วหันมามองยงซอนที่ตอนนี้สอดส่ายสายตาสำรวจบ้านเธออยู่อย่างใคร่รู้

“คุณนั่งรอตรงนี้ก็ได้นะ” เธอชี้ไปยังโซฟาห้องนั่งเล่น “ถ้าหิวน้ำ หรืออยากกินอะไรก็ นู้น ตู้เย็น” เลื่อนนิ้วจากโซฟาชี้ไปยังตู้เย็นในห้องครัวที่อยู่อีกด้านหนึ่ง “ตามสบายนะ ฉันไปเก็บกระเป๋าก่อน” พูดจบก็รีบวิ่งขึ้นไปยังห้องนอนเก็บยัดของใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ทันที


ตึงดึ๊ง

(คังซึลกิ: อยู่หน้าบ้านละนะ)

เธออ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเพียงครู่แล้วก็เร่งมือเก็บของให้เร็วกว่าเดิม หลังข้อความถูกส่งมาเพียงห้านาทีเธอก็เดินลงมาพร้อมกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สะพายอยู่กลางหลัง เธอรีบเดินจ้ำๆ ไปตำแหน่งที่วางกระเป๋าของอีกคนไว้แล้วก็จับลากกระเป๋านั้นพร้อมบอกร่างที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา “ไปคุณ เพื่อนฉันมาแล้ว”

เพียงเธอเดินออกมานอกรั้วบ้านก็ได้ยินเสียงคริสตัลเรียกทันที “หวัดดีมุนบยอล ทำไมแกเอากระเป๋าไปเยอะจัง” คริสตัลพูดพร้อมเปิดหลังรถให้

“อ่อ ของยงซอนใบนึง” เธอพูดเร็วๆ อย่างเร่งรีบ แล้วก็เอากระเป๋าทั้งสองใบไปวางในที่ที่พอว่างหลังรถ

“คุณโซลาร์มาด้วยหรอ” คริสตัลพูดน้ำเสียงตื่นเต้น แต่แล้วเจ้าตัวคงเห็นยงซอนเดินออกมาจึงเอ่ยทักทาย “คุณโซลาร์ สวัสดีค่ะ”

แล้วหน้าของซึลกิก็ยื่นมาจากหน้าต่างทางด้านคนขับที่คริสตัลนั่งอยู่ พร้อมเอ่ยทักยงซอนด้วยอีกคน “สวัสดีค่ะ คุณโซลาร์”

“สวัสดีค่ะ” ยงซอนยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “ความจริงเรียกฉันว่ายงซอนก็ได้นะคะ ชื่อโซลาร์มันไม่ค่อยคุ้นหูเท่าไหร่” ยงซอนหัวเราะแห้งๆ ไปให้เพื่อนเธอสองคน

“ขึ้นรถเถอะคุณ” เธอที่เก็บกระเป๋าเสร็จก็เดินมาเปิดประตูรถฝั่งที่ยงซอนยืนอยู่ พอยงซอนเข้าไปนั่งเธอก็ขึ้นตามไปแล้วปิดประตูรถลง


***


เธอมองดูยงซอนที่เพิ่งจะก้าวท้าวจากรถลงเหยียบผืนดิน หน้างามนั้นมองตรงไปยังเส้นบรรจบของผืนทะเลและฟ้าแดงส้มยามอัสดง ลมน้อยๆ พัดผมยาวสีเข้มปลิวไหว มือของเจ้าตัวก็ยกขึ้นมาเก็บเกี่ยวเส้นผมนั้นไปทัดไว้ยังหูได้รูป เธอเดินเข้าไปด้านหลังของอีกคนแล้วนำมือทั้งสองข้างปิดตากลมโตคู่นั้นเอาไว้

“มองพระอาทิตย์ตาเสียนะคุณ” เธอกระซิบบอกแล้วเอาคางไปเกยกับไหล่ของคนด้านหน้า เธอหลับตาลง สัมผัสกับความอบอุ่นจากทั้งคนด้านหน้าและลมอุ่นๆ ที่พัดผ่านรอบตัว รับรู้ถึงเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งเป็นจังหวะ เสียงลมที่พัดปลิวเหล่าใบไม้ต้นไม้ริมทะเล เสียงการเต้นของหัวใจคนด้านหน้า และเสียงหัวใจของตัวเธอเอง

“อะแฮ่ม” เสียงกระแอมไอของใครบางคนทำให้เธอลืมตาขึ้นมาแล้วหันไปมองตามต้นเสียง เมื่อมองไปเธอก็เห็นคริสตัลยืนอยู่ที่หลังรถ “เก็บของค่ะเพื่อน ยืนสวีทกันอยู่นั่นแหละ”

เธอไม่ต่อล้อต่อเถียง แต่เปิดตาอีกคนออกแล้วเอาหัวไปแกล้งโขกหัวอีกคนที่ยืนนิ่งไปเบาๆ “ป๊ะคุณ เข้าบ้าน” พูดจบก็ผละตัวออกเดินไปหลังรถที่เปิดค้างไว้ทันที ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ตัวเองมาสะพาย แล้วก็ไม่ลืมที่จะยกกระเป๋าของยงซอนลง จากนั้นก็ปิดฝาท้ายลงแล้วเดินลากกระเป๋าเข้าไปในตัวบ้านพัก

“มุนบยอล เรานอนกันสามคนละกัน อีกห้องนึงให้คุณยงซอนนอน” เสียงซึลกิที่กำลังเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องนอนด้านซ้ายเอ่ยบอกแล้วก็ชี้ไปทางอีกห้องทางด้านขวา

“ฉันนอนกับมุนบยอลก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ต้องเบียดกัน” เสียงยงซอนแทรกขึ้นมาจากด้านหลังเธอ แล้วไม่นานยงซอนกำลังก้าวเดินก็มาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอ

เธอเห็นหน้าของซึลกิที่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้ พร้อมทั้งคริสตัลที่เพิ่งยื่นหน้าออกมาจากห้องก็บุ้ยโบ้ยปากแซวเช่นกัน แต่เรื่องแค่นี้หาได้ระแคะระคายอะไรเธอไม่ เธอเพียงยักคิ้วหลิ่วตากลับคืนไป

“คุณทำหน้าอะไรน่าเกลียด” ยงซอนหันมาขมวดคิ้วพูดกับเธอ แล้วก็ดึงกระเป๋าตัวเองออกจากมือเธอลากมันเข้าห้องไป

เธอเดินตามอีกคนเข้าไป หาที่เหมาะๆ วางกระเป๋าเป้เสร็จก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มทันทีพร้อมบิดตัวด้วยความเมื่อยที่นั่งรถมาหลายชั่วโมง เธอหลับตาลงเพื่อพักสายตาอยู่ได้เพียงครู่ ก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของเตียงมาจากข้างๆ พอหันหน้าไปก็เห็นยงซอนขึ้นมานั่งตัวพิงหัวเตียงเหยียดขายาวจิ้มโทรศัพท์อยู่ เธอเห็นดังนั้นก็ค่อยๆ หมุนตัวเองแล้วยกหัวไปหนุนตักอีกคน ตามองไปยังหน้าอีกคนที่ยังคงไม่มีท่าทีอะไร เอาแต่จิ้มๆ โทรศัพท์เหมือนเดิม เล่นอะไรของเขา ถึงแม้จะแอบสงสัย แต่ก็ไม่ได้อยากรู้อะไรขนาดนั้น เธอตะแคงหันหน้าไปทางเท้าของอีกคนแล้วปิดตาลง ความสบายที่รู้สึกบวกกับความเหนื่อยที่ผสมกันทำให้เธออยากจะหลับขึ้นมาเสียให้ได้ ในขณะที่ร่างกายเริ่มจมดิ่งกับความสงบนั้น...

ครืดดดด~

เธอลืมตาโพล่งขึ้นมาแล้วหันไปมองหน้าอีกคน หน้าที่ยังคงมองไปยังโทรศัพท์ในมือแต่ปากนั้นกลับเม้มแน่นน่าสงสัย

โครกกกก~

“คิๆๆๆ” เธอขำคิกออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ก็มันจะเสียงอะไรล่ะ เสียงท้องคนเล่นโทรศัพท์นั่นแหละร้องโครกๆ ซะดัง

“หยุดขำเลยนะ! คนหิวผิดด้วยหรอ” ยงซอนแขวะออกมาพร้อมหน้าอายๆ ที่บูดบึ้ง

“งั้นไปหาอะไรกินกัน” เธอพูดกับคนด้านบนโดยที่ปากก็หยุดขำตามคำบอกแต่ยังไม่สามารถหุบยิ้มน้อยๆ ได้


หลังจากตกลงที่ทานอาหารเย็นกันเรียบร้อย เธอกับอีกสามคนก็มานั่งกันอยู่ร้านริมทะเลไม่ไกลจากที่พักมากเท่าไหร่

“นี่มุนบยอล แล้วเรื่องแม่บรรณารักษ์ล่ะว่าไง” คริสตัลถาม

“แกหมายความว่าไง” เธอถามกลับไป

“ก็ฉันยังต้องตีซี้ ฮวาซาให้เธออีกไหมเนี่ย” ซึลกิถามสมทบกับคริสตัล ก่อนบุ้ยหน้ามาทางยงซอน แล้วหันมาพูดกับเธอต่อ “บอกตามตรงนะว่าฉันอึดอัด เจอกันหน้าห้องทีนี่จะล็อกห้องฉันยังเกร็งจนเสียบกุญแจไม่ค่อยจะตรงรูเลย”

“ฮ่าๆ ขนาดนั้นเลยหรอ” เธอพูดปนขำส่งไปให้

“ก็แหมอุตสาห์ทำตัวเฟรนลี่แล้ว ฉันทักไปทียังแค่ก้มหน้าน้อยๆ ทักตอบ” ซึลกิพูดแล้วก็ทำหน้าขรึมก้มหัวน้อยๆ เลียนแบบท่าทางฮวาซาส่งมาให้ “แต่ความจริงพักนี้ก็ดีขึ้นนะ ตอนแรกเห็นมีอยู่หน้าเดียว แต่เมื่อวันก่อนอะดิ เห็นลงจากรถแท็กซี่โบกไม้โบกมือแล้วก็ยิ้มให้ใครก็ไม่รู้ที่นั่งอยู่หลังรถ ฉันนี่ต้องยกมือขึ้นมาขยี้ตาเลย” พูดแล้วก็ทำท่าทางขยี้ตาให้ดู

“สงสัยจะมีแฟนละมั้งท่าทาง” คริสตัลพูดขึ้นมาลอยๆ แต่เหมือนเจ้าตัวจะคิดอะไรได้จึงเด้งหน้าขึ้นมาจากอาหารตรงหน้าอย่างเร็วพร้อมทำเสียงตื่นเต้น “เอ้อ! จะว่าไป มีอยู่วัน ฉันขับรถผ่านโรงอาหารแถวหอสมุดอะ เห็นแม่ฮวาซาของแกกินข้าวอยู่กับผู้หญิงคนนึง ข้างหลังนี่เหมือนฮวีอิน มามามูเลย แต่ไม่เห็นหน้าอะ เห็นแต่ข้างหลังเลยไม่รู้ว่าใช่เปล่า” หรือผู้หญิงที่พี่ผู้จัดการบอกคือฮวาซา

“แกเลิกเรียก แม่บรรณารักษ์ของแก แม่ฮวาซาของแก สักทีจะได้ไหม ฮวาซาก็คือฮวาซา ไม่ใช่ของฉันซะหน่อย” เธอหันไปทำหน้าจริงจังบอกคริสตัล

“อูยยยย โอเคๆ แล้วถ้าเรียกคุณยงซอนของแกนี่จะผิดไหมคะ คุณเพื่อนที่เคารพรัก” คริสตัลรับคำแล้วถามกลับมา

ถามได้ดีมาก เพื่อนรัก เธอล่ะอยากจะจับเพื่อนตัวแสบที่ครั้งนี้ดูจะพูดเข้าหูเป็นพิเศษมาจุ๊บเป็นรางวัลสักที ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปเบียดคนข้างๆ แล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กระพริบตาปริบๆ พูดออกมาอย่างเนียนๆ “มันก็ขึ้นอยู่กับคนข้างๆ ว่าจะผิดไหม”

นั่งเนียนอยู่สักพักก็รู้สึกได้ถึงรังสีอะไรบางอย่างจากข้างๆ ก็เลยหันหน้าไปมอง แล้วก็ได้เห็นหน้าของยงซอนที่ส่งสายตาเย็นมาให้พร้อมพูด “กินข้าว” เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมพยักหน้าแล้วกระเถิบตัวออกมากินข้าวต่อตามเดิม


***


SUN 17/07/2016 (10:00 AM)

และแล้ววันอาทิตย์ก็ผ่านมาถึงไวอย่างกับโกหก อย่างกับโกหกจริงๆ เพราะเธอแทบไม่ได้ทำอะไรเลย พอยงซอนออกไปที่ชายหาดเดินกรุยกรายอยู่ได้ไม่ถึงยี่สิบก้าวผู้คนก็แตกตื่นทันที ถึงแม้จะไม่ได้เข้ามารุมล้อมอะไรมากมายแต่ก็รับรู้ได้ว่ามีสายตาคอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา เธอจึงปล่อยคริสตัลกับซึลกิไปเล่นกันสองคน แล้วเธอก็มานอนกลิ้งเล่นดูทีวีบ้าง เล่นโทรศัพท์บ้าง หาอะไรกินไปพลางๆ บ้างอยู่ในบ้านพักกับยงซอน จนกระทั่งวันนี้ที่เราต้องกลับโซลกันแล้ว เธอกับยงซอนก็เก็บของเรียบร้อย พร้อมทั้งเอามาวางเตรียมเอาของขึ้นรถ

“คริสตัล! เปิดรถ!” เธอตะโกนเข้าไปในบ้าน

“อย่าเร่งดิ! จะเสร็จแล้ว! แป๊ปนึง!” เสียงคริสตัลตะโกนตอบกลับมา

แต่แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจิ้มๆ อยู่ที่แขนเธออีกครั้ง และมันก็ไม่ใช่อะไรแปลกใหม่ที่ไหนนอกจากนิ้วของยงซอน เมื่อเธอหันหน้าไปมองก็เจอปากแบะของอีกคนส่งมาให้ เธอขมวดคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม และไม่นานยงซอนก็เอ่ยปากออกมา “ขอโทษนะ คุณพาฉันมาด้วย เลยไม่ได้เที่ยวเลย”

เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นไปดึงแก้มของอีกคนให้ฉีกยิ้มฝืนๆ ออกมา “แกล้งคุณอยู่บ้านเฉยๆ ก็สนุกดี” เธอดึงแก้มนั้นกว้างๆ หุบๆ ซึ่งคนโดนกระทำตรงหน้าก็ทำเพียงส่งหน้ามุ่ยคืนมาให้


เธอทิ้งตัวลงบนเตียงควีนไซส์สีขาว-น้ำเงินที่คุ้นเคยในห้องนอนของตัวเอง หลังจากที่คริสตัลไปส่งยงซอนที่คอนโด แล้วก็เลยมาส่งเธอที่บ้าน ตอนที่ไปถึงคอนโดยงซอนเธอเองก็อยากจะไปส่งยงซอนถึงห้องเหมือนกัน แต่ก็เกรงใจเพื่อนอีกสองคน จึงทำเพียงโบกมือลาอยู่ในรถ... นึกแล้วก็อดคิดถึงอีกคนไม่ได้ เธอหยิบโทรศัพท์มาต่อสายหายงซอน และรอเพียงไม่นานก็มีเสียงตอบรับมาจากปลายสาย

(“นี่ๆ ฉันกำลังจะโทรหาคุณอยู่พอดีเลย”) ยงซอนรีบชิงพูดอย่างตื่นเต้นก่อนที่เธอจะได้เอ่ยทักทายเสียอีก

“ทำไมหรอ มีอะไร” เธอถามอย่างสงสัย

(“พอดีเมื่อกี้ไปหาฮวีอินที่ห้องมา แล้วทีนี้ฮวีอินก็อาบน้ำอยู่ แต่พอดีพี่ผู้จัดการเปิดประตูให้ ฉันก็เลยเข้าไปได้ ฉันก็นั่งรอฮวีอินอาบน้ำนั่นแหละ แต่แล้วมือถือฮวีอินที่อยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น คุณรู้ไหมใครโทรมา”)

“อืมมม” เธอนิ่งคิดก่อนจะตอบกลับไป “ประธานบริษัท”

(“ไม่ใช่”) ยงซอนเว้นช่วงอย่างต้องการให้เธอลุ้นกับคำตอบ (“ฮวาซา”)

“เอาจริงดิ เป็นแฟนกันจริงดิ” เธอถามออกไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่พวกเธอเดาสุ่มกันเล่นๆ มันจะเป็นจริง

(“เป็นแฟนกันรึเปล่าอันนี้ไม่รู้ แต่ที่รู้คือวันพุธหน้าวันเกิดฮวาซา แล้วเราก็นัดกันไปกินเลี้ยงที่ร้านเนื้อย่างแถวห้างดรีมด้วย คุณก็ไปด้วยนะ”)

เธอมองดูปฏิทิน “วันพุธที่ 27 อะนะ”

(“ใช่แล้ว”)

“โอเค นัดกี่โมง”

(“เดี๋ยวเวลาฉันบอกอีกที แต่เท่าที่คุยน่าจะเป็นมื้อเย็น คุณมาหาฉันที่บ้านก่อนแล้วค่อยไปพร้อมกันนะ”)

“อาฮะ” เธอรับคำ “เออ ว่าแต่คุณไปนัดเขาได้ยังไง ไม่ใช่ว่าฮวีอินต้องเป็นคนนัดหรอ” เธอนึกสงสัยขึ้นมา ก็ยงซอนไม่ได้จะเกี่ยวอะไรกับฮวาซาเลย อยู่ดีๆ ก็ไปเนียนนัดแนะกับเขาเฉย

(“ฮวาซาเขาบอกว่าเป็นแฟนคลับฉัน เขาจะโทรมาขอร้องฮวีอินให้ฉันไปงานวันเกิดเขาด้วย แต่พอดีฉันเป็นคนรับไง เขาก็เลยขอฉันตรงๆ เลย”)

“อ่อออ แล้วคุณบอกฮวีอินยังเนี่ย”

(“จริงด้วย! ลืมไปเลย เดี๋ยวไปบอกก่อน ป่านนี้ออกจากห้องน้ำแล้วมั้ง ไปละนะคุณ บาย”) ยงซอนพูดเองเออเอง พร้อมร่ำลาเสร็จสรรพก็วางสายเธอไป จะรีบไปไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #35 wyve (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:28
    บิดแมวนี่ตอนน่ารักก็น่ารักจริงๆนะ พอไม่พอใจอะไรก็ดุจริงๆเดี๋ยวกัดเดี๋ยวข่วน ตัวที่บ้านส่วนใหญ่ก็เอาแต่นอน กะกิน จะดีใจมาถ้าพาออกไปเล่นข้างนอก แอบเหมือนยงซอนในเรื่องอยู่หน่อยนะ
    #35
    0
  2. #32 hajingsuky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:29
    พ่อบยอลนี่ก็หยอดเก่งเหลือเกิน 
    อัฟวันละสองตอนแบบนี้ รักตายเลย -//- 
    #32
    0