(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 19 : กะทันหัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ก.พ. 60

บทที่ 19 กะทันหัน


FRI 15/07/2016 (11:45 AM)

ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ยงซอนก็ตายอีกครั้งและอีกครั้ง ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่เจ้าตัวบอก ทุกครั้งที่ยงซอนตาย เศษเสี้ยงของความฝันนั้นก็จะดำเนินต่อไป เธอยกมือขึ้นมาจับตรงกลางอกอย่างเหม่อลอย ถ้าฉันยอมให้พลังของเธอเข้ามาในร่างฉัน เธอจะทำร้ายฉันไหม ฉันไว้ใจเธอได้รึเปล่านะ ถ้าฉันยอมรับเธอ ฉันจะช่วยยงซอนได้ไหม ถึงแม้เธอจะเคยอยากรู้จุดจบของความฝันนั้นมากเท่าไหร่ก็ตาม แต่ตอนนี้เรื่องราวกลับมันไม่ใช่เช่นนั้นอีกต่อไป ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว เป้าหมายของเธอไม่ใช่ความฝัน แต่มันเป็นความจริง… ความจริงที่มียงซอน

“โทษที มาช้าไปหน่อย” เธอเงยหน้าไปมองยงซอนที่คงรีบเข้ามาเพราะยังมีท่าทางกระหืดกระหอบไม่หาย

“วันนี้อยากกินอะไรล่ะ” เธอถามคนที่ยังยืนหอบออกไปยิ้มๆ


และสุดท้ายเธอสองคนก็มาจบอยู่ที่ร้านอาหารจีนใกล้ๆ เนื่องด้วยเราทั้งคู่ไม่รู้จะกินอะไรกันดี แล้วก็ไม่มีใครเสนออะไร เพียงแต่เดินไปเรื่อยๆ แล้วเจอร้านอาหารจีนร้านนี้ว่างอยู่ก็เลยเดินเข้าไปซะดื้อๆ

กริ๊ง กริ๊งงงงง~

โทรศัพท์ภายในกระเป๋ากางเกงเธอสั่นพร้อมส่งเสียงดังขึ้น เธอยกขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเพื่อนตัวดีของเธอที่ตอนนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่าไหร่เพราะปิดเทอมอยู่ เธอกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไป

“ว่าไงซึลกิ”

(“มุนบยอล เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม ตอนนี้คริสตัลอยู่หอฉันแล้ว เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงคงถึงบ้านเธอ เตรียมตัวด้วยล่ะ”)

เก็บของอะไร แล้วพวกนั้นจะมาบ้านฉันทำไม “เดี๋ยวๆ เก็บของอะไร จะไปไหน ฉันไม่ได้อยู่บ้าน”

พูดจบเธอได้ยินเหมือนเสียงของซึลกิกำลังคุยกับอีกคนที่ไม่ใช่เธอ (“คริสตัล เธอไม่ได้บอกมุนบยอลหรอ ที่จะไปทะเลน่ะ”)

แล้วก็ได้ยินเสียงคริสตัลตอบกลับมาจากไกลๆ (“บอกแล้วไม่ใช่หรอ เปิดลำโพงดิ๊”)

(“มุนบยอล”) เสียงคริสตัลเรียกเธอมาจากในสาย (“ฉันบอกแกแล้วไม่ใช่หรอว่าวันนี้จะไปทะเลกัน”)

“เห้ย! บอกเบิกอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง”

(“จริงดิ! เออๆ สงสัยลืม เอาเป็นว่าแกรีบเก็บของเลย เดี๋ยวไปรับ”) เอาอย่างงี้ก็ได้หรอ

“ไม่ได้อยู่บ้าน พวกแกไปกันสองคนเหอะ”

(“ฉันจองบ้านพักไว้แล้วอะ เตียงใหญ่สองเตียง เธอไม่ไปเสียดายค่าห้อง ไม่มีคนช่วยหาร”) เสียงซึลกิพูดกลับมาอ้อนๆ อ่อ งกว่างั้น

(“มาเหอะมุนบยอล ซึลกิมันอุสาห์จองห้องเผื่อแล้ว”)

“แต่ฉันอยู่นอกบ้าน กว่าจะกลับถึงบ้านก็คงสายมากแล้ว แถมต้องเก็บของอีก”

(“ไม่เป็นไร รอได้ ไปทะเลไม่ไกลนี่เอง ขับรถไม่กี่ชม.ก็ถึง”)

เธอที่กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อนทั้งสองคน ก็ถูกดึงดูดความสนใจด้วยนิ้วของยงซอนที่มาจิ้มๆ ลงบนแขนเธอซะก่อน เธอยกโทรศัพท์ออกจากหูพร้อมกับเอามือซ้ายป้องไมค์เอาไว้ ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามอีกคนว่ามีอะไร

“คุณต้องรีบกลับบ้านเก็บของหรอ”

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ก็คริสตัลกับซึลกิน่ะสิ” เธอชะงักเล็กน้อยไม่แน่ใจว่าอีกคนจะจำเพื่อนทั้นสองของเธอได้รึเปล่า จึงอธิบายเสริม “เพื่อนฉันสองคนที่วันนั้นมาส่งคุณที่คอนโดอะ” พอเห็นยงซอนพยักหน้าเลยเล่าต่อ “ก็สองคนนั้นน่ะ มันจะลากฉันไปทะเล แต่ดัน-” คำพูดของเธอตัดตอนลงด้วยแววตาวิ้งๆ ของยงซอนที่ส่งมา อยากไปหรอ

“เอ่อ… คุณอยากไปทะเลไหม”

ยงซอนยิ้มกว้างออกมาทันทีพร้อมกับคำตอบ “อยาก!”

“แต่มันจะไปกันตอนนี้เลย ถ้าจะไปต้องกลับไปเก็บของเลย คุณไม่ต้องทำงานหรอ”

“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรซีเรียส ฉันลางานได้”

เธอเห็นดังนั้นก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับเพื่อนอีกสองคนต่อ “ฮัลโหล”

(“ฮัลโหล เออ ว่าไง”) คริสตัลถาม

“เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านไปเก็บของ แต่อาจนานหน่อยนะ อาจจะสัก 2-3 ชม.”

(“โอเค เดี๋ยวนอนรออยู่นี่ไปพลางๆ”) คริสตัลตอบกลับมาก่อนสายจะถูกตัดไป

เธอเก็บโทรศัพท์ลงแล้วหันมารีบกินอาหารตรงหน้า ระหว่างกินเธอก็เห็นยงซอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

“ฮัลโหล พี่คะฉันจะขอลาครึ่งวัน พี่ไปส่งที่คอนโดหน่อยได้ไหม”

“จะไปทะเลค่ะ”

“แป๊ปนึงนะคะ” ยงซอนลดโทรศัพท์ลง ก่อนจะหันหน้ามาถามเธอ “นี่ๆ เราจะกลับกันวันไหนอะ”

เอ่อ ไม่รู้เหมือนกัน เธอส่งข้อความไปถามเพื่อนสองคน เพียงแค่อึดใจก็ได้คำตอบที่ต้องการ เธอละหน้าจากโทรศัพท์ไปตอบยงซอน “กลับวันอาทิตย์”

ยงซอนกรอกสายลงในโทรศัพท์อีกครั้งหลังได้คำตอบจากเธอ “กลับวันอาทิตย์ค่ะ”

“ไปกับมุนบยอล… ค่ะ… อีก 10 นาทีน่าจะไปถึงบริษัท…”

“ค่ะ… เจอกันที่ล็อบบี้บริษัทนะคะ… ขอบคุณค่า”


หลังจากเธอกับยงซอนกินข้าวเสร็จ ก็เดินกลับไปยังบริษัท ซึ่งก็เจอพี่ผู้จัดการนั่งรออยู่อย่างที่อีกคนนัดเอาไว้ เธอโค้งตัวทักทายพี่ผู้จัดการที่ตอนนี้เริ่มจะคุ้นเคยกันแล้ว “สวัสดีค่ะ”

“อ้า หวัดดีมุนบยอล” พี่ผู้จัดการทักตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน “ป๊ะ ไปกันเลยไหม”

นั่งไปได้ไม่นานรถก็มาจอดยังหน้าคอนโดยงซอน แล้วเสียงพี่ผู้จัดการก็เอ่ยถามยงซอนขึ้นมา “แล้วนี่จะไปกันยังไง ยงซอนขับรถไปหรอ”

“เดี๋ยวเพื่อนฉันมารับค่ะ ไปกับเพื่อนอีกสองคน” เธอออกหน้าตอบแทน

“มารับที่คอนโดยงซอนอะหรอ”

“รับที่บ้านฉันเองค่ะ เพราะฉันก็ยังไม่ได้เก็บของเลย รอยงซอนเก็บเสร็จแล้วค่อยไปบ้านฉันพร้อมกัน”

พี่ผู้จัดการพยักหน้ารับรู้แล้วเสนอออกมา “งั้นเดี๋ยวพี่รอยงซอนเก็บของแล้วก็ค่อยไปส่งพวกเธอที่บ้านมุนบยอลดีไหมล่ะ จะได้รู้ด้วยว่าบ้านมุนบยอลอยู่ไหน เผื่อวันไหนยงซอนแอบหนีไปอยู่กับเธอฉันจะได้ไปตามถูก” พี่ผู้จัดการพูดติดจะขำ

“ฉันจะหนีไปอยู่กับมุนบยอลทำไมล่ะ พี่ก็” ยงซอนรีบแก้ตัวให้ตัวเอง ก่อนจะหันหน้ามามองเธอซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหน้าของเธอแอบเผลอยิ้มออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ “ไม่ต้องมายิ้มเลย กล้ามจมูกขึ้นหมดแล้วเนี่ย”

“โอเค” เธอตอบยงซอนอย่างไม่คิดมาก “แต่ให้พี่เขาไปส่งเถอะ สะดวกดี” แล้วก็หันหน้าไปขอบคุณพี่ผู้จัดการเสร็จสรรพโดยไม่รอคำอนุญาตจากอีกคน “ขอบคุณนะคะพี่”

“โอเค งั้นเดี๋ยวพวกเธอลงก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่วนรถไปจอดแล้วเดี๋ยวตามไปที่ห้อง”

เธอกับยงซอนก้าวลงมาจากรถแล้วก็ขึ้นไปบนห้องทันที ยงซอนรีบเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินทางใบเบิ้มมากางออก

“เดี๋ยวคุณ! ไปค้างแค่สองคืนเอง คุณเอาใบนี้ไปก็พอมั้ง” เธอชี้ไปยังกระเป๋าเดินทางแบบลากแต่เป็นใบเล็กกะทัดรัด

ยงซอนทำหน้าบูดแล้วตอบกลับมา “ก็มันต้องมีชุดเล่นน้ำ ชุดไปเที่ยว ชุดเดินชายหาด ชุดสบายๆ ชุดนอน แถมยังต้องมีครีมทาหน้าสำหรับกลางคืน ครีมกันแดดสำหรับหน้า แล้วก็สำหรับตัว ครีมทาตัวสำหรับ-”

“พอคุณ” เธอรีบเบรกอีกคนไว้ก่อนที่จะร่ายยาวอะไรไปมากกว่านี้ “ไอ้ชุดเที่ยว ชุดเดินชายหาด ชุดสบายๆ ของคุณนี่มันต่างกันยังไง” ถึงแม้จะถามออกไป แต่เธอก็ไม่ได้คาดหวังจะรอคำตอบจากอีกคน “ยุบรวมเป็นชุดเดียวก็พอ เอาไปแค่ชุดไปเที่ยว 2 ชุด ชุดเล่นน้ำ 1 ชุด ชุดนอน 1 ชุด โอเคมะ ส่วนครีมบลาๆๆๆ ของคุณอะก็คงไม่ได้ขวดมหึมาอะไรถูกมะ ยัดๆ ไปในกระเป๋านี้ก็คงได้” แล้วเธอก็เห็นยงซอนย่นหน้าให้เลยพูดเสริม “รถคริสตัลมันไม่ใช่รถตู้นะคุณ มีกันสี่คนสี่กระเป๋า คุณเอากระเป๋าใบใหญ่ไป เดี๋ยวก็ต้องเกาะหลังรถแล้วให้กระเป๋านั่งเบาะแทนหรอก”

ถึงแม้ยงซอนจะแยกเขี้ยวมาให้ แต่ก็ยอมเปลี่ยนกระเป๋าแต่โดยดี เธอที่เห็นยงซอนยอมเก็บขอใส่กระเป๋าใบเล็กอย่างที่บอกก็เดินออกไปนั่งเล่นโทรศัพท์รออีกคนบนโซฟาหน้าทีวี ไม่นานพี่ผู้จัดการก็เปิดประตูห้องเข้ามา เธอหันหน้าไปยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะสนใจโทรศัพท์ในมือต่อ

“จะเสร็จยัง! ยงซอน!” เสียงพี่ผู้จัดการตะโกนถาม

“ใกล้แล้วค่ะ!” ยงซอนตะโกนตอบมาจากในห้อง

แล้วพี่ผู้จัดการก็มานั่งเก้าอี้ข้างๆ โซฟาตัวที่เธอนั่งอยู่ก่อนจะเอ่ยถาม “นี่มุนบยอล พี่ขอเบอร์เธอหน่อยได้ไหม เผื่อติดต่อยงซอนไม่ได้”

“ได้สิคะ” เธอตอบรับ ไม่นานก็เห็นอีกคนหยิบโทรศัพท์ยื่นมาให้ จึงกดเบอร์ตนลงไปแล้วยื่นโทรศัพท์นั้นคืนไปให้เจ้าของ พี่ผู้จัดการที่รับโทรศัพท์คืนก็ไม่รอช้าต่อสายหาเธอทันที

“ส่วนนั้นเบอร์พี่ ถ้ายงซอนมีปัญหาอะไรก็โทรมาละกันนะ พี่ฝากยงซอนด้วย” เธอยิ้มรับคำนั้นแล้วบันทึกเบอร์ของอีกคนลงไป

“มาแล้วค่าาา” ยงซอนเดินออกมาพร้อมกระเป๋าลาก

เธอเห็นดังนั้นจึงเสนอตัวไปช่วยอีกคน “มาคุณ ฉันลากให้” ซึ่งก็ได้รอยยิ้มของยงซอนกลับคืนมาพร้อมกับปากนั่นที่ไม่ส่งเสียงแต่วาดปากเป็นคำว่า ขอบใจ

“ความจริงตอนแรกพี่ก็จะเข้าไปช่วยลากให้อะนะ แต่ไหนๆ แฟนก็อยู่ละ ให้เป็นหน้าที่แฟนทำไปละกัน” พี่ผู้จัดการพูดจบก็เดินไปทางประตูห้องแล้วก็เปิดออกไปทันที ซึ่งก็มีเสียงยงซอนตะโกนไล่หลังไปทันควันเช่นกัน

“ม… ไม่ใช่แฟนซะหน่อย!”

มันก็จริงที่เธอกับยงซอนไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่พอเห็นอีกคนรีบแก้ตัวซะเร็วขนาดนั้นก็อดรู้สึกหน่วงๆ ไม่ได้ แต่แน่นอน เธอก็มีคติของเธอ เต๊าะไว้ก่อน คิดได้ดังนั้นก็หันหน้าไปหาอีกคน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แล้วเอานิ้วไปจิ้มแก้มซาลาเปาที่ขึ้นสีน้อยๆ นั่น “แล้วอยากเป็นแฟนกันไหมคะ” เธอเห็นอีกคนอ้าปากพะงาบๆ แก้มที่เคยอมชมพูตอนนี้ไม่เพียงแค่แก้ม แต่ใบหูนั่นก็ขึ้นสีตามไปด้วย น่ารักจัง

“จะไปกันยัง เดี๋ยวค่อยไปจีบกันต่อที่ทะเลไป๊ พวกเธอรีบกันไม่ใช่หรอ” พี่ผู้จัดการยื่นหน้ามาจากประตูห้องด้านนอก

“ค่าาา” เธอรับคำทั้งที่ยังส่งสายตาให้ยงซอนอยู่ เอานิ้วที่จิ้มแก้มยงซอนออกแล้วหันไปกุมมือจูงคนที่ยังยืนนิ่งอึ้งออกจากห้อง พร้อมทั้งกระเป๋าก็ยังคงลากด้วยมืออีกข้าง


ระหว่างนั่งอยู่ในรถที่กำลังเคลื่อนจะไปบ้านของเธอ อยู่ดีๆ ยงซอนก็ถามถึงฮวีอินขึ้นมา “เออนี่พี่ ช่วงนี้ฮวีอินชอบออกไปไหนรู้ไหม ฉันถามก็บอกไปหาเพื่อนๆ เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ค่อยอยู่ห้อง ช่วงนี้เจอกันแต่ที่บริษัท”

“น่าสงสัยใช่ไหมล่ะ พี่เองก็สงสัยเหมือนกัน วันไหนฮวีอินไปมหาลัย พี่ก็เลยแอบตามไปดู เห็นไปทีไรก็เข้าไปอยู่ในหอสมุดทั้งวัน ตอนแรกก็คิดว่าคงเร่งทำรายงานอย่างที่บอกจริงๆ แต่ก็แอบมาเอะใจอยู่นิดนึง เห็นฮวีอินออกไปกินข้าวกับผู้หญิงคนนึงตลอดๆ แถมยังอุตสาห์นั่งแท็กซี่ไปส่งถึงหอก่อน แล้วค่อยนั่งต่อกลับคอนโดอีกต่างหาก”

“เห… แอบไปมีแฟนรึเปล่าเนี่ย” ยงซอนเอ่ยแซวคนที่ไม่อยู่ ณ ที่นี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #34 wyve (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:11
    ฮวีนได้เจอกับฮวาซาแล้วแน่ๆ คราวนี้ชื่อไม่ผิดเนาะ 555555.
    พอมาตอนนี้คู่นั้นเขาก็หวานกันเกิน ยงซอนน่ารักไปอีก ตอนหน้าคงได้เจอคริสตัลละต้องกัดกับบยอลอีก ฮามากคู่นี้
    #34
    0