(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 16 : เข็มทิศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ก.พ. 60

บทที่ 16 เข็มทิศ


MON 30/05/2016 (9:00 PM)

(“ฮัลโหล! พี่บยอลอี พี่ยงซอนหาย!”) เสียงฮวีอินดังออกมาจากโทรศัพท์อย่างร้อนรน

“ห๊ะ! หายไปได้ยังไง แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนกัน!” เธอรีบตั้งสติและกรอกเสียงตอบไป

(“ตอนนี้อยู่ที่บริษัท ก็หนูไปเข้าห้องน้ำ ออกมาอีกทีก็ไม่เห็นพี่ยงซอนแล้ว เลยไปถามพี่ผู้จัดการ พี่แกบอกว่าพี่ยงซอนออกไปซื้อขนม พอดีแกวุ่นๆ อยู่เลยปล่อยให้ไปคนเดียว นี่หนูก็รอมา 15 นาทีแล้ว ยังไม่เจอพี่ยงซอนเลย เลยรีบโทรมาบอกพี่เนี่ย”) ฮวีอินพูดรัวเร็วตอบกลับมาเป็นชุด

“เดี๋ยวฉันโบกแท็กซี่ไปเดี๋ยวนี้แหละ” เธอพูดพร้อมทั้งขาก็ก้าวเร็วๆ ออกจากบ้าน

(“งั้นเดี๋ยวหนูลองเดินไปดูแถวร้านมินิมาร์ทใกล้ๆ ได้เรื่องอะไรแล้วจะโทรไปบอก พี่รีบๆ มานะ”)

“เอ้อ แล้วได้ลองโทรเข้าเบอร์ยงซอนยัง”

(“โทรแล้ว แต่พี่ยงซอนทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ห้องซ้อมเนี่ย”) ฮวีอินพูดเสียงหงุดหงิด


เธอที่เพิ่งลงแท็กซี่หน้าบริษัทค่ายเพลงที่ยงซอนสังกัดอยู่ก็รีบโทรหาฮวีอินทันที “ว่าไงฮวีอิน ฉันมาอยู่หน้าบริษัทเธอแล้ว เจอยงซอนรึยัง”

(“ยังไม่เจอเลย พี่รอแป๊ปนะ หนูกำลังกลับบริษัท”)

ไม่นานเธอก็เห็นฮวีอินวิ่งมาทางเธอ “ไม่เจอเลยหรอ หาทั่วรึยัง” เธอถามอีกคนทันที

ฮวีอินส่ายหน้าปฏิเสธ “หนูลองไปดูร้านใกล้ๆ บริษัทที่คิดว่าพี่ยงซอนจะไปหมดแล้ว แต่ไม่เจอเลย เราลองเข้าไปดูข้างในกัน เผื่อพี่ยงซอนกลับมาแล้ว”

     เธอพยักหน้าตกลงอย่างมีความหวัง บางทียงซอนอาจจะกลับมาแล้วก็ได้ แต่แล้วก็ไม่พบยงซอนอยู่ในนั้น โทรศัพท์ของยงซอนยังคงวางอยู่ในห้องซ้อม เธอมองโทรศัพท์ที่วางอยู่นั้นแล้วก็อยากจะเดินไปหยิบมันเขวี้ยงลงพื้นซะ ถ้ามีโทรศัพท์แล้วไม่พกจะมีเอาไว้ทำไม! แต่ก็รู้ว่าถึงเขวี้ยงมันจนแหลกคาพื้นก็ไม่ได้จะส่งผลดีอะไร

“ฉันจะลองออกไปหายงซอน” เธอบอกฮวีอินแล้วเดินฉับๆ ออกจากห้องซ้อมไป และก็ได้ยินเสียงฮวีอินไล่หลังมา

“หนูไปด้วย!”

“ปกติยงซอนไปซื้อขนมที่ไหน” เธอก้าวเดินเร็วๆ พร้อมหันหน้าไปถามฮวีอินที่อยู่ข้างๆ

“ก็ร้านใหญ่ๆ หน้าปากซอยนั่นแหละ พี่ยงซอนบอกขนมเยอะดี” ฮวีอินพูดพร้อมทั้งชี้ไปยังหน้าปากซอย

เธอรีบก้าวเร็วๆ ไปทางหน้าปากซอยทันที ระหว่างก้าวเดินตาก็กวาดมองหาคนที่ตามหาไปด้วย

ตุ้บ!

เสียงเหมือนของหนักร่วงหล่นลงพื้นจากที่สูง มันดังมาจากช่องว่างระหว่างตึกสูงที่มืดทึบ เธอที่เดินเลยผ่านช่องนั้นมาได้เพียงก้าวก็หยุดเท้าลงเดินถอยหลังกลับมา เธอหันหน้าไปมองฮวีอินแล้วถาม

“เธอได้ยินไหม” และฮวีอินก็พยักหน้าตอบกลับมา

เธอค่อยๆ หันซ้ายพยายามเพ่งสายตามองไปในทางแคบอันมืดมิดนั่น เมื่อมองไม่เห็นอะไร เท้าทั้งสองก็ก้าวลึกเข้าไปเรื่อยๆ

“หนูได้กลิ่นแมว” เสียงฮวีอินดังมาจากทางด้านหลัง “หนูได้กลิ่นพี่ยงซอน”

สิ้นเสียบอกของฮวีอิน เธอก็สามารถมองเห็นร่างที่บิดเบี้ยวบนพื้นได้ชัดเจน ยงซอน ตาของเธอเบนจากร่างของยงซอนไปมองข้างบนตึกซึ่งน่าจะเป็นตำแหน่งที่ยงซอนตกลงมา มีคนอยู่ ใครกัน… ด้วยความมืดและระยะทาง ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกคนได้ และตอนนี้คนคนนั้นก็ได้หายไปแล้ว เธอรวบรวมสติ สัมผัสความรู้สึกของเท้าตัวเอง ของร่างกายตัวเอง ลอย! ลอยสิ! ลอย! ไม่แม้เพียงเส้นผมที่จะขยับปลิว ทำไมฉันลอยไม่ได้

เธอที่ยังคงมองจ้องไปบนตึกนั้นก็ได้ยินเสียงฮวีอินพูดอะไรบางอย่างอยู่ทางด้านหลัง แต่หูก็เหมือนมีเสียงวิ้งๆ เต็มไปหมดทำให้จับคำพูดของฮวีอินไม่ได้ และไม่นานเสียงนั้นของฮวีอินก็จางหายไป จากนั้นเธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ข้อเท้าของเธอ เธอก้มลงไปมองตำแหน่งนั้นก็พบกับมือหนึ่งที่จับข้อเท้าของเธอไว้ ยงซอนยังไม่ตาย เธอรีบก้มตัวลงข้างยงซอนทันที

“คุณ! คุณยังไม่ตาย!” เธอพูดออกมาอย่างตกใจ แต่ก่อนจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้เสียงของยงซอนกลับพูดแทรกขึ้นมา

“ฆ่าฉันที… มุนบยอล” เสียงของยงซอนที่ดูจะเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก

เธอมองไปยังยงซอนนิ่งอย่างคนคิดอะไรไม่ออก แล้วยงซอนก็พูดมันขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันเจ็บ มุนบยอล เจ็บมาก… ฆ่าฉันที”

ถึงแม้เธอจะรู้ว่ายงซอนตายไปก็จะฟื้นขึ้นมาอีก แต่การที่เห็นคนถูกฆ่ากับการฆ่าคนมันไม่เหมือนกัน ฉันจะฆ่าเธอได้ยังไง ยงซอน

“ฆ่าฉันที ฉันขอร้อง” เธอมองหน้ายงซอนที่อ้อนวอนขอร้องเธอด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม สายตาที่มองมาช่างบาดลึกลงไปในใจเธอ สายตาที่บ่งบอว่าเจ้าของร่างนั้นเจ็บปวดทรมานมากขนาดไหน

เธอตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปยังกองขยะ มองหาสิ่งที่อาจพอใช้งานได้ แล้วสายตาก็ไปเห็นแท่งเหล็กดัดปลายแหลมแท่งหนึ่ง เธอหยิบเหล็กแท่งนั้นมาแล้วเดินกลับไปหายงซอน เธอคุกเข่าลงข้างร่างนั้น วางเหล็กแหลมนั่นไปบริเวณอกของอีกคน ตาเหลือบไปเห็นหน้าที่ยังคงทรมานนั่น เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี หลับตาลงแล้วทิ่มแท่งเหล็กนั้นลงไปเต็มแรง

ฉึก!

แท่งเหล็กเสียบทะลุจนไปชนกับพื้นคอนกรีตที่ร่างนั้นนอนอยู่ เธอรู้สึกได้ถึงจุดของเหลวที่กระเซ็นมากระทบหน้า น้ำตาที่สะกดไว้ด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูกก็ค่อยๆ ไหลหยดลงมาจากตาทั้งสอง ปากที่สั่นเกร็งก็พยายามเม้มแน่นไม่ให้มีเสียงใดเล็กลอดออกมา เมื่อคิดว่าอีกคนคงสิ้นลมเรียบร้อยแล้วก็ค่อยๆ ดึงแท่งเหล็กนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอลืมตามองดูอีกคนที่ไม่ไหวติง ไม่มีแม้แรงกระเพื่อมอ่อนๆ ที่หน้าอก ทำไม… ทำไมฉันถึงปกป้องเธอไม่ได้ แต่แล้วก็เบนหน้าไปมองบนตึกนั่นอีกที ทำไม… ทำไมฉันถึงลอยไม่ได้ เธอพยายามสัมผัสถึงพลังอีกครั้ง ลอยสิ! ลอย! ยิ่งฝืนมากเท่าไหร่ เสียงในหัวนั้นก็ดังกลับมา…

“ยอมรับข้าสิ มุนบยอล ข้าจะมอบพลังให้กับเจ้า ปลดปล่อยข้า… ข้าคืออันฮเยจิน…”

และสติของเธอก็ดับหายไป


***


เธอนั่งรอฮวีอินอยู่บนโขดหินก้อนเดิม และไม่ช้าก็เห็นร่างนั้นเดินเข้ามา ฮวีอินเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้วล้วงไปในกระเป๋าย่ามที่สะพายมา ก่อนจะหยิบวัตถุกลมแบนยื่นมาตรงหน้าเธอ เธอมองวัตถุที่มีเข็มสีแดงๆ แกว่งไปแกว่งมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง แล้วก็หันหน้าไปขมวดคิ้วมองฮวีอินพร้อมถาม

“อะไร”

“เข็มทิศไงล่ะ เข็มทิศ” อ่อ… เจ้านี่น่ะหรอเข็มทิศ

เธอเอื้อมมือไปหยิบเข็มทิศจากมือฮวีอินมาถือแกว่งไปแกว่งมาดู พยายามจะทำความเข้าใจว่าเจ้าสิ่งที่เรียกว่าเข็มทิศนี้มีประโยชน์อย่างไร

“แล้วกระดาษกับดินสอของเจ้าล่ะ” ฮวีอินถาม

เธอมองหน้าฮวีอินกลับแล้วพูดเสียงเรียบ “ข้าต้องเอามาด้วยหรอ”

“เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องเลย ไหนบอกว่าที่บ้านมียังไงล่ะ แล้วทำไมไม่เอามา แล้วทีนี้จะสำรวจป่ายังไง มีเข็มทิศก็จริง แต่ไม่มีกระดาษดินสอเนี่ยนะ” ฮวีอินพูดออกมายาวเหยียดพร้อมทำท่าทึ้งหัวตัวเอง

“ก็เจ้าไม่ได้บอกให้ข้าเอามาสักหน่อย” เธอเถียงกลับ “งั้นเดี๋ยวข้ากลับไปเอามาให้” พูดจบก็ตั้งท่าเดินเข้าไปในป่า

“บ้านเจ้าอยู่ในป่านั่นเหรอ” ฮวีอินถามมาจากทางด้านหลัง

“ใช่” เธอหันหลังกลับมาตอบฮวีอิน

“ข้านึกว่าป่านี่ไม่มีคนอยู่ซะอีก”

“ก็ข้านี่ไง เจ้าอยากไปดูบ้านข้าไหมล่ะ”

ฮวีอินทำตาลุกวาวพร้อมพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระแอมไอบอก “ข้าไม่ได้ดีใจอะไรหรอกนะที่เจ้าชวนข้า ข้าก็แค่อยากจะรู้ว่าบ้านคนป่าเช่นเจ้าจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร”

เธอไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไร แต่เดินนำอีกคนไปยังบ้านของตัวเอง ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงเล็กๆ ของฮวีอินมาเป็นระยะ ถามว่าเมื่อไหร่จะถึงบ้างล่ะ บ่นว่าทำไมไกลจังบ้างล่ะ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็มายืนอยู่หน้าบ้านหลังเล็กของเธอจนได้

“เห… บ้านเจ้าก็สวยดีเหมือนกันนี่ ถึงแม้จะเล็กกระจิ๊ดริดก็เถอะ” เสียงฮวีอินที่ไม่รู้ว่าจะชมหรือจะติกล่าวขึ้นพร้อมมองหน้าเธอ

เธอเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ทันใดนั้นเจ้าแมวขนขาวแต้มน้ำตาลหูพับที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยกก็กระโดดลงเดินมาหาเธอทันที

“เจ้าเลี้ยงแมวด้วยเหรอ” ฮวีอินพูดจบก็หันไปแหย่เจ้าเหมียวเล่น “แมวเจ้าชื่ออะไร”

“โกโมน่ะ” เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมเดินไปหยิบกระดาษกับดินสอที่ต้องการ เมื่อได้มาแล้วก็ยื่นมันไปให้กับฮวีอิน “อะนี่ กระดาษกับดินสอ”

ฮวีอินรับกระดาษกับดินสอไป แล้วกางกระดาษแผ่นใหญ่นั้นลงบนพื้นทันที ก่อนจะวาดขีดๆ เขียนๆ ลงไปบนกระดาษ โดยที่หัวมุมด้านบนขวามีสัญลักษณ์คล้ายกางเขนที่มีลูกศรชี้ขึ้น บนหัวลูกศรนั้นก็เขียนอักษร N มันคืออะไร

เธอชี้ไปที่กางเขนนั่นแล้วถาม “เจ้านี่คืออะไร”

ฮวีอินเงยหน้าจากกระดาษมามองเธอแล้วบอก “ทิศยังไงล่ะ เจ้าไม่เคยเห็นแผนที่หรอ” เธอขมวดคิ้วส่งไปให้ ฮวีอินเลยหยิบเข็มทิศขึ้นมาวางทับบนกระดาษแล้วพูดต่อ “เจ้าเห็นเข็มสีแดงนี่ไหม เข็มนี่จะชี้ไปทิศเหนือตลอดเวลายังไงล่ะ ทิศเหนือก็คือตัว N ที่ข้าเขียนบนกระดาษ…”

แล้วฮวีอินก็อธิบายการใช้เข็มทิศ แล้วก็เรื่องทิศทางต่อไปอีกยืดยาว อ่อ เจ้าเข็มทิศนี่เขาใช้กันอย่างนี้หรอ เธอคิดถึงข้อดีของอุปกรณ์ขนาดเล็กอยู่ในหัว แต่เจ้าอุปกรณ์ที่ชื่อเข็มทิศนั่นมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเธอเลยสักนิด


เธอลืมตาตืนขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆ ตัวเอง ก็พบเพียงห้องนอนที่ว่างเปล่า และมันไม่ใช่ห้องของเธอ แต่มันเป็นห้องของยงซอนต่างหาก เธอเดินออกจากห้องนอน พลันตาก็เหลือบไปเห็นเมโมแผ่นเล็กสีชมพูแปะอยู่ที่ประตูทางออก เธอเดินเข้าไปอ่านเมโมแผ่นนั้นที่เขียนว่า เข้าบริษัท -ยงซอน เธอดึงเมโมแผ่นนั้นออกจะเอาไปทิ้งขยะ แต่แล้วกลับมีเสียงตี๊ดดังออกมาจากประตู พร้อมประตูที่เปิดกว้างออก

เธอมองยงซอนที่เปิดประตูออกแต่ยังยืนอยู่หน้าห้องไม่ยอมเข้ามา เธอที่ไม่รู้จะพูดอะไรดีแต่อยากทำลายความเงียบอึดอัดนี้จึงถามออกไป “ลืมของเหรอ”

อีกคนมีท่าทีคิดก่อนจะตอบกลับมา “อ่อ”

เธอเบี่ยงตัวออกจากหน้าประตู แล้วมองไปยังยงซอนเป็นเชิงถามว่า ไม่เข้ามาหรอ ยงซอนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนพิจารณาอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตูลง

ยงซอนเดินไปหยิบปากกาสีดำบนโต๊ะตัวเล็กไม่ไกลจากประตูที่เพิ่งเดินเข้ามา จากนั้นก็ยกปากกาแท่งนั้นชูขึ้นมาให้เธอดูแล้วบอก “ฉันลืมไอ้นี่” ลืมปากกาเนี่ยนะ

เธอทำเพียงพยักหน้ารับรู้ส่งกลับไปให้ แต่แล้วยงซอนกลับวางปากกาแท่งนั้นลงที่เดิม ก่อนหันหน้ามาทางเธออีกครั้งแล้วถาม “คุณเป็นไงบ้าง”

“ฉันสบายดีนี่” ตอบไปเสียงสดใสพร้อมเบ่งกล้ามน้อยๆ โชว์อย่างสุดความสามารถ

“เมื่อวานฉันฟื้นขึ้นมาก็เห็นคุณนอนฟุบอยู่ข้างๆ ฉันนึกว่าคุณโดนฆ่าตายไปแล้วซะอีก” ยงซอนพูดออกมาหน้านิ่งแต่ก็แอบจะติดเศร้า

“ฉันก็ยังอยู่นี่ไง แข็งแรงดีด้วย” เธอพูดเสียงอบอุ่นพร้อมเอามือไปลูบหัวอีกคนเบาๆ

ยงซอนก้มหน้าต่ำลงก่อนจะพูดเสียงเบา “คุณห้ามตายนะ…”

เธอกัดปากฝืนห้ามไม่ให้ตัวเองยิ้มกับคำพูดและท่าทางน่ารักน่าชังของคนตรงหน้า ก่อนจะพูดแหย่กลับไปตามนิสัย “เห… เป็นห่วงฉันก็บอก ไม่ต้องเฉไฉว่าลืมของก็ได้” พูดแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนพร้อมยิ้มแป้นให้ จากนั้นก็เข้าไปกอดคนตรงหน้า “โอ๋ๆ ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ยงซอนคนดี มุนบยอลคนนี้หนังเหนียวไม่ตายง่ายๆ หรอก” พูดจบก็ผละตัวออกมาเล็กน้อย ยื่นปากจะไปหอมแก้มอีกคน แต่มือของคนตรงหน้าดันมาผลักหน้าเธอออกซะก่อน เธอหันหน้าตามแรงนั้นทำเป็นสะดีดสะดิ้งโอดโอยว่าเจ็บ

“เว่อร์ละ คุณนี่มันพิลึกคน ฉันไปดีกว่า” ยงซอนพูดจบก็ตั้งท่าจะผละตัวเดินออกจากห้องไป

“แล้วคุณจะไปไหนอะ” เธอถามออกไป

“ไปบริษัทไง ถามแปลกๆ” ยงซอนหยุดการกระทำหันมาตอบคำถามเธอ

“เห้ย! เดี๋ยวฉันไปส่ง รอฉันอาบน้ำแป๊ปนึง ไม่เกินสิบนาที” เธอพูดลุกลี้ลุกลนเตรียมตัวเดินไปห้องน้ำ

“คุณมีรถหรอ จะไปส่งฉัน” ยงซอนขมวดคิ้วถาม

“แล้วคุณมายังไง”

“ฉันก็ขับรถฉันมาสิ”

“ฉันก็นั่งรถคุณ ไปส่งคุณที่บริษัทไง”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #29 wyve (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:26
    อิจฉานิแมวที่บ้านค่ดดื้อพูดไม่ฟังเลย
    ถ้าบยอลใช้พลังได้แล้วจะปกป้องยงซอนได้ใช่มะ แล้วที่พลังตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลยก้เพราะเป็นผลจากการผนึกพลังปีศาจไว้หรือเปล่านิ ยงซอนก็ยังใช้พลังตัวเองไม่เป็นเหลือ7แล้วววววว
    #29
    0
  2. #28 ORM3style (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:42
    พลังของบยอลโดนสะกดไว้ เลยต้องดิลสัญญากับฮเยจินใหม่ถึงจะใช่พลังได้ อะไรงี้หรอ? ติมตามอย่างต่อเนื่องงงงง...

    เอออออ...เป็นการไปส่งกันที่เกร๋มาก นั่งรถเค้าไปส่งเค้า ฮาโหล้ววววว~ 5555555
    #28
    1
    • #28-1 mosedoc(จากตอนที่ 16)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:59
      ตอนต่อๆ ไป อาจทำให้เข้าใจมากขึ้นค่ะ (แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเคลียร์รึเปล่า 5555555)
      ปล. แอบคิดว่าจะเฉลยไปหน่อยดีไหม แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ รออ่านต่อไปละกันนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่า :)
      #28-1
  3. #27 hajingsuky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:32
    เป็นแมวที่ขี้อ้อนจิงๆเลยยงซอนอ่าา -//- 
    น่ารักมากเลยขอบคุณที่มาอัฟถี่ๆไห้ติดตามกันนะค้บ ^^ 
    รอน๊า 
    #27
    0