(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 14 : กีดกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    31 ม.ค. 60

บทที่ 14 กีดกัน


THU 26/05/2016 (1:00 PM)

ตัวเธอที่ตอนนี้อยู่บ้านคนเดียว กำลังจ้องไปยังโทรศัพท์ที่วางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือภายในห้องนอน เอาไงดี ถึงแม้จะรู้ความต้องการของตัวเอง รู้ว่าอยากจะไปนอนเคียงข้างคนคนนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะความอยากรู้เรื่องความฝันที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เด็ก หรือว่าจะเป็นเพราะความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างที่มันค่อยๆ ก่อขึ้นมาในใจเธอก็ตาม แต่การที่อยู่ดีๆ ก็จะไปเอ่ยชวนอีกคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยน่ะสิ หลังจากวันเสาร์ที่เธอเอาเสื้อไปคืนยงซอน เธอก็ไม่ได้เจอหน้ายงซอนอีกเลย ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงของอีกคน เธอได้แต่จ้องมองโทรศัพท์ อยากจะโทรหาแต่ก็ดันไม่รู้จะพูดอะไร บางครั้งเธอเดินออกไปรอรถเมล์หน้าปากซอย แต่แล้วก็เดินกลับมาเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไปถึงแล้วเธอควรจะทำอะไรต่อ

มือของเธอเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาแนบหูทั้งที่ไม่ได้ต่อสายอะไรทั้งสิ้น “สวัสดีค่ะ คุณยงซอน คุณจำเรื่องความฝันที่ฉันบอกคุณได้ไหม เรานอนด้วยกันอีกไหมคะ” ลองพูดออกไปอย่างนั้นแล้วทำได้แค่ทึ้งหัวตัวเอง เป็นทางการไปไหมนะ

“ฮัลโหล ยงซอน เรื่องความฝันที่ฉันเล่าให้ฟังวันนั้นอะ เรามาลองนอนด้วยกันไหม”

“ยงซอน เธอนอนกับฉันไหม”

“คืนนี้มานอนกับฉันไหม” พูดเสียงทีเล่นทีจริงติดตลก

กริ๊ง กริ๊งงงง~

เธอแทบสะดุ้งปาโทรศัพท์ในมือที่อยู่ดีๆ ก็ส่งเสียงขึ้นมาทิ้งลงพื้น ก่อนจะตั้งสติได้แล้วหันไปมองบนหน้าจอที่เปล่งแสงนั้น คิมยงซอน เธอกระแอมไอรวบรวมสติก่อนจะกดรับสายนั้นไป

“ฮัลโหล”

(“มุนบยอลรึเปล่าคะ”) ปลายสายถามออกมาเสียงไม่มั่นใจ

“อืม ฉันเอง มีอะไรหรอยงซอน” เธอพูดออกไปเสียงปกติ แต่ในใจก็แอบรู้สึกกระตุกแปลกๆ นี่ฉันเขินหรอ

(“เอ่อ คือ… ฉันเห็นคุณเงียบๆ ไปน่ะ ก็เลยสงสัยว่าเป็นอะไรไปรึเปล่า แผลคุณ… หายรึยัง”) ยงซอนพูดตะกุกตะกัก

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ส่วนแผลก็แค่แผลถลอก แป๊ปๆ เดี๋ยวก็หาย” เธอตอบเสียงสดใสกลับไป ต้องการให้อีกคนรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ

(“งั้นหรอ”) ยงซอนตอบกลับมาด้วยเสียงแผ่วเบาก่อนจะเงียบไป

เงียบไปแล้วนะ เธอที่ทนความเงียบไม่ไหวเลยเอ่ยถามอีกคนขึ้นก่อน “ยงซอน คุณอยู่บ้านรึเปล่าวันนี้”

(“อยู่สิ! เบื่อมากเลยด้วย”) ยงซอนโพล่งตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงเหมือนอ้อนๆ (“ได้แต่นั่งเล่นนอนเล่นอยู่ในห้อง ไม่มีอะไรทำ”)

“แล้วฮวีอินไม่มาเล่นด้วยหรอ”

(“ฮวีอินออกไปทำรายงานที่มหาลัย ช่วงนี้ไปทุกวันเลย เห็นบอกว่าต้องรีบทำรายงานให้เสร็จ”)

“อ่อ” เธอรับคำเข้าใจ “แต่จะว่าไปคุณไม่ทำงานหรอ เป็นนักร้องไม่ใช่หรอ”

(“ก็ช่วงนี้อยู่ในช่วงพักไง สัปดาห์หน้าถึงจะเริ่มทำงานจริงๆ อีกที”) เป็นนักร้องก็มีช่วงพักกับเขาเหมือนกันหรอ

“อืมม” เธอส่งเสียงคิดเพียงครู่ “งั้นเราไปช้อปปิ้งกันไหม” เธอลองเสี่ยงถามออกไป

***


หลังจากตกลงกับยงซอนเรียบร้อยว่าพวกเธอจะไปช้อปปิ้งกันใกล้ๆ คอนโดของยงซอนด้วยรถของเจ้าของห้องคอนโดเนื่องจากเธอไม่มีรถส่วนตัว และตอนนี้เธอก็ได้มายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของยงซอนเป็นที่เรียบร้อย เธอเอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าห้อง จากนั้นไม่นานประตูก็เปิดกว้างออกพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มของยงซอนที่ส่งมาให้

“ป๊ะ” ยงซอนเอ่ยคำชักชวนพร้อมทั้งก้าวออกมาจากประตูห้อง แล้วปิดประตูด้านหลังลง

“คุณไม่ต้องปิดหน้าปิดตาอย่างที่ดาราคนอื่นเค้าทำกันหรอ” เธอถาม ตาก็มองดูอีกคนที่แต่งตัวสบายๆ แตกต่างจากในข่าวซุบซิบดาราที่ต้องมีผ้าปิดปากมีแว่นดำบังตาที่บางทีก็ผ่านเข้ามาให้เธอเห็นบ้าง

“ไม่เอาอะ ฉันไม่ชอบ ใส่แบบนี้สบายดีออก อีกอย่างบางคนถึงจะจำได้ก็ไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามอะไรเท่าไหร่หรอก ฉันว่ายิ่งปิดนู่นปิดนี่มันยิ่งเรียกความสนใจเข้าไปอีกซะมากกว่า”

ก็มีเหตุผล คิดดังนั้นเธอเลยเออออตอบอีกคนไปอย่างเห็นด้วย


แล้วเราสองคนก็ลงจากลิฟต์มายังล็อบบี้คอนโด เธอเดินเคียงข้างยงซอนไปทางที่จอดรถ

“คุณยงซอนครับ” ยงซอนที่เดินอยู่ข้างๆ เธอหยุดเดินให้กับเสียงเรียกนั้นพร้อมทั้งหันไปมองทางต้นเสียง แล้วเธอก็หันไปมองต้นเสียงนั้นด้วยเช่นกัน นี่นายอีกแล้วหรอ

“อ้าว คุณซานดึล มาทำอะไรคะเนี่ย” ยงซอนทักอีกคนไป สีหน้าก็ดูจะสงสัยไม่น้อย

“พอดีผมโทรไปหาคุณก็โทรไม่ติด ผมเป็นห่วงไม่รู้ว่าตั้งแต่คืนนั้นคุณจะเป็นอะไรไปรึเปล่า ผมก็เลยมาหา แต่ก็ไม่รู้อีกว่าคุณอยู่ห้องไหน เลยได้แต่นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้นี่” ซานดึลทำหน้าเศร้าพูดพร้อมโชว์โทรศัพท์ขึ้นมาให้อีกคนดู

โอโห ควรได้โล่ตื้อยอดเยื่ยม นับถือๆ เธอนึกแอบแขวะคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนเก่าอยู่ในใจ

“โทรไม่ติดหรอคะ เมื่อกี้นี้ฉันยังโทรได้อยู่เลย โทรศัพท์คุณเสียรึเปล่าคะ”

“ไม่หนิครับ ผมก็โทรหาคนอื่นได้ปกติ”

แน่นอนล่ะ ฝีมือฉันเนี่ยแหละ...


ระหว่างที่เธอกับยงซอนที่เพิ่งจะชำระล้างร่ายกายเสร็จกำลังกินรามยอนกันอยู่ เธอก็นึกเรื่องสำคัญบางอย่างได้ “คุณ ขอมือถือคุณหน่อยสิ” ยงซอนทำหน้างงๆ แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์มาให้เธอแต่โดยดี

เธอหยิบโทรศัพท์นั้นมาก่อนจะกดลงไปยังปุ่มข้างหน้านั่น “ปลดล็อคด้วยสิคุณ” เธอยื่นโทรศัพท์กลับไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร อีกคนสัมผัสโทรศัพท์นั่นเพียงไม่กี่ครั้งแล้วก็ยื่นกลับมาให้เธอ

เธอกดไปยังสัญลักษณ์รูปโทรศัพท์สีเขียวก่อนจะเข้าไปบันทึกเบอร์ของตัวเอง เมื่อบันทึกเรียบร้อยแล้วตาก็ดันเหลือบไปเห็นเบอร์ของคนคนนึงเข้า ซานดึล เห็นดังนั้นก็จัดการจิ้มเข้าไปแล้วกดคำว่า Block this Caller ซะ แล้วกลับไปยังหน้าคอนแทกตัวเองอีกรอบ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนยงซอนไป

“อะนี่ เบอร์ฉัน เผื่อคุณมีอะไรฉุกเฉินจะได้โทรหาฉันได้” พูดแล้วก็ขยิบตาไปให้ทีนึง


“ไปกันยัง ยงซอน” เธอเอ่ยชวนยงซอนที่ตอนนี้กำลังสาละวนอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเองกับของซานดึลอยู่

“อ้าว มุนบยอลอยู่นี่ด้วยหรอ” เธอกลอกตาให้กับคำถามของซานดึล อือหือ นี่ฉันยืนหัวโด่อยู่นี่ตั้งแต่แรกละ เพิ่งจะเห็นกันเนี่ยนะ ตัดแว่นซะบ้างนะพ่อคุณ

“เอ้อ ใช่สิ ฉันกับมุนบยอลจะไปช้อปปิ้งกันน่ะ” ใช่ๆ นายกลับบ้านไปซะเถอะ ยงซอนจะไปเที่ยวกับฉัน เธอคิดแล้วก็ผงกหัวตามน้อยๆ “เธอไปด้วยไหม ซานดึล” ห๊ะ! แล้วจะไปชวนมันทำไม คิดแล้วก็หันหน้าไปลุ้นคำตอบที่กำลังจะออกจากปากของซานดึล

ตอบไปสิว่าไม่ ตอบไปสิ เธอได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ แต่แล้ว…

“ก็ดีสิครับ แล้วนี่จะไปยังไงกันครับ ถ้าไม่รังเกียจ เดี๋ยวผมขออาสาเป็นสารถีให้เอง” จบกัน ความกล้าทั้งหมดของฉัน ต้องมาทลายเพราะนายคนเดียว


และแล้วเราก็มานั่งอยู่บนรถคัดเดิมของซานดึล ที่เธอเคยนั่งมาคอนโดของยงซอนในครั้งแรก แต่ทำไมฉันต้องนั่งข้างหลังคนเดียวด้วย เธอมองดูยงซอนที่ถามสารทุขสุขดิบของซานดึล รวมทั้งขอโทษขอโพยเรื่องวันก่อนที่ตัวเองเผลอเมาหลับไป ทำให้อีกคนต้องเป็นเดือดเป็นร้อนตามไปด้วย พูดกันไปหัวเราะคิกคักกันไป ขอโทษกันไปยิ้มให้กันไป นี่รู้กันไหมว่าฉันนั่งอยู่ข้างหลัง

ในที่สุดเราก็มาถึงแหล่งช้อปปิ้ง ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้จะคุ้นเคยอะไรสักเท่าไหร่ เพราะไม่ได้เป็นคนชอบช้อปปิ้งอะไรขนาดนั้น เธอเดินตามชายหญิงสองคนข้างหน้า ที่ดูจะสนุกสนานกับการเลือกของซะเหลือเกิน เมื่อตามองไปรอบๆ ก็เห็นคนซุบซิบๆ อะไรกันแล้วก็มองมายังยงซอนบ้าน กดมือถือถ่ายรูปบ้าง

“นี่คุณ ฉันว่ามีคนจำคุณได้นะ ไม่เป็นไรหรอ” เธอเดินก้าวเร็วๆ ไปเคียงคู่ยงซอนแล้วเอ่ยถาม

ยงซอนผละจากของตรงหน้ามองไปรอบๆ ตัวบ้าง แต่แล้วเสียงซานดึลก็แทรกขึ้นมา “จริงด้วยครับ ยังไงเราไปหาร้านเงียบๆ นั่งกินน้ำกันหน่อยดีไหม คุณยงซอนก็เดินมาซะนานแล้วด้วย เหนื่อยแย่เลย”

ยงซอนพยักหน้าตกลงกลับไป ส่วนเธอที่ไม่รู้เส้นทางก็ทำได้เพียงเบ้ปากเดินตามคนสองคนข้างหน้าต้อยๆ ไปอย่างไร้จุดหมาย เอาเข้าจริง ความรู้สึกของเธอตอนนี้มันเหมือนเธอกำลังเป็นผู้จัดการให้กับดาราสาวที่มาเดทกับแฟนหนุ่มยังไงอย่างงั้นเลย เห้อออ…

“มุนบยอล เอาอะไรดี” เสียงของยงซอนเรียกสติของเธอให้กลับมาอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เธอก็ได้เข้ามาอยู่ในร้านกาแฟที่เงียบ… เงียบจริงๆ นี่เขาเปิดร้านแล้วใช่ไหม

เธอเงยหน้ามองรายการเครื่องดื่มข้างบนก่อนสั่ง “ลาเต้เย็นค่ะ” จากนั้นก็เดินตามยงซอนไปนั่งร่วมโต๊ะกับซานดึลที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

ไม่นานเครื่องดื่มทั้งสามแก้วก็มาเสิร์ฟ พร้อมทั้งอาหารทานเล่นอีกสองจาน ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่ง

“อ่อ จริงสิ” ยงซอนพูดเปิดประเด็นขึ้นมา “คุณซานดึลรู้จักมุนบยอลด้วยหรอคะ เห็นตอนอยู่ที่ล็อบบี้เรียกชื่อมุนบยอล”

“เราเคยเป็นเพื่อนกันสมัยเด็กน่ะครับ”

“หรอคะ” ยงซอนทำตาโต สีหน้าแสดงความสนใจอย่างเห็นได้ชัด “ฉันไม่เห็นคุณเคยเล่าเลย” จากนั้นยงซอนก็หันมามองทางเธอ “ไม่เห็นคุณเคยเล่าด้วยเหมือนกัน”

เธอเห็นซานดึลนั่งเงียบ เลยเสนอตัวพูดตอบออกไป “ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากอะนะ เล่นกันอยู่ได้ปีสองปี พอฉันย้ายบ้านก็เลยไม่เจอกันอีก” พูดจบก็หันหน้าไปมองซานดึล หน้าของซานดึลที่ก้มต่ำลงเหมือนใช้ความคิด เห็นดังนั้นก็ไม่รู้เธอนึกสนุกหรืออยากท้าทายอะไรขึ้นมา จึงพูดแหย่ออกไปเรียบๆ “นายยังกลัวฉันอยู่ไหมล่ะ... ซานดึล”

ตาที่ก้มต่ำนั้นเงยขึ้นมาสบกับตาของเธอทันที ตาที่หลุกหลิกนั่นดูมีความกลัวและความสับสนอยู่เต็มเปี่ยม นิ่งเงียบจ้องตากันได้พักหนึ่ง ซานดึลก็ลุกขึ้นเหยียดยืนเต็มความสูงอย่างไม่รีบร้อน แล้วเดินมาจับข้อมือยงซอนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ

“คุณยงซอนครับ ไปกันเถอะครับ” ยงซอนยกตัวขึ้นเล็กน้อยตามแรงฉุดของซานดึล

“คุณจะให้ฉันไปไหน” ยงซอนถาม

“ไปไหนก็ได้ครับคุณยงซอน คุณอยากไปไหน ผมจะพาคุณไป ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีมุนบยอล” ประโยคสุดท้ายซานดึลหันหน้ามาพูดกับเธอเหมือนต้องการเน้นย้ำ

“คุณเป็นอะไรของคุณ ซานดึล คุณแปลกไปนะ”

“ผมน่ะไม่แปลกหรอก มุนบยอลต่างหากที่แปลก” ซานดึลชี้นิ้วตรงมาที่เธอ “คุณยงซอน คุณเลิกยุ่งกับมุนบยอลเถอะ ผมหวังดีกับคุณนะ มุนบยอลมันไม่ใช่คน มุนบยอลมันเป็นปิศาจ!”



------------------------------------------------------------------------------------------------------

ใครเป็นแฟนคลับซานดึลต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ 5555555555555

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและทุกตอมเม้นค่ะ มีคนชอบไรท์ก็ดีใจ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #26 wyve (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:23
    อัพตอนซะตกใจ หมั่นซานดึลมากเลยจะอะไรนักหนาล่ะโว๊ะ ถ้ารู้ว่ายงซอนเป็นแมวนะจะวิ่งหนีหัวหดอีกไหมล่ะ คนแบบนี้มันสมควรที่บยอลจะหน่าย
    #26
    0
  2. #25 mfate87 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 17:17
    ยงซอนแปลงร่างเป็นราชาแมวข่วนหน้าทีค่ะ หมั่นไส้ 5555555555
    บยอลอ่าาา อย่ายอมแพ้ซานดึลนะแกล้งให้กลัวหัวหดเลย ไรท์อัพบ่อยดีจังเค้าชอบ กำลังสนุกเลย><
    #25
    0
  3. #24 FangMushroom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 11:28
    ติดตามค่าาาาา สนุกเว่อออออ รอทุกอย่างคลี่คลาย อิอิ
    #24
    0
  4. #23 ORM3style (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 09:32
    ดี๊ดี~ อิพี่บยอลเริ่มรุกละ รอๆ รอร๊อรอนาจา????
    #23
    0