(MAMAMOO - MoonSun) ปิศาจ

ตอนที่ 10 : ยื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

บทที่ 10 ยื้อ


THU 19/05/2016 (6:00 PM)

“ก็ไม่เห็นมีอะไรหนิ เล่าความจริงไปซะก็จบเรื่อง” คำตอบที่ยงซอนสวนกลับมาทำให้เธอมึนไปสักพัก แต่แล้วยงซอนก็เล่าเรื่องไป “พอดีเมื่อคืนฉันเมาน่ะค่ะ แล้วคุณมุนบยอลก็เลยมาช่วยเอาไว้ ส่วนเรื่องชุดนี่ อืม… ฉันก็ยังงงๆ อยู่เลยค่ะ ตื่นมาก็ใส่ชุดนี้อยู่แล้ว” ยงซอนพูดจบก็หันมาขยิบตาให้เธอหนึ่งที เอ้า จะช่วยแล้วทำไมไม่ช่วยให้จบ โบ้ยงานมาให้ฉันซะงั้น

“โหววววววววว” เสียงคริสตัลกับซึลกิโห่ออกมาอย่างพร้อมเพรียง

“เอ้า รู้เรื่องแล้วก็เอากระเป๋าฉันมา”

“เดี๋ยวดิ แล้วตกลงคุณโซลาร์ตื่นมาในชุดแกได้ยังไง” คริสตัลยังคงถามคำถามต่อ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พอใจยัง”

“โหววววววววว” เสียงคริสตัลกับซึลกิโห่ออกมาอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง

“เอากระเป๋ามา!” เธอขึ้นเสียง

“อะ เอาไป แค่นี้ก็ต้องขึ้นเสียง โถ่ว” คริสตัลหยิบกระเป๋าจากมือซึลกิส่งมาให้เธอ

เธอรับกระเป๋านั้นมาแล้วเดินไปเปิดประตูหลังรถ เธอหันไปพูดกับยงซอนที่ยังยืนยิ้มๆ ให้กับเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่ส่งตาเป็นประกายมาให้ “คุณขึ้นไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันมา” จากนั้นเธอก็เดินไปยังรถของยงซอน แล้วเอาชุดเปื้อนเลือดที่อยู่ในรถนั้นเก็บใส่กระเป๋าเป้ของเธอ เมื่อดูว่าทุกอย่างน่าจะเรียบร้อย เธอก็เดินกลับไปขึ้นรถของคริสตัล

“แกไปเอาอะไรอะ” คริสตัลถาม

เธอนิ่งคิดว่าจะตอบอะไรอีกคนออกไปดี แต่แล้วยงซอนที่นั่งข้างๆ ก็พูดช่วยเธอขึ้นมาได้ทันเวลาอีกครั้ง “รองเท้าฉันเองแหละค่ะ พอดีว่าเป็นคู่โปรดด้วย เลยไม่อยากทิ้งเอาไว้”

“เออ ตามนั้นแหละ นี่คริสตัล ไปส่งคุณยงซอนหน่อยได้ไหม” เธอพูดบอกคริสตัล

“ยงซอน…” คริสตัลนิ่งคิดชื่อที่ไม่คุ้นเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ่อ คุณโซลาร์ ไม่มีปัญหา กิก็โอเคเนอะ” คริสตัลรับคำก่อนจะหันไปถามซึลกิ ซึ่งก็ได้รับสัญลักษณ์โอเคส่งกลับมา เมื่อทุกคนไม่มีปัญหาคริสตัลก็หันไปถามหาที่อยู่จากยงซอนแล้วขับรถออกไป


ระหว่างทางก็มีเสียงเจื้อยแจ้วของคริสตัลและซึลกิ ซึ่งคอยถามคำถามนู่นนี่นั่นกับยงซอนไปเรื่อยเปื่อย นานๆ เธอก็จะมีส่วนร่วมในบทสนทนาสักครั้ง เธอเพิ่งจะมารู้เอาวันนี้เอง ว่าซึลกิเป็นแฟนตัวยงของวงมามามูที่ยงซอนอยู่ ส่วนคริสตัลถึงแม้จะไม่ได้คลั่งไคล้เท่าซึลกิ แต่ก็ชอบวงมามามูนั่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

คุยกันไปเรื่อยๆ ในที่สุด รถก็มาหยุดลงตรงหน้าคอนโดของยงซอน “เอ๋ ที่นี่ฉันผ่านออกบ่อย แต่ไม่เคยรู้เลยนะคะ ว่าคุณโซลาร์อยู่ที่นี่” คริสตัลเอ่ยออกมาทั้งทีตายังคงมองไปที่ตัวตึกอย่างพิจารณา

“หรอคะ” ยงซอนยิ้มปนขำออกมานิดๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร จากนั้นก็เปิดประตูแล้วกล่าวลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ขอบคุณคุณคริสตัลมากนะคะที่มาส่ง ขอบคุณคุณซึลกิด้วยค่ะ ที่คอยชวนคุยเป็นเพื่อน ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ยงซอนก้าวขาทั้งสองออกไปยืนิ่งด้านนอกรถ แต่แล้วก็ก้มหน้าลงมาพูดกับเธอ “คุณไม่ลงหรอ”

เธอมองหน้ายงซอนงงๆ แล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเองพร้อมพูดออกมาเบาๆ “ฉันหรอ”

“ก็คุณนั่นแหละ คุณบอกมีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังไม่ใช่หรอ”

“โหววววววววว” เสียงคริสตัลกับซึลกิโห่ออกมาอีกครั้งหลังจากหายไปพักใหญ่

เธอเบนหน้าจากยงซอนไปมองเพื่อนเกลอทั้งสองแล้วเอ่ยออกมา “พวกแกเลิกโห่สักทีจะได้ไหม ฉันรำคาญ” สิ้นประโยคก็ได้เพียงหน้าแบะๆ ของคริสตัลและซึลกิที่วันนี้ดูจะเข้าขากันดีเหลือเกินเป็นคำตอบ

เธอไม่รอให้เพื่อนทั้งสองพูดอะไรมากกว่านี้ เธอกระเถิบตัวไปลงประตูที่ยงซอนเปิดค้างเอาไว้ โดยไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าเป้เจ้าปัญหานั่นมาด้วย เมื่อยืนตั้งหลักบนพื้นคอนกรีตได้แล้ว เธอก็ปิดประตูลงแล้วหันไปโบกมือลาเพื่อนทั้งสอง “บาย ขอบใจมาก” พูดเสร็จก็ไม่สนใจอะไร เดินนำยงซอนเข้าไปด้านในคอนโดทันที

เธอเดินไปขึ้นลิฟต์ตัวเดิมที่เมื่อวานเคยขึ้น กดหมายเลขเดิมที่เมื่อวานเคยกด เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเดิมที่เมื่อวานเคยมา จะต่างก็คงเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่บนหลังเธอแล้ว ยงซอนหยิบคีย์การ์ดจากในกระเป๋าขึ้นมาเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้อง เธอเดินตามเข้าไปเงียบๆ ก่อนจะปิดประตูลง ตาของเธอพยายามกวาดหาเครื่องซักผ้าเพื่อซักชุดที่เปื้อนเลือดและกระเป๋าของเธอ แต่ก็ไม่พบ

“ห้องคุณไม่มีเครื่องซักผ้าหรอ”

“ทุกทีส่งร้านซักน่ะ เลยไม่มี”

“แต่ไอ้นี่คงส่งร้านซักทั้งอย่างนี้ไม่ได้” เธอพูดพร้อมชูกระเป๋าตัวเองขึ้นมา “งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปล้างๆ ให้คราบมันออกไปหน่อยแล้วกัน แล้วคุณค่อยเอาไปส่งซักเหมือนทุกที” เธอเดินไปทางห้องน้ำแต่ก็ดันมีมือของอีกคนมาหยุดเอาไว้

“เดี๋ยวฉันล้างเอง คุณเจ็บอยู่ ไปนั่งรอเถอะ อีกอย่างมันก็ชุดฉันด้วย ฉันทำเองได้”

เธอพยักหน้าตอบรับเพราะก็รู้สึกตัวเองก็เจ็บจริงๆ อย่างที่อีกคนบอกนั่นแหละ จากนั้นจึงเปิดกระเป๋าหวังจะหยิบเสื้อให้อีกคน

“เอามาทั้งกระเป๋านั่นแหละ เดี๋ยวฉันล้างกระเป๋าคุณให้ด้วยเลย”

เธอพยักหน้าตกลงแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าเป้ด้านหน้า จากนั้นก็ส่งกระเป๋าใบนั้นให้ยงซอนไป เมื่อเห็นยงซอนเดินไปทางห้องน้ำแล้ว เธอจึงเดินมานั่งบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่นอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี

จ๊อกกกก~

จริงสิ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยหนิ คิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นพาสองเท้าไปยังห้องน้ำที่ยงซอนกำลังล้างชุดอยู่ เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงฝักบัวเหมือนคนอาบน้ำมากกว่าจะซักผ้า

ก๊อก ก๊อก

เธอเคาะประตูห้องน้ำแล้วถามอีกคน “คุณ อาบน้ำเหรอ หิวข้าวรึเปล่า เดี๋ยวฉันลงไปหาซื้ออะไรมากินก่อนนะ” พูดจบก็กำลังจะก้าวเดินไปยังประตูห้องแต่ก็ได้ยินเสียงกุกๆ กักๆ ดังออกมาจากในห้องน้ำ และเสียงเปิดแง้มประตูพร้อมมือมือหนึ่งที่เอื้อมมาดึงแขนเธอเอาไว้ เมื่อเธอหันกลับมาก็พบยงซอนที่เอาเพียงหน้าโผล่ออกมาจากประตูห้องน้ำที่เปิดแง้มออก พร้อมทั้งแขนขาวเนียนเปลือยเปล่าที่ยังเกาะไปด้วยหยดน้ำประปรายของเจ้าหล่อน ที่ยื่นเหยียดตรงสุดแขนมารั้งเธอเอาไว้ ตึกตัก ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกันแต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอช่างมีเส่นห์เหลือเกิน เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เริ่มเข้ามากอบกุมหน้าของเธอได้เป็นอย่างดี คนอะไรทั้งน่ารักทั้งเซ็กซี่ได้ในเวลาเดียวกัน

“คุณ! จะไปไหน” ยงซอนเอ่ยถามขึ้นทั้งที่ยังจับแขนของเธออยู่ไม่ยอมปล่อย

“อะแฮ่ม ลงไปหาของกินแป๊ปนึง คุณจะเอาอะไรล่ะเดี๋ยวซื้อมาให้” เธอกระแอมไอเล็กน้อยแล้วพูดตอบกลับไป

“ในตู้เย็นก็มีกับข้าวอยู่ กินของที่อยู่ในนั้นก็ได้”

“แต่ฉันทำอาหารไม่เก่ง ซื้อกิน-” พูดยังไม่จบประโยค เธอก็เหลือบเห็นแววตาสั่นไหวของอีกคน กลัวหรอ คิดดังนั้นเธอก็เอื้อมมือไปปลดมือของอีกคนที่จับแขนเธออยู่ ซึ่งการกระทำนั้นก็เรียกสายตาที่สั่นไหวของอีกคนออกมามากขึ้นไปอีก เธอเห็นอาการที่หวั่นกลัวของยงซอนจึงอดที่จะเอามือไปลูบหัวปลอบอีกคนเบาๆ ไม่ได้

“คุณมีรามยอนไหมล่ะ ถ้ารามยอนฉันก็พอจะทำได้” เธอพูดออกไปทั้งที่มือยังคงอยู่บนหัวยงซอน

สิ้นเสียง ยงซอนที่แต่เดิมทำตาเศร้าก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที พร้อมกับตอบออกไปเสียงดังฟังชัด “มีสิ! อยู่ที่ตู้ในครัวนั่นแหละ”

ได้ยินคำตอบดังนั้นเธอก็ละมือออกจากหัวของอีกคน “ไปอาบน้ำต่อเถอะ เดี๋ยวจะได้มากิน” จากนั้นก็เดินไปยังครัวเพื่อทำรามยอนใส่ไข่แบบง่ายๆ ตามที่ตัวเองพอจะทำได้


ระหว่างที่เธอกับยงซอนที่เพิ่งจะชำระล้างร่ายกายเสร็จกำลังกินรามยอนกันอยู่ เธอก็นึกเรื่องสำคัญบางอย่างได้ “คุณ ขอมือถือคุณหน่อยสิ” ยงซอนทำหน้างงๆ แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์มาให้เธอแต่โดยดี

เธอหยิบโทรศัพท์นั้นมาก่อนจะกดลงไปยังปุ่มข้างหน้านั่น “ปลดล็อคด้วยสิคุณ” เธอยื่นโทรศัพท์กลับไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร อีกคนสัมผัสโทรศัพท์นั้นเพียงไม่กี่ครั้งแล้วก็ยื่นกลับมาให้เธอ

“อะนี่ เบอร์ฉัน เผื่อคุณมีอะไรฉุกเฉินจะได้โทรหาฉันได้” พูดแล้วก็ขยิบตาไปให้ทีนึง อีกคนรับโทรศัพท์นั้นไปกดยุกๆ ยิกๆ อยู่ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก จากนั้นก็เงยหน้าจากโทรศัพท์ในมือมามองคนตรงข้ามที่ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาระดับศีรษะ

“ส่วนนั่นเบอร์ฉัน” ยงซอนพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้ก่อนจะกดวางสายไป

เธอจัดการเมมเบอร์ของอีกคนไว้ในเครื่อง หลังจากกดบันทึกเรียบร้อยโทรศัพท์ในมือก็เกิดดังขึ้นมาอีกครั้ง พ่อ

“ฮัลโหล” เธอกรอกสายลงไป

(“ยังไม่กลับบ้านอีกหรอมุนบยอล”)

สิ้นเสียงเธอก็เหลือบไปดูนาฬิกาที่บอกว่าเป็นเวลาสามทุ่มแล้ว ก่อนเธอจะตอบกลับไปยังสายนั้น “เดี๋ยวจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละค่ะ แค่นี้ก่อนนะพ่อ”

เธอรีบหันมากินรามยอนในชามอย่างเร็วแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับยงซอน “คุณ เรื่องที่ฉันบอกจะเล่าให้คุณฟังอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าให้ฟังละกันนะ คุณอยู่บ้านใช่ไหม พรุ่งนี้” หลังจากเห็นยงซอนพยักหน้าน้อยๆ เธอก็เดินเอาชามไปไว้ที่อ่างแล้วพูดต่อ “อ่อ ชามนี่เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาล้างเอง ฉันกลับบ้านก่อนนะ”

เธอเดินไปที่ประตูทางออกแล้วเปิดประตูพร้อมจะเดินออกไป แต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งจากแรงดึงรั้งที่ชายเสื้อเธอจากข้างหลัง เธอเอี้ยวตัวหันกลับมามองสิ่งที่รั้งเธอเอาไว้ และมันก็เป็นมือนั้นอีกครั้งที่ดึงชายเสื้อของเธอเอาไว้ เธอเบนสายตาจากมือไปมองหน้าของเจ้าของมือนั้นที่ตอนนี้ก้มต่ำลง

“คุณไม่ไปไม่ได้หรอ” เสียงของยงซอนพูดออกมาเบาๆ

เธอได้แต่มองหน้าที่ก้มต่ำนั้นเงียบๆ สมองเหมือนกำลังประมวลความคิดอะไรบางอย่าง แต่แท้จริงแล้วกลับว่างเปล่า แต่แล้วหน้าของอีกคนก็ค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตากับเธอ พร้อมกับขาที่เดินเข้ามาหาเธออีกก้าวหนึ่ง “นะ” เสียงเบาของยงซอนเปล่งออกมาอีกครั้งอย่างอ้อนวอน

เฮ้อ คงต้องโทรบอกพ่อขออยู่หอซึลกิอีกวันแล้วสินะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #20 FangMushroom (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:08
    วุ้ยยยยย น่ารักจุงงงง ไม่ไปไม่ได้หรอ ><
    #20
    0
  2. #18 wyve (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:32
    ลูกแมวววว
    เป็นแมวก็ต้องมีเก้าชีวิตสินะ นี่คิดไม่ถึงเลย ที่ลุกลับกว่ายงซอนนี่คือบยอลคนคูล คูลได้ทุกสถานะการณ์จริงๆ เนื้อเรื่องสดใหม่สำหรับเรา ชอบสุด
    #18
    0