คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic] LoL: Assassin Princess and The Prince [Talon x Katarina x Garen]

โดย ReignOverME

Summary: เจ้าหญิงผู้งดงามนั้น ต่อให้ล้มลุกคลุกคลานในดงฝุ่นแบบซินเดอเรลล่า หรือโดนสาปให้นอนอยู่เฉยๆเป็นสิบปี แต่สุดท้ายเจ้าชายก็จะมาหานาง เพื่อมอบจุมพิตและสัตย์สาบาญว่าจะอยู่เคียงข้างนางตลอดไป

ยอดวิวรวม

335

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


335

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ต.ค. 60 / 12:54 น.
นิยาย [Fic] LoL: Assassin Princess and The Prince [Talon x Katarina x Garen] [Fic] LoL: Assassin Princess and The Prince [Talon x Katarina x Garen] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Assassin Princess and The Prince 

Fandom: League of Legend
Pairing: Talon x Katarina x Garen
Warning: เป็นเพียงเรื่องแต่งตามจินตนาการเท่านั้น





เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ต.ค. 60 / 12:54



 

 

Assassin Princess and The Prince

‘จิตวิญญาณของข้าเกิดและหลอมละลายอยู่ภายใต้เพลิงมรกตในดวงตาของเจ้า’




 

   ตอนเด็กๆนางเคยได้ฟังนิทานมามากมาย

เรื่องราวการผจญภัยของผู้กล้า มังกร อัศวิน เจ้าชาย และเจ้าหญิง แม้ว่าไม่นานหลังจากนั้นนางจะมีสิ่งอื่นให้สนใจมากกว่าการฟังนิทาน แต่น่าแปลกที่เรื่องเหล่านี้ยังคงติดแน่นอยู่ในความทรงจำไม่ลืม

"แต่งงานกับข้านะ คาตาริน่า"

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาสีเขียวมองดูชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าลงกับพื้น ทั้งยังยื่นกล่องกำมะหยี่ใส่แหวนเพชรวงงามมาเบื้องหน้า

"ทำไม?"นางถาม

"เพราะข้าชอบเจ้า"ชายหนุ่มตอบฉะฉาน "อีกอย่าง ถ้าหากว่าเราแต่งงานกัน ทั้งเดอมาเซียและน็อกซัสก็ไม่ต้องรบกันอีก"

...มีเหตุผล…

คาตาริน่า ดูกูตูร์ที่เพิ่งถูกขอแต่งงานครุ่นคิด นางคือท่านหญิงผู้มีศักดิ์สูงที่สุดแห่งน็อกซัส ไม่ต่างอะไรกับเจ้าหญิง

ส่วนเขา กาเร็น คลาวด์การ์ด ก็คือจอมทัพแห่งเดอมาเซีย เกียรติยศและฐานะต่างๆแทบไม่ต่างไปจากเจ้าชายเชื้อพระวงศ์

ชนชั้นสูงสมรสกันเพื่อความปรองดองของประเทศ เป็นเรื่องที่ทำกันมาหลายยุคหลายสมัย

หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนหนึ่ง ก่อนจะพยัคหน้า

"ข้าตกลง"

และแล้วเจ้าหญิงผมแดงก็ได้ยื่นมือออกไปหาเจ้าชายนักรบ อา... นี่คือตอนจบของเทพนิยายที่สวยงามเรื่องหนึ่ง หรือมิใช่?

*******

บ้านเรือนถูกประดับตกแต่งด้วยสายรุ้งและกระดาษหลากสีสัน ที่แห่งนี้คือเมืองการค้าชายแดนที่คึกคักที่สุด ว่ากันว่าสนามรบกับสนามการค้าล้วนคือที่เดียวกัน ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเลย แม้จะเป็นดินแดนสุดเขตเดอมาเซียที่เชื่อมต่อไปยังน็อกซัส แต่ก็นับว่าเจริญรองลงมาจากเมืองหลวง และมันถูกเลือกให้เป็นที่จัดพิธีมงคลสมรสอันบรรลือลั่นไปทั้งโลกของเจ้าหญิงนักฆ่าแห่งน็อกซัสและเจ้าชายนักรบแห่งเดอมาเซีย

ใครจะไปคิกว่าน็อกซัสกับเดอมาเซียรบกันแทบเป็นแทบตายมาหลายปี จะมาสงบศึกกันได้เพราะคนหนุ่มสาวซึ่งเคยนำทัพรบกันกลับมาแต่งงานกันเสียได้

"เจ้างดงามาก"เสียงเข้มดังขึ้น เรียกให้ดวงตาสีเขียวเบือนไปมอง

"มาพบเจ้าสาวก่อนเวลาพิธีมันไม่ถูกนักนะ"หญิงสาวเอ่ย วันนี้หล่อนทิ้งชุดเกราะและมีดพกคมกริบอันเป็นเอกลักษณ์ไป แล้วเปลี่ยนมาปกปิดร่างเพรียวสวยได้สัดส่วนด้วยชุดวิวาห์สีขาวเปิดไหล่โชว์ลำคอระหง เส้นผมสีแดงที่เคยปล่อยยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างวิจิตด้วยฝีมือสาวใช้ชาวเดอมาเซีย สวมทับด้วยรัดเกล้าเพชรซึ่งมีชายผ้าคลุมผมลูกไม้ทิ้งตัวไปทางด้านหลัง ใบหน้างามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง กระทั่งรอยแผลเป็นก็ดูจางลงไปหลายส่วน ทำให้แลดูงดงามนุ่มนวลมากขึ้น สลัดคราบซินิสเตอร์เบลดทิ้งไปจนแทบจำไม่ได้

"ข้าไม่ถือ"แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มมีความสุขชวนให้ผู้คนหมันไส้ นางจึงร้องเหอะในลำคอแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

"เจ้าไม่ถือแต่ข้าถือ ออกไปได้แล้ว"

"อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ อันที่จริงได้เวลาเริ่มพิธีแล้ว ข้ามารับเจ้า"กาเร็นว่า แล้วจึงยื่นมือออกไปให้หญิงสาวในชุดยาวซึ่งทำให้เดินไม่สะดวกนัก

"ขอบคุณ"ท่านหญิงดูกูตูร์พูดพลางอาศัยเกาะแขนแข็งแรงของชายตรงหน้าเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แล้วจากนั้นจึงก้าวเดินไปพร้อมเขา ออกไปสู่รถม้าคันหรูที่แล่นเข้าสู่ประรำพิธีท่ามกลางเหล่าผู้อารัคขาและประชาชนที่พร้อมใจกันมาเป็นสักขีพยานของงานในครั้งนี้

ดวงตาสีมรกตมองดูอาคารบ้านเรือนที่มีกลิ่นอายของทั้งเดอมาเซียและน็อกซัสผสมผสานกัน ซึ่งไม่แปลก เพราะที่แห่งนี้คือชายแดนระหว่างสองประเทศ แต่ต่อจากนี้ เมื่อนางกล่าวมอบสัตย์สาบาญของตนให้แก่กาเร็น คลาวการ์ด นางจะต้องไปอยู่ที่เมืองหลวง ไกลแสนไกลจากบ้านเกิดของตน

หากว่านางแพ้พนัน... ทุกอย่างจะดำเนินไปสู่จุดที่ไม่อาจแก้ไข

นางเห็นแก่ตัว เรื่องนี้นางยอมรับ เดิมพันกับเรื่องโง่ๆด้วยชีวิตของตนเอง ด้วยชีวิตของผู้คนแห่งน็อกซัส

ในเทพนิยาย บางครั้งเจ้าหญิงก็ไม่ได้เฉลียวฉลาด เพียงแต่เพราะพวกนางงดงามและจิตใจแสนดี ทำให้ในที่สุด เจ้าชายก็มาพบ และพานางสู่อ้อมอกของเขา

  เพียงแต่นางไม่ได้แสนดี นางคือคาตาริน่า ดูกูตูร์ มือของนางย้อมด้วยเลือด ตัวของนางเต็มไปด้วยบาดแผล ผิดกับเจ้าหญิงในเทพนิยายที่เพียงรอยแผลเล็กๆจากเข็มปั่นด้ายก็ทำให้หลับไหลไปแสนนาน

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางผู้คนมากมาย นางรับรู้ได้ถึงสายตากังขาหวาดระแวงของชาวเดอมาเซีย สายตากรุ่นโกรธและผิดหวังของชาวน็อกซัส พวกเขาแค้นเคืองนาง ท่านหญิงผู้นำทัพของพวกเขาได้ขายศักดิ์ศรีมาเป็นเจ้าสาวของเดอมาเซีย ที่โดนเหยียบย่ำอยู่นี้มันไม่ใช่เพียงศักดิ์ศรีของหล่อน แต่มันคือของชาวน็อกซัสผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร

แต่นางไม่เห็น... ไม่มีเลย สายตาเย็นชาว่างเปล่า นัยน์ตาคมกริบที่สวยงามที่สุดในชีวิตของนาง ทั้งๆที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ ท่ามกลางผู้คนร้อยพันกลางสนามรบ เมื่อหันหลังมา นางจะมองเห็นมันเสมอ

ความคิดนั้นทำให้นางเผลอมองกลับไปด้านหลังของตนด้วยความเคยชิน หากสิ่งที่นางเห็นกลับเป็นดวงตาสีน้ำเงินของชายหนุ่มในชุดพิธีการเต็มยศเท่านั้น

"มองหาใครอยู่หรือ"น้ำเสียงเข้มแข็งสมเป็นนักรบเอ่ยถาม "ยังไงที่นี่ก็ยังเป็นเขตแดนเดอมาเซีย ชาวน็อกซัสนอกจากพวกพ่อค้าก็ไม่ค่อยข้ามพรมแดนมานัก คนคุ้นเคยของเจ้าอาจไม่ได้มา"

"ข้าเพียงแต่มองหาแคสซี่เท่านั้น"หล่อนโกหก น้องสาวเพียงคนเดียวของนางไม่มีทางมาที่นี่ หลังจากที่แคสซิโอเปียรู้เรื่องนี้ก็คัดค้านเต็มที่ ภาพดวงหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตายังคงติดอยู่ในใจของนาง แคสซิโอเปียผู้น่าสงสาร หากคาตาริน่าแห่งน็อกซัสจากไปแล้ว จะเหลือใครที่ดูแลปกป้องนาง คฤหาสถ์ดูกูตูร์ที่แสนกว้างขวาง บัดนี้นายของมันกลับจากไปคนแล้วคนเล่า

"เจ้าจำได้ใช่มั้ย ตอนที่ข้าขอเจ้าแต่งงาน ข้าบอกว่าชอบเจ้า คำๆนั้นไม่ได้โกหกเลย"กาเร็นเอ่ย เขาบีบไหล่ของหญิงสาวเบาๆ ในดวงตาปรากฏความจริงจังและอ่อนโยนซึ่งแทบไม่มีใครมีโอกาสได้เห็น

"ข้าจะไม่กักขังเจ้า เจ้าไม่ใช่เชลยศึก คาตาริน่า เจ้าเป็นภรรยาของข้า และข้าไม่ห้ามเจ้าหากต้องการกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่น็อกซัส"

หญิงสาวมองคนตรงหน้า มองดูมือเดียวกับที่เคยจับดาบเข้าฟาดฟันกับนางในสนามรบกำลังเกลี่ยเส้นผมที่โดนลมพัดจนยุ่งเล็กน้อยของนางให้เข้าที่ แล้วจับผ้าคลุมหน้าผืนบางลงมาปิดใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา

เขาจริงใจกับนาง เรื่องนี้นางรู้ดี ยิ่งกว่าคำที่เขาพูด คือแววตาของเขาที่ซื่อตรงกว่าสิ่งใด

     บางทีนะ... บางที...

เพราะความเข้มแข็งเช่นนี้ ความอ่อนโยนที่มีต่อผู้เป็นที่รักเช่นนี้ เจ้าหญิงถึงได้หลงรักเจ้าชายตั้งแต่แรกพบ

"ถ้าหากว่าข้าต้องตาย เจ้าจะยอมสละชีวิตแทนข้าหรือไม่"นางถาม น้ำเสียงแผ่วเบา

"ข้าสละได้ทุกสิ่งเพื่อเจ้า"เขาตอบ ไม่ใช่เป็นเพียงลมปากที่หวานหู แต่กาเร็นหมายความเช่นนั้นจริงๆ

เขาทำให้นางรู้สึกว่า ต่อให้นางร้ายกาจกับเขา เขาก็ไม่มีวันทำร้ายนาง และจะคอยปกป้องนางจากทุกภัยอันตรายตลอดไป

มันคือ...ความรู้สึกที่คาตาริน่า ดูกูตูร์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน และมันทำให้นางรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ

เสียงเพลงบรรเลงดังขึ้นเมื่อประตูรถม้าถูกเปิดออกพร้อมถ้อยคำปราศัยยาวเหยียดตามแบบฉบับเดอมาเซียที่นางไม่ได้ใส่ใจจะฟัง กาเร็นประครองนางลงจากรถ และจูงมือนางเดินลอดซุ้มกระบี่ไปบนพรมแดง กลีบดอกไม้ถูกโรยไปทั่ว ทำให้ภาพที่ผู้คนมองเห็นคืองานวิวาห์ที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและความอ่อนหวาน

คาตาริน่ามองไปยังประรำพิธีเบื้องหน้า แม้การมองผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวจะทำให้วิสัยทัศน์ไม่ชัดเจนนัก แต่นางยังคงมอบออกว่าบนบรรลังก์ของประธานพิธีคือจาวานที่สี่ ถัดออกมาคือองครักษ์ประจำพระองค์ และนักบวชชั้นสูงซึ่งจะทำหน้าที่นำในการกล่าวสัตย์ปฏิญาณ

หัวใจของนางเต้นเสียงดัง แต่เนิบช้า ราวกับเข็มนาฬิกา

นางกำลังนับถอยหลัง... เมื่อเกมพนันอันไร้ผลนี่จบลง และชีวิตของนางในฐานะคาตาริน่า คลาวการ์ดจะเริ่มขึ้น

"และแล้ว เจ้าหญิงกับเจ้าชายก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป"หญิงสาวพึมพำกับตนเอง ประโยคลงท้ายนิทานสุดคลาสสิค โรแมนติคชะมัด

นางยิ้มออกมา และยิ่งยิ้มกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาอันคุ้นเคยจากทางด้านหลัง

ดวงตาสีเทา เฉียบคม เย็นเยียบ แต่ก็สวยงามยิ่งกว่ามีดเล่มไหนๆ

"คาตาริน่า?"คนที่กำลังกุมมือนางอยู่เอ่ยเรียกเมื่ิออยู่ๆนางหยุดเดิน

"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย กาเร็น"นางพูดขึ้น และประโยคสนทนาอันไม่มีที่มาที่ไปทำให้แม่ทัพแห่งเดอมาเซียชะงัก

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งสติ เสียงเพลงที่เคยบรรเลงก็พลันเงียบหาย เงาดำปรากฏที่ปลายหางตา ก่อนที่วินาทีถัดมาเขาจะมองได้ชัดเจนว่ามันไม่ใช่เงา แต่เป็นชายเสื้อคลุมต่างหาก

"ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาซะแล้ว"หญิงสาวกล่าว ดวงตาใต้ผืนผ้าพราวระยับ ยามจับจ้องไปยังร่างสูงใต้ชุดคลุมยาวที่ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความสับสนงุนงงของทุกฝ่าย

"เจ้าทำให้ข้าแพ้พนัน"เสียงเรียบเย็นดังขึ้น "เป็นครั้งแรก"

การกล่าวย้ำว่าครั้งแรกของเขาทำให้นางหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบานใจ นางมองไปยังมือที่ยื่นออกมาเบื้องหน้าของเขา และไม่ลังเลเลยสักนิด ที่จะปล่อยมือของใครอีกคนเพื่อที่จะเอื้อมไปถึงสิ่งที่เฝ้ารอคอยมาแสนนาน

 

'เจ้าเคยปรารถนาสิ่งใดแล้วไม่ได้มาหรือไม่'

ท่ามกลางเสียงของพายุที่โหมกระหน่ำ ในบ้านร้างสกปรกๆที่ใช้เป็นสถานที่ซุกซ่อน นางซึ่งในตอนนั้นเจ็บปวดเพราะบาดแผลสบตากับเขาผู้ถามคำถามนั้นออกมา ก่อนที่จะตอบไปว่า 'เคยสิ'

ดูเหมือนว่าคำตอบของนางจะทำให้เขาแปลกใจ สังเกตได้จากความเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆในดวงตาสีเทาของเขา

แน่ล่ะ คงไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวที่ถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางทรัพย์สมบัติมากมายดั่งเจ้าหญิงจะมีสิ่งใดที่อยากได้แล้วไม่ได้

แต่ความลับคือนางมีมัน และนางจะบอกความลับนี้กับเขาเพียงผู้เดียว

'ก็หัวใจของเจ้าไง'

 

"อย่าไป"กาเร็นกระซิบ เขาจับมือบางไว้แน่น "สิ่งที่เขาให้เจ้าได้ ข้าก็ให้ได้ สิ่งที่เขาให้เจ้าไม่ได้ ข้ากลับให้ได้... อยู่กับข้าเถอะ"

คาตาริน่าหันมามองชายที่ไม่ยอมปล่อยมือจากนาง มุมปากขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ กาเร็น เจ้าทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย และเจ้าจะปกป้องข้าจากอันตรายทั้งปวง แต่ว่านะ..."นางขยับข้อมือเล็กน้อยด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาแต่เด็ก เพียงไม่กี่วินาทีก็หลุดออกจากการจับของเขา หญิงสาวกระชากรัดเกล้าบนหัวออก ใบหน้างดงามเฉิดฉายปรากฏสู่ทุกสายตา เรือนผมที่เคยเกล้าไว้หลุดลงและสยายไปตามสายลม

"พวกนั้นคือสิ่งที่เจ้าหญิงต้องการ แต่ข้าไม่ต้องการ"เสียงของนางดังก้องไปทั่วให้ทุกคนได้ยินราวกับคำประกาศว่างานวิวาห์ครั้งนี้ได้ล่มไปแล้ว

"ข้าขอโทษ"นางกระซิบบอกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะฉีกกระชากชายกระโปรงอันรุ่มร่ามทิ้ง แล้วจับมือของชายหนุ่มซึ่งนางเคยคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกแล้ว

"บุกเข้ามากลางงานแบบนี้ ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ เจ้าว่ามั้ย ทาลอน" นางกล่าวยิ้มๆ ยังผลให้เจ้าของชื่อถอนหายใจออกมา "หรือเจ้าไม่อยากให้ข้ามา"เขาถามเสียงเรียบ เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนของนาง เกมพนันที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

"เจ้ามาแน่"นางพูด น้ำเสียงมั่นใจ ขณะที่ออกวิ่งไปพร้อมกับเขา ท่ามกลางเสียงของลมที่หวีดวิวอยู่ริมโสต กับความโกลาหนทั้งหมดทั้งมวล ที่นางให้ความสนใจมีเพียงเขาเท่านั้น คาตาริน่ายังคงยิ้มออกมา หัวใจพองโตด้วยความสุข

"หากเจ้าไม่มา ข้าจะไปฆ่าเจ้า"

"เจ้าไม่มีฝีมือขนาดนั้น"มือสังหารหนุ่มพูดหน้าตาย พวกเขาวิ่งหลบทหารที่ได้รับคำสั่งให้มาตามจับกุม ฝีเท้าไม่ตกสักนิดแม้ขณะพูดคุยกัน

"สักวันก็มี เจ้าฝึกวิชาก่อนข้า ต้องให้เวลาข้าสักหน่อย"หญิงสาวเอ่ย ก่อนจะถูกมือแกร่งดึงร่างเพียวเข้ามาหลบในซอกกำแพง อาศัยความมืดและจุดอับสายตารอให้ทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งผ่านไป

"ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งชีวิต"ทาลอนกระซิบ

ความแคบของพื้นที่ทำให้ร่างทั้งสองอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิและลมหายใจ คาตาริน่าจ้องมองเขา ดูใบหน้าคมคาย จ้องมองลงไปยังดวงตาสีเทาราวกับโลหะ แววตาของเขายังคงเย็นเยียบ เช่นเดียวกับอุณหภูมิ หรือกระทั่งลมหายใจ ทาลอนก็ยังคงเป็นทาลอน เป็นนักฆ่า เป็นคนที่นางรัก

"งั้นก็อย่าชิงตายไปก่อนล่ะ"นางกระซิบ แล้วกระชากเขาเข้ามาจูบอย่างใจกล้า

นางไม่ได้อ่อนหวาน ไร้เดียงสา หรือต้องการให้คนมาปกป้อง

เพราะคาตาริน่า ดูกูตูร์ ไม่ใช่เจ้าหญิง เช่นเดียวกับที่ชาวน็อกเซียนไม่ใช่ชนชั้นขี้ขลาดหวาดกลัวสงครามจนต้องยอมสงบศึกก้มหัวให้เดอมาเซีย นางเป็นนักฆ่า และคนที่นางต้องการให้เขาอยู่เคียงข้างไม่ใช่เจ้าชาย แต่คือคนที่นางพึงใจ คนเย็นชาที่เคยเป็นเพียงเด็กผอมกระหร่องจากสลัมของน็อกซัส ทุ่มเทความพยายามฝึกฝนจนกลายมาเป็นมือสังหารอันดับหนึ่ง คนที่แสดงท่าทีว่าเอือมระอานางหนักหนา แต่ก็ไม่เคยทอดทิ้งนางไปไหน

"ถ้าหากข้าต้องตาย เจ้าจะสละชีวิตตัวเองเพื่อข้าหรือไม่"นางถาม และเขาก็ตอบกลับมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"ข้าจะแบกศพเจ้ากลับไป"

นางหัวเราะ และหากไม่ติดว่าตอนนี้พวกนางกำลังหลบซ่อน นางคงต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นแน่ๆ

"ข้าก็เหมือนกัน"

นางและเขาต่างก็มีเป้าหมายสำคัญในชีวิต นางต้องตามหาบิดา และพาน็อกซัสไปสู่ความรุ่งโรจน์ เช่นเดียวกับเขาที่มีหนี้แค้นให้สะสาง นางและเขาต่างไม่ยินยอมที่จะตาย และนั่นทำให้นางรู้สึกสบายใจ

คนบางคนอาจต้องการคนรักที่พร้อมเสียสละให้ แต่นางเพียงต้องการคนที่รู้สึกเท่าเทียมกันเท่านั้นเอง การต้องติดหนี้คนอื่นนั้นไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าพิศมัยเลยสักนิด

"เจ้าจะปล่อยมือได้รึยัง"มือสังหารถาม เขาขยับมือที่ยังคงถูกนางจับไว้แน่นจนเริ่มเจ็บ

"ข้ากลัวเจ้าหาย"

คำตอบของนางทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ นางเป็นเช่นนี้เสมอ นับแต่วัยเยาว์ ยังคงดื้อดึงไม่เปลี่ยน

ดื้อดึงที่จะประลองกับเขา ดื้อดึงที่จะออกไปทำภารกิจเสี่ยงๆ หรือกระทั่งเอาชีวิตของตัวเองมาเดิมพันกับการพนันโง่ๆ เพียงเพราะนางดึงดันที่จะรักคนไร้หัวใจเช่นเขา....

"ตามใจเจ้า"

และเขาไม่เคยจะต่อต้านความดื้อดึงของนางได้เลยสักครั้ง...

บางทีเขาคงล้มเหลวเสมอ กับการพยายามหนีไปจากความรักของนาง...

 

'ข้าจะแต่งงานกับกาเร็น'ท่านหญิงดูกูตูร์กล่าวขึ้น 'น็อกซัสกับเดอมาเซียจะได้สงบศึกกันชั่วคราว'

'ประชาชนคงไม่พอใจ'มือสังหารหนุ่มตอบนางไป ซึ่งเรื่องนี้นางก็รู้ดียิ่งกว่าเขา ชนชาติน็อกเซี่ยนเป็นอย่างไร ใช่จะรักสงบกลัวสงคราม ดังนั้นนางน่าจะมีแผนการบางอย่าง

'ข้ารู้ แต่นี่เป็นการเดิมพันอย่างหนึ่ง ระหว่างข้ากับเจ้า ทาลอน'

เขามองสบดวงตาสีเขียวโชติช่วงเหมือนเพลิงมรกตคู่นั้น บางครั้งความเอาแต่ใจและแสนใจกล้าของนางก็ทำให้เขาไม่อาจเดาได้เลยว่าครั้งนี้นางจะมาไม้ไหน

'เวลามันผ่านไปเรื่อยๆทาลอน และหากข้าเอาแต่รอเช่นนี้ต่อไป ข้าคงตายก่อนที่จะได้หัวใจของเจ้า'

'เจ้ากำลังบีบบังคับข้า?'

'มันก็แค่การพนัน'คาตาริน่าเอ่ย พร้อมปัดผมสีแดงออกไปด้านหลัง 'เจ้าจะมาพาข้าไป หรือว่าข้าจะต้องแต่งงานไปอยู่เดอมาเซีย ข้าพนันว่าเจ้าจะมา'

'ทำไม?'เขาถาม ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดนางถึงมั่นใจขนาดนั้น

นางรักเขา... ข้อนี้เขารู้ นางไม่เคยปิดบัง คาตาริน่าเป็นสตรีใจกล้าที่เอ่ยมันออกมาอย่างชัดเจนเสียด้วยซ้ำ แต่เขาไม่เคยตอบรับนาง เพราะเขาไม่รู้... ไม่รู้ว่าสิ่งใดเรียกว่ารัก ดังนั้นเขาจึงพยายามหลบเลี่ยงความรู้สึกของนางเสมอ

'เพราะเจ้ารักข้า'นางกล่าว 'เจ้าเพียงแต่ไม่รู้เท่านั้น มาพนันกันทาลอน ถ้าหากเจ้ามาพาข้าไปละก็ ข้าจะถือว่าเจ้ารักข้า' ท่านหญิงดูกูตูร์จ้องมองเขา นางยิ้ม รอยยิ้มที่เจิดจรัสไม่แพ้กับแสงในดวงตา

'และข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปอีกแล้ว'

ในตอนนั้นเขายังนึกขำ เขาไม่เคยแพ้พนันมาก่อน และครั้งนี้ก็จะไม่แพ้

จนกระทั่งรู้สึกว่างเปล่าไปทั้งหัวใจยามเมื่อคฤหาสถ์แห่งนี้ไร้ซึ่งเงาของนาง เขาถึงได้รู้

หากว่า... การที่เขาเป็นห่วงนางยามออกไปรบ ทั้งที่รู้ว่านางแสนเก่งกาจเรียกว่าความรัก

หากว่า... การที่เขาแสนเบื่อ แสนรำคาญนาง แต่กลับรู้สึกสบายใจที่จะอยู่ข้างกายนางเรียกว่าความรัก

หากว่า... การที่นางเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เขารู้จักเรียกว่าความรัก

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ช่างเถอะ เขายอมแพ้แล้ว

เขาคง... จะรักนางจริงๆ

 

ทาลอนมองดูมือบางที่ยังคงจับตนเอาไว้แน่น แล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ห็นทีว่าแพ้พนันเพียงครั้งเดียว เขาคงต้องจ่ายคืนนางทั้งชีวิตกระมัง....


=End=

 


     Talk: เราสายทาลอนคาตาค่ะคู๊ณณณ คนมันเย็นชาสาวเจ้าต้องรุกค่ะ ว่าแต่ไม่ค่อยมีคนชิพคู่นี้เลยแต่งเองอ่านเอง ขอโทษแฟนกาเร็นทุกท่านนะคะ แต่ฟิคกาเรนคาตานี่หาไม่ยาก ให้โอกาสทาลอนมั่งเนาะTvT (เราชิพกาเรนคาตาไม่ลงจริงๆค่ะ ฮรืออ เรารักทาลอน) มีคนอ่านขอคอมเม้นท์ทีนะคะ แต่งฟิคเรื่องนึงก็อยากรู้ฟีดแบคอ่ะว่ามีคนอ่านบ้างรึป่าว ชีวิตนี้แต่งฟิคมา ฟิคlolคนอ่านน้อยเหลือเกินorz'' 

ปล.เห็นเราเขียนวายเยอะ นอร์มอลเราก็ชิพค่ะ แต่ในLoLมีชอบแค่ทาลอนแคท กับเอคโค่จิ๊งซ์เอง คู่วายเยอะกว่ามาก ทั้งแชมเปี้ยนและโปรเพลย์เยอร์ 555

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ReignOverME จากทั้งหมด 66 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 darksniper2 (@DarkSniper) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 14:28
    หลังหักกันเลยทีเดียว แต่ก็ชอบนะ แต่งออกมาอีกเยอะๆนะ
    #3
    0
  2. #2 Galagate (@sununta225) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 00:42
    ชอบคู่นี้เหมือนกันง่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กรกฎาคม 2560 / 01:08
    #2
    0
  3. #1 เคียวโกะ_oreshi (@kedsanee1999) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 13:41
    เราคนนึงที่ชอบคู่นี้ แต่หาอ่านยากมากกกกกกก ชอบอารมณ์ประมาณนี้มากค่ะ
    #1
    0