คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic] LOL League of Legends : The day we meet again [Ekko x Jinx]

โดย ReignOverME

Fic: Ekko x Jinx เธอจากไปเพราะปรารถนาอนาคต เขายังคงอยู่เพราะยึดติดกับอดีต...

ยอดวิวรวม

536

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


536

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ก.พ. 60 / 23:32 น.
นิยาย [Fic] LOL League of Legends : The day we meet again [Ekko x Jinx] [Fic] LOL League of Legends : The day we meet again [Ekko x Jinx] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




Title: The day we meet again

Pairing: Jinx/Ekko

By: ShinAi





สวัสดีค่ะ ฟิคลีคอีกแล้ว ช่วงนี้ระหว่างรอดูWorld Championship ก็มีเวลามาผุดฟิคเวิ่นเว้อไปตามเรื่องตามราวช่วงตีสามตีสี่ บางคนเห็นว่าเขียนวายเยอะ จริงๆคู่นอร์มอลเราก็ชอบค่า แต่ชอบอ่านมากกว่าเขียนเอง เพราะคู่ไม่วายหาอ่านง่ายกว่าคู่วาย ดังนั้นเขียนฟิคลีควายเยอะก็เพราะอยากอ่านแต่ไม่มีให้อ่านนั่นแหละค่ะ 555+






คู่นี้เป็นคู่ที่เราชอบมาก แต่กลับคิดฟิคไม่ออกเลยค่ะ มันหน่วงงะ ไม่หน่วงก็ตันเขียนไม่ออก เพราะตามเกมปูมาค่อนข้างเอื้อไปทางงานดราม่าอยู่แล้ว ไรท์เตอร์ไม่ได้ชอบเขียนฟิคเศร้าๆอึนๆหน่วงๆหรอกนะคะ แต่คู่ที่ชอบดั๊นมีแต่คู่ที่โรลเอื้อให้ดราม่าทั้งนั้น ไม่รู้จะทำยังไงดี ขนาดเราเขียนยังเบื่อ คนเข้ามาอ่านก็คงเบื่อฟิคดราม่าสินะคะ โฮรลลล ;A;  


เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ก.พ. 60 / 23:32





Title: The day we meet again.

Pairing: Jinx/Ekko



                ละอองสีขมุกขมัวลอยฟุ้งออกมาเมื่อยามที่บานประตูเก่าคร่ำคร่าพอๆกับสถานที่ภายในถูกผลักเปิดออก เด็กสาวย่นจมูกกับกลิ่นอับชื้นอันไม่พึงประสงค์ แต่ขาทั้งสองยังคงก้าวเข้าไปด้านในอย่างไม่ลังเล

                เธอไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้ว แต่คล้ายกับกาลเวลาภายในบ้านโกโรโกโสหลังนี้จะถูกหยุดไว้เมื่อสิบสี่ปีก่อน ทั้งภูเขาเศษเหล็กที่ไปขนกลับมาจากสุสานขยะขนาดมหึมาของซอน สิ่งประดิษฐ์หน้าตาแปลกประหลาดที่บ้างนอนจมกองฝุ่นอยู่บนพื้น บ้างก็อยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยแบบแปลนพิมพ์เขียวซึ่งหล่อนอ่านไม่เข้าใจและไม่เคยนึกอยากเข้าใจ

                และเด็กสาวแทบจะมั่นใจเลยว่า เมื่อก้าวพ้นห้องนี้ไป หล่อนจะได้เห็นสิ่งใด...

ปลายผมสีฟ้าแกว่งไกวตามจังหวะการก้าวเดิน รองเท้าที่เหยียบย่ำไปบนพื้นทิ้งรอยเอาไว้บนฝุ่นที่จับตัวหนา เธอแหวกผ้าสีตุ่นๆซึ่งถูกขึงไว้เพื่อกั้นห้องแทนประตู เพื่อจะได้พบกับห้องโล่งที่มีแสงไฟส่องสลัวจากหลังคาที่เป็นรูโหว่อย่างพอดิบพอดี ทำให้สามารถมองเห็นกำแพงอันเต็มไปด้วยภาพวาดและภาพถ่ายติดเรียงไว้จนเต็ม

                “งานอดิเรกนายยังแย่เหมือนเดิม”

                เสียงแหลมใสถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปาก เรียกให้คนที่กำลังหันหลังให้เธออยู่เบือนหน้ามาตามเสียง จิ๊งซ์สามารถมองเห็นร่องรอยของความประหลาดใจเจือกับความแตกตื่นในดวงตาเฉลียวฉลาดคู่นั้น

                “เธอ...”เด็กหนุ่มเจ้าของบ้านคล้ายหาเสียงของตนไม่เจอไปชั่วขณะ เขามองดูอีกฝ่าย เด็กสาวที่ไม่ได้พบกันมากว่าห้าปียังคงแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เส้นผมสีฟ้าถักเป็นเปียยาว ผิวขาวซีดจนคล้ายจะเรืองแสงอยู่ในความสลัว หากในดวงตาคู่โตสีชมพูกลับคล้ายมีบางสิ่งแปลกไป

“ตกใจรึไง?”จิ๊งซ์เหยียดยิ้ม “จะว่าไปนายควรทำความสะอาดบ้านซะบ้างนะ ฝุ่นเยอะจนแทบหายใจไม่ออก”

“เธอมาทำไม”เอคโค่ที่เพิ่งได้สติกลับคืนมาถาม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ลงอย่างระแวดระวัง เพื่อนสมัยเด็กที่ออกจากซอนไปเมื่อสิบสี่ปีก่อน เขาเฝ้าตามหาอีกฝ่ายจนพบ ทว่ากลับพบว่าเด็กหญิงที่เคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้หายไปแล้วตลอดกาล เหลือเพียงแต่จอมทำลายล้างที่แสนอันตรายและเอาแน่เอานอนไม่ได้เท่านั้น

“ที่นี่ก็บ้านฉันเหมือนกันนี่ ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ”เด็กสาวถาม พร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน มือเล็กเอื้อมไปหยิบรูปถ่ายเก่าๆใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปสมัยเด็กของดเธอ ไวล์ และเอคโค่...

“โอ๊ะ... ลืมไป สำหรับนายคงไม่ใช่สินะ อย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่ จิ๊งซ์
เอคโค่รู้สึกเหมือนถูกเสียงแหลมใสนั้นทำให้วิงเวียน เขาไม่ชอบเวลาหล่อนพูดถึงอดีต หรืออะไรก็ตามที่เชื่อมโยงกับความทรงจำสมัยเด็กระหว่างเขากับ
เธอเพราะเขารู้ว่ามันไม่ใช่... ไม่ใช่ จิ๊งซ์ที่เขารู้จักและเติบโตมาด้วยกัน ไม่ใช่จิ๊งซ์ แต่เป็น เธอ...

“พอเถอะ”เขาพูด แล้วแย่งรูปคืนมา “ตอบมาตรงๆ เธอต้องการอะไรกันแน่”
ดวงตาสองคู่มองสบกันอย่างตรงไปตรงมา

“ฉันแค่นึกขึ้นได้น่ะ จำได้มั้ย นายเคยพูดไว้ว่า...”

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแฝงความปวดร้าวของเด็กชายผู้ติดอยู่กับอดีต

                “ถ้าฉันเอาแต่ไล่ตามสิ่งที่มองไม่เห็น สักวันฉันก็ต้องกลับมาที่นี่ กลับมาที่ซอนอยู่ดี”

ดวงตาสีชมพูสดดื้อรั้นของเด็กสาวผู้แสวงหาอนาคต

จิ๊งซ์กระพริบตา ชั่วจังหวะที่เปลือกตาปิดลงและเปิดขึ้นอีกครั้ง ราวกับความคุ้มคลั่งต่างๆที่เคยอยู่ภายในถูกทดแทนด้วยความหม่นหมองในเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะหายไปเมื่อเธอกระพริบตาอีกครั้ง

รวดเร็วเสียจนเอคโค่คิดว่าตัวเองมองผิดไป... เช่นเดียวกับคำพูดที่หล่อนเพิ่งเอ่ยออกมา
มันเป็นความจริงที่เขาได้พูดเช่นนั้น แต่นั่นเป็นเรื่องที่แสนนานมาแล้ว ก่อนที่เธอจะออกไปจากซอน เด็กหญิงผมสีฟ้าที่มักพูดถึงการออกไปไขว่คว้าหาอนาคตที่โลกกว้าง ซอนเป็นประเทศอย่างไรใครๆต่างรู้ และมันเป็นที่อยู่อาศัยที่ย่ำแย่ที่สุดสำหรับเด็กกำพร้าที่ไร้พ่อแม่คอยปกป้อง ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจที่เธอพูดถึงมันอยู่บ่อยครั้ง ใครๆต่างก็พูด แต่แทบไม่มีใครเคยทำ เพราะมันเสี่ยงเกินไป...

 แล้วถ้าออกไปได้ เธอจะไปที่ไหน
               
ฉันยังไม่รู้หรอก แต่มันต้องมีสักที่นั่นแหละน่า โลกนี้กว้างจะตายไป
                ‘สมมุตติว่าถ้าเธอหาที่อยู่ได้แล้ว จะทำอะไรล่ะ
                คำภามนั้นทำให้หน้าของเด็กหญิงเริ่มบึ้งตึง
ถามอะไรนักหนาเล่า ตอนนี้ยังไม่รู้เดี๋ยวออกไปได้ก็รู้เองน่า
                ‘ถ้าอย่างนั้นก็อย่าไปเลยเด็กชายส่ายหน้า ท่าทางการพูดจริงจังเกินอายุ ถ้าเธอเอาแต่คิดจะไล่ตามสิ่งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร สุดท้าย สักวันเธอก็ต้องกลับมาที่นี่อยู่ดี

“ถ้าอย่างนั้น...”เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก อดีตที่เกี่ยวกับเธอยังคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาเสมอที่จะนึกถึง “จะบอกว่าเธอเชื่อฉันแล้วน่ะหรอ”  

“ก็เปล่า”เด็กสาวส่ายหน้า ผมเปียสะบัดไปมา “นี่ เอคโค่ นายคิดว่าฉันบ้าจริงๆน่ะหรอ”จิ๊งซ์ถาม หากดวงตาคู่โตไม่ได้มองมาที่คนที่กำลังสนทนาด้วย หล่อนมองขึ้นไปบนกำแพง แต่ละรูปที่ทั้งรู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย

ใช่.. เธออาจเสียสติ บ้าการทำลายล้าง ก็เธอเกิดมาพร้อมกับสภาพชีวิตแย่ๆในเมืองเน่าๆที่แม้แต่เด็กเล็กๆยังต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง ใครๆต่างก็หาว่าหล่อนเป็นอาชญากร แต่ใครจะรู้ว่ากว่าจะมาถึงตอนนี้เธอพบเจอกับอะไรมาบ้าง และมันผิดตรงไหนที่วิ่งพุ่งตรงไปเบื้องหน้าเพื่อหาสิ่งที่ดีกว่า

เธอก็แค่อยากมีชีวิต... อยากมีอนาคต อนาคตแบบไหนก็ได้ จะเป็นผู้ก่อการร้าย อาชญากร หรืออะไรก็แล้วแต่ ชีวิตแบบไหนก็ดีกว่าการติดอยู่ที่ซอนแบบนี้...

“ฉัน... ฉันไม่รู้”เอคโค่หลับตาลง เขาไม่อยากมองเห็น ตัวเธอในตอนนี้กับในความทรงจำเมื่อเนิ่นนานของเขา เขาไม่ต้องการให้มันซ้อนทับกันแม้แต่น้อย

สัมผัสแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้เขาสะดุ้ง เมื่อลืมตาขึ้นจึงเห็นว่าเป็นมือเล็กๆผอมบางที่ยกขึ้นแตะใบหน้าของเขา และเด็กหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ

“ฉันน่ะบ้า”จิ๊งซ์เอ่ย แล้วเหยียดยิ้มออกมา รอยยิ้มกว้างที่เอคโค่ไม่สามารถอ่านความรู้สึกใดๆได้จากมัน “แต่ฉันก็ยังอยากมีชีวิต และการได้ยิงปืนออกไปก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ ไม่รู้สินะ นายอาจคิดว่ามันไร้เหตุผล นายเป็นคนฉลาด แบบที่ฉันไม่สามารถเป็นได้”เสียงแหลมสูงกล่าวเจือแจ้ว เด็กสาวละมือออกจากใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็ก แล้วเปลี่ยนเป็นวางมือลงบนไหล่ของเขา “ฉันแค่นึกขึ้นมาได้ว่านายเคยพูดว่าสักวันฉันจะต้องกลับมา ถูกของนายนะ แต่ฉันมาก็เพื่อบอกว่า ต่อให้ฉันจะไม่รู้ว่าอนาคตแบบไหนที่ฉันหาอยู่ ชั่วชีวิตนี้ฉันก็จะไม่กลับมาที่ซอนอีก”
                เธอเอ่ย เนิ่บช้า ราวกับไม่แยแสในสิ่งที่กำลังพูด หากแต่ว่าร่างของเธอนั้นกำลังสั่นเทา และมันทำให้เขาต้องมองดูหล่อนที่กำลังก้มหน้าอยู่ ทำให้สิ่งที่เขาเห็นอยู่มีเพียงเส้นผมสีฟ้าเท่านั้น

เธอกำลังคิดอะไรอยู่? ที่พูดออกมานั้นคือความจริง หรือเป็นเพียงแผนการบางอย่างเท่านั้น แต่ในเวลานี้เขากลับไม่อยากคิดถึงมัน จะเป็นความจริงก็ดี แค่คำโกหกก็ช่าง เขาอยากรู้... อยากรู้คำตอบของเธอ

“เธอ... เกลียดอดีตมากเลยหรอ เพราะว่าเกลียดมากถึงได้พยายามไล่ตามอนาคตบ้าๆนั่น”

คำตอบไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาในทันที เด็กสาวยังคงก้มหน้านิ่ง ก่อนที่จะยกสองมือขึ้น แล้วกอดเด็กหนุ่มไว้ แนบหน้าผากชิดกับแผ่นอกจนได้ยินเสียเต้นของหัวใจอีกฝ่ายดังก้องอยู่ในโสต

“เกลียดสิ”เธอเอ่ย แผ่วเบา เช่นเดียวกับแรงที่โอบกอด

เอคโค่รู้สึกมึนชา เขาไม่เข้าใจการกระทำของเธอเลย เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจยกแขนขึ้นกอดตอบเธอเอาไว้

เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องตอบแบบนี้... แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อได้ยินเข้าจริงๆ ก็ยังรู้สึกเสียดในอก

“ทั้งๆที่...”เขาเริ่มพูด แล้วก็ชะงักไปเล็กน้อยเพื่อสงบสติอารมณ์ของตน บังคับเสียงของตนเองไม่ให้สั่น “ทั้งๆที่อดีตเหล่านั้นมีฉันอยู่ด้วยน่ะหรอ ดอล...*”

เขาเอ่ย... ถามหล่อน เรียกชื่อที่พวกเขาเคยใช้เรียกเด็กผู้หญิงผมฟ้าในวันวาน ถามคำถามที่เขาสงสัยมาตลอด เพื่อที่จะได้รับการยืนยันในคำตอบที่เขาอาจรู้ดีอยู่แล้ว

“ใช่”เด็กสาวตอบ สองมือกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ไหล่เล็กสั่นไหว กระนั้นก็ไม่มีแม้แต่ความลังเลอยู่ในน้ำเสียง “ต่อให้มีนายหรือใครก็ตาม ฉันก็เกลียดมัน”

เอคโค่หลับตาลง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เช่นเดียวกับเธอ พวกเขาสองคนได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โอบกอดกันและกันอย่างเงียบงัน

เพราะยึดติดกับอดีต เขาจึงยังอยู่ที่นี่
                เพราะโหยหาในอนาคต เธอจึงจากไปจากที่นี่
อันที่จริงแล้วทุกอย่างมีเหตุผลง่ายๆเพียงเท่านี้เอง และครั้งนี้เอคโค่รู้ดีว่า ต่อให้ใช้วิธีไหนๆ หรือย้อนเวลากลับไปอีกกี่ครั้งก็ตาม เขาก็ไม่อาจจะตามตัวเธอคนเก่ากลับมาได้เลย...

การพบกันอีกครั้งในตอนนี้ ก็เพื่อที่จะยืนยันความจริงที่ว่า พวกเขาต่างเดินคนละเส้นทาง และมันคงไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง ที่เธอจะกลับมาที่ซอน....

************

                *ปกติอ่านฟิคคู่นี้ที่เกี่ยวกับอดีตเอคโค่จะเรียกจิ๊งส์ว่าดอลค่ะ น่าจะเป็นแฟนๆแต่งขึ้นมาเองแหละเพราะไรออทยังไม่มีบอกชื่อจริงๆของน้องจิ๊งซ์ออกมาเลย ดังนั้นเลยหยิบมาใช้บ้างค่า

ฟิคนี้คือการมโนถึงความแตกต่างกันระกว่างสองคนนี้ค่ะ เอคโค่สุดที่รักของไรท์นั้นเป็นหนุ่มน้อยที่ยึดตึดกับอดีต ทั้งภาพของคนรู้จักสมัยเด็กที่เจ้าตัวติดไว้บนกำแพง ความปรารถนาจะย้อนเวลา และความต้องการที่จะปกป้องซอนอันเป็นบ้านเกิดของตนไว้ แม้ว่ามันจะเป็นประเทศที่ย่ำแย่แค่ไหนก็ตาม ส่วนน้องจิ๊งส์นั้นเป็นคนที่ละทิ้งอดีต เธอเกลียดมันเพราะชีวิตยากลำบากที่ซอนนั้นไม่ได้น่าจดจำ เธอจึงไม่ลังเลที่จะละทิ้งมันไปและกระโจนไปสู่อนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง แต่ก็ดีกว่าการอยู่ที่ซอนค่ะ ดังนั้นความสัมพันธ์ของคู่นี้เลยไปต่อไม่ได้เมื่อคนหนึ่งหยุดเดินแต่อีกคนวิ่งทะยานออกไปอย่างไม่หยุดนั่นเอง 

     เอคโค่เป็นแชมเปี้ยนที่ไรท์รักมากที่สุดในเกมค่ะ มาสเตอร์รี่สูงสุดตัวแรกก็เขานี่แหละ แบบเห็นครั้งแรกแล้วชอบเลย รู้สึกเค้ามีเสน่ห์ เล่นมาตั้งแต่เมต้าเอคโค่ยังออกAPมิดเลน แล้วโยกไปป่า จากนั้นขึ้นไปเป็นทอปแท้งซันไฟล์ มาเป็นทอปออกไตรฟรอส จนตอนนี้โดนไรออทเนิฟกระจุยแอดก็ยังดันทุรังค่ะ หวังว่าจะไม่โดนเนิฟจนหยิบไม่ได้แบบแม่สาวตัวเขียวคาริสต้า นั่นadcตัวโปรดไรท์เลยค่ะ เนิฟซะไม่เหลือที่ยืน แง //ฉันมาบ่นอะไรTvT 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ReignOverME จากทั้งหมด 66 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 13:25
    เข้ามาอ่านละหลงรักเลย ชอบภาษา อยากให้แต่งเรื่องยาวเลยนะคะ รอซับพอร์ตเลยเนี่ย 55
    #4
    0
  2. #3 Faren-Hight (@Faren-Hight) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 16:52
    หนูชอบฟิคนี้นะ แต่เวลาเล่นหนูไม่ชอบเอคโค่(ถ้าเป็นศัตรู)..เขาฆ่ายากแปลก -0-
    #3
    0
  3. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 23:31
    งั้นเราคงเป็นคู่กันแน่เลยค่ะไรท์555 ทางนี้รักน้องจิ๊งซ์มากปานจะกลืนกิน(?) ตกหลุมรักตั้งแต่ตอนก่อนเวลหกพอหมดรีก็ซื้อนางก่อนตัวแรกและเล่นมาตลอด คือชอบมากๆๆๆ(แต่ถามว่าเล่นเก่งไหมนี่ก็แล้วแต่ตา55555 เรายังคงเรียกว่าระดับมือใหม่เล่นแอล ฮาา) แถมพอรู้ว่าโค่เคยชอบจิ๊งซ์นี่ชิพหนักเลยค่ะ เวลาเจอโค่ในเกมก็จะมีความอวยเวลาเล่นเบาๆ5555 รู้สึกคู่นี้เคมีเข้ากันอย่างแปลกปลาด แต่คือมันดีงามมากกกก  ฟิคนี้พาเราเปรมสุดๆถึงจะเจ็บหน่วงก็เถอะ (;-; คู่นี้สมหวังยากจริงๆ แง ยังไงก็ ขอมาช่วยกันพายเรือโค่จิ๊งซ์ลำน้อยๆลำนี้อีกแรง #เขย่าคอไรออต ช่วยปล่อยข้อมูลมาเยอะกว่านี้โหน่ยยยยย
    ปล.ภาษาดีงามมากค่ะชอบพล็อตเรื่องอดีตกะอนาคตสุดๆ เจ็บลึกไปถึงทรวง T u T แอบอยากให้เค้าได้สมหวัง
    ปปล.(?) อยากเห็นผลงานคู่นี้ของไรท์อีกจังค่ะติดตามๆๆๆ
    #2
    0
  4. วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 00:23
    ภาษาบรรยายดีมากเลย
    #1
    0