คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic] LOL League of Legends : Mistake [Shen x Yasuo]

โดย ReignOverME

[ Shen x Yasuo ] เพราะยึดถือความถูกต้องไว้ในสองมือ ดังนั้นจึงไม่เหลือมือข้างไหนเพื่อไขว่คว้าเจ้าเอาไว้ได้...

ยอดวิวรวม

429

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


429

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 พ.ย. 61 / 02:29 น.
นิยาย [Fic] LOL League of Legends : Mistake [Shen x Yasuo] [Fic] LOL League of Legends : Mistake [Shen x Yasuo] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





เพราะยึดถือความถูกต้องไว้ในสองมือ 
ดังนั้นจึงไม่เหลือมือข้างไหนเพื่อไขว่คว้าเจ้าเอาไว้ได้... 






"Mistake :ความผิดพลาด"

Yasuo/Shen [Shen x Yasuo]








เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 พ.ย. 61 / 02:29




Title: Mistake

Pairing:  Shen x Yasuo

 


                เมื่อแรกเริ่มพร่ำพูดอยู่เสมอว่าจะปกป้องผู้คนที่ไร้กำลัง
 นานวันเข้ากลับพบว่าคำพูดเหล่านั้นแสนขมเฝื่อนจนไม่อาจกล้ำกลืน...

 

                สายฝนตกกระหน่ำ เม็ดฝนเม็ดเล็กๆจำนวนมหาศาลที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้านับไม่ถ้วนทำให้ทัศนวิสัยเบื้องหน้าช่างพร่ามัว
                เขาพระพริบตา สัมผัสเย็นๆของหยดน้ำทำให้ระคายตาไม่น้อย กระนั้นแล้ว แม้ว่าท้องฟ้ายามเย็นที่ฝนตกหนักจะแทบไม่เหลือพื้นที่ให้แสงสว่าง แต่ประกายบางอย่างในดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังเขาตรงๆกลับยังคงแจ่มชัดจนนึกขัดเคืองเหลือเกิน

                “เจ้ารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร?”อีกฝ่ายถาม “เพราะอย่างนั้นถึงได้ไล่ตามข้ามาใช่หรือไม่”

เสียงที่เปล่งแข่งกับเสียงฝนแจ่มชัดในการรับรู้ของเขาที่ฝึกวิชามาตั้งแต่เด็ก เขาจ้องมองอีกฝ่าย มองดูเส้นผมยาวๆที่เปียกลู่ไปกับใบหน้า มองดูดวงตาหยิ่งทระนงที่จ้องตอบกลับมาอย่างไม่ลดละ

“เป็นเช่นนั้น”ในที่สุดก็ตอบกลับไป “ข้ามาเพื่อจับกุมเจ้า ยาสุโอะ”

การพูดออกไปนั้นง่ายดาย แต่การลงมือนั้นอาจไม่ง่ายเช่นนั้น นินจาหนุ่มรู้ดีถึงฝีมือของอีกฝ่าย เพลงดาบอันเฉียบคมที่โด่งดังพอๆดับชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ หากเมื่อก่อนเขาคงไม่มั่นใจว่าจะชนะอีกฝ่ายได้ง่ายดายนัก แต่ตอนนี้เขากลับมั่นใจอย่างยิ่งว่าตนไม่มีทางชนะ...

เขาไม่มีทางชนะดวงตาอันดื้อรั้นคู่นั้นได้เลย...

 เชนนึกสงสัยอยู่หลายครั้งว่าทำไมในคืนนั้น ที่พายุโหมกระหน่ำคล้ายคลึงกับในวันนี้ เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูรับชายที่บาดเจ็บหนักคนหนึ่งเข้ามา ทำไมตนถึงให้ที่พักแก่นักดาบผู้นั้น รักษาเขา และปล่อยเขาไป ทั้งๆที่ลึกๆแล้วตนเองสงสัยในฐานะของอีกฝ่ายตั้งแต่แรก  ทำไมนับจากวันนั้นตนก็ยังเปิดประตูทุกครั้งเมื่อพบร่างอันซวนเซและเต็มไปด้วยบาดแผลเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า

เป็นครั้งแรกในชีวิตอันเถรตรงของเขาที่ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเลยสักนิด และมันคือความผิดพลาดเมื่อวันหนึ่ง มีคนได้พูดขึ้น ตอกย้ำความจริงที่ตนปัดป้องไม่ยอมรับมาเนิ่นนานว่านักดาบพเนจรผู้นั้นคืออาชญากรนามยาสุโอะ...

ใช่... เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ บอกตัวเองว่าตนไม่รู้ ทว่าการลวงหลอกเช่นนี้ก็จบสิ้นลงในที่สุด เมื่อต่างก็รู้ความจริงแล้ว ดวงตาแห่งรุ่งสางก็มิอาจต้อนรับนักดาบผู้ก่อความผิดอันไม่อาจให้อภัยได้...

“เจ้าน่ะหรือ?”ยาสุโอะเลิกคิ้วขึ้น เรียวปากปรากฏรอยยิ้มหยั่งเชิง “อย่างเจ้าน่ะหรือจะจับข้า เจ้าคงไม่แล้งน้ำใจกับสหายที่ร่ำสุราด้วยกันมาหลายครั้งหรอกมั้ง เชน”

“ข้าไม่นิยมคบหากับคนมีความผิดติดตัว”

ฝนยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สายฝนที่น่ารำคาญ ฝนที่น่าชิงชัง ฝนเช่นเดียวกับในคืนนั้นที่ทำให้เขาตัดสินใจผิดพลาดไปในครั้งแรก...

ยาสุโอะไม่ได้พูดอะไรต่อ และเขาเองก็ไม่เปิดปากสนทนา ดังนั้นระหว่างพวกเขาจึงมีเพียงเสียงของหยดน้ำนับไม่ถ้วนที่ตกกระทบพื้น มันกินเวลาเนิ่นนานก่อนที่ซามูไรจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่คมจ้องมองมาแฝงแรงกดดันเสมือนยกดาบขึ้นชี้ตรงมายังเขาทั้งๆที่มืออีกฝ่ายไร้การเคลื่อนไหวใดๆ

“เชน ดวงตาแห่งรุ่งสาง”ยุโอะเอ่ย “ใช้ชีวิตเถรตรงตามหลักสมดุล ยึดมั่นในหน้าที่ ปกป้องและช่วยเหลือผู้อื่น...”ประโยคนั้นท้ายเสียงลากยาวเพราะยังพูดไม่จบ ซามูไรหนุ่มมองดูอีกฝ่าย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีทองที่เขาไม่อาจอ่านความคิดออก แล้วจึงพูดต่อ “ข้าเคยชอบเจ้าที่เป็นคนเช่นนั้น”

คำพูดนั้นก่อให้เกิดระรอกคลื่นสายหนึ่งขึ้นในใจของผู้ฟัง เชนหลับตาลง เป็นครั้งแรกที่เขาไม่อาจสบตาคนตรงหน้าได้

“เจ้าลองบอกข้าหน่อยสิ”ซามูไรยังคงกล่าวต่อไป “ข้ารู้ว่าเจ้าน่ะรู้มาตั้งแต่แรกว่าข้าเป็นใคร แต่เจ้าก็ยังคงช่วยข้าไว้ไม่รู้กี่ครั้ง ผ่านมาเนิ่นนานปานนี้เจ้าเพิ่งคิดมาจับข้า เจ้าบอกข้าทีสิเชน ว่าทั้งหมดนี้เจ้าทำไปเพื่ออะไร เจ้าช่วยข้าทำไม”

คำถามตรงๆที่แสนสแลงหูเมื่อเขาไม่เคยปรารถนาจะได้ยินมัน ใบหน้าใต้หน้ากากบดบังของนินจาหนุ่มบิดเบี้ยว ฟันขบลงบนริมฝีปาก กับคำถามนี้ที่เขารู้ดีว่ายาสุโอะจะต้องถาม ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้เลย

ทั้งบาดแผลที่แดงฉานด้วยโลหิต เขาเองก็เคยใส่ยาลงบนนั้น

ทั้งยามที่ร่างนั้นสั่นเทาด้วยพิษไข้ เขาเองก็เคยยกผ้าห่มขึ้นคลุมบนกายนั้น

ยามที่อ่อนแอ เจ็บปวด หรือรอยยิ้ม บทสนทนาทั่วไประหว่างร่ำสุรา สิ่งเหล่านั้นทำให้เขาคล้ายหลงลืมไปจริงๆว่าคนผู้นี้เป็นใคร ผู้ที่หัวเราะออกมาได้อย่างเปิดเผย กล่าวคำขอบคุณได้อย่างจริงใจ หลายปีมานี้ระหว่างเขากับอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความทรงจำและเรื่องราวที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย...

“เป็นคำสั่ง”เขาตัดสินใจพูดขึ้นในที่สุด “ที่ข้าทำทั้งหมดเป็นเพียงคำสั่งที่ได้รับมาจากเหล่าผู้เฒ่าทั้งสิ้น”

เชนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ตนเองโกหกผู้อื่นนั้นเป็นเรื่องเนิ่นนานปานใด แต่มาวันนี้เขาก็พูดมันออกไป คำโกหกคำโตที่เชนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีวันเชื่อถือ

สัมผัสจากมือที่แตะลงบนใบหน้าทำให้เขาผงะไปเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่กล้าตัดสินใจลงมือ ดวงตาสีทองจ้องมองอีกฝ่าย ประเมิณสถานการอย่างระแวดระวัง แต่ก็พบว่ายาสุโอะเพียงวางมือลงบนหน้ากากของเขาเท่านั้น

 “เจ้าหมายความว่า ทั้งหมดที่เจ้าทำก็เพื่อมาจับข้าในวันนี้น่ะหรือ?”ยาสุโอะถาม มือที่แตะลงบนใบหน้านี้สัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบของหน้ากากโลหะ เขาไม่เคยนึกอยากเห็นโฉมหน้าที่ซ่อนอยู่ แต่ปรารถนาเพียงอยากมองทะลุถึงสีหน้าและความรู้สึกที่แท้จริงภายในนั้น

“ใช่”

คำตอบเรียบง่ายและแสนสั้น ทำให้ยาสุโอะเงยหน้าหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะดังแหวกผ่านสายพิรุณ ดังก้องอยู่ริมโสตของดวงตาแห่งรุ่งสาง ดังจนบาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

เมื่อหัวเราะจนสาสมใจแล้ว ซามูไรผู้ถูกไล่ล่าก็กลับมาจ้องมองนินจาตรงหน้าอีกครั้ง เชนมองเห็นดวงตาคู่นั้นในระยะใกล้ ดวงตาของยาสุโอะเป็นสีดำสนิท แต่กลับคล้ายเรืองรองด้วยประกายบางอย่างที่เขารู้สึกทั้งคุ้นเคยไม่คุ้นเคย

ความหยิ่งทระนง ดื้อรั้น ซึ่งซุกซ่อนความผิดหวังและเจ็บปวดไว้ภายใน ความรู้สึกอันหลากหลายนี้คือสิ่งที่ปรากฏอยู่ในดวงตาคู่หนึ่ง

“ก็ถ้าเจ้ายืนยันเช่นนั้น ข้าจะทำอย่างไรได้”เอ่ยจบ มือก็กระชากหน้ากากของอีกฝ่ายออก แล้วเลือนลงมาที่ลำคอ เชนรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของฝ่ามือที่มาอยู่ตรงจุดตายของตน หากยาสุโอะนั้นไวยิ่งกว่า ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบโต้อะไร เขาก็กดรั้งลำคอนั้นให้โน้มลงมาใกล้ เพื่อที่จะได้กดแนบเรียวปากลงไปอย่างอาจหาญ

จุมพิตที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนั้นเย็นเยียบด้วยเรียวปากที่โดนฝนอยู่นาน กระนั้นจะเรียกว่าจูบก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือความรู้สึกแสบที่ริมฝีปาก ยาสุโอะกัดลงบนปากของเขาอย่างแรง ก่อนที่จะผละออกห่างเพื่อมองดูโลหิตแดงสดจากบาดแผลที่ได้เอาทิ้งไว้

 โทสะแฝงอยู่ในดวงตาสีนิล ยาสุโอะจ้องมองอีกฝ่าย ใต้หน้ากากโลหะที่ถูกเขากระชากออกนั้นยังเป็นหน้ากากผ้าของนินจาอีกชั้น ดังนั้นเขาจึงไม่อาจมองเห็นสีหน้าแท้จริงของอีกฝ่ายได้ เขามองดูเลือดตรงริมฝีปากที่กำลังถูกฝนชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหยียดยิ้ม

“เจ้ามันขี้ขลาด”เขาเอ่ย “ข้ามองเจ้าผิดไปจริงๆ”

เชนหลับตาลงอีกครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พลุงพล่านสับสน เขากำมือแน่น ไม่รู้ว่าตนเองควรจะพูดอะไร

“เจ้า... เจ้าเป็นฆาตกรที่หนีความผิด... การที่ข้าช่วยเจ้าคือความผิดพลาด”

“ผิดแล้ว ที่เจ้าทำมาทั้งหมดต่างหากที่เรียกว่าความผิดพลาด... การที่เจ้าเคยช่วยข้าไว้เป็นความถูกต้องหนึ่งเดียวที่เจ้าทำ น่าเสียดายที่ตอนนี้มันจบแล้ว”

ยาสุโอะเดินออกห่าง รอบกายนั้นปรากฏระรอกของสายลมขึ้นอย่างไร้ที่มา

“เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าไม่ได้ฆ่าท่านผู้เฒ่า?”เขาถาม และเฝ้ารอคำตอบ หากสิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นความเงียบและการถูกหลบตาอีกครั้ง

ยาสุโอะเหยียดยิ้ม รอยยิ้มเย้ยหยันที่เขามีไว้เพื่อตนเอง เพื่อเชน เพื่อทั้งโลกหล้า กับความจริงที่ว่าต่อให้ตนปฏิเสธอย่างไร ก็ไม่มีผู้ใดเชื่อถือว่าเขาถูกใส่ร้ายแม้แต่น้อย

ทั้งๆที่เคยหวังว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจ... ทั้งที่เคยดีใจเหลือเกินที่อย่างน้อยคนที่ต้องวิ่งแข่งกับความตายอยู่ทุกนาทีอย่างเขาก็ยังมีที่ซึ่งสามารถพึ่งพิงได้บ้าง...

เจ้าเคยเป็นความอบอุ่นเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตของข้า...

“ข้าช่างน่าสิ้นหวังอะไรอย่างนี้”

สายลมที่ก่อตัวขึ้นพัดแรง และเพียงพริบตา ร่างที่เคยยืนอยู่กลางสายฝนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เชนชะงักมือที่ยื่นออกไปราวกับจะจับคว้าบางสิ่ง กำแน่น แล้วบังคับมันให้ทิ้งลงอยู่ข้างลำตัวดังเดิม

                ข้าไม่เชื่อ...

ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าทำ ข้าไม่เชื่อ... ข้าไม่เชื่อ...

เจ้าไม่จำเป็นต้องหนี ไม่จำเป็นต้องวิ่งเอาชีวิตไปเสี่ยงที่ไหน ข้าจะช่วยเจ้า ยาสุโอะ...

สิ่งที่ต้องการพูดออกมากลับไม่อาจเอื้อนเอ่ย เขาไม่ได้ไล่ตามไป เพราะรู้ตัวดีว่าตนไม่อาจจับตัวอีกฝ่ายไว้ได้ ต่อให้อยากกอดร่างที่เต็มไปด้วยรอยแผลทั้งเก่าใหม่ไว้ให้แน่น อยากพร่ำบอกว่าเจ้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แต่สิ่งที่เขาจะทำได้เมื่อตัดสินใจออกไล่ตามก็มีแต่เพียงการคุมตัวยาสุโอะมาคุมขังเพื่อรอรับโทษทัณฑ์เพียงเท่านั้น...

 เชนขบริมฝีปากของตนเอง รอยแผลที่อีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ยิ่งเจ็บแสบและคล้ายจะกัดกร่อนไปถึงจิตวิญญาณ

                ในที่สุดก็นึกออก... สายตาแบบนั้น สายตาที่เขาเคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่ต้องเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง มันเป็นแววตาที่ทั้งเด็ดเดี่ยว ทรนง ทว่าก็เต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด เป็นสายตาเดียวกันกับที่เซ็ดเคยใช้มองเขาในวันที่ความผูกพันธ์ทั้งหมดในฐานะพี่น้องซึ่งเติบโตมาด้วยกันขาดสะบั้นลงอย่างไม่มีทางหวนกลับ

                และวันนี้เขาเห็นมันอีกครั้งในดวงตาของยุโอะ... ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่เขาลงมือทำลายเส้นสายของความสัมพันธ์นั้นลงด้วยมือของตนเอง...

                เขาก้มลงไปเก็บหน้ากากเหล็กบนพื้น หัวใจทั้งเจ็บปวดและหนักอึ้งจนแทบทนไม่ไหว ทั้งๆที่เขาใช้ชีวิตอย่างเคร่งครัดตามกฏและตามหน้าที่ของตนมาเสมอ แต่เพราะอะไรเขาถึงได้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตนลงมือทำ กับสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง

                มันไม่สำคัญเลยว่าความจริงจะเป็นอย่างไร โดยเฉพาะความจริงที่ไม่ผู้ใดเชื่อ ทั้งเซ็ด และยาสุโอะ ต่างถูกตัดสินว่าเป็นบุคคลอันตรายที่เขาต้องจับกุมเพื่อนำตัวมารับโทษ เพื่อที่กฏหมายจะยังศักดิ์สิทธิ์ เพื่อปกป้องผู้คนซึ่งไร้กำลัง และเพื่อที่ผู้สูญเสียจะได้รับการชดใช้...

                เมื่อแรกเริ่มพร่ำพูดอยู่เสมอว่าจะปกป้องผู้คนที่ไร้กำลัง แต่นานวันเข้ากลับพบว่าคำพูดเหล่านั้นแสนขมเฝื่อนจนไม่อาจกล้ำกลืน...

                สุดท้ายแล้ว หากเลือกที่จะเป็นพลังแห่งกฏเกนท์เพื่อปกป้องผู้คนทั่วแดนดิน เขาก็ไม่อาจปกป้องคนสำคัญของตัวเองไว้ได้แม้แต่คนเดียว...

                หยดน้ำไหลผ่านใบหน้าอย่างช้าๆ และครั้งนี้เขารู้ดีว่ามันมิใช่น้ำฝน


-END-


Talk: กรี๊ด ฉันแต่งอะไรวะเนี่ย คู่แรร์เรือแพลำน้อยTvT คือฟิคเรื่องนี้ตั้งอยู่บนความคิด(มโน)ของเราที่ว่า เซ็ด กับโอะ เนี่ย เค้าคล้ายๆกันหลายอย่างค่ะ คือเป็นคนที่คนอื่นตัดสินว่าเป็นผู้ร้าย (อย่างโอะนี่เป็นแพะ แต่เซ็ดคือในประวัติแชมเปี้ยนยังครุมเครืออยู่ แต่เราคิดว่านางคงมีสาเหตุบางอย่างที่ทำให้ต้องกลายเป็นคนแบบนั้น)  ส่วนพี่เชนในสายตาของเราคือผู้ชายที่โคตรเถรตรงค่ะ ดังนั้นเมื่อพี่แกมาเจอกับโอะที่คล้ายกับน้องเซ็ด ทั้งๆที่ก็รู้สึกดีๆด้วย อยากช่วย แต่เพราะว่าเป็นคนเคร่งครัดต่อกฏและความถูกต้องก็เลยช่วยทั้งเซ็ดและโอะไม่ได้ สรุปคือเพราะเลือกเป็นคนดีของประชาชนก็เลยเป็นคนดีของเธอไม่ได้นั่นเอง 5555 (มโนล้วนๆ เอาไรท์ไปเก็บทีค่ะ แง)

 

               

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ReignOverME จากทั้งหมด 66 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 15:39
    ดีงามเช่นเคย ติดตามอ่านเสมอนะคะ #ถึงช่วงนี้เราจะเจอโอะบ่อยจนเกลียดเข้าไส้ก็เถอะ
    #4
    0
  2. #3 LuEvanof
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 22:53
    ไรท์ค่ะรับคนเข้าเรือเพิ่มรึเปล่า เราขอจอยด้วยคน



    โอะกัดปากเชน!!โอะกัดเชนนนน!!กรี๊ดดดดด!!!! เรานี่กรี๊ดบ้านแตกเลยค่ะ ฟินจนตัวลอยเลย-//-



    มันเป็นเนื้อเรื่องที่หน่วงตามเคย โฮ่กกก~ เราสงสารทั้งคู่อ่ะ จะมีสักทางมั้ยที่เราจะได้รักกัน (เชือดผู้เฒ่าให้หมดได้รักกันชัว //ผิด) อ๊ากกกก ไม่อยากดราม่าเลย อยาก happy end



    แต่แบบนี้มันก็ชะใจเบาๆที่เชนถูกทิ้ง ใครใช้ให้ชื่อตรง อดได้เมียเลยเห็นม๊ะ555+ //มันเกี่ยวมั้ย!?



    ขอบคุณไรท์มากน่ะค่ะ ทุกเรื่องของไรท์ไม่เคยทำให้เราผิดหวังเลย รู้สึกตื้นตันที่ไรท์แต่งคู่แรร์ให้อ่าน;-;) การจิ้นคู่แรร์เป็นอะไรที่เจ็บปวดTwT ขอบคุณมากค่ะ //ขอจุ๊บที



    เราจะรอติดตามผลงานไรท์ต่อไปนานเท่านานเลยค่ะ สู้ๆน่ะค่ะเราเป็นกำลังใจให้^^
    #3
    0
  3. #2 ghoul yori :) (@0991544485) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:02
    อ่าาา ชอบง้าา โอะช่วงนี้เจอบ่อยมาในเซิฟไทย
    อย่างจะจับกดให้เข็ดหลาบ แต่ด้วยความเป็นเอดีจึงทำไม่ได้ ฮืออ //พร่ำอะไรของเมิงง
    คู่แรร์จริมๆ ค่ะคู่นี้ แล้วก็ความรู้สึกค่อนข้างระบายออกมาได้อึดอัดเลยทีเดียว
    แต่สนุกมากๆค่ะ แอบสงสารเชนอยู่นะ 5555 ขอบคุณมากๆนะคะไรท์
    สู้ต่อไปค่าา ติดตามผลงานอยู่เสมอ ^^ (ละมั้งนะ ) โชคดีค่ะ !!
    #2
    1
    • #2-1 OnalizLoveGackt (@moresocool) (จากตอนที่ 1)
      1 ตุลาคม 2559 / 18:50
      ขอบคุณค่า ไทยนี่League of Yasuoจริงๆ ไม่ว่าเมต้าไหนมา โอะก็ยังอยู่ในเซิฟไทยเสมอ 555
      #2-1
  4. วันที่ 30 กันยายน 2559 / 07:47
    คู่แรร์มากค่ะ //ข่วนกำแพง ฮือ ฟิน 
    #1
    1