คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic] LOL League of Legends : Last night, Last breath [ Katarina x Talon ]

โดย ReignOverME

Talon x Katarina Fanfiction. He always know that she love him, and he know his feeling is exactly the same. ค่ำคืนสุดท้าย...ลมหายใจสุดท้าย และคำว่ารักที่เอ่ยออกมาได้เป็นครั้งสุดท้าย...

ยอดวิวรวม

395

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


395

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ธ.ค. 59 / 23:06 น.
นิยาย [Fic] LOL League of Legends : Last night, Last breath [ Katarina x Talon ] [Fic] LOL League of Legends : Last night, Last breath [ Katarina x Talon ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ธ.ค. 59 / 23:06


Title: Last night, Last breath

Pairing: Talon x Katarina

 

            ตุบ ตุบ ตุบ

เสียงเต้นของหัวใจรัวเร็วนั้นแจ่มชัดในโสตประสาทในยามที่ทุกสรรพสิ่งนั้นเงียบงันหลับใหลใต้เงารัตติกาล
                มือกดลงบนบาดแผลใหญ่บนหน้าท้อง สัมผัสของเหลวอุ่นๆที่ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แผ่นหลังเอนพิงเข้ากับกำแพงหินเย็นเยียบ แล้วปล่อยให้ร่างค่อยๆไหลลงไปนั่งอยู่บนพื้นสกปรก

                พลาดนางพลาดท่าพวกนั้นเสียแล้ว และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่ยอมยกโทษหรือมอบโอกาสแก้ตัวใดๆให้แก่ความผิดพลาดครั้งนี้ของนาง
ดวงตาสีเขียวหลุบลงต่ำ หญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บปวด แต่หล่อนไม่ได้กรีดร้องออกมา ไม่ส่งเสียงใดๆแม้จะเจ็บปวดเหลือเกิน
                มีชีวิตอยู่ในความเงียบ
และตายจากไปด้วยความเงียบเชียบยิ่งกว่า คือวิถีชีวิตที่นักฆ่าควรจะเป็น

ดวงตาที่จ้องมองพื้นของนางพลันเห็นรองเท้าหนังที่เหยียบย่ำมาตามแผ่นอิฐเปียกๆ ย่ำผ่านแอ่งน้ำขังสกปรกและหยุดลงตรงหน้านาง
                นักฆ่าสาวเงยหน้าขึ้น มุมปากขยับยกเป็นรอยยิ้ม นางรู้ว่าเป็นเขา นางรู้ว่าเขาจะต้องมา

ดวงตาสีเทาสวยงามหากเย็นชายิ่งกว่าสายฝนที่กำลังโปรยปรายทอดมองลงมายังร่างที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้นของหญิงสาว มองมือและเสื้อผ้าของนางที่ชุ่มโชกไปด้วยสายฝนและโลหิตจากบาดแผล

                นางไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ สมเพช เวทนา สมน้ำหน้านาง หรืออาจไม่แม้แต่จะคิดอะไรเลยด้วยซ้ำ หากสิ่งหนึ่งที่นางรับรู้คือดวงตาของเขายังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด นับแต่ครั้งแรกที่พบกันในวัยเยาว์ จวบจนตอนนี้ เขาก็ยังคงจ้องมองมาที่นางตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง ไม่สะท้อนความนึกคิดใดๆ

                “ข้าชอบตาของเจ้า”
นางเอ่ย ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้พูดไปแบบนั้น คาตาริน่ายื่นมือออกไปเบื้องหน้า และนึกแปลกใจที่ชายหนุ่มยอมจับมือของนางไว้แต่โดยดี
                บางทีอาจเป็นความเห็นใจเล็กน้อยที่มีต่อคนใกล้ตายกระมัง

หญิงสาวคิดพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ไม่มากของตนดึกรั้งอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้
                ด้วยแรงเพียงเท่านี้ นางรู้ว่าไม่สามารถฉุดรั้งเขาเอาไว้ได้เลย กระนั้นชายหนุ่มกลับโอนอ่อนตามการดึงของนาง ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้น  ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาใต้เสื้อฮู้ดอยู่ใกล้เสียจนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดอยู่บนผิวหน้า
                “เจ้ากำลังจะตาย”เขาเปล่งเสียงออกมาเป็นครั้งแรก คำพูดน่ากลัวที่เอ่ยออกมาได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ทำให้คาตาริน่าหัวเราะลั่น แม้การกระทำนั้นจะทำให้แผลยิ่งเจ็บ แต่ใครสนเล่า ทาลอนพูดถูก นางกำลังจะตาย
                “และเจ้าก็อุส่ามาดูข้าตายถึงที่นี่”นางกล่าว รู้สึกอารมณ์ดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ยังไงก็เถอะ ข้าดีใจที่ได้พบเจ้าอีกครั้งก่อนตายนะ ทาลอน”นางพูด ฉวยโอกาสในช่วงเวลาที่นักฆ่าอีกคนยอมให้นางแตะต้องตามใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในการเอื้อมมือผ่านลำคอของอีกฝ่าย โอบรั้งเขาให้อยู่ใต้อ้อมกอดของนาง
                ตึก ตึก ตึก

อา นางได้ยินเสียงหัวใจของเขา เนิบช้าสม่ำเสมอ ตลอดชีวิตที่โลดแล่นอยู่ในโลกของการเข่นฆ่า คาตาริน่าเคยได้ยินเสียงหัวใจมานักต่อนัก ทั้งหัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว หัวใจที่ดังอย่างหนักแน่นด้วยความดื้อดึงกล้าหาญ หัวใจที่ค่อยๆเต้นแผ่วลงอยู่บนมือของนางที่คว้านมันออกมาจากเจ้าของร่าง หรือกระทั่งหัวใจที่สั่นไหวเพราะความรัก หากไม่มีเสียงใดที่จะไพเราะไปกว่าจังหวะที่ดังอยู่ริมหูนาง ณ ตอนนี้ไปได้

                “เมื่อข้าตายแล้ว ฝากไปบอกแคสซี่ว่าอย่างได้เสียใจ บอกนางว่าข้าขอโทษที่ทิ้งนางไปก่อน หลังจากนั้น ข้าอยากจะพูดว่าให้เจ้าเป็นอิสระแล้วไปใช้ชีวิตของตัวเองนะ แต่ข้าเห็นแก่ตัวเกินไป ข้าขอให้เจ้าอยู่ที่คฤหาสน์ต่อ คอยปกป้องแคสซี่แทนข้าด้วย จนกว่านางจะเข้มแข็งกว่านี้”

                นางเอ่ย แม้ไม่มีการตอบรับใดๆ แต่นางรู้ว่าเขาจะทำ ทาลอนเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่พูดคุย ไม่โต้ตอบหากไม่จำเป็น เขาเฉยเมยต่อนาง บางครั้งก็รำคาญนางจนอยากหนีไปให้พ้นๆ แต่เขาไม่เคยขัดคำสั่งนาง ไม่เคยทิ้งนางไปไหน เหมือนเช่นในตอนนี้

“ทิ้งร่างข้าไว้ที่นี่ ยังมีคนตามล่าข้าอยู่ เจ้าแบกศพข้าไปก็ก็จะทำให้พวกนั้นหันมาตามล่าเจ้าเสียเปล่าๆ อีกอย่าง ข้าคิดว่าต่อให้ไม่สั่ง เจ้าก็คงทำแบบนั้นอยู่แล้ว”นางพูดต่อไป พยายามกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น และแปลกใจที่อีกฝ่ายกอดตอบแม้เพียงแผ่วเบา
                ร่างของเขาและนางต่างเย็นเยียบด้วยน้ำฝน ดังนั้นกอดนี้จึงไม่มีแม้แต่ความอบอุ่นสักนิด หากในใจของนางกลับอุ่นวาบ คาตาริน่ารู้สึกอยากร้องไห้ออกมา ความรู้สึกของนางช่างสับสน นางไม่หวาดกลัวต่อความตาย แต่นางเสียดายที่ไม่อาจกอดเขาไว้ได้นานกว่านี้ แต่แน่นอน นักฆ่าสาวไม่ได้หลั่งน้ำตาหรือแม้แต่จะแสดงความอ่อนแอใดๆออกมาให้เห็น นางเป็นบุตรสาวคนโตแห่งดู กูร์ตูร์ นับแต่เด็กก็ถูกฝึกให้เข้มแข็งเสียจนลืมวิธีร้องไห้ไปเสียแล้ว

                “ข้ารักเจ้านะ ทาลอน”
นางเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบหากอ่อนหวานในความหมายของมัน นางคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีปฏิกริยาตอบรับใดๆเหมือนที่เคยเป็นมาเสมอ หากครั้งนี้นางคิดผิด

“ข้ารู้”
เสียงทุ้มตอบ และนั่นทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมาอีกครั้ง วันนี้นางอารมณ์ดีเหลือเกิน
                “เจ้ารู้
?”นางเอ่ยทวน เรียวปากซีดขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง “อา แน่ล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องรู้ ข้าไม่เคยปิดบังเจ้าได้สักเรื่องอยู่แล้ว”

ทาลอนเป็นเช่นนี้เสมอ นับแต่จำความได้ ชายหนุ่มรู้ทุกอย่าง แต่แค่เลือกที่จะพูดหรือไม่พูดออกมาก็เท่านั้น

 “ไปเถอะ”นางหลับตาลง รู้ดีว่าวินาทีสุดท้ายของชีวิตตนใกล้มาถึงเต็มที เปลือกตาหนักอึ้ง ทั่วทั้งร่างของนางไร้ความรู้สึกหรือเรี่ยวแรงใดๆ กระทั่งแขนที่เคยโอบกอดคนตรงหน้าไว้แนบแน่นก็ตกลงบนพื้น

                “ไปได้แล้ว
นางย้ำอีกครั้ง ด้วยเสียงแผ่วเบายิ่งกว่ากระซิบ

                ทาลอนมองหญิงสาว ผมสีแดงของนางอยู่ใกล้สายตาของเขามากกว่าครั้งไหนๆด้วยกริยาที่โอบกอดกันเช่นนี้
นางบอกให้เขาไป แต่นี่อาจเป็นครั้งแรกและแน่นอนว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาเลือกจะเมินเฉยต่อคำสั่งของนาง เขาเพียงแต่นั่งอยู่นิ่งๆ จวบจนกระทั่งเสียงหัวใจที่ดังอยู่ริมโสตนั้นแผ่วเบาและเงียบหายไปในที่สุด
                นางจากไปแล้ว
โลกนี้ไม่มีท่านหญิงคาตาริน่า ดู กูร์ตูร์อีกต่อไปแล้ว

                ค่อยๆคลายอ้อมแขนที่โอบกอด นักฆ่าหนุ่มประครองร่างเย็นเฉียบนั้นแล้ววางลงบนพื้น จ้องมองใบหน้างดงามหากซีดขาวไร้สีสัน จ้องมองเปลือกตาที่บดบังดวงไฟสีเขียวสวยงามที่เขาไม่อาจมีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว จ้องมองอยู่เช่นนั้นอย่างเนิ่นนาน เพื่อให้ทุกเส้นสายและสีสันที่ประกอบขึ้นมาเป็นนางสลักลึกอยู่ในส่วนลึกลับที่สุดในหัวใจของเขา

                เขารู้ทุกอย่าง หากก็เลือกที่จะไม่พูด

เขารู้ว่านางรักเขา เขารู้ว่าภารกิจนี้อันตรายมากแค่ไหน เขารู้ว่ามีความตายร้อยพันวิธีการที่เดอร์มาเซียเตรียมไว้มอบให้แก่นาง เขารู้ว่าต่อให้นางรอดพ้นไปได้ในครั้งนี้ ก็จะมีคนกลุ่มอื่นเข้ามาช่วงชิงชีวิตนางไปอยู่ดี

                เขารู้ความรู้สึกของตัวเองดี รู้กระทั่งว่าตนเองเฝ้าปฏิเสธและเมินเฉยต่อมันมาโดยตลอด
….เขารักนาง….

เขารักนาง แต่ไม่รู้ว่ารักแล้วอย่างไร เขาต้องทำอะไร ควรจะทำอะไร เพราะอย่างนั้นจึงเลือกที่จะไม่พูดออกมา ไม่พูดมันออกมาแม้รู้ว่านางปรารถนาจะได้ยิน

                เขาอาจเก่งกาจ แต่ก็เป็นเพียงแค่นักฆ่าคนหนึ่ง อาศัยเพียงเขาจะทำอะไรกับพวกเดอร์มาเซียร์ได้ หลักฐานของความไร้กำลังอำนาจของเขาปรากฏขึ้นในความตายของนาง แม้เขาจะคอยติดตามเคียงข้างนาง แต่เขาก็ไม่อาจหยุดยั้งอะไรได้เลย

                ปลายนิ้วลูบไปบนรอยแผลเป็นบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินฝ่าเข้าไปในความมืด ไม่ได้หันมามองเบื้องหลังอีกเป็นครั้งที่สอง

                สายลมพัดผ่านร่าง พัดพาเอาสายฝนให้สาดใส่ร่างที่กำลังกระโดดไปตามหลังคาของบ้านเรือนอย่างเงียบเชียบ น้ำตาหยดหนึ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีได้ไหลออกมา ก่อนจะถูกลมพัดให้ปะปนไปกับสายฝน
                อีกสิ่งหนึ่งที่เขารู้ก็คือ ในทุกวินาทีของชีวิตต่อจากนี้ เขาก็คงไม่อาจลืมเลือนไปได้

เสียงลมหายใจสุดท้ายของนางที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยิน ช่างไพเราะแต่ก็แสนเศร้าเหลือเกิน

=End=


Talk: คู่ทาลอนแคทอีกแล้ว OTPในใจจริงๆ ชอบความรักที่ขมนิดๆ ครุมเครือหน่อยๆแบบนี้ เป็นคู่แรร์นะคะ แม้แต่ในต่างประเทศก็ตาม อีกสาเหตุที่ดราชอบคู่นี้ก็เพราะเราไม่ชอบกาเรนแคทด้วยแหละ ฮา

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ReignOverME จากทั้งหมด 66 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 22:51
    เศร้า...จะร้องไห้ตาม
    #1
    0