คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Fic ] League of Legends : No Method to Her Madness [Ekko/Jinx] LoL

โดย ReignOverME

...มีบางสิ่งที่แม้แต่กาลเวลายังไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้... เราไม่อาจกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้อีก แม้จะมากเกินไป...น้อยเกินไป...ใกล้เกินไป... ทุกสิ่งล้วนจบสิ้นลงในเพียงคำเดียว 'สายเกินไป'

ยอดวิวรวม

400

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


400

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ต.ค. 58 / 00:25 น.
นิยาย [ Fic ] League of Legends : No Method to Her Madness [Ekko/Jinx] LoL [ Fic ] League of Legends : No Method to Her Madness [Ekko/Jinx] LoL | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


‘…เวลาแห่งการตัดสินใจได้เข้ามาทักทายเมื่อนานมาแล้ว
 และต่อให้เกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ตัดสินไปแล้วจะไม่มีวันเปลี่ยน... ไม่มีทางเปลี่ยน...



::Credit::
แปลจาก No Method to Her Madness By sekkonds


Talk: สวัสดีค่ะ วันนี้มาแปลกทีเดียว คนที่ติดตามเรามาก็คงจะตกใจว่าเราชอบอะไรนอร์มอลเป็นด้วย555+
จริงๆคู่นี้เนี่ยเป็นOTPของเราเลยค่ะ! คนจิ้นน้อยไม่เป็นไร ดิฉันมีชิพน้อยๆของดิฉันก็เพียงพอแล้ว~
จริงๆอยากแต่งอยู่นะคะแต่ไม่มีอารมณ์เลยมาแปลแทน ฮา ไม่ได้แปลแบบเป๊ะๆนะ ปรับบ้างให้อ่านลื่นขึ้น+สารภาพตรงๆว่าเราแบบเกือบสดค่ะ ไหลไปตามอารมณ์ล้วนๆ โฮรวว ;w;
ถ้ามีคนหลงมาอ่านก็คอมเม้นท์นิดนึงนะคะ 
จริงๆมีฟิคยาวอีกเรื่องที่เราอยากแปลมาก แต่มันเยอะ(10+ตอน)กลัวไม่มีคนอ่าน ฮา






เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ต.ค. 58 / 00:25



Title: No Method to Her Madness
Fandom: League of Legends
Pairing: Jinx/Ekko
Author:
sekkonds
Translate By: ShinAi

                         

                เอคโค่เตรียมตัวเอาไว้แล้ว เพราะมันมีความเป็นไปได้เสมอที่เธอจะกลับมาที่ซอน...

 แต่ที่เห็นอยู่นี่คือหล่อนจริงๆหรือ? ตอนนี้เขากลับหวังว่าจะเห็นรอยระเบิดที่เธอทิ้งไว้มากกว่า
               
เขาเคยได้ยินเรื่องความพินาศที่หล่อนทำในพิลโทเวอร์ ชีวิตที่หล่อนพราก และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่แฟนคลับพวกที่เรียกว่า 'City of Progress' ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ต้องการภัยคุกคามหรือการล้างบางวินาศสันตะโร
               
เขาได้ตัดสินใจเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว ว่าหากเมื่อไหร่ที่เธอปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดเธอซะ พิลโทเวอร์ไม่ใช่บ้านเมืองของเขา แต่ซอนเป็น และเขาจะปกป้องมัน ด้วยรู้ดีว่าไม่มีใครอื่นอีกแล้ว ทุกคนล้วนไปจากเมืองเสียสิ้น
               
เอคโค่จับนาฬิกาไว้แน่น มันแตกร้าวและมีรอยข่วน สะท้อนกับแสงอาทิตย์ซึ่งสาดส่องลงระหว่างพวกเขา
เขารู้ดีว่าการล้มหล่อนนั้นยากและคงต้องย้อนเวลากลับไปหลายครั้ง ทว่า... ได้พบเธอในตอนนี้กลับทำให้หัวใจนั้นจมลึกลงในอก และมันไม่ใช่การท้าทายทางกายภาพที่หยุดเขาเอาไว้
                "
ดูเหมือนว่า 'เด็กชายผู้ฉีกกระชากกาลเวลา' จะย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีกแล้วนะ นายฆ่าฉันไม่ได้ ทั้งๆที่ฉันไม่มีอาวุธเลยด้วยซ้ำ..."
เธอไม่ได้มองเอคโค่ที่กำลังยกอาวุธขึ้น ราวกับรู้แน่ว่าตนเองชนะแล้ว
               
เอคโค่ไม่ได้พูดอะไร แต่การไร้ซึ่งถ้อยคำนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าการเอื้อนเอ่ย และโชคร้ายที่มันแสดงถึงความระส่ำระสายของเขา
                เสียงหัวเราะของจิ๊งซ์ดังก้องทำลายโสตของเขาจากทุกทิศทาง สะท้อนไปทั่วตรอกแคบๆ และยังคงดังต่อเนื่องไป นานเกินไป และประสาทเกินไป...

...มากเกินไป

                เอคโค่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะพบกันโดยบังเอิญ เด็กสาวต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง หล่อนไม่ได้ประหลาดใจสักนิดที่เห็นเขา ดังนั้นไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เธอตามหาเขาอยู่
เขาไล่ลำดับข้อมูล พยายามคิดอย่างตรงไปตรงมา
               
หล่อนไม่ได้พกอาวุธมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลย เขารู้ดีว่าเธอซ่อนอย่างอื่นไว้ กับดัก ระเบิด อาวุธลับ หรืออะไรประมาณนั้น
"
นายดูไม่ดีใจเลยนะที่เจอฉัน"เธอทำปากยื่นแล้วเอียงคอมอง หล่อนเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางผ่อนคลายอันแสนหลอกลวง หางเปียสีฟ้าปลิวอยู่เบื้องหลังตามกระแสลมแรงจัดซึ่งปะทะผ่าน บังคับให้พวกเขาต้องเดินเข้าไปในตรอกแคบ
               
ทีนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคนแล้วจริงๆ เอคโค่จับอาวุธแน่นขึ้นในทุกย่างก้าว เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ได้เห็นหน้าของเธอชัดๆ และมันส่งสารท้าแข่งตรงเข้าสู่หัวใจของเขา

ใกล้เกินไป

                “นายรู้สึกแย่มากหรอที่ฉันไปจากซอน? เพราะงี้ก็เลยเอาแต่ตีหน้าเครียดครุ่นคิดอยู่ใช่ม๊า? โอ๊ะโอ๋... เดี๋ยวก่อนนะ นายคิดว่าฉันบ้าสินะ ใช่มั้ยล่ะ?
เป็นอีกครั้งที่เอคโค่ไม่ได้พูดอะไร
ตอนนี้เขาตีหน้านิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่ามันสายเกินไป และการโจมตีได้ทำสำเร็จไปแล้ว
               
เธอน่าจะรู้ว่าหัวของเขากระแทกจากการล้มลงเมื่อครู่ เพราะอย่างงั้นหล่อนจึงได้รู้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า
และ
เอคโค่ไม่อาจเริ่มทำความเข้าใจได้ด้วยซ้ำว่าความคิดแบบไหนที่ทำให้ความพินาศทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในจิตใจของหล่อน      
                "จะเป็นยังไง ถ้าหาก..."เธอปล่อยให้คำพูดไหลผ่านลำคอลงมายังปลายลิ้น ราวกับว่ากำลังลิ้มรสถ้อยคำเหล่านั้น "...ทั้งหมดนี่เป็นแค่การแสดง
?"
แขนของเอคโค่ร่วงลงที่ข้างลำตัว นาฬิกาตกลงสู่พื้นเสียงดังและแตกร้าว
                เขารู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร และมันคงเป็นการโกหกถ้าหากบอกว่าเขาไม่ได้คิดตามคำพูดนั้น... ไม่ได้ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้น

จิ๊งซ์เดินเข้ามาใกล้ และเอคโค่ถูกต้อนให้จนมุม เธอปิดกั้นระยะห่างที่อีกฝ่ายพยายามสร้างขึ้นระหว่างพวกเขา
                "หรือถ้าหากว่าตัวฉันคงเก่ายังคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอให้นายไปช่วยเธอกลับมา"
 ทั้งหมดนี่เป็นแค่เกมของหล่อนเท่านั้น เขาเสียโอกาสที่จะช่วยเธอไปแล้ว ไม่สิ... เขาไม่เคยมีมันด้วยซ้ำ
มีบางสิ่งที่เวลาไม่สามารถแก้ไขได้... หล่อนเป็นพวกอารมณ์ไม่แน่นอน และเขาต้องการโอกาสในการควบคุมสถานการณ์คืนมา
                เอคโค่เกือบจะใช้ซีโร่ไดร์ฟ แต่จิ๊งซ์นั้นเร็วกว่า เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่กระแทกเข้าสู่ร่างกาย มันเหมือนกับถูกต่อยเข้าอย่างจังจากด้านหลัง ร่างล้มลงกับพื้นจนต้องร้องออกมา
                เขาเงยหน้าขึ้นมอง เป็นจังหวะเดียวกับที่จิ๊งซ์เก็บปืนที่มีพลังงานสีฟ้าไหลเวียนอยู่ภายในลงซองหนังที่หลังซึ่งเล็ดลอดไปจากสายตาของเขา
เอคโค่รู้สึกเจ็บไปทั้งตัว สองแขนต่อสู้กับการที่จะยันตัวเองขึ้นจากพื้นสกปรก จิ๊งซ์ส่ายหัวไปมาให้กับความพยายามของเขา เตือนว่าหล่อนไม่อนุญาติให้ทำเช่นนั้น

น้อยเกินไป

                จิ๊งซ์นั่งยองๆลงตรงหน้า ยื่นแขนออกไป มือเล็กใต้ถุงมือหนังนั้นแตะลงที่ปลายคางของเขา ค่อยๆบังคับให้เงยหน้าขึ้น
"นั่นคือสิ่งที่นายต้องการใช่มั้ยล่ะ?"หล่อนมองลงมาที่เขาอย่างไร้ความรู้สึก
                ลมหายใจของเอคโค่พลันสะดุด เขารู้สึกหน้าร้อนวูบ รีบสะบัดคางออกจากมือของเธอ

"ไม่... ไม่ใช่ ได้เจอเธอในตอนนี้... ฉันก็รู้ว่าฉันได้เสียเธอไปแล้ว ที่แย่กว่านั้นคือเธอเองก็เสียตัวตนเธอไปเหมือนกัน"
เธอจ้องลงมาในตาของเขา ค้นหา มองหา
                เขาคิดว่าอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในดวงตาของเขาจะทำให้เกิดบางสิ่งขึ้น แต่อะไรล่ะ
? เธอกำลังมองหาอะไร?
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามแต่ เขาไม่ได้มีมันมากพอ ไม่เคยมี...
                "ฉันไม่ได้บ้าจริงๆหรอกนะ"ในที่สุด หล่อนก็พูดออกมา เสียงของเธอนั่นจริงใจ แผ่วเบา ทว่าหนักแน่น ทำให้เขาประหลาดใจ ลมหายใจติดขัด
                 "ถ้าอย่างงั้นเธอเป็นอะไร?"
เขาถาม ไม่อาจหยุดยั้งตัวเองที่ถามออกไปตรงๆได้
                จิ๊งซ์ค่อยๆผละไปจากเขา เธอเริ่มหัวเราะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่หยุด และเขาก็ไม่แน่ใจว่ามันเมื่อไหร่กัน... ที่หล่อนจากไปในอีกชั่วโมงถัดมา

...สายเกินไป

-END-

                

                

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ReignOverME จากทั้งหมด 66 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 กันยายน 2559 / 15:32
    เราชอบคู่นี้นะ ตั้งแต่ตอนเอคโค่ออกมาใหม่ๆแล้วไปเจอในช่องนึงบอกว่าเอคโค่เคยชอบจิ๊งซ์ คือแบบบอกว่าเลิกชอบเพราะคุยกับปืนคำแรกที่โผล่มาในหัวคือในเมื่อไม่ได้ชอบที่ตัวนิสัย.......งั้นเอคโค่ นายชอบแบนๆหรอ//โดนตบปลิว แต่แบบมันดูเคมีเข้ากันได้แบบแปลกๆ(ดูบ้าพอกันแค่เอคโค่ออกไปทางบ้าบิ่นกว่าหน่อยแค่นั้นเอง)
    #4
    0
  2. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:28
    โถ่ เอคโค่ไปชอบผู้หญิงแบบจิ๊งซ์ซะได้ แต่ก็อวยคู่นี้นะน่ารักดี
    #3
    0
  3. วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 08:48
    ///w/// ชอบคู่นี้ค่ะ
    #2
    0
  4. วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 13:20
    เราก็ชอบคู่นี้เหมือนกานนนนนนนนน *^*
    #1
    0