แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 5 : บทเพลงสวรรค์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    12 พ.ย. 60














หลังจากที่ผมรับสมุดบันทึกเล่มนั้นมาก็ผ่านมาร่วมอาทิตย์แล้ว ทีนยังคงใช้ชีวิตอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ตามปกติ ตัวผมเองก็ใช้ชีวิตตามปกติ

ถ้าไม่นับว่าต้องมานั่งอ่านสมุดบันทึกของใครก็ไม่รู้อยู่ทุกวันน่ะนะ...ไม่สิ ผมเพิ่งเริ่มอ่านมันเมื่อสองวันที่แล้วนี้เอง เพราะเอาเข้าจริง ใจผมก็ขยาดๆ หลวงลุงอยู่ไม่น้อย ท่านดูหยั่งรู้จนน่ากลัวจะเป็นคนมีของหรืออะไรเทือกๆ นั้น กว่าผมจะกล้าเอามันมาอ่านเวลาก็ล่วงเลยไปร่วมอาทิตย์แล้วนั่นล่ะ ใจจริงผมก็ตั้งใจจะอ่านทั้งเล่มให้จบภายในวันเดียว แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่ผมอ่านบันทึกของหนึ่งวันจบก็จะต้องมีอะไรมาขัดจังหวะจนไม่ได้อ่านต่ออยู่ร่ำไป

น่ารำคาญเป็นบ้า

วันนี้ก็เหมือนเดิม หลังจากเรียนเสร็จผมก็รีบบึ่งกลับหอจนโดนไอ้ไม้โกรธเอายกใหญ่ หาว่าผมเปลี่ยนไปบ้าง ทิ้งเพื่อนบ้าง นาๆ คำบ่นด่าเท่าที่มันจะคิดได้ แต่ผมรู้จักมันดี ไว้พรุ่งนี้เลี้ยงกาแฟมันสักแก้วก็คร้านจะมาคืนดีด้วยแล้ว

กระเป๋าเป้สีเข้มถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี ถ้าเพื่อนร่วมห้องของผมอยู่ด้วยรับรองเลยว่าจะต้องได้ยินคำบ่นรัวชนิดนักร้องแร๊พต้องอายแน่นอน

แต่เขาไม่อยู่ เพราะฉะนั้นทางสะดวก

ที่ว่าทางสะดวกก็เพราะผมต้องแอบเจ้าตัวอ่านนั่นล่ะ การที่หลวงลุงให้อีกฝ่ายออกไปที่อื่นระหว่างที่เอาสมุดบันทึกให้ผมก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าท่านเองก็ไม่ได้อยากให้ทีนมารับรู้เรื่องนี้ด้วย

...ผมเองก็ไม่อยากเหมือนกัน...

เพราะอย่างนั้นเลยทำได้แค่แอบเอามาอ่านตอนเจ้าตัวไม่อยู่ห้องหรือหลับไปแล้ว ไม่ก็ต้องเอาไปอ่านตามร้านกาแฟ

อนาถแท้ๆ

ผมปรามาสตัวเองขำๆ พลางพลิกเปิดหน้าสมุดบันทึก

สองหน้าที่อ่านไปแล้วไม่มีอะไรมากนัก มันเป็นเพียงการบอกเล่าถึงดินฟ้าอากาศสั้นๆ ที่ไม่ได้น่าสนใจมากนัก แต่สิ่งที่สำคัญคือวันที่ที่ถูกเขียนไว้ท้ายกระดาษเมื่อจบบันทึก

บันทึกหน้าแรกถูกบันทึกไว้เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460

...ผ่านมาเกือบร้อยปีทีเดียว...

ถึงแม้มันจะมีอายุมากขนาดนั้น แต่สภาพของมันกลับดีเกินคาด แม้กระดาษจะเหลืองไม่น่ามอง แต่โดยรวมก็นับว่าอยู่ในสภาพที่ดี ไม่มีส่วนที่เคยเปียกชื้นหรือฉีกขาด แสดงให้เห็นว่าคนเก็บรักษาต้องถนอมมันไว้อย่างดี

มันคงเป็นสิ่งล้ำค่าไม่น้อย ทำไมถึงยกให้ผมง่ายๆ แบบนี้กันนะ

ช่างเถอะ

ผมกวาดสายตาอ่านบันทึกวันที่สาม มันมีจำนวนบรรทัดมากกว่าสองวันแรกอยู่มาก ผมจึงค่อยๆ กรีดหน้ากระดาษเพื่อดูคร่าวๆ ทั้งสมุดจึงได้รู้ว่าบันทึกสองหน้าที่ผ่านมาถูกเขียนเอาไว้เพียงครึ่งหน้า แต่ตั้งแต่หน้าที่สามเป็นต้นไปกลับถูกเขียนไว้เต็มทุกหน้า บางหน้าก็มีลักษณะเป็นกลอนสั้นๆ

ทำไมจู่ๆ ถึงเขียนเยอะขึ้นมากันนะ

ผมเริ่มอ่านบันทึกหน้าที่สามอย่างตั้งใจ



วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใส เราตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ทันได้ยินเสียงไก่ขันจากเรือนของพวกบ่าว ด้วยวันนี้เป็นวันหยุด เราจึงได้อยู่บ้านกับคุณแม่ ท่านป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายคราแล้ว แต่ครานี้หนักกว่าเก่า คุณพ่อจึงออกไปตามหมอฝาหรั่งมาตั้งแต่เช้า พอเข้าช่วงสายท่านเจ้าคุณเปรื่องและภริยาของท่านก็มาถึง คุณลุงอุตส่าห์เข้าพระนครมาเพื่อถามไถ่อาการของคุณแม่ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก ครั้นเมื่อเห็นว่าคนอยู่กันเต็มบ้านเราจึงขอคุณพ่อออกไปทำธุระข้างนอกเสียหน่อย ใจหมายว่าจะไปซื้ออาหารโปรดของคุณแม่มาให้ท่านรับประทาน เผื่อจะได้มีกำลังวังชาขึ้นบ้าง แต่เมื่อไปถึงตลาด ร้านขนมครกเจ้าโปรดของคุณแม่ก็เก็บเสียแล้ว เจ้าของร้านแถวนั้นจึงแนะนำให้เดินต่อไปอีกหน่อย เขาบอกว่าด้านในมีบ้านคนจีนทำขนมครกไทยอร่อยนัก อีกทั้งยังมีขนมมากมายให้เลือกซื้อหา เราไม่ใครเชื่อนักว่าคนจีนจะทำอาหารไทยได้อร่อยสู้คนไทยได้ แต่ก็ยังอุตส่าห์เดินเข้าไปดู เมื่อไปถึงเถ้าแก่ก็เชื้อเชิญให้ลองชิมขนม เมื่อได้กัดเข้าไปคำแรกจึงได้รู้ว่าอร่อยสมคำร่ำลือ เป็นเราเสียเองที่รู้สึกผิดเพราะไปปรามาสเขาไว้แต่แรก ดังนั้นจึงอุดหนุนเขามาเสียเยอะแยะ พวกบ่าวเดินถือกลับบ้านกันพะรุงพะรัง คุณแม่ คุณพ่อ รวมไปถึงคุณลุงและภรรยาก็ดูจะถูกใจกับรสชาติกันยกใหญ่ เห็นทีว่าเราต้องเปลี่ยนเจ้าประจำเสียแล้วกระมัง


วันที่ ๒๓ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๖o



ผมไล้มือผ่านตัวอักษรเหล่านั้นอย่างลืมตัว

ความรู้สึกบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

...ผมกำลังโหยหา...

โหยหาอะไรบางอย่างจากก้นบึ้งของหัวใจ ลายมือที่อยู่บนแผ่นกระดาษนี้จัดว่าสวยมาก แต่บางอย่างในใจของผมกำลังร่ำร้อง

...คิดถึง...

...คิดถึงเหลือเกิน...

กว่าจะรู้ตัว หยดน้ำใสก็ไหลลงกระทบหลังมือเสียแล้ว ผมรีบปาดน้ำตาแล้วเก็บสมุดบันทึกไว้ในลิ้นชักตามเดิมด้วยหัวใจที่ตื่นตระหนก

เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมหันไปมองก่อนจะรีบหันกลับมาแล้วแสร้งทำเป็นอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น

อ้าวมอส ทำไมช่วงนี้กลับเร็วจัง

อ๋อ พอดีมีควิซน่ะ ก็เลยรีบกลับมาอ่านหนังสือ คะแนนเราไม่ค่อยดีน่ะ

ผมตอบส่งๆ โดยไม่คิดจะหันไปมองหน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ไม่ได้ติดใจอะไร ทีนเดินไปวางของบนโต๊ะก่อนจะเข้าไปอาบน้ำตามปกติ

ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง ผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังเผชิญคืออะไรกันแน่ แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครต้องมาทุกข์ใจกับเรื่องของผมแน่

ทีนต้องไม่รู้เรื่องนี้

 

มอส กูถามจริงๆ นะ ช่วงนี้มึงเป็นอะไร

คำถามที่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากคนที่นั่งข้างๆ ทำให้ผมหน้าเหวอ คงเพราะผมเงียบนานเกินไป มันเลยเริ่มตัดพ้ออีกยก

มึงเปลี่ยนไปอะ ตั้งแต่มึงไปวัดกับไอ้ทีน มึงก็ทิ้งหัวกูเลยนะ ใช่ซี้ ของเก่าอย่างกูมันไม่สำคัญนี่ กูน่ะนะ โอ๊ย! ทำอะไรของมึงเนี่ย!”

ตบกะโหลกครับ

มึงนั่นแหละเป็นอะไร ตัดพ้อยังกับเป็นเมียกูอย่างไงอย่างงั้น

อี๋ ขนลุก

มันพูดพลางลูบแขนแน่นๆ ของมันไปพลาง

บางทีผมก็สงสัยว่ามันจะเล่นกล้ามไปประกวดเพาะกายรึไง แขนใหญ่เท่ายักษ์แล้วนั่น

ผมแสร้งทำหน้าเหยียดใส่มัน

มึงรังเกียจเกย์รึไง อี๋ พวกไดโนเสาร์

กูไม่ได้รังเกียจเกย์ กูรังเกียจมึงอะ อี๋ ไอ้มอส

มันทำท่าทางเลียนแบบผมได้เหมือนไม่มีผิดเพี้ยน

โคตรจะเกลียดมันเลย ให้ตายสิ

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ผมก็หัวเราะร่าออกมาอย่างอารมณ์ดี พอๆ กับที่มันเองก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วคว้าคอผมไปกอด

ในฐานะที่มึงทำให้กูงอน คืนนี้มึงต้องไปแดกเหล้ากับกู

ไม่เอาอะ พรุ่งนี้กูมีเรียนเช้า

มันมองผมหน้ามุ่ยแล้วเริ่มตัดพ้ออีกครั้ง

มึงเปลี่ยนไปอะมอส มึงเปลี่ยนไป

ถ้ามันไม่กลัวว่าจะเสียลุคหนุ่มนักกีฬามาดแมนไป ผมว่าป่านนี้มันคงลงไปนอนดิ้นเร่าๆ กับพื้นแล้วแน่ๆ

คิดแล้วก็ตลก

ดูเหมือนเสียงหัวเราะของผมจะยิ่งขัดใจมันมากกว่าเดิม

มอสมึงอะ กูอุตส่าห์จะแนะนำน้องหยกแฟนใหม่กูให้รู้จักเลยนะเว้ย จะให้มึงช่วยดูไง

ผมแค่นหัวเราะในคอ

เวลากูเตือนมึงฟังกูด้วยเหรอ

มอสอ่า

เงียบๆ จารย์เข้าแล้วนู้น

พอหันไปเห็นอาจารย์ที่กำลังเดินเข้ามาในห้องมันจึงยอมเงียบในที่สุด แต่ท่าทางฟึดฟัด หยิบจับของกระแทกโต๊ะแรงๆ กับใบหน้าที่งอเหมือนกุ้งต้มนั้นทำให้ผมต้องยอมใจอ่อนในที่สุด

เออ เดี๋ยวคืนนี้กูไปด้วยก็ได้

สิ้นคำพูดผมมันก็หันมามองหน้าด้วยสีหน้าดีอกดีใจจนน่าหมั่นไส้ ผมเลยผลักหัวมันไปทีหนึ่งอย่างอดไม่ได้แล้วหันไปตั้งใจเรียนตามเดิม

ออกไปทำอะไรอย่างอื่นบ้างก็ดีเหมือนกัน

...เลิกคิดเรื่องนั้นเสียบ้างก็ดีเหมือนกัน...

สุราใช่ว่าจะเป็นของดี ไยจึงชอบดื่มเข้าไปนัก

ผมอมยิ้มบางๆ แล้วตั้งใจเรียนต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงที่เคยประหลาดกลับสิ่งที่ผมคุ้นชินไปเสียแล้ว กลายเป็นว่าวันไหนที่ไม่ได้ยินเสียงนี้ก็จะรู้สึกโหวงๆ ในอกแทน ยิ่งไปกว่านั้นมันกลับเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่น่าเกิด

...คิดถึง...

ทำไมกันนะ

ทำไมผมถึงคิดถึงเสียงๆ นี้เหลือเกิน

 







กลิ่นบุหรี่ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วไปในอากาศประกอบกับเสียงดนตรีนุ่มๆ ที่ดังมาจากลำโพงข้างเวทีช่วยส่งให้ผมอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก น้ำสีอำพันตรงหน้าก็รสชาติดีกว่าทุกคืนที่ผ่านมา แม้ว่าตรงหน้าผมจะเป็นคู่รักที่กำลังกระหนุงกระหนิงกันจนรกหูรกตาก็เถอะ

สงสัยผมคงจะได้ผ่อนคลายหลังผ่านเรื่องเครียดๆ มามากล่ะมั้ง

แต่น่ากลัวว่าจะมามีเรื่องเครียดใหม่ตรงนี้นี่แหละ

ม๊าเคยเรียนวิชาการตลาดไหมอะ ป๊าว่าจะลงเทอมหน้า ไม่รู้จะทำได้ดีรึเปล่า

 ม๊าว่าก็ไม่ค่อยยากนะป๊า แต่ต้องขยันทำโจทย์หน่อยอะ

ก็ม๊าของป๊าเก่งจะตาย จะไปยากได้ยังไงล่ะ

พอพูดจบไอ้คนร่างหมีก็ขยับเข้าไปหยิกแก้มแฟนสาวของมันต่อหน้าต่อตาคนโสดอย่างผม ในขณะที่น้องผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจ

รำคาญตาจริงๆ เว้ย

ไยต้องไปจับมือกับเขา เห็นแล้วรำคาญตานัก

นั่น ขนาดผียังรำคาญไปด้วยเลย

ผมหัวเราะเบาๆ  ใช่จะไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินไม่ได้เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ตรงหน้าสักนิด แต่เพราะมันมาได้จังหวะเลยเข้ากันได้พอดิบพอดี

มอส เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแป๊ป ดูแลน้องหยกกูดีๆ นะเว้ย

ผมโบกมือไล่ส่งๆ อย่างรำคาญ

น้ำเสียงที่เริ่มอ้อแอ้ทำให้ผมรู้ว่ามันเริ่มเมาแล้ว อีกไม่นานก็คงล้มลงไปนอนเหมือนหมาข้างถนน ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ก็มันดันทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่มจะเลี้ยงน้องเขาให้ได้ เลยสั่งเหล้าแพงๆ มาให้น้องดื่มตั้งแต่มาถึง พอเหล้ามาถึงโต๊ะมันก็กระดกเอาๆ ราวกับจะโชว์ความป๋าให้น้องเห็น

สมน้ำหน้ามันล่ะ

พี่มอสจะเติมมิกเซอร์ไหมคะ

น้ำเสียงหวานๆ หันมาพูดกับผม

ไม่ล่ะ ขอบใจนะ

ผมบอกปัดไปอย่างสุภาพ

น้องส่งยิ้มให้ผมบางๆ แล้วก้มลงหยิบของจากกระเป๋าที่วางไว้ตรงขาโต๊ะ ด้วยชุดของน้องที่มันวาบหวิวทั้งบนทั้งล่าง พอก้มลงแบบนั้นเลยการโชว์หนองโพให้ผมดูเสียเต็มตา

แม้ท่าทางจะดูเป็นธรรมชาติแต่ดูจากสภาพของเธอแล้ว ผมว่าคงจงใจให้มองเสียมากกว่า

ผมหลบตาแล้วเอื้อมมือไปตักกับแกล้มแต่ก็ไม่วายที่น้องเขาก็เอามือมาป้วนเปี้ยนแถวมือผมอีก

นี่ไอ้ไม้มันเลือกผู้หญิงเป็นจริงๆ ใช่ไหม

ผมชักมือกลับอย่างสุภาพและคิดว่าตัวเองก็แสดงออกชัดแล้วว่าไม่ได้สนใจในตัวน้องเขา แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่เข้าใจ

พี่มอสเป็นเพื่อนกับพี่ไม้มานานรึยังคะ

ผมยิ้มตามมารยาท

นานแล้วครับ

แล้วพี่ไม้เขามีของที่ชอบหรือไม่ชอบบ้างไหมคะ

พี่ว่าน้องหยกลองสังเกตดูเองดีกว่าครับ เพราะพี่ก็ไม่ค่อยรู้อะไรเหมือนกัน

แล้วพี่มอสไม่สนใจเรียนวิชาการตลาดบ้างเหรอคะ

ไม่ครับ

แล้วพี่มอสไม่มีแฟนเหรอคะ

ในใจผมอยากตะโกนออกไปว่ายุ่ง แต่ด้วยมารยาทที่ยังมีอยู่บ้าง เลยทำได้แค่ยิ้มอ่อนๆ

ไม่ครับ

ผมรอจังหวะให้อีกฝ่ายอ้าปากเหมือนจะถามต่อแล้วค่อยโพล่งขึ้นมา

พี่ไม่ชอบผู้หญิง

ผมทันเห็นเธอหน้าเหวออย่างหนักก่อนจะปรับเป็นสีหน้าปกติเมื่อไอ้ไม้เดินกลับมา

ตลกเป็นบ้า

หลังจากประโยคนั้น ความสงบก็กลับมาสู่ผมอย่างแท้จริง ไม่มีสายตาแปลกๆ ที่ทอดส่งมาให้ ไม่มีน้ำเสียงอ่อยๆ กับท่าทางพยายามโชว์หนองโพนั่นด้วย

ดีจริงๆ

ผมจิบเครื่องดื่มในแก้วช้าๆ คืนนี้ผมไม่ได้ตั้งใจมาเมา เพราะคิดไว้ว่าหลังจากกลับไปจะต้องอ่านบันทึกของทวดทีนต่อ

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่สิ่งๆ นั้นกลายมาเป็นสิ่งสำคัญในชีวิต กว่าจะรู้ตัวก็ขาดมันไปไม่ได้เสียแล้ว

 








ผมผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทางระมัดระวังอย่างถึงที่สุด เพราะกว่าผมจะออกมาจากร้านเหล้าก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว ป่านนี้เจ้าคนอนามัยสูงนั่นคงเข้านอนไปแล้วแน่ๆ

อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด

ห้องทั้งห้องมืดสนิทประกอบกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังครืดๆ ชวนให้บรรยากาศเหมือนหนังผีขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

ถ้ามันไม่ถูกขัดด้วยเสียงเสียงกรนเบาๆ จากคนในห้องน่ะนะ

ผมเปิดไฟฉายจากมือถือแล้วค่อยๆ ย่องไปเปิดโคมไฟที่โต๊ะ ครั้นเห็นว่าคนนอนหลับไม่ได้ถูกแสงจากโคมไฟรบกวน ผมจึงค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้

ลิ้นชักถูกดึงออกมาอย่างเงียบเชียบ ไม่นานนักสมุดบันทึกเล่มคุ้นตาก็มาตั้งอยู่บนโต๊ะ มือของผมลูบบนปกหนังอย่างเผลอไผล ความรู้สึกโหยหาอย่างไม่มีที่มาที่ไปในหัวใจทำให้ผมสับสน

...ทำไมกันนะ...

ผมสะบัดหัวไล่ความรู้สึกแปลกๆ แล้วจึงเริ่มเปิดอ่านบันทึกหน้าที่สี่



เมฆบนฟ้าในเช้าวันนี้มีเยอะกว่าเมื่อวานเล็กน้อย อากาศค่อนข้างอบอ้าวและขมุกขมัว แต่พอเข้าช่วงเที่ยงวันฟ้าก็เปิดสดใสเช่นเดียวกับเมื่อวานนี้ เราจึงออกจากบ้านตอนเที่ยงวันเพื่อไปต่อเพลงกับครูบุญตรงบ้านริมน้ำคลองบางยี่ขัน ครั้นพอไปถึงก็เห็นครูกำลังสอนร้องสอนรำให้เด็กหญิงชายหลายคน พวกเด็กผู้ชายก็บรรเลงดนตรีไทย พวกเด็กผู้หญิงก็ร้องรำตามจังหวะเพลง เราล้วนเคยเห็นหน้าค่าตาเด็กเหล่านี้มาก่อนทั้งสิ้นเว้นไว้เสียคนหนึ่งที่กำลังเล่นฆ้องวง เด็กหนุ่มคนนั้นมีผิวขาวกว่าเรา หากจะกล่าวตามจริงก็คงขาวผุดผาดกว่าคนไทยทั่วไป ใบหน้ารึก็นับว่าหล่อเหลา เดาว่าคงเป็นลูกเจ๊กจีนสักคนในย่านนี้ น่าแปลกใจที่ลูกคนจีนมาสนใจดนตรีไทยจนมาฝากตัวเป็นศิษย์ของครูบุญ ครั้นจะเข้าไปไต่ถาม ครูบุญก็หันมาเห็นเสียก่อน ครูจึงเรียกน้าผ่องมาช่วยดูเด็กๆ จากนั้นจึงพาเราไปต่อเพลงอีกฟาก เพลงที่ครูต่อให้วันนี้คือลาวดำเนินเกวียน หรือคนทั่วไปเรียกว่าลาวดวงเดือน เป็นเพลงที่ไพเราะนัก ยิ่งได้มาเล่นด้วยระนาดเอกยิ่งได้ทำนองน่าฟัง ในขณะที่เรากับครูกำลังต่อเพลงกันนั้นพลันก็มีเสียงขับร้องเพลงลาวดวงเดือนดังแว่วมาจากฝั่งของพวกเด็กๆ เมื่อตั้งใจฟังจึงรู้ว่าเป็นเสียงผู้ชาย หากเสียงนั้นกลับกังวาน ไพเราะตราตรึงใจ เดาว่าคงเป็นเด็กหนุ่มหน้าใหม่เป็นคนขับร้องเพราะเสียงดูทุ้มต่ำกว่าเด็กทั้งหมดที่เราเคยเห็นในบ้านครูบุญ ในคราแรกเราตั้งใจไว้ว่าจะเดินไปทำความรู้จักหลังต่อเพลงเสร็จ แต่กว่าจะจบเพลง เด็กๆ เหล่านั้นก็กลับไปเสียแล้ว ครูบุญก็ดูมีธุระปะปังมากมายเหลือเกิน น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ถามว่าคนนั้นคือใคร แต่เรามั่นใจว่าจักต้องได้พบพานกันอีกเป็นแน่


วันที่ ๒๔ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๖o



น่าแปลกที่ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจากถ้อยคำของทวดทีน

...เขาพึงใจเด็กชายคนนั้น...

แต่ในสมัยนั้น ไม่น่าจะมีการยอมรับเรื่องเกย์ ที่สำคัญคือทีนก็อยู่กับผมตรงนี้ นั่นหมายความว่าทวดเองก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงและมีลูกหลานสืบสกุลอย่างไม่ต้องสงสัย

หรือผมจะคิดมากไปเอง

เสียงน้องราวไพเราะราวกับนกการเวก ทุกคราที่ขับร้องก็ตราตรึงใจพี่ไว้ราวกับเป็นบทเพลงสวรรค์ จนพี่คิดสงสัยว่าแท้จริงแล้วน้องทำคุณไสยใส่พี่หรือไม่

เสียงที่ดังเข้ามาในหูทำให้ผมต้องขมวดคิ้วแล้วฉุกคิดเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

...หรือที่ได้ยินมาตลอดจะเป็นเสียงทวดของทีน...

แต่ผมเองก็ยังไม่กล้าฟันธงว่าเสียงที่ได้ยินเป็นของใคร แต่ถ้ามันเป็นของคุณทวดจริงๆ  ผมกล้าเอาเกียรติของชาวสีรุ้งเป็นเดิมพัน

เขาชอบเด็กคนนั้นแน่ๆ แต่จะเป็นรักแท้หรือเป็นแบบหมาหยอกไก่ผมก็สุดจะรู้ได้

 

 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1141 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:47
    สงสัยเต็มไปหมดเลยค่ะ
    #1,141
    0
  2. #1124 _arsunp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:33
    ดราม่ามั้ยเนี่ย รู้สึกใจหาย ฮือ สมัยนั้นอะเนาะ
    #1,124
    0
  3. #1081 Earn0624 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 20:56
    จังหวะตกหลุมรักใช่มั้ยคะคุณทวด
    #1,081
    0
  4. #1030 MS.ALIEN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:41
    พี่ไม่ชอบผู้หญิง 555555555555555 จุก ๆ หนึ่งแมตช์ เด็กผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่บ้านคนจีนทำขนมไทยที่คุณทวดเคยไปซื้อหรือเปล่านะ สงสัย
    #1,030
    0
  5. #1022 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:04
    คูณทวดดดดดดด เจอน้องเค้าครั้งเดียวก็ถูกชะตาแล้วน้า ไม่หยอกแล้วมั้ยคะ หื้ม
    #1,022
    0
  6. #1013 beer1109 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:33
    เนื้อเรื่องดีจังเลยโอ้ยรัก
    #1,013
    0
  7. #1003 MMAIIII (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 14:36
    งั้นก็คงไม่สมหวังสินะ
    #1,003
    0
  8. #872 PinkMink (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:20
    ตกใจตอนแรกเรานึกว่านี่เป็นสมุดบันทึกของมอสซะอีก ที่ไหนได้ของทวดมอส วิญญาณที่ตามมาก็ทวดมอสสินะ
    #872
    1
  9. #841 Mune (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:49
    เสียงคุณทวดแน่ๆเลยค่ะ งั้นแปลว่าชาติก่อนก็ไม่สมหวังสินะ ;-;
    #841
    0
  10. #794 maielf13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 20:06
    คุณทวดใช่มั้ยเนี่ย ใช่แน่ๆเลย
    #794
    0
  11. #747 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:36

    จ่ะ ร้อยกว่าปีก่อน....เค้าก็กินกันเอง ตายชะนีอย่างกุ อยู่ยากชิ ป

    #747
    0
  12. #669 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 16:21
    ขออนุญาตสมน้ำหน้าปนสงสารชะนีหน่อยค่ะ 5555555555555
    #669
    0
  13. #635 Chopoom94 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 12:43
    ไม้นี่โดนทักว่าเป็นเ* ียนี่ตลกมากกกกก คุณทวดจะมาทวงของรึป่าว ชั่ยมั่ยชั่ย
    #635
    0
  14. #521 `peach (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 22:21
    คุณทวดแน่ๆเลยยยย
    #521
    0
  15. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 14:11
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #494
    0
  16. #474 Gjkcc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 02:19
    ภาษาสวย อ่านแล้วอินมาก มากที่สุด เข้าลึกถึงอารมณ์ตัวละคร น้ำตาไหลไปตามเลย สุดๆจริง รู้สึกคิดถึงไปด้วยจริง โชคดีจังที่ได้เจอ ได้อ่านนิยายดีๆ
    #474
    0
  17. #381 Teddybear_EPN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:26
    ไม้นี่เลือกผู้หญิงได้ดีจริงๆ เจอมอสตอกกลับไปทีเดียวถึงกับเงียบ
    #381
    0
  18. #368 mykray (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 11:35
    หืมมม "รำคาญตายิ่งนัก" หรืออิจฉาที่ทำแบบเขาไม่ได้กันแน่คะ
    #368
    0
  19. #332 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 19:11
    รักแท้แน่นอน ตามขนาดนี้ 555
    #332
    0
  20. #289 เเม่หญิงกมล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 16:21
    ความรู้สึกเล็กๆเริ่มก่อตัวขึ้นเเล้วสินะค่ะคุณทวดดด-///-
    #289
    0
  21. #261 毋固毋我 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:57
    อ้าวพลิกล็อค555555 สรุปสมุดเป็นของคุณวิญญานหรอ
    #261
    0
  22. #12 #COPIC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 00:02
    หืมขนาดนี้ไม่น่าจะหมาหยอกไก่แล้วนะคะ55555
    #12
    0