แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 30 : ฝันร้าย [ตอนพิเศษปีใหม่]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60
















เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำไม่เคยจางหาย

เรารักกัน จุมพิตกัน กอดกัน ภาพเหล่านั้นยังชัดเจนมิเคยเลือน นัยน์ตาของเจ้าเป็นประกายระยิบระยับ สวยยิ่งกว่าดวงดาราใดในโลกหล้า

แล้ววันนี้เล่า ดวงดาราของพี่หนีไปอยู่ที่ไหนกัน

"คุณพี่จะเข้าไปหาพระอาจารย์ด้วยกันกับน้องหรือไม่คะ"

น้ำเสียงแว่วหวานของผู้เป็นคู่ชีวิตคือสิ่งที่คอยย้ำเตือนถึงหน้าที่ของเรา

หน้าที่ของคนเป็นลูก หน้าที่ของคนเป็นสามี หน้าที่ของคนเป็นพ่อ

...หน้าที่ที่อยู่บนบ่าของเรานี้ช่างมากมายเหลือเกิน...

ร่างเล็กบอบบางยังคงยืนคอยคำตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนอย่างทุกครา เราจึงหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้เธออย่างที่เคยทำให้เสมอเช่นกัน

"ไม่ล่ะ แม่ชื่นไปเถิด"

แม่ชื่นนิ่งพินิจเราอยู่อึดใจ นัยน์ตากลมโตหวานทอแววเห็นอกเห็นใจมาให้ หากริมฝีปากสวยนั้นก็ยังคลี่ยิ้มอยู่

เช่นนั้น น้องขอเข้าไปนมัสการพระคุณท่านก่อนนะคะ เสร็จแล้วจะออกมาหาคุณพี่ที่นี่

เธอรู้...เธอรู้ดีว่าเราอยากอยู่ที่นี่อีกสักพัก

สมแล้วที่เป็นคู่ชีวิตกันมาเกือบสิบปี

หญิงสาวผู้เป็นคู่ชีวิตของเราสวยสง่าขึ้นกว่าเก่าก่อนมาก ร่างเล็กบอบบางดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาตั้งแต่มีลูก ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงประกายแว่วหวานทุกคราที่เห็น เธอเป็นคนดีเหลือเกิน แม้นจะรู้ความจริงทั้งหมดแล้วก็มิโกรธเคืองเราเลยสักนิด กลับกัน เธอคอยปลอบโยนเราด้วยถ้อยคำอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจ สมแล้วที่เป็นคนที่คุณแม่เลือก ทั้งกริยามารยาท และสติปัญญาของเธอนั้น ยากจะหาหญิงใดในพระนครมาเทียบเทียม

แต่แล้วอย่างไรเล่า ดีแล้วอย่างไร สวยสง่าแล้วอย่างไร อย่างไรเสียก็ไม่ใช่เจ้าอยู่ดี...ไม่ใช่น้องน้อยของพี่อยู่ดี

แม่ชื่นจากไปแล้ว ทิ้งเราไว้เพียงลำพังใต้ต้นการเวกที่เลื้อยเกาะกำแพงวัดจนเป็นพุ่มใหญ่

..ต้นการเวกที่เราปลูกเองกับมือ..

การเวกต้นนี้ พี่ปลูกให้น้องด้วยตัวของพี่เอง

เราเพียรเฝ้าวอนขอท่านเจ้าอาวาสอยู่พักใหญ่จึงได้รับอนุญาตให้นำต้นการเวกมาปลูกไว้ริมรั้ววัดฝั่งที่อยู่ติดกับสุสานชาวจีน ด้วยต้นการเวกเป็นต้นหวังต้นไม้เถา พระท่านก็คงเกรงว่าจะเลื้อยจนเป็นพุ่มรกชัฏดูแลยากลำบาก แต่เพราะเรารับปากดูแลเป็นอย่างดี ท่านจึงยอมแพ้ในที่สุด

การตักบาตรกรวดน้ำตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่อาจบรรเทาความเจ็บปวดในใจพี่ได้เลย ทุกคราที่สายน้ำไหลรดลงบนผืนดิน ใจพี่ประหวัดคิดไปถึงหน้าเจ้ายามแย้มยิ้ม ทุกคราที่พี่เห็นขนมบนโต๊ะอาหาร หัวใจพี่ร้าวรานปานจะแหลกสลาย

ต้นการเวกนี้เป็นตัวแทนความคิดถึงของพี่ แม้นจะเอาไปปลูกไว้ในสุสานชาวจีนไม่ได้ แต่พี่ก็อยากให้เจ้ารู้ว่าพี่รัก

...พี่รักเจ้าการเวกของพี่เหลือเกิน...

ดวงใจพี่ กลับมาหาพี่เถิด ขอเพียงเจ้ากลับมา ต่อให้น้องบอกพี่ว่าที่น้องทำให้ใจพี่เจ็บเจียนตายนี้เป็นกลลวงพี่ก็จะไม่ถือโทษโกรธน้องเลยแม้แต่น้อย

กี่ปีที่ทำได้เพียงเฝ้ามองป้ายสลักหินแผ่นเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า กี่ปีมาแล้วที่ทำได้เพียงแนบดอกการเวกไว้ตรงอกแล้วร่ำไห้ป่านจะขาดใจ

ใครก็ได้โปรดบอกที เมื่อไรกันที่ความทรมานนี้จักสิ้นสุดลง

กร บอกพี่ที...บอกให้พี่ฟังว่าน้องจะกลับมา บอกพี่ทีว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงฝัน บอกพี่ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้าย เมื่อตื่นขึ้นมาพี่จักเจอเจ้าอยู่เคียงข้างดังเดิม

ได้โปรดเถิดสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก เราอยากตื่นแล้ว ให้เราตื่นจากฝันร้ายนี้เสียที ให้เราได้พบกับพ่อนกน้อยของเราเสียที เราทรมานเหลือเกินแล้ว

...ใจเราเจ็บร้าวเหลือเกินแล้ว...

 







...ปะ

...เปรม

พี่เปรม!”

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียก

เกิดอะไรขึ้น

หัวใจผมเต้นรัวอยู่ในอก ผมคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งมือ ทั้งตัว ทั้งริมฝีปากนั้นสั่นไปหมด ความรู้สึกที่รับรู้ได้หลังจากลืมตาตื่นคือความเจ็บปวดจนใจแทบขาด หลังจากนั้นมันก็เป็นความกลัว

กลัว...กลัวเหลือเกิน

จู่ๆ ความอบอุ่นบางอย่างก็โอบล้อมรอบตัว

ความอบอุ่นอันเกิดจากเรียวแขนเพรียวบางของใครบางคนที่พยายามโอบกอดผมเอาไว้

ไม่เป็นไรนะครับพี่เปรม

ฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลังค่อยๆ ดึงความหวาดกลัวออกไปจากใจทีละน้อย

ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่เป็นไรนะครับ

ใช่...เขายังอยู่กับผมตรงนี้ ยังอยู่ตรงนี้

มันไม่เหมือนในอดีตอีกแล้ว แต่ละวันที่พ้นผ่านไปด้วยความทรมานเจียนขาดใจมันจะไม่มีอีกแล้ว

ผมยกแขนสองข้างโอบตอบร่างของอีกเขาเอาไว้

เมื่อคราวก่อนพี่ปกป้องน้องด้วยมือคู่นี้ไม่ได้ แต่คราวนี้พี่จะทำให้ดีที่สุด

...จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องจากไปอย่างเดียวดายอีกแล้ว...

ฝันร้ายเหรอครับ

ฝัน...ใช่แล้ว นั่นเป็นเพียงฝันร้ายที่ผ่านมาแล้ว

...ตอนนี้ผมตื่นแล้ว...

ใช่ แค่ฝันร้าย

รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอีกคน

โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะครับ พี่มอสอยู่นี่แล้ว เดี๋ยวผมจะปกป้องน้องเปรมเอง

ดูคนช่างพูดสิ น่ารักน่าชังเหลือเกิน

น่ารักเสียจนผมอดเอามือไปบีบจมูกอีกฝ่ายไม่ได้

ทะเล้นจริงๆ

แววตาของอีกฝ่ายทอประกายบางอย่างที่ผมเองก็ไม่เข้าใจขึ้นมาแว็บนึงก่อนจะหายไป เหลือไว้เพียงรอยยิ้มกว้างและแววตาดีอกดีใจ

ครับ

เขารับคำแล้วเอาสองมือมากุมมือผมไว้

ผมเป็นน้องที่ทะเล้นของพี่เสมอ

ไม่รู้ทำไมคำพูดนั้นถึงทำให้น้ำตามันรื้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ทะเล้นนักนะ

จู่ๆ คำพูดของผมในอดีตชาติก็พลันวาบขึ้นมาในหัว

อ๋อ...เพราะแบบนี้นี่เอง

...เพราะรักเหลือเกินนี่เอง...

ไม่เอาแล้ว มาพูดเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้เนอะ คืนปีเก่าเข้าปีใหม่ทั้งที ยิ้มไว้ครับ

รัก...พี่รักน้องเหลือเกิน

เดี๋ยวผมไปเตรียมขนมให้ดีกว่า จะได้เอาไปนั่งกินตอนดูพลุที่ระเบียงดีไหมครับ

ร่างสูงโปร่งทำท่าจะผละออกไป ติดเสียแต่ว่าผมคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

ใบหน้าน่ารักเลิกคิ้วพลางเอียงข้างเล็กน้อย

มีอะไรเหรอครับ

ผมไม่ได้ตอบ แต่กลับออกแรงกระตุกแขนอีกคนเป็นสัญญาณให้เขยิบเข้ามาใกล้อีกหน่อย

มีอะไรรึเปล่าคะ อื้อ

ริมฝีปากของผมโผนเข้าฉกฉวยความหวานจากเขา

ปักษาสวรรค์ของพี่

ผมผละออกมาเพียงเสี้ยววิก่อนจะทาบทับลงไปใหม่

ริมฝีปากของพวกเราแตะกัน ผมขบเม้มไปบ้าง เขาเม้มกลับมาบ้าง ปลายลิ้นหยอกเย้าซึ่งกันและกันครั้งแล้วครั้งเล่า

หวาน...ริมฝีปากของนกน้อยในอ้อมกอดช่างหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า

อ๊ะ พี่เปรม

เสียงใสราวกับนกการเวกดังผะแผ่วขาดห้วงชวนให้หัวใจเต้นระส่ำแทบคลั่ง

หอม...เจ้านกน้อยนี้หอมไปทุกส่วนสัด

กายก็หอม ผมก็หอม กลิ่นดอกไม้ไทยจางๆ ที่เป็นกลิ่นน้ำหอมโปรดของเจ้าตัวโชยมาจากต้นคอชวนให้หลงใหล ไม่ว่าจะบดเบียดจมูกลงไปเท่าไรก็ไม่มีหน่าย

เจ้านกน้อยของพี่

ดอกไม้สีชมพูอ่อนท่ามกลางทะเลน้ำนมสีขาวนวลนั้นหวานยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า

พี่เปรม ยะ อย่าดูด อ๊ะ

ทั้งหวาน ทั้งหอม

การเวกของพี่ นกน้อยของพี่ ดอกไม้ของพี่

อย่าไปไหน

มันไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือคำขอร้อง

ได้โปรดเถิดสิ่งศักดิ์สิทธิทั้งหลาย อย่าพรากดวงใจของผมไปไหนอีกเลย

อยู่กับพี่ อยู่ให้พี่รักไปนานๆ ห้ามจากพี่ไปไหน

รอยจูบที่ประทับลงที่ต้นคอเป็นเหมือนการย้ำเตือนอีกฝ่ายให้รู้ไว้

ต่อให้ตัวพี่ไม่อยู่ แต่วิญญาณพี่ หัวใจพี่จะอยู่กับน้องตลอดไป

ถ้าคราวนี้น้องชิงจากพี่ไปอีก พี่จะตามน้องไป

แรงที่โถมใส่คือคำสัญญา

จะอยู่ด้วยกันตลอดไป...พี่จะขอตามน้องไปทุกหนแห่ง

จะไปด้วยกัน จะไม่ปล่อยให้น้องต้องร้องไห้ตามลำพังอีกแล้ว

เราทั้งสองต่างร้องไห้เพียงลำพังมานานแสนนานเหลือเกินแล้ว ต่อแต่นี้ไปเราจะอยู่ด้วยกัน

...จะไม่ปล่อยให้ใครร้องต้องไห้ตามลำพังอีกแล้ว...

อื้อ ระ รักนะครับพี่เปรม ระ รัก อื้อ

รัก รักเหลือเกิน

พี่ก็รักน้อง พี่เปรมรักมอสที่สุด

จุมพิตที่หน้าผากคือคำรัก

คุณเปรมก็รักกรวิกที่สุดเช่นกัน

เรารักกัน ไม่ว่าเราจะเป็นใครเราก็ยังรักกัน

เสียงหัวใจที่ประสานเป็นจังหวะเดียวกันเคล้าคลอไปกับเสียงพลุเฉลิมฉลองที่ดังอยู่บนฟากฟ้าไกลๆ

ปีใหม่คราวนี้ดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา...ดีกว่าทุกครั้งที่ต้องนับกอดดอกการเวกเพียงลำพัง ในตอนนั้น ไม่ว่าจะร้องเรียกเท่าไหร่ กอดดอกการเวกไว้แนบใจเท่าไหร่น้องก็ไม่กลับมา แต่คราวนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว...

วันปีใหม่ครั้งแรกที่ไม่ต้องอยู่คนเดียว

วันปีใหม่ครั้งแรกที่มีดวงใจอยู่เคียงข้าง

...ช่างเป็นวันปีใหม่ที่เหลือเกิน...

 








แถม

ความรู้สึกนุ่มหยุ่นที่ประทับลงบนริมฝีปากทำให้ผมเบิกตาโพล่งแล้วสะดุ้งสุดตัวจนตกเตียง

โอ๊ย เจ็บโว้ย

ไอ้พี่เปรม พี่เปรมโว้ย จะจูบก็จูบดีๆ สิโว้ย จะมามอนงมอนิ่งคีสแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้ไม่ได้ ไอ้เราก็นึกว่าหอยทากไต่ปาก สะดุ้งจนตกเตียงเลยเนี่ย!

โกรธครับโกรธ เรื่องนี้พี่เปรมผิดเต็มๆ

...

โอเค๊ ทำตัวเองก็ได้

ใบหน้าหล่อเหลาของคนบนเตียงฉีกยิ้มกว้างจนดวงตากลายเป็นสระอี เขาเขยิบมาที่ริมเตียงแล้วยื่นมือมาให้อย่างคนใจดีมีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา แต่ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่างอน งอนมากๆ ไม่จับหรอกนะ

อ๋อ เปล่า ความจริงคือเจ็บ...เจ็บ...เอ่อ เจ็บนั่นแหละ ก็เมื่อคืนกว่าเขาจะยอมปล่อยผมก็จวนเช้า เห็นพี่แกนิ่งๆ อย่างนี้นี่หื่นเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ

...เขิน...ไม่เอาไม่คิดต่อแล้วดีกว่า คิดต่อแล้วใจมอสไม่ดีเลยจริงๆ

จับมือพี่เร็ว

นี่ขนาดเห็นว่าผมไม่ยอมจับนะ พี่แกก็ยังไม่วายไม่วางตื้อผมอยู่นั่นล่ะ

ไม่จับครับ

หยิ่งครับหยิ่ง แม่บอกเราต้องเล่นตัวบ้าง

พอเห็นท่าทีของผม คนอารมณ์ดีก็ไถลตัวลงจากเตียงมานั่งยองๆ อยู่ข้างๆ

โกรธเหรอ

ไม่ตอบหรอกนะเพราะงอนมากๆ

ทีเมื่อวานน้องชิงหลับไประหว่างทางพี่ยังไม่โกรธเลยนะ

นั่นเรียกว่าความผิดได้เหรอ!”

เสียงแว้ดของผมทำเขาหัวเราะร่วน

ผิดสิ ปล่อยพี่ไว้คนเดียวแบบนั้น...

เขาชิงหอมแก้มผมไปฟอดใหญ่

ทรมานนะครับ

โอ๊ย ไอ้บ้า ไอ้บ้าเอ๊ย เอาหัวใจไปเลย เอาไป๊

เขินครับ แต่ก็พอจะรู้ตัวว่าผมก็ผิดจริงๆ นั่นล่ะ ก็แหม เราก็รู้กันใช่ไหมล่ะว่าถ้ามันทำไปไม่สุดทางมันเป็นอะไรที่โคตรจะทรมานเลย เพราะแบบนั้นล่ะ ผมเลยต้องง้อเขาด้วยการค่อยๆ เขยิบตัวเองเข้าไปซุกอกกว้างของอีกฝ่ายจนถูกลูบหัวเบาๆ นั่นล่ะถึงได้วางใจว่าอีกคนไม่ได้โกรธอะไร

ขี้อ้อน

ก็ไม่อยากให้พี่โกรธ

โกรธที่ไหน เรื่องเล็กน้อยเอง

อ้อมแขนหนารวบผมเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นๆ ร่างกายของเราใกล้กันจนผมอดเงยหน้ามองอีกฝ่ายไม่ได้

นัยน์ตาสีดำคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับราวกับท้องฟ้าในคืนเดือนมืด

ในวันที่ดวงจันทร์ดับลง หมู่ดาวจะทอแสงประกายเต็มฝากฟ้า

ในวันที่ขีดจำกัดทางสังคมหายไป ดวงตาของเขาทอประกายวับวาบกว่าทุกคราที่ได้เห็น

ไม่มีอะไรจะแยกเราจากกันได้อีกแล้ว

...ไม่มีแล้ว...

จูบได้ไหม

นั่นเป็นคำขอ พี่เปรมชอบขอผมเวลาจูบ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ได้ยินที่ไรก็จั๊กจี้หัวใจทุกที

ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าไม่ต้องขอ

มือสองข้างของผมคล้องเข้าที่คอของเขา

ทำตามหัวใจของพี่เถอะครับ

เพียงเท่านั้น ริมฝีปากของเราก็แตะกัน

เขารุกไล่ ผมโอนอ่อนตาม ปลายลิ้นของเราเกี่ยวกระหวัดกันไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า รู้ตัวอีกทีตัวของผมก็ถูกดันลงนอนราบกับพื้นกระเบื้องเย็น

เพราะพื้นมันเย็น ผมเลยโผเข้ากอดคนด้านบนแน่น

ไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาพามล่องลอยไปยังห้วงฝันที่ทุกอย่างพร่าเบลอไปหมด สิ่งที่รับรู้ได้มีเพียงเสียงหอบกระเส่าที่ข้างหูและร่างกายที่สั่นคลอนไปตามการชักนำของอีกฝ่าย

รักนะครับ

'พี่รักน้องเสมอ ปักษาสวรรค์ของพี่'

ประโยคสองประโยคนั้นดังขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

หนึ่งมาจากอดีต อีกหนึ่งมาจากปัจจุบัน

รักที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานขนาดนี้...ช่างเป็นความรู้สึกที่มีค่าเหลือเกิน

รักเหมือนกันครับ

...รัก...รักเหลือเกิน...

...ขอแค่มีเขาอยู่ข้างๆ แบบนี้ตลอดไป ผมก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว...






***************************************************************************************************



ก็เป็นตอนพิเศษสั้นๆ เนอะ อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ต้นเลย 


ตอนนี้ก็ปิดจ๊อบแว่วเสียงการเวกอย่างเป็นทางการแล้วค่าาา เย่! ขอบคุณมากๆ ที่ตามอ่านกันมาตลอด ขอบคุณนักอ่านทุกคนเลยนะคะ ฝากติดตามผลงานกันไปยาวๆ เลยน้าา ^^

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1113 Hello it’s meee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 23:48
    เป็นเรื่องที่ภาษาสวยมากๆ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #1,113
    0
  2. #1053 MS.ALIEN (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:08
    เขินนนนนนนนน คุณเปรมหรือพี่เปรมก็ร้ายนัก ฮ่าาา
    #1,053
    0
  3. #985 pukiest (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:07
    อยากอ่านอีกจังเลยค่ะ >_<
    #985
    0
  4. #961 Cchinkky (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 02:29
    เขินไปหมดแล้วค่ะ คนอะไรจะชาติไหนๆก็มีเสน่ห์เหลือล้น ฮือออออ
    #961
    0
  5. #960 Rainyseasonnn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 21:42

    ชอบบบ ชอบตอนน้องอ้อนจังเลยค่ะ

    #960
    0
  6. #948 PloypailinB. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 06:08
    ฮื่ออออออออออออ เขินนนนนนนนนนนนน
    #948
    0
  7. #927 Plai Leslie Plai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:53

    เขินว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    #927
    0
  8. #861 Mune (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 05:25
    คุณเปรมหื่นจากชาติที่แล้วยังไง ชาตินี้ก็เป็นแบบนั้นเหมือนเดิม 555555555 ถ้าใช้มุกหาสมุนไพรคนอ่านคงได้ขำหงายท้อง 555555555555 หวานหยดย้อยใส่น้องขนาดนั้นเนี่ย เกรงว่าจะเป็นเบาหวานเอา 55555 คุณน้องคิดดีแล้วค่ะ เราต้องเล่นตัวบ้าง -....-
    #861
    0
  9. #833 lookgedw (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 11:37
    เขินไปหมดแล้ว แงงงงง ไม่ไหว หวานมากกกกกก ;—;
    #833
    0
  10. #831 onionringo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:01
    แฮแปี้เอนดิ้งมากเวอ บรรยายดีมาก มันถึงความรู้สึดของตัวละคนจริงๆเลยค่ะ ขอชื่นชมไรท์ สุอยอดมาก คือรู้เลยว่า มันรักกันมาก มากจนบรรยยายไม่ดั้ยยย
    #831
    0
  11. #816 maielf13 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 03:52
    หวานหยดมดขึ้นไปหมดแล้ววววววว
    #816
    0
  12. #786 KiNJu8010 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 20:53
    จบจริงๆ เเล้วเหรอ งื้อ!!!! ไม่อยากให้จบเลย เเต่ตอนนี้เเบบ อมก. เลือดหมดตัว ดาเมจรุนเเรงเหลือเกินนนน
    #786
    0
  13. #770 dhpnwc43 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 22:05
    อ่านรวดเดียวจบเลย ทำไมเรื่องนี้มันดีขนาดนี้ ฮืออออออออ หายากมากจริงๆนิยายที่ภาษาเพราะขนาดนี้ ภาษาเพราะมากจริงๆค่ะ ขอยกเรื่องนี้เป็นหนึ่งในดวงใจเลย อารมณ์ความรุ้สึก ทั้งโหยหา ทั้งคิดถึง ทุกอย่างมันดีมากกกกกก สัญญาเลยค่ะ ออกเป็นเล่มจะซื้อมาขึ้นหิ้งเลย

    ปมต่างๆในเรื่องมันไม่ธรรมดาเลย รู้สึกสงสารน้องกร ชีวิตนางเศร้าเหลือเกิน เป็นเด็กดี ต้องทำงานเลี้ยงพ่อแม่ รับปัญหาพี่น้องต่างๆนาๆ แต่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เราแบบ ฮรือออ แต่ก็ฉุกคิดได้สุดท้ายก็เรื่องในอดีตอยู่ดี เรื่องนี้สอนหลายอย่างจริงๆ

    ขอบคุณจริงๆนะคะ ที่แต่งเรื่องนี้มาให้ได้อ่านกัน เชื่อว่ามันต้องใช้ความพยายามและความเหนื่อยหนักมากแน่ๆ นิยานเรื่องนี้มีความโดดเด่นหลายอย่างมากจริงๆ หวังว่าจะได้ติดตามงานต่อๆไปนะคะ
    #770
    0
  14. #767 Ginaii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 17:13
    พึ่งได้มาอ่านน มันดีมากกก เราร้องไห้เลย แต่งดีมากจริงๆ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #767
    0
  15. #763 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 01:56
    ฮือออออ รักนะมีความสุขจังเค้าได้อยู่ด้วยกันจริงๆซะที
    #763
    0
  16. #739 nrista1999 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 03:07
    ชอบนิยายมากเลยค่ะ ดีใจมากๆที่ได้อ่านเรื่องนี้ =)
    #739
    0
  17. #732 _B6102 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 19:03
    นี่เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่เราอ่านพีเรียดไทย ชอบมากจริงๆ ตามหาอะไรแบบนี้มานานมากๆแล้ว ดีใจจังที่ได้เจอ ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา T___T /มีเล่มเมื่อไหร่จะอุดหนุนแน่นอนค่ะ! ♡
    #732
    0
  18. #731 ladyinvisible (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 17:11
    โฮ ทีมคุณเปรมตั้งแต่แรกจนจบ คุณเปรมของเราเจ็บปวดมาตลอดสินะคะ ฮืออออออ โอ๋นะคะ ตอนนี้มีความสุขสักที สารภาพว่าอ่านอีก/ม่ได้แล้วค่ะ มันหน่วงเกิน เรารับอะไรแบบนี้ไม่ค่อยได้ แต่ก็สู้มาจนจบ เป็นนิยายที่ดีมากๆค่ะ ขอบคุณมาก
    #731
    0
  19. #711 sujuhyuk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:16
    ไม่รู้ว่าเราพลาดเรื่องนี้ไปได้ยังไง เราชอบเรื่องนี้มากๆเลยนะคนเขียนแต่งดีมากๆเราอินสุดๆเลยล่ะ ขอบคุณคนเขียนนะคะที่เขียนนิยายดีๆให้เราได้อ่าน เลิฟมากมายโดยเฉพาะน้องมอสสสสส
    #711
    0
  20. #704 love bb lava (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:49
    เป็นนิยายที่ความรู้สึกระเอียดอ่อนมาก ทำให้รู้ถึงความรักที่จะรักตลอดไป ไม่ว่านานแค่ไหน มันดูเป็นความรักที่ไม่ต้องมีเหตุผลอะไร แค่เรารักก็พอ มอศน่ารัก อ่านไปก็รู้สึกเอ็นดู คุณเปรมดูเป็นผู้ชายที่มีภาระมากมาย น่าสงสาร แต่ความรักที่ทั้งสองมีให้กัน มันเป็นสิ่งที่สวยงามจริงๆ เป็นนิยายอีกเรืีองที่เราชอบมากจริงๆค่ะ
    #704
    0
  21. #696 skullployz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 16:03
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #696
    0
  22. #690 kaikaizt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:25
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้ ;/////; ถ้าตีพิมพ์ก็จะอุดหนุนแน่นอนค่ะ คุณเขียนดีจริงๆ เรายังหยุดลูปยามเย็นไม่ได้เลยตั้งแต่อ่านจบ
    #690
    0
  23. #687 pposh74 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 07:21
    ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ 💕
    #687
    0
  24. #686 Ga-Gi-ii-nn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 19:49
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่า
    #686
    0
  25. #682 BJCB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 23:00
    สนุกมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายที่สนุกๆ แบบนี้
    #682
    0