แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 3 : บุปผชาติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    12 พ.ย. 60














หลังจากเกิดเรื่องเมื่อเช้า ระดับความมีสติของผมต่อจากนั้นก็อยู่ในสถานะต่ำไปจนถึงต่ำมาก

ดังเช่นในตอนนี้...

ก็อย่างที่เรารู้กันดีว่าการเปลี่ยนแปลงการปกครองในสมัยรัชกาลที่เจ็ดเกิดขึ้นเนื่องจากการปฏิวัติของคณะราษฎร แล้วพวกคุณเคยสงสัยไหมว่าเพราะอะไรที่ทำให้พวกเขาคิดปฏิวัติ ทั้งๆ ที่ถ้าพลาดขึ้นจะไปจบอีหรอบเดิมเหมือนกับคราวกบฏน้ำลายในสมัยรัชกาลที่หก แรงจูงใจแบบไหนกันที่ผลักดันให้เกิดการปฏิวัติขึ้น มีใครอยากเสนออะไรไหม อะ คุณพชร เชิญๆ

เสียงบรรยายของอาจารย์ชายวัยกลางคนผ่านเข้าหูซ้ายแล้วทะลุหูขวาของผมไปอย่างง่ายดาย แม้จะพอจับใจความได้บ้าง แต่สมองก็ไม่พร้อมจะคิดเรื่องอื่นนอกจากเหตุที่ว่า ทำไมต้องเป็นดอกการเวก หลังจากแยกกับทีน ผมก็เฝ้าครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร แต่ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ไอ้ครั้นจะว่าผมไปอธิษฐานอะไรไว้ เท่าที่จำได้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับดอกการเวกแม้แต่น้อย

หรือจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรอย่างที่ลุงว่าไว้จริงๆ นะ

คุณพิทยุตม์

เสียงเรียกชื่ออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ผมหลุดจากภวังค์แทบทันที

คะ...ครับ

คุณคิดว่ายังไงบ้าง เห็นด้วยกับที่คุณพชรพูดหรือไม่

โอ้โห นี่สิความพินาศของจริง บรรลัยเสียยิ่งกว่าผี ฟังหรือก็ไม่ได้ฟัง ที่เพื่อนพูดไปผมก็ไม่ได้ฟังสักคำ

ผมส่งยิ้มแหยะๆ ให้อาจารย์ พอๆ กับที่อีกฝ่ายส่งสายตาตำหนิมาให้ผม

เอาว่ะ ยังไงก็ต้องรอด

ในความคิดของผม ผมคิดว่าคนที่ไปศึกษาต่างบ้านต่างเมือง อยู่กินที่นั่นเป็นเวลาหลายปี แน่นอนว่าต้องได้รับอิทธิพลทางความคิดและวัฒนธรรมจากประเทศนั้นๆ มาเป็นธรรมดา อย่างไรเสียแนวคิดเกี่ยวกับประชาธิปไตยก็ถูกพัฒนาขึ้นในยุโรป โดยเฉพาะในคราวปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งนับว่าเป็นยุคประชาธิปไตยเสรีนิยมเกิดการพัฒนาขึ้นอย่างมาก กลุ่มคนที่ก่อตั้งคณะราษฎรในตอนนั้นก็ล้วนเป็นคนที่ศึกษาอยู่ในยุโรปทั้งสิ้น ถ้าจะได้รับอิทธิพลทางความคิดนี้มาจนก่อให้เกิดแรงจูงใจในการปฏิวัติก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งการเมืองของไทยในสมัยนั้นก็ไม่ดีนัก ทั้งความล่าช้าในการบริการงาน การแยกชนชั้นระหว่างผู้คน คงไม่แปลกถ้ามีใครสักคนอยากจะเปลี่ยนแปลงระบอบขึ้นมาน่ะครับ

อาจารย์พยักหน้าช้าๆ แล้วระบายยิ้มบาง

ตอบคำถามไม่ครบนะ แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าไม่แย่สำหรับคนที่เหม่อตั้งแต่ต้นคาบ

พอพูดจบเขาก็หมุนตัวไปกดสไลด์แล้วเริ่มบรรยายต่อ นั่นเป็นสัญญาณให้ผมรู้ว่า ผมรอดแล้ว

ท่าทางถอนหายใจอย่างโล่งอกทำให้ ไม้เพื่อนสนิทของผมต้องขยับเข้ามากระซิบถาม

มึงเป็นไรอะ

ถึงผมจะสนิทกับมันมากแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับว่าคนๆ นี้ต่างกับรูมเมทของผมราวฟ้ากับนรก ถ้าจะให้บรรยายก็คงเป็นคนที่หยาบจากภายในสู่ภายนอกอย่างแท้จริง ชอบพูดจาโผงผางด้วยภาษาพ่อขุน แต่เอาเข้าจริงเขาก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร เพียงแต่ติดหยาบคายไปหน่อยเท่านั้น

เปล่า

เจ้าตัวเบ้ปากใส่ผม

เปล่าพ่อเปล่าแม่มึงสิ กูเห็นมึงเหม่อตั้งแต่ต้นคาบ บุญหัวที่อาจารย์เพิ่งเริ่มสอนเนื้อหาเลยไม่ลึก หาเรื่องตายจริงๆ

สิ่งที่เหมือนกันกับทีนก็คงเห็นเป็นเรื่องขี้บ่นนี่ล่ะมั้ง

เออๆ มึงก็หันไปตั้งใจเรียนสิ ยุ่งจังกับเรื่องกูเนี้ย

แหม ยุ่งไม่ได้เลย ความลับเยอะเหลือเกินกับเพื่อนกับฝูงน่ะ

มันว่าด้วยท่าทางประชดประชันแล้วกลอกตาใส่ผม

เออ กลอกตาไปเลย กลอกจนกว่าตามึงจะค้างอยู่ข้างบนนั่นล่ะ

ไอ้เหี้ย

พอๆ เลิกเสือกเรื่องกูได้แล้ว เรียนๆ

ผมพูดตัดบทให้มันเลิกสนใจเรื่องของผมสักที เจ้าตัวดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ต้องยอมเงียบปากเมื่อเพื่อนที่นั่งแถวหน้าหันมาถลึงตาใส่ด้วยความรำคาญ

ผมอมยิ้มน้อยๆ

ใช่ว่าจะไม่รู้ว่ามันเองก็เป็นห่วงผม ถึงจะขี้บ่นไปนิด ปากเสียไปหน่อย แต่ที่พูดที่บ่นก็เพราะหวังดีทั้งนั้น

ผมกับมันก็อยู่ด้วยกันมาสองปีเต็ม ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ แถมตัวติดกันราวกับปาท่องโก๋ มีเหรอที่อีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไง เมื่อก่อนพวกเราก็เป็นรูมเมทกัน จนกระทั่งแม่มันย้ายมาอยู่กรุงเทพ เจ้าตัวถึงได้ย้ายออกจากหอกลับไปอยู่บ้านกับแม่ ผมเลยต้องไปแจ้งเรื่องกับสำนักงานหอแล้วได้ทีนมาเป็นรูมเมทแทนเมื่อต้นเทอมที่ผ่านมา

ถ้าจะให้พูด ความหยาบคายในตัวผมก็มาจากมันนี่ล่ะ พอมาอยู่กับทีนเลยพอจะเรียกความสุภาพเรียบร้อยในตัวคืนมาได้บ้าง

หลังจากเลิกเรียนเจ้าตัวก็รีบกระโดดเข้ามาคว้าคอผม

กูรู้นะ มึงมีเรื่องปิดบังกูอยู่ใช่ไหม

ผมทำสีหน้าระอา

ให้กูมีเรื่องส่วนตัวบ้างได้ไหม

ไม่ได้ กูเป็นเพื่อนมึง เรื่องของมึงก็เหมือนเรื่องของกู

ผมยิ้มแล้วตบบ่ามันเบาๆ

ขอบใจ

ไม้หยุดมองหน้าผมอยู่อึดใจก่อนจะตอบกลับ

มีอะไรบอกกูได้นะเว้ย ถึงกูจะช่วยไม่ได้ แต่กูก็ไม่ทิ้งมึงหรอก

เออ รู้แล้ว ถ้ากูมีปัญหาหนักอกจนทนไม่ไหว กูจะบอกมึงคนแรกเลยดีไหม

พอผมพูดจบ อีกฝ่ายก็ยิ้มกว้างก่อนจะคว้าคอผมเดินไปโรงอาหารอย่างอารมณ์ดี

ผีเข้าผีออกชะมัด

แต่เอาเถอะ เพื่อนแท้แบบนี้มันจะหาได้สักกี่คน สู้รักษาไว้ หนักนิดเบาหน่อยก็ต้องยอมๆ กันไป ยังไงเสียมันก็ไม่มีความสัมพันธ์ไหนที่ไม่ต้องอาศัยความอดทนหรอก

ผมอมยิ้มบางๆ แล้วยอมเฮฮาไปกับอีกคนในที่สุด

ไม้เป็นคนเพื่อนเยอะ แม้อารมณ์จะผีเข้าผีออกไปหน่อย แต่ก็เป็นคนใจกว้าง รักใครชอบใครก็เทใจให้หมดจนโดนผู้หญิงปอกลอกมานักต่อนัก คิดๆ ไปแล้วก็สงสารมันไม่น้อย แต่ก็อย่างที่มีคนว่าไว้ ใจไม่ได้แลกใจเสมอไป เราจริงใจต่อเขาก็ใช่ว่าเขาจะจริงใจต่อเราเสียทุกคน

แต่พี่มีความรักให้น้องโดยบริสุทธิ์ใจเสมอมา

ผมหันขวับไปมองรอบตัวอย่างตระหนก

เสียงนั้นอีกแล้ว

มันเป็นเสียงกระซิบที่อ่อนหวานเจือความอ่อนโยนนุ่มลึก แต่ใครจะทำใจไม่กลัวเสียงที่ได้ยินโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ได้กัน ต่อให้ไพเราะแค่ไหนก็ทำใจชอบไม่ลง

มึง...โอเคไหม

สีหน้าของผมคงแสดงความตระหนกออกไปชัดเสียจนคนที่นั่งตรงข้ามต้องเอ่ยปากถาม

กูว่ากูได้ยินคนพูดอะไรแปลกๆ

มันขมวดคิ้ว

พูดอะไรวะ

ก็พูดอะไรแบบเลี่ยนๆ หวานๆ น่ะ

มึงเพ้อปะ คนตั้งเยอะตั้งแยะ ถ้าจะมีใครจีบกันในโรงอาหารมันก็ไม่แปลกมะ

ผมตั้งท่าจะเถียงแต่ก็เลือกที่จะเงียบลงแล้วคิดตาม

โรงอาหารตอนนี้มีคนตั้งเยอะตั้งแยะ ไม่มีทางที่เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบนั้นจะส่งมาถึงหูผมโดยไม่เห็นตัวคนพูดได้แน่ๆ

ผมกังวล แต่ไม่อยากให้ใครมากังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องของผม

เออ สงสัยกูคงหูฝาดมั้ง

ไม้พยักหน้าอย่างไม่ติดใจแล้วก้มลงจัดการอาหารเที่ยงของตนต่อ

ผมพยายามสงบใจและทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในหัวใจจะมีแต่ความตระหนกและหวาดกลัว

ใครจะไม่กลัวเสียงที่ตัวเองได้ยินคนเดียวเล่า

ขอร้องล่ะคุณผี อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย สัญญาว่าจะทำบุญให้

เขาว่ากันว่าหากได้ทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขัน เกิดชาติภพหน้าจะได้มาพบพานกันอีกครา น้องมาตักบาตรกับพี่แบบนี้ เห็นทีว่าต้องเป็นคู่กันไปทุกภพชาติเสียแล้วกระมัง

อีกแล้ว ได้ยินอีกแล้ว

มอส มึงโอเคไหมวะ หน้าซีดเชียว

นกการเวก ว่ากันว่าเป็นปักษาสวรรค์ ใครที่ได้ยินเสียงนกการเวกเป็นอันต้องตกบ่วงมนตราหยุดฟังไปเสียทุกครา สงสัยว่าพี่เองก็จะตกบ่วงมนตรานกการเวกตนนี้เสียแล้วกระมัง

ไม่เอาแล้ว ไม่อยากได้ยินอีกแล้ว

มอสๆ มึงได้ยินกูไหม

ไม่เอา ไม่เอาแล้ว

มอส!”

เสียงตะโกนเรียกทำให้ผมหลุดจากภวังค์แล้วพบว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าของสายตาทุกคู่ในโรงอาหาร

มึงโอเคไหมเนี่ย หน้าซีดเหมือนจะเป็นลม

ผมนิ่งอึ้งไปอึดใจแล้วกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะพยักหน้ารับพลางก้มหน้าต่ำลงด้วยอายสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา

เมื่อทุกคนเห็นว่าเหตุการณ์สงบดีจึงเริ่มแยกย้ายกันไปดำเนินกิจวัตรของตัวเองต่อ ทำให้ผมหายใจคล่องคอขึ้นมาหน่อย

มอส มึงเป็นอะไรน่ะ กูว่ามึงไปหาหมอหน่อยเถอะ

ท่าทางกังวลของคนตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกผิดจนต้องรีบเบี่ยงประเด็น

กูแค่นอนน้อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก

กูว่าแล้วว่าต้องมีอะไรแน่ๆ มึงนี่นะ อย่าให้กูต้องด่า

ผมพยักหน้ารับตามน้ำ

เออๆ เดี๋ยวกูกลับไปคืนนี้จะนอนตั้งแต่สามทุ่มเลย

ผมบอกปัดพร้อมกับต้องฟังคำบ่นยาวเหยียดจากอีกคน

แต่นั่นไม่ได้สำคัญเท่ากับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผมไปหมาดๆ

เสียงนั่นคืออะไรกันแน่ สำคัญที่สุดคือมันชักจะหนักข้อขึ้นทุกวัน เห็นทีว่าผมคงต้องไปทำบุญอย่างจริงจังสักที

 







หืม มอสเนี่ยนะจะตื่นไปวัดตอนเช้า ตื่นไปเรียนให้ทันก่อนดีไหม

น้ำเสียงประหลาดใจของคนที่กอดตุ๊กตาเน่านั่งเล่นเกมอยู่บนเตียงทำให้ผมหงุดหงิดไม่น้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นทำท่าทะเล้นใส่ผมอย่างดูถูกดูแคลนก่อนจะก้มลงไปเล่นเกมตามเดิม

ก็ยอมรับว่าไม่ใช่คนชอบตื่นเช้า แต่ก็ใช่ว่าจะตื่นไม่ได้เสียหน่อย

นี่ คนจะไปทำบุญทำทานเขาไม่ให้ขัดรู้ไหม

ครับๆ แล้วจู่ๆ นึกอะไรถึงไปทำล่ะ

คราวนี้เป็นผมเองที่ต้องเงียบแล้วหลบตา

ขืนบอกไปว่าผมได้ยินเสียงประหลาดนี้คนเดียว เขาคงไม่เป็นอันอยู่หอแน่ๆ

 “ก็...เราโดนโจรจี้ใช่ไหมล่ะ ก็เลยว่าซวยจัง ก็เลยจะไปทำบุญล้างซวยน่ะ

อ๋อ เออ ไปสิ  แล้วจะไปวัดไหนล่ะ

โชคดีที่คนฟังไม่ได้จดจ่ออยู่กับคำตอบของผม เพราะมัวแต่เล่นเกมอย่างเอาจริงเอาจัง เขาเลยไม่มีท่าทีสงสัยกับความเงียบที่ผิดปกติเมื่อครู่นี้แม้แต่น้อย

ไม่รู้สิ ปกติทีนไปวัดไหนล่ะ

อืม ถ้าปกติก็ไปวัดใกล้ๆ มหาลัยนี่แหละ แต่ถ้าวัดหยุดก็ไปวัดระฆังบ้าง วัดสุทัศน์บ้าง วัดแจ้งก็ไปนะ แล้วแต่ว่ามีงานสอนพิเศษแถวไหนอะ โอ๊ย ป้อม ตีป้อมมัน บวกๆ

โอเค เจ้าตัวไม่ได้โฟกัสที่ผมแล้วล่ะ

เอาเข้าจริง ผมก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เองว่าเขาเป็นคนชอบเข้าวัดทำบุญมากถึงมากที่สุด ถ้าไม่บังเอิญเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเห็นถังสังฆทานวางอยู่บนโต๊ะก็คงไม่มีวันรู้เลยว่าจริงๆ แล้วเพื่อนร่วมห้องคนนี้เป็นคนละมุนมากแค่ไหน

ทั้งๆ ที่นิสัยแบบนี้มันช่างน่าหลงใหล แต่น่าแปลกที่ผมไม่ได้คิดกับเขาในแง่นั้นเขาสักนิด ถึงเจ้าตัวจะหล่อและหุ่นดีมากๆ ก็เถอะ

จะว่าไปผมก็ไม่ได้ชอบใครในแง่นั้นมานานโขแล้ว สงสัยจะตายด้านเสียแล้วล่ะมั้ง

บ้าจริง ดันเผลอคิดอะไรประหลาดๆ ไปได้

งั้นทีนพาเราไปแล้วกัน วัดไหนก็ได้ วันเสาร์นี้เลยได้ไหม

วันเสาร์เหรอ โอ๊ย แปปนะ ดันป้อมดิ ทำไรอยู่ได้ เก็บแครี่มันก่อนสิ

โอเค สรุปว่าวันเสาร์ผมต้องไปเก็บแครี่สินะ...

ใช่ที่ไหนล่ะโว้ย!

เมื่อเห็นว่าจิตใจของเจ้าตัวไม่ได้อยู่กับบทสนทนาเลยสักนิด ผมจึงหันกลับไปทำรายงานของตัวเองเพื่อรอให้อีกฝ่ายจบเกมเสียก่อน และไม่น่าเกินรอ ผมก็ได้ยินเสียงโอดครวญ...

โอ๊ย เล่นอะไรกันน่ะ โคตรเซ็งเลย

มันแพ้แน่นอน แต่เราจะไม่ตอกย้ำเพื่อนครับ

อ่อนจังเลย

เงียบไปเลยนะมอส

เขาตอบผมด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก พลางทำท่าจะกดเริ่มเกมใหม่

เอาแล้ว ไฟติดแล้วนั่น

เดี๋ยวๆ ตอบเราก่อนว่าวันเสาร์นี้ไปได้ไหม แล้วจะไปวัดไหน

ไปได้ๆ ไปวัดระฆังละกัน ลุงเราบวชอยู่วัดนั้นอะ พอไปวัดเสร็จเราจะได้ไปสอนพิเศษที่แถวท่าพระจันทร์เลย

หลังจากตอบผมอย่างขอไปทีเสร็จ เจ้าตัวก็ไปตั้งหน้าตั้งตากับเกมในมือต่อจนผมต้องอมยิ้มอย่างระอาใจ

เด็กติดเกมในมือถือนี่มันช่างอ่อนจริงๆ เลยน้า

แล้วผมก็หันไปเปิดคอมพิวเตอร์ก่อนจะคลิ๊กไอคอนสีน้ำเงินที่คุ้นเคย ก่อนจะกดหาชื่อแชทที่มักจะอยู่บนสุดเสมอ

มึงตีดอทไหม

ผมยังไม่ทันจะได้ละมือจากคีย์บอร์ด เสียงแชทตอบกลับก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

มึงชวนเหมือนพรุ่งนี้ไม่มีควิซเลยเนอะ

ผมนึกหน้าเจ้าตัวออกแทบจะทันที ไอ้ไม้คงกำลังทำหน้าเบ้ไปเบ้มาด่าผมรัวๆ แน่ๆ

แต่ใครสนล่ะ

บ่นมาก จะตีไม่ตี

มึงอะบ่นมาก กูเข้าแล้วเนี่ย

แหม ไอ้คนปากว่าตาขยิบ

ผมก่นด่าเพื่อนตัวดีอยู่ในใจแต่ใบหน้ากลับอมยิ้มบางๆ แล้วปรายตาไปมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้านหลังที่ไม่ได้สนใจผมแม้แต่น้อย แต่เดี๋ยวก็ต้องหันมาสนใจ

เทพมอสจะโชว์ให้ดูว่านี่ต่างหากวิถีของเกมเมอร์ตัวจริง

หนทางยังอีกยาวไกลนะน้องทีน

เออมอส

เสียงเรียกจากอีกคนทำให้ผมต้องละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ไปมอง ตัวคนพูดไม่ได้กำลังสนใจผมสักนิดแต่ก็ยังพยายามจะพูด

เราว่าจะบอกมอสตั้งแต่เย็นละ แต่ลืมอะ

ผมขมวดคิ้ว

เรื่องอะไรเหรอ

เมื่อเย็น เราไปส่งเพื่อนซ้อมดนตรีไทยที่เรือนไทยกลางน้ำด้านหลังติดกับประตูทางออกของมหาลัยน่ะ เราเจอต้นการเวกด้วยนะ กำลังออกดอกหอมสะพรั่งเชียว

ผมเบิกตาด้วยความตกใจก่อนจะพยายามระงับสติ

เราก็เพิ่งรู้ว่าตรงเรือนไทยมีต้นการเวกด้วย มอสก็ไม่บอกเราเลย

เขาพูดพลางทำหน้างอนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากเกมในมือ ถ้าเพียงแค่เขาเงยหน้ามามองผมสักนิด เขาก็จะความกังวลผมได้อย่างชัดเจน

เราก็ไม่รู้ว่ามันมีอยู่นะ ดอกเมื่อเช้าเราก็ไม่ได้เป็นคนเอามา พี่ยามเขาคงไปเก็บมามั้ง เราเห็นมันตกอยู่หน้าป้อมยามน่ะ เลยเก็บขึ้นมา เขาคงชอบกลิ่นมันมั้ง

อ๋อ รู้รึเปล่าว่าการเวกหายากมากแล้ว เดี๋ยวนี้เป็นกระดังงาจีนไปเสียหมด ดอกไม้ไทยแท้ๆ เสียดายเนอะ

ประโยคหลังๆ เหมือนเขาบ่นกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับผม ประกอบกับเสียงแชทที่เด้งเตือนขึ้นมาทำให้ผมต้องละสายตาจากคนบนเตียงไปเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์แทน

ผมกำลังทำตัวตามปกติ ใช้ชีวิตตามปกติ...แต่หัวใจของผมไม่ปกติเลย




********************************************************************************************************



ปิงปองแสดงความยินดีให้ทุกคนที่แอดมิดชั่นได้ตามที่ต้องการด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ รับตรงหลังแอดยังมีอีกมาก เครียดนักพักอ่านนิยายกันก่อนเน้อ :D







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1139 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 07:58
    แงง น้องกลัว คนอ่านก็ด้วยย
    #1,139
    0
  2. #1123 _arsunp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 16:14
    เอ็นดูทีนอะ5555555555
    #1,123
    0
  3. #1108 แซลมอนของม้อร (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 11:52
    มอสโดนพี่เกลี้ยว คุณผีก็จริงๆเลนไม่คิดว่าน้องจะกลัวบ้างเหรอ555555
    #1,108
    0
  4. #1105 NichaGosantor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 08:25
    คุณผีปากหวานมาก
    #1,105
    0
  5. #1099 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 15:03
    ผีเกี้ยวเก่งชห55554
    #1,099
    0
  6. #1095 applepie13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 00:09
    คุณพี่จะมาเกี้ยวน้องแบบนี้ไม่ได้นะคะ น้องกลัว5555555555
    #1,095
    0
  7. #1079 Earn0624 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 20:01
    คุณผีคะ น้องกลัวแร้วววว
    #1,079
    0
  8. #1020 ความถี่สีชมพู (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:51
    คุงผีค้า เต๊าะเก่งเน้อออ พิมาแต่เสียงแต่พิเต๊าะไม่หยุดเลยน้า แง อ่านเรื่งนี้แล้วอยากปลุกต้นการเวกเลยค่ะ งือออ
    #1,020
    0
  9. #996 ice12009 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:51

    อ่านเรื่องนี้แล้วอยากปล่อยต้นการเวกเลยอ่ะ

    #996
    0
  10. #993 ptabb1010 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 12:37
    คุณปิงปองเขียนได้น่าอ่านมากเลยค่ะ รอติดตามไปเรื่อยๆๆนะคะ❤️
    #993
    0
  11. #966 pukiest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 08:14
    อยากปลูกต้นการเวกเลย
    #966
    0
  12. #909 SOUGIYA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 09:03
    น้องมอสโดนเต๊าะ555455444
    #909
    0
  13. #839 Mune (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:29
    มาแต่เสียงแต่ก็เต๊าะไม่หยุด 55555 การเวกต้นนั้นต้องมีไรแน่ๆเลย
    #839
    0
  14. #825 onionringo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 14:24
    สนุกมากกกก ชอบมากกกกกกกกกกกมากๆๆ แนวอัปลักษณ์เนี่ยยชอบบ ละมาเจิแบบนี้อีกชอบบ
    #825
    0
  15. #823 march47 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:09
    ชอบบบ เป็นคนที่ชอบอะไรไทยๆกับแนวๆนี้เลย รู้สึกละมุน ><
    #823
    0
  16. #792 maielf13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:20
    แอบหลอนเหมือนกันนะเนี่ย
    #792
    0
  17. #784 ppppjih (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:17
    อ่านตอนกลางคืนมันก็จะหลอนหน่อยๆ ฮือ
    #784
    0
  18. #692 อาณา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 08:37
    เครียดแทน
    #692
    0
  19. #667 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 16:18
    ลุ้นไปกับมอสด้วยละ ฮื่ออออ
    #667
    0
  20. #632 Chopoom94 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 18:16
    การได้ยินอะไรคนเดียวนี่..หลอนสุดละ บรื๋อออออ
    #632
    0
  21. #612 OHsamaSE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 01:19
    ไทยๆเนี่ยหลอนดีนักแหละ 55555 ดอกไม้ไทยเอย คนโบราณเอย ยิ่งถ้ามีดนตรีไทย รำไทยด้วยนี่ตายเลยนะ 555555
    #612
    0
  22. #539 thenungning (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:15
    แอบหลอนเบาๆเหมือนกันนะเนี่ย
    #539
    0
  23. #524 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:39
    เริ่มกลัวละ แต่ภาษาสวยมากเลย
    #524
    0
  24. #519 `peach (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 22:03
    น้องมอสหนูโดนเต๊าะอ่ะ 5555
    #519
    0
  25. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 13:32
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #492
    0