แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 24 : คำลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    14 ต.ค. 60


















 

หลังจากเหตุการณ์...วุ่นวาย ทำให้ชีวิตของผมยุ่งเหยิงมากขึ้นกว่าเก่า จากความเคยชินเก่าที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อออกจากบ้านไปทำงานโรงครัว กลับต้องเป็น...

แน่ใจหรือว่าจะไม่กินอะไรก่อน เป็นลมเป็นแล้งไปจะยุ่งนะ

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยความห่วงใยที่เอ่อล้น

มากเกินไปด้วยซ้ำ...

ผมฉีกยิ้มให้เขาแล้วส่ายหัวเบาๆ

ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวค่อยไปกินที่โรงครัวทีเดียว

เช่นนั้นรึ...

เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วขยับเข้ามาใกล้อีกหน่อย

เดินทางปลอดภัยนะ

ไม่พูดเปล่า ยังประทับริมฝีปากอุ่นชื้นนั้นลงบนหน้าผากของผมอย่างแผ่วเบา

อึดอัดจังเลยน้า...

ผมฉีกยิ้มให้เขาแล้วเดินจากมาไม่ได้พูดอะไร

ทั้งๆ ที่เป็นคนสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะรัก แต่พอต้องทำจริงๆ กลับไม่ง่ายเลย...ยาก จนผมเผลอถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ชาตินี้ผมจะรักเขาได้จริงๆ รึเปล่า

คำตอบก็คือ...ผมเองก็ไม่รู้

ยากจริงๆ ด้วยสิ

หลังจากตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตื่นตระหนกและความปวดร้าวบริเวณสะโพก ผมก็ทำได้เพียงคลี่คลายสถานการณ์เฉพาะหน้าแล้วรีบบึ่งไปโรงครัวให้เร็วที่สุด ตะวันสายโด่งป่านนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจะโดนก่นด่าไปมากแค่ไหน สำคัญที่สุดคือเมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้ว่าอาม้าจะเป็นห่วงรึเปล่า

...

ก็คงไม่หรอก

ผมเร่งฝีเท้าขึ้นอีกหน่อย ไม่นานนักรั้วบ้านคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมรีบทักทายทุกคนแล้ววิ่งปรี่ไปโรงครัวให้เร็วที่สุด แน่นอนว่าคำแรกที่ต้องได้ยินก็คือ...

ไอ้กร มาเอาป่านนี้ เอ็งไม่มาเอาชาติหน้าเลยล่ะ

โดนแล้ว กูโดนแล้ว

แน่นอนว่าสิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือ...

ขอโทษจ้ะน้าอิ่ม พอดีมันเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย

แก้ตัวสิโว้ย อย่าไปยอมให้เขาด่าเราอยู่ฝ่ายเดียว แม้มันจะเป็นความจริงก็ตาม

หญิงวัยกลางคนปรายตามองผมแล้วเบ้ปาก

แหม ปัญหาเรื่องผู้หญิงสิเอ็ง ลายพร้อยมาทั้งคอเชียวนะ

สิ้นคำพูดของน้าอิ่มทุกคนในโรงครัวก็หัวเราะครืน แต่ผมนี่สิ...

อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วโว้ย

แม่อิ่มก็อย่าไปแซ็วมันมาก เพิ่งจะแตกเนื้อหนุ่มก็แบบนี้แหละ

สิ้นคำของบ่าวอีกคน ทุกคนก็พากันหัวเราะขึ้นมาอีกระลอกจนผมไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนจึงทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ แล้วเดินเข้าไปทำงานเนียนๆ

ไม่ต้องเข้ามาแล้วโว้ย ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว จะไปไหนก็ไป ไป๊

คำขับไล่ไสส่งด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเกินกว่าจะตำหนิของน้าอิ่มทำให้ผมยิ้มรับแล้วเผ่นแน่บออกมา

แหม ขืนอยู่ต่อไม่รู้ว่าจะโดนแซ็วว่าอะไรอีกบ้าง

ยังไงก็มีงานส่วนของตอนเย็นที่ต้องไปช่วยทำอยู่แล้ว ออกมาอู้นิดๆ หน่อยๆ ก็คงไม่เป็นไร ตำแหน่งงานที่ผมทำอยู่ตอนนี้จะบอกว่ามีประโยชน์ก็ไม่ใช่ ไร้ประโยชน์ก็ไม่เชิง เพราะสมัยที่อาเจ้ยังอยู่ ตำแหน่งของเจ้คือคนทำขนมซึ่งเป็นตำแหน่งสำคัญ แต่พอผมเข้ามาแทน ตำแหน่งนั้นก็ถูกโยกย้ายไปให้บ่าวคนอื่นทำแทน ทำให้ผมไม่มีหน้าที่อะไรมากนักนอกจากงานใช้แรงงานโง่ๆ อย่างปอกเปลือกผลไม้ แบกหามข้าวของ ไม่ก็ปรุงอาหารง่ายๆ เช่น คนน้ำแกงในหม้อไปเรื่อยๆ

หน้าตาผมคงดูเหมือนคนทำอาหารไม่เป็นล่ะมั้ง...ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงด้วย

วิชาคหกรรมก็คือวิชาคหกรรมไง มันเหมือนกับการทำอาหารจริงๆ ตรงไหนกันเล่า ยิ่งเป็นอาหารไทย ขนมไทยยิ่งแล้วใหญ่ ก็แหม ตอนเรียนวิชาคหกรรม ผมเรียนทำเบเกอรี่นี่นา

อนาถแท้ๆ

พอคิดถึงตรงนี้ผมก็หลุดขำออกมาซะอย่างนั้น

ได้คิดอะไรไร้สาระเสียบ้างก็รู้สึกดีเหมือนกัน

หัวเราะอะไรหรือคะ

เสียงร้องทักที่ดังขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำให้ผมสะดุ้งโหยง เคราะห์ดีที่ยังไม่หลุดคำอุทานที่เป็นสิงสาราสัตว์ออกไป

คนที่ทักผมด้วยคำพูดแบบนี้ ไม่ต้องหันไปมองหน้ายังรู้เลยว่าใคร...

คุณชื่นมาอ่านหนังสือในสวนอีกแล้วหรือครับ

เธออมยิ้ม

ค่ะ พอดีคุณพ่อท่านเพิ่งได้หนังสือมาใหม่จึงส่งมาให้สองสามเล่ม

ผมเหลือบมองหนังสือเล่มหนาในมือเธอ มันเป็นหนังสือปกแข็งสีแดงเลือดหมู ความหนาชนิดฟาดหัวหมาแตก แถมดูแล้วไม่น่าจะใช่ภาษาไทย...

คุณชื่นอ่านภาษาอังกฤษได้ด้วยหรือครับ

เธอเอียงคอเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแปลกใจ

ทำไมคุณถึงรู้ว่านี่คือภาษาอังกฤษหรือคะ

วันนี้ขอเสนอคำว่า ขุดหลุมฝังตัวเอง

ผมยิ้มแห้ง

พอดีว่า...ผมทำงานให้กับหมอฝาหรั่งน่ะครับ เลยพอจะเห็นผ่านตามาบ้าง

เธอพยักหน้าเข้าใจ

ค่ะ ชื่นอ่านหนังสือภาษาอังกฤษบ้าง ฝรั่งเศสบ้าง คุณพ่อท่านสอนให้ค่ะ ท่านบอกว่าความรู้จะช่วยพอกพูนคุณค่าในตัวเรา

ทัศนคติดี เอาไปสิบคะแนน

ให้ตายสิ ยิ่งคุย ยิ่งรู้จักกับเธอมากขึ้นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างเรามากขึ้นเท่านั้น

เธอดีกว่าผมตั้งเท่าไหร่ เธอเหมาะสมกับเขามากแค่ไหน

ทำไมผมจะไม่รู้

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่มีสิทธิ์จะเอาความน้อยใจของตัวเองไปทำร้ายใครอยู่ดี

คุณไปทำอะไรมาหรือคะ

คำถามที่ขึ้นต้นมาดื้อๆ ทำให้ผมต้องจ้องหน้าเธอเขม็ง

หมายความว่ายังไงกันนะ

ก็...คอของคุณ มีรอยเต็มไปหมด ราวกับโดนแมลงกัดอย่างไรอย่างนั้น

โอ้โห บันเทิงไหมล่ะมึง

ผมคว้าหมับเข้าที่คอตัวเองหวังให้หลังมือช่วยปกปิดร่องรอยพวกนั้นสักนิดก็ยังดี

ใช่แล้วครับ ผมถูกแมลงกัด ตัวลิ้นนี่กัดเจ็บนักเชียว

ตามน้ำไปครับ ลอยไปเรื่อยๆ จนกว่าปลายทางจะเป็นน้ำตกแล้วตกลงไปตาย

เป็นบุญของผมอีกครั้งที่คุณชื่นเข้าใจโดยง่าย เธอเพียงพยักหน้ารับแล้วเตือนให้ไปหาหยูกยามาทา

แต่เดี๋ยวนะ...แบบนี้ก็หมายความว่าคุณชื่นไม่เคยมี...

เออ แต่ในยุคนี้ใครเขาจะไปมีอะไรกับใครก่อนแต่งกันล่ะ ได้โดนตราหน้าแย่

เมื่อหัวข้อสนทนาหมดลง ผมจึงเลิกที่จะบอกลา

คุณชื่นมาคุยกับผมตามลำพังเช่นนี้เกรงว่าจะไม่งาม เช่นนั้นผมเห็นว่าผมควรรีบไปเสียดีกว่า เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า จะเอาไปพูดไม่ดี

ริมฝีปากบางนั้นอ้าออกจากกันเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง หากถูกใครบางคนขัดขึ้นเสียก่อน

แม่ชื่นไม่ได้มาคนเดียว

พวกเราสองคนหันขวับไปมองคนมาใหม่แทบจะพร้อมกัน คุณชื่นไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ต่างกับผมที่พอได้เห็นหน้าชัดๆ แล้วก็อดค่อนแขวะไม่ได้

เฮอะ จะแต่งแล้วนิ ตามมาเฝ้า มาประคบประหงมกันแจเลยนะ

...

แขวะเอง เจ็บเอง ท่าจะบ้าแล้วมอสเอ๊ย

เขาเดินมายืนข้างๆ คุณชื่นแล้วเอามือไพล่หลัง

อ๋อ คุณชื่นมากับคุณเปรมนี่เอง เช่นนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

จะรีบไปไหนล่ะ

เสียงที่ดังขัดขึ้นนั้นทั้งทุ้ม ทั้งต่ำ แถมบรรยากาศก็ต่างจากปกติ

มันฟังดู...โกรธเกรี้ยวพิกล

สายตาของเขาจับจ้องที่ใบหน้าของผมก่อนจะผละไปมองบริเวณคอแค่แว่บเดียวแล้วกลับมาสบตาผมใหม่

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

ดี รู้สึกเสียบ้างก็ดี

พอดีต้องไปช่วยงานในโรงครัวน่ะครับ

นัยน์ตาดำขลับนั้นนิ่งสงบกว่าทุกที

ดี หึงเสียบ้างก็ดี

ให้ตายสิ...ผมนี่มันร้ายกาจเป็นบ้า

งานในครัวเอาไว้ก่อนเถิด...

เขามองหน้าผมแล้วกระตุกยิ้มเย็น

ไปช่วยเรากับแม่ชื่นเก็บดอกไม้ในสวนหน่อยแล้วกัน

ใจร้าย เขาใจร้ายกับผมขนาดนี้ได้ยังไงกัน

เก็บดอกไม้หรือคะ?

ใบหน้าน่ารักหันไปถามคนข้างกาย

ผมคาดหวัง...หวังให้เขาพูดคำว่า พี่ล้อเจ้าเล่นน่ะแม่ชื่นไม่ก็บอกว่าอยากไปกับคุณชื่นแค่สองคนหรืออะไรทำนองนั้นก็ได้

แล้วผมก็ผิดหวัง...

ใช่แล้วจ้ะแม่ชื่น พี่จำได้ว่าน้องชอบดอกการเวกมิใช่รึ

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่น

พี่เห็นว่าการเวกในสวนมันออกดอก เลยอยากพาน้องไปเก็บ พี่เห็นน้องเหงาเลยอยากพามาเดินเล่น

เขาทำกับผมขนาดนี้ได้ยังไง...เขาทำลงได้ยังไง

ใบหน้าคมสันนั้นหันมาหาผมแล้วฉีกยิ้มเย็น

ยืนนิ่งอยู่ทำไมเล่า ไปหยิบตะกร้ามาสิ

มือผมเย็นเฉียบ ใจนึกอยากวิ่งหนีไปเสียให้พ้นๆ

แต่ก็ทำไม่ได้...

ผมไม่ทราบว่าตะกร้าอยู่ไหนครับ

เขาส่งเสีย ฮึอย่างดูแคลน

ต้องรอให้เจ้านายบอกรึจึงจะหามาได้

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง

ผมสบตาเขานิ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำสีหน้าแบบไหนออกไป รู้แต่เพียงว่าอยากมองหน้าคนใจร้ายแล้วสลักมันลงลึกในหัวใจ

ตอกความเสียใจนี้ลงไป ย้ำความเจ็บปวดนี้ลงไป

แล้วเลิกรักเขาเสียที

ครับ รอผมสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาตะกร้ามาให้

เขาฟังผมแล้วกระตุกยิ้มเย็น ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีรอยยิ้มปลอบประโลมใดๆ

แค่ยิ้มแล้วมองด้วยแววตาแข็งกร้าวแค่นั้น...แค่นั้นจริงๆ

 







ความรู้สึกเจ็บจนชามันเป็นแบบนี้นี่เอง

ภาพตรงหน้าของผมคือชายหญิงที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกกำลังเดินเคียงข้างกันด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

ไม่หรอก ก็ไม่ได้เปี่ยมสุขเสียทีเดียว

คุณชื่นดูมีความสุข แต่ไม่สุด คุณเปรมเองก็ดูพยายามมาก...มากจนไม่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มของทั้งคู่ดูฝืดฝืนไปหมด คุณชื่นพยายามจะพยักหน้าและตอบทุกคำถามที่คุณเปรมตอบ แต่ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่นิสัยของเธอ จากการได้พูดคุยกันโดยบังเอิญอยู่หลายครั้งทำให้ผมพบว่าเธอเป็นคนช่างซักช่างถาม ฉลาดเฉลียวและมีความคิดล้ำลึก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่คนช่างตอบ หลายๆ ครั้งที่ผมถามเธอก็มักจะเงียบไปเสียเฉยๆ การต้องมาอยู่ในฐานะผู้ตอบคงทำให้เธออึดอัดไม่น้อย

คุณเปรมเองก็ไม่ต่างกัน คนๆ นั้นเป็นคนพูดเก่ง ขี้เล่นและมีฝีปากเป็นเลิศ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนหัวโบราณที่ยังเชื่อว่าลูกผู้ชายต้องนำความดีงามมาสู่ตระกูล ลูกผู้ชายต้องเป็นผู้นำในทุกสถานการณ์ เพราะแบบนั้นเขาจึงไม่เปิดโอกาสให้คุณชื่นได้แสดงความเฉลียวฉลาดของตัวเองออกมา

เพราะแบบนี้เขาเลยไม่เปิดโอกาสให้คุณชื่นถามออกมามากนัก แถมท้ายด้วยการทำหน้าที่เป็นคนนำบทสนทนาอยู่ตลอดเวลา

เขากำลังใช้เพศสภาพและความเชื่อตัวเองกดให้ผู้หญิงฉลาดอย่างคุณชื่นอยู่ใต้เงา แต่คุณชื่นก็ดูไม่ใช่คนที่มีนิสัยยอมอยู่ใต้เงาของใคร

น่าสงสาร

นั่นเป็นคำเดียวที่ผมคิดออก พวกเขาทั้งสองคนดูเผินๆ แล้วเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แต่ภายในแล้วคนสองคนนี้ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง คนหนึ่งหัวโบราณและยึดติดกับเพศสภาพของตน อีกคนหัวก้าวหน้าและพยายามไขว้คว้าหาจุดยืนของตน

พวกเขาจะมีความสุขในชีวิตคู่ได้ยังไงกันนะ

แม่ชื่นชอบอ่านหนังสือรึ

ผมหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินคำถามที่เหมือนตัวเองเคยถามออกไปเมื่อไม่นานมานี้

คุณชื่นมีสีหน้าสดใสขึ้นเล็กน้อย

ค่ะ คุณพ่อท่านสอนให้ชื่นเขียนอ่าน บอกว่าความรู้จักพอกพูนคุณค่าในตัวคน

เช่นนั้นรึ

เขารับคำ

แต่พี่เห็นว่าน้องเป็นหญิง การเขียนอ่านคงไม่จำเป็นขนาดนั้นกระมัง

พูดเพียงแค่นั้นแล้วเบนหน้าหนีจนคุณชื่นหน้าเจื่อนลง

เธอคงรู้สึกแย่...แย่พอๆ กับผม

ทำไมกัน ทั้งๆ ที่เขาเคยชมผมว่าฉลาด เคยชื่นชมในความรู้ความสามารถของผม แล้วทำไมกับคุณชื่น...แค่เพราะเป็นผู้หญิงเหรอ

เขาดูถูกคุณชื่นเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิงเหรอ

ให้ตายสิ ผมรักคนน่ารังเกียจแบบนี้ไปได้ยังไงกัน

แต่ผมไม่คิดเช่นนั้นนะครับคุณเปรม

เพราะความคิดน้อยที่ว่าผมควรทำอะไรสักอย่างทำให้คนทั้งสองหันมามองผมเป็นตาเดียว

คุณชื่นมีสีหน้าฉงน ส่วนคุณเปรมมีสีหน้าไม่พอใจ

ใครสนมันล่ะ

การที่คุณชื่นมีความรู้ก็หมายความว่าคุณชื่นจะช่วยเหลือคุณเปรมได้ในอนาคต การมีภรรยาผู้เปี่ยมปัญญาย่อมดีกว่ามีภรรยาที่โง่เขลามิใช่หรือครับ

เขาขมวดคิ้วยุ่งกว่าเก่า ในขณะที่บนใบหน้าน่ารักของคุณชื่นนั้นปรากฏรอยยิ้มบาง

เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าจริงๆ ด้วย

ผมกำลังจะอารมณ์ดีอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดที่ว่า...

มิมีใครสั่งใครสอนรึว่าอย่าสอดเรื่องเจ้านาย

เอ้า ไอ้เหี้ยนี่ มึงเป็นเหี้ยอะไร ตัวๆ กับกูไหม อย่าคิดว่ารักกันชอบกันจะต่อยกันไม่ได้นะเฮ้ย อ๋อ ลืมไป...

เขาไม่ได้รักผมแล้วนี่นา

คนรักกันเขาไม่ทำร้ายกันแบบนี้หรอก คนรักกัน...เขาไม่ทำในสิ่งที่คนที่เขารักไม่ชอบหรอก

ผมกัดฟันทนคำแขวะแล้วฉีกยิ้มกว้างให้เขา

สอนครับ คุณหมอที่ผมไปทำงานด้วยสอนมาดีทีเดียว แต่ติดที่ว่าผมเป็นคนไม่ดีเอง ขออภัยคุณเปรมด้วยนะครับ

ผมจงใจพูดเหน็บแหนมให้เขารู้สึกรู้สาเสียบ้างว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีสิทธิ์ทำคนอื่นเสียใจ

และก็ได้ผลดีทีเดียว...

อ๋อ เช่นนั้นเองรึ

เขาตอบรับแค่นั้น แต่ผมแอบเห็นตาเขากระตุกพร้อมกับแววตามาดร้ายที่ส่งมาให้

โกรธอะไรล่ะพ่อคุณ มีสิทธิ์โกรธด้วยเหรอเราน่ะ

เขามองผมด้วยแววตาเยียบเย็นแล้วหันไปมองคุณชื่นด้วยสีหน้าอ่อนโยน

แม่ชื่นกลับไปรอพี่ที่เรือนก่อนนะ ประเดี๋ยวพี่จะใช้เจ้ากรไปทำงานที่เรือนเก็บสมุนไพรหน่อย

ใบหน้าอ่อนหวานนั้นกดลงเล็กน้อยแล้วเดินจากไปพร้อมกับหนังสือในอ้อมแขน ไม่แม้แต่จะชายตามองตะกร้าดอกไม้ในมือผมแม้แต่น้อย

มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเธอไม่ได้พอใจกับการเดินเล่นครั้งนี้เลย

น่าสงสารจริงๆ

มองตามตาละห้อยเชียวนะ อยากได้รึ

ผมหันขวับมามองคนถาม

คุณพูดคำพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงกันคุณเปรม

ผมมองเขาอย่างดูแคลน

น่าสมเพชเกินไปแล้ว

สิ้นคำพูดของผมร่างสูงใหญ่นั้นก็พุ่งเข้ามาราวกับสัตว์ร้าย ตรึงผมไว้กับต้นไม้ใหญ่ กดแน่นจนแผ่นหลังของผมแนบสนิทไปกับเปลือกไม้แข็งจนรู้สึกเจ็บแสบ

คุณเปรม ผมเจ็บ!”

เจ็บสิดี จะได้รู้เสียบ้างว่าคนอื่นเขารู้สึกอย่างไร

ถ้าเป็นการ์ตูน ภาพของผมตอนนี้คงเป็นตัวละครที่หน้าแดงก่ำและกำลังมาควันพุ่งออกจากหู

ใช่ ผมโกรธเบอร์นั้นแหละ

เป็นบ้าเหรอเปรม

ความสุภาพมักแปรผกผันกับความโกรธ

ผมไม่ยักจะจำได้ว่าคุณเคยเจ็บปวดกับเขาด้วย

เขาบีบแขนผมแน่นขึ้นอีก แน่นเสียจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลก แต่ยังแน่นไม่พอที่จะทำให้ผมร้องขอให้ปล่อย

เอาให้ข้อมือหักกันไปข้างนึงนี่แหละดี

ไม่เคยเจ็บปวดหรือ...

เขาเหลือบมองคอของผมแล้วเบนกลับมาสบตาตามเดิม

ต้องทนเห็นคนที่ตนพึงใจนอกกาย คงไม่เจ็บปวดเลยกระมัง

ใจผมกระตุกวาบกับคำพูดนั้น

คนที่ตนพึงใจฟังกี่ทีก็อดใจเต้นไม่ได้เลยสิให้ตาย

แต่ผมไม่ได้นอกกายเขาสักนิด จะนอกกายได้อย่างไร ในเมื่อพวกเรา...ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย

ผมนอกกายคุณตอนไหนหรือครับ

เช่นนั้นรอยนี้มันคืออะไร

ผมแค่นหัวเราะ

จะรอยอะไร เกิดจากใครมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณไม่ใช่เหรอครับ

ผมหมายความตามที่พูด

เขาไม่เกี่ยว เราไม่เกี่ยวกัน แต่เหมือนเจ้าตัวจะยังไม่เข้าใจ

กร อย่าท้าทายพี่

แรงบีบที่ข้อมือผมแรงมากขึ้นอีก...แรงจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกในไม่ช้า

แต่ผมเป็นพวกยิ่งห้ามยิ่งพยศเสียด้วยสิ

ผมไม่ได้ท้าทายคุณเลยคุณเปรม ผมแค่พูดความจริง

ไม่ว่าเปล่า ยังยกยิ้มท้าทายออกไปด้วย คงเพราะแบบนั้นอีกฝ่ายเลยเลือดขึ้นหน้ามากกว่าเดิม

ได้...

เขาสบตาผมนิ่ง ในแววตาดำขลับนั้นลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ

เช่นนั้นพี่จะลบรอยทั้งหมดเอง

ทันทีที่พูดจบเขาก็ทำท่าเหมือนจะซุกหน้าลงมาทำอย่างที่ปากว่าจริงๆ แต่ผมเองก็ยังเป็นคนธรรมดาที่มีสติรู้ผิดชอบชั่วดีว่านี่มัน...

กลางแจ้งเว้ย!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้จรดริมฝีปากลงบนผิว เข่าของผมก็พลันแทรกเข้าตรงกล่องดวงใจเขาเต็มแรงจนเจ้าตัวทรุดลงไปกองกับพื้น

ผมมองสภาพอเนจอนาถนั้นแล้วแค่นยิ้ม

คุณบังคับผมเองนะครับคุณเปรม

ใบหน้าหล่อเหลาช้อนตามองผม

ใจร้าย

ไม่เท่าคุณหรอกครับ

เขาแสยะยิ้ม

อย่างน้อยพี่ก็ไม่เคยไปมีอะไรกับคนอื่น

แต่กำลังจะมี

เขาอ้าปากจะเถียง แต่ผมสวนขึ้นเสียก่อน

หรือคุณไม่คิดจะมีลูกหรือครับ

สิ้นคำพูดของผมเขาก็ยอมหุบปากลงแต่โดยดี

เห็นไหมล่ะ เขาเองก็คิดจะนอกกายผมเหมือนกัน เพียงแต่เขามีเหตุผลที่ชอบธรรมกว่าที่จะเอามาอ้างก็เท่านั้น

เรื่องของเราให้มันจบเถอะครับ

ผมก้มหน้าลงสบตาเขา

มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

ไม่มีทาง!”

หรือคุณจะยอมบอกทุกคนว่าคุณไม่ชอบผู้หญิงล่ะครับ!”

ผมพยายามจะถ่ายทอดความโกรธเคืองด้วยเสียงที่เบาที่สุด อย่างไรเสียพวกเราก็อยู่ในที่โล่งแจ้ง จะมาพูดตามใจคงไม่เหมาะ ขืนมีคนมาได้ยินคงไม่ดีต่อตัวพวกเราทั้งคู่

เขานิ่งเงียบไป ผมจึงได้โอกาสพูดต่อ

ฟังนะคุณเปรม ตราบใดที่ผมยังไม่ใช่ที่หนึ่งของคุณ ตราบใดที่ความรักของเรายังเป็นเรื่องไร้สาระที่คุณเลือกจะตัดทิ้ง

ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติ

เราก็ไม่มีวันรักกันได้ราบรื่นหรอก

พวกเราสบตากันนิ่ง

ความรักที่แหวกประเพณีมันยากนะคุณเปรม ถ้าใจไม่กล้าพอก็จบเถอะ รั้งกันไว้...

ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดเหลือเกิน...เจ็บปวดเกินกว่าจะเสแสร้ง

ก็เจ็บเปล่าๆ

พวกเราทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบอยู่ครู่ใหญ่ ผมไม่ขยับตัว เขาเองก็ไม่ได้ขยับไปไหน ไม่แม้แต่จะพยุงตัวขึ้นจากพื้น จนในที่สุดเขาก็ค่อยๆ ดันตัวเองขึ้นมา

ไปอยู่หัวเมืองเถิด

ฮะ?

ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

พี่จะยกเรือนให้น้องเรือนหนึ่งที่หัวเมือง น้องจะอยู่ที่นั่นอย่างสุขสบาย เมื่อพี่คิดถึงจะไปหา

ถ้อยคำแต่ละคำที่เขาเอ่ยออกมาเหมือนมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนหัวใจของผม

ทีละนิด ทีละนิด

จนในที่สุดก็เป็นแผลเหวอะหวะ เขามองผมเป็นคนยังไงกัน แค่ได้เงิน ได้ทรัพย์สิน ก็จะยอมเป็น...เมียน้อย

ยอมที่จะทำลายชีวิตครอบครัวคนอื่นเชียวหรือ

ให้ตายสิ ผม...ผิดหวังในตัวเขาเป็นบ้า

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ผมอีกหน่อย

พี่สัญญาว่าน้องจะอยู่อย่างสุขสบาย

เขาวาดมือออกมาหวังจะดึงผมเข้าไปในอ้อมกอด แต่ผมพูดสวนขึ้นเสียก่อน

และไร้ศักดิ์ศรี

เขาชะงักแขน นัยน์ตาดำขลับปรากฏแววงุนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว

แล้วต้องได้แค่ไหนน้องจึงจะพอใจ นี่พี่ก็ยอมให้น้องที่สุดแล้ว จะเอาอะไรอี...

ผมทาบมือลงบนหน้าอกของเขา

จะเอาแค่ตรงนี้

ออกแรงกดลงไปอีกเล็กน้อย

จะเอาความจริงใจ จะเอาหัวใจ จะเอาตรงนี้

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่

แต่คงไม่มีวันได้ เพราะถ้าคุณคิดจะจริงใจกับผม คุณจะไม่พูดคำพวกนั้นออกมา

เขาระบายลมหายใจหนักๆ

แล้วจะเอาอย่างไร ในเมื่อทั้งน้องทั้งพี่ก็รู้ว่าเรื่องที่เรากำลังทำมันผิดศีลธรรมจรรยาที่ดีงาม พี่ให้เจ้าได้เท่านี้ก็ดีถมเถแล้ว

ผิดศีลธรรมจรรยาที่ดีงามเหรอ...

ถ้ารู้ว่าผิดแต่แรก แล้วคุณจะเข้ามาหาผมทำไม

เขาชะงัก

ทีตอนที่อยู่อังกฤษไม่เห็นจะสนใจศีลธรรมจรรยา พอกลับไทยมีหน้ามีตาเลยต้องหลบซ่อนหรือครับ

ใครเล่าน้องเรื่องนี้!”

จะสนใจทำไมว่าใครเล่า!”

ผมหอบหายใจหวังระงับอารมณ์

สิ่งสำคัญคือคุณ ตัวคุณนั่นล่ะคุณเปรมที่ไม่กล้าจะยอมรับอะไรสักอย่าง แต่ผมก็เข้าใจนะ คุณมีหน้ามีตาที่นี่ มีพ่อมีแม่ต้องรักษาเกียรติ มีครอบครัว มีวงศ์ตระกูลที่ต้องเชิดชู คุณเลือกทำตามประเพณีน่ะดีแล้ว เพราะคุณจะได้ทุกอย่าง ทุกอย่างเลยคุณเปรม ทุกอย่างที่อยากได้ทั้งคำชื่นชม เกียรติยศ ศักดิ์ศรี

ผมอมยิ้มบาง

คุณแค่ไม่ได้ผมเท่านั้นเอง

ผมเห็นเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ดวงตาฉายแววตกตะลึงปนเศร้าหมอง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมต้องหยุดพูด

คุณจะบอกว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้นะคุณเปรม แต่บางคราวคุณก็ต้องลองถามตัวเองว่าผมจำเป็นต้องยอมคุณขนาดนั้นจริงหรือ แค่ผมไม่โวยวาย ไม่ต่อรองเรื่องคุณชื่นก็น่าจะมากพอแล้ว

แววตาเขาสั่นระริก

คุณลองคิดดูนะคุณเปรม ถ้าวันหนึ่งคนที่คุณรักกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือคุณ รั้งคุณเอาไว้แล้วบอกให้คุณมาเป็นน้อยเขา ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องยอมเลยสักนิด ความจริงแล้วคุณสามารถด่าสาดเสียเทเสียใส่คนๆ นั้นได้ตั้งแต่เขารั้งคุณไว้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมผมจึงไม่ทำล่ะ

ผมเอามือกดลงไปบนอกเขา

เพราะผมรักคุณไง

ผมรู้สึกว่าเสียงตัวเองเริ่มสั่นมากขึ้นทุกที

ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ร่วมกี่เดือนมาแล้วคุณเปรม คุณไม่พูด ไม่อธิบาย ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง คุณหึงผม คุณหวงผม คุณทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผม แต่แค่นั้นมันไม่พอสำหรับความรัก คนจะรักกัน เขาต้องนึกถึงกันให้มากๆ ไม่ใช่สักแต่ชอบ สักแต่หวง อย่างเมื่อครู่ก็เหมือนกัน ดูก็รู้ว่าคุณหึงผมเพราะรอยที่คอนี่ แต่ดูสิ่งที่คุณทำสิ ทำให้ผมเจ็บปวด ทำเพื่อความสะใจ บางคราวผมก็สงสัยจริงๆ ว่าตกลงคุณรักผมแน่รึเปล่า

ผมยืนหอบเงียบๆ ส่วนเขาก็ไม่พูดอะไร ยิ่งเงียบ สถานการณ์ยิ่งกระอักกระอ่วนกว่าเก่า ผมเลยเลือกที่จะเดินจากมา ถ้าไม่ติดว่ามีแขนแกร่งรั้งผมเข้าไปแนบอกเสียก่อน

พี่ขอโทษ

น้ำเสียงนั้นอ่อนล้าแทบขาดใจ

แต่พี่ไม่รู้ว่าพี่ควรทำอย่างไร เวลาหวง เวลาหึง พี่ก็ไม่รู้ว่าจะระบายออกมาอย่างไรดี

เขาซุกหน้าลงที่ซอกคอของผม

พี่อาจเห็นแก่ตัวที่ไม่ยอมบอกอะไรน้องเลย แต่น้องก็รู้ใช่ไหมว่าพี่รักน้องมากแค่ไหน พี่ทนเสียน้องไปไม่ได้

ผมหลับตาลง

คนรักกันเขาต้องปรารถนาให้คนที่เขารักมีความสุข พี่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเหมือนรักสามเส้า ถ้าพี่รักผมจริง พี่ก็ควรปล่อยผมไป

พอพูดจบเขาก็ยิ่งซุกหน้ามากขึ้นไปอีก

ใจเจ้า มิมีพี่อยู่ในนั้นแล้วรึ

น้ำเสียงนั้นอ่อนระโหยโรยแรง เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่เขาพยายามจะรั้งมันเอาไว้

รั้ง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

ผมทาบฝ่ามือตัวเองลงบนหลังมือที่เกาะเกี่ยวเอวผมไว้แน่น

จบกันด้วยดีเถอะคุณเปรม

จบเถอะ

เราสองคนต่างกันเกินไป สำหรับเขาหน้าที่ เกียรติยศ ครอบครัวคือที่หนึ่ง สำหรับผมความสุขของตนสำคัญกว่าสิ่งใด อะไรที่ทำแล้วเจ็บ ผมไม่ทำ ใครที่รักแล้วต้องทน ผมก็ไม่รักเหมือนกัน

แต่ถึงจะพูดไปแบบนั้น ตัวผมเองก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่ได้ง่าย

ความรักไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างมีตรรกะและเหตุผล บทจะรัก ต่อให้เลว ต่อให้ร้าย ก็รัก บทจะไม่รัก ต่อให้ดีแสนดี อย่างไรก็ไม่รัก

ถ้าเรารักใครสักคนได้ด้วยเหตุผลก็คงดี

ถ้าผมรักหมอได้เท่าที่รักคุณเปรมก็คงดี

 







ได้ข่าวว่าเปรมกำลังจะแต่งงานรึ

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยสำเนียงแว่วหวาน อ้อมแขนที่คลอเคลียอยู่ไม่ห่างก็อบอุ่นเหลือเกิน

อบอุ่นเกินไป เจิดจ้าเกินไป

หมอ ถอยออกหน่อยเถอะครับ ไม่ร้อนบ้างหรืออย่างไร

เขาไม่ตอบ แต่กลับหัวเราะคิกคักพร้อมกับขยับวงแขนให้แน่นขึ้น

หมอ เล่นอะไรเนี่ย

แกล้งเด็กดื้อไง

ไม่ว่าเปล่ายังกอดรัดผมมากกว่าเก่าจนผมต้องประท้วงโอดโอย แต่ยิ้มร้องห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เขาทั้งหัวเราะ ทั้งซุกหน้าเข้ามามากกว่าเดิม จนผมคร้านจะห้าม

ดูๆ ไปก็เหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันอย่างไรอย่างนั้น

คู่รักเหรอ...

หมอ ถามอะไรหน่อยสิ

เขาหยุดเล่น แล้วเงี่ยหูตั้งใจฟัง

ผมรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะพูดออกไปมันแสนจะงี่เง่า แต่ผมก็แค่...อยากรู้

ถ้า...ถ้าให้หมอเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเรา หมอจะกล้าไหม

แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านเดียว แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เห็นว่าเขากำลังยิ้ม

ยิ้มจริงๆ ไม่ใช่การแค่นยิ้ม หรือยิ้มแบบขอไปที

ทำไมจะไม่กล้าล่ะ

หัวใจผมอุ่นวาบ

ทำไมประโยคนี้มันถึงไม่หลุดมาจากอีกคนกันน้า

บ้าจริงมอสเอ๊ย อย่าคิดถึงเขาสิ

แล้วถามไปทำไมล่ะฮึ จะให้พี่ไปไหว้พ่อแม่เรารึอย่างไร

ผมหัวเราะและฟาดมือเขาที่นัวเนียอยู่แถวเอวผมไม่ห่าง

ผมถามไปอย่างนั้นล่ะ ขืนไปเปิดตัวอาม้า อาป๊าผมได้เป็นลมเป็นแล้งพอดี

เขาหัวเราะร่วนรับมุกตลกของผมแล้วเอาคางแหลมๆ ของตัวเองวางเกยไว้บนไหล่ของผม

เจ็บโว้ย อยากด่าครับแต่คิดๆ แล้วก็อย่าดีกว่า วันนี้ทั้งวันผมมีแต่บทสนทนาทางลบมาเยอะแล้ว

ถ้าได้มีกรไว้ในอ้อมกอด พี่ก็ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะ จะต้องหนีไปที่ไหน จะลำบากยังไงก็ยอม

น้ำเน่า

พูดจริงนะ

พอเขาพูดจบพวกเราก็พร้อมใจกันเงียบก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาแทบจะพร้อมกัน

เหมือนคู่รักจริงๆ ด้วยสิน้า...รู้สึกผิดกับเขาจริงๆ ให้ตาย

แล้วตกลงจะตอบได้หรือยังว่าตกลงเปรมกำลังจะแต่งงานรึ

วกกลับมาจนได้สิน้า

ครับ กำลังจะแต่ง

สิ้นคำตอบพวกเราก็มองหน้ากันแล้วตกอยู่ในภวังค์ความเงียบอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะทำลายมันลง

แล้วกร...

ผมสบายดี

ไม่ต้องรอให้ถามจนจบประโยคก็พอรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร

ผมพูดกับเขาเรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ผมกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

พอจะรู้ว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร

ก็ผมสัญญาแล้วอย่างไรเล่าว่าจะรัก ผมไม่ผิดคำสัญญาหรอก

บนใบหน้าคมสันปรากฏรอยยิ้มบางเบา

กร

เขาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานชวนใจเต้น

ถ้าความรักมันเข้าใจง่ายปานนั้น ป่านนี้เราก็คงรักกันไปแล้ว

เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบลงกลางอก ความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

มันแน่นไปหมด จุกไปหมด

ถ้าคนเรารักกันได้ด้วยสมอง ป่านนี้เราคงรักกันไปแล้ว

ถูก

ถูกทุกอย่าง ถูกจนไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาแย้ง

ถูกจนผมทำได้แค่นิ่งเงียบแล้วรับฟัง เขาเองก็เงียบ มันไม่ใช่ความเงียบที่สบายใจ แต่มันเป็นความเงียบที่...อึดอัด

ผมอึดอัด พระอาทิตย์ดวงนี้เจิดจ้าเกินไป สว่างเกินไป งดงามเกินไป

ผมอึดอัด

พักนี้ เธอได้คุยกับพี่ชายบ้างไหม

เหมือนเขาเองก็รับรู้ถึงความอึดอัดนี้ได้ จึงเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเสียดื้อๆ

ซึ่งก็ดีแล้ว แต่ทำไมต้องเป็นหัวข้อนี้ล่ะ

ทำไมหรือครับ

เขามีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

เธอ รู้จักท่านเจ้าคุณเอื้อหรือเปล่า

ท่านเจ้าคุณเอื้อ...เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนสักแห่ง...

อ๋อ ในไดอารี่ของคุณเปรมนั่นไง

บ้าจริง นี่ผมชินกับชีวิตที่นี่จนเกือบลืมไปแล้วว่าตัวผมมาจากไหนและมีจุดประสงค์อะไร

เกือบได้กับทวดเพื่อนแล้วไงล่ะมึง

ผมฉีกยิ้มแห้งๆ ให้กับความคิดของตัวเอง

ก็...นิดหน่อยครับ

เขาสบตาผมนิ่ง ดูจริงจังกว่าปกติจนผมสังหรณ์ใจชอบกล

เธอรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายของเธอเป็นชู้กับภรรยารองของท่านเจ้าคุณเอื้อ

คำสบถนับล้านพรั่งพรูออกมาในสมองของผม พร้อมกับคำตอบที่ว่า...

ไม่รู้โว้ย

ทำหน้าเช่นนี้คงไม่รู้แน่

ถูก ถูกเลย เพิ่งจะรู้ทุกอย่างเมื่อกี้นี้เลย

เขาลูบหัวผมเบาๆ

อย่างไรเสียก็ไปเตือนพี่ชายเธอหน่อยก็ดี ท่านเจ้าคุณเอื้อเป็นคนกว้างขวาง ซ้ำยังเป็นคนมีอิทธิพลเพราะมีบิดาเป็นคนใหญ่โต น่ากลัวว่าเขาจะใช้กำลังเข้าหักหาญเข้าสักวัน

ช้าไปแล้วครับพี่ เฮียมันโดนซ้อมปางตายไปรอบนึงแล้ว สงสัยไม่เข็ดไม่หลาบ

เดี๋ยวนะ...หมอเขาเคยเห็นเฮียผมด้วยเหรอ

หมอรู้จักพี่ชายผมด้วยหรือครับ

ผมขมวดคิ้ว

อ้าว ก็เขาเพิ่งมาถามหาเธอที่นี่เมื่อเช้านี้เอง เธอไม่รู้รึ

อ๋อ...

จะรู้ได้อย่างไรล่ะหมอ ในเมื่อหมอยังไม่บอกผมเลย

เขาทำหน้าเหมือนคนจะพูดว่า เอ้อ จริงด้วย

เอากับมันสิ

ผมหัวเราะกับท่าทางแปลกๆ ของเขาแล้วเอื้อมมือไปบีบจมูกเขาเบาๆ

ไม่ต้องตกใจหรอกครับหมอ เรื่องเล็กน้อย

พอพูดจบผมก็พยุงตัวเองขึ้นจากพื้น

อย่างไรเสียก็ขอบคุณมากสำหรับคำเตือนนะครับ วันนี้ผมขอกลับบ้านก่อน อยากจะไปคุยกับพี่ชายสักหน่อย

เขาพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นยืนเคียงข้าง

เดินทางกลับดีๆ นะ

ฝ่ามือใหญ่นั้นลูบหัวผมแผ่วเบา

แล้วเจอกันพรุ่งนี้

ผมยิ้มแล้วพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไรก่อนจะเดินจากมา

ด้านนอกเป็นเวลาโพล้เพล้มากแล้ว อันที่จริงผมควรจะรีบจ้ำกลับบ้านเพราะการเดินทางตอนกลางคืนมันทั้งน่ากลัวและอันตราย แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีคำแก้ตัวดีๆ ไปให้อาม้าเรื่องที่เมื่อวานไม่ได้กลับบ้าน ผมเลยเลือกที่จะเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ แทน กว่าจะมาถึงบริเวณแถวบ้านที่คุ้นเคยก็ปาไปพระอาทิตย์ตกดินจนได้

ในหัวผมกำลังคิดสะระตะไปถึงเรื่องที่ว่าควรจะพูดหรือทำสีหน้าใส่อาม้ายังไง ต่อด้วยจะเริ่มถามอาเฮียด้วยคำพูดแบบไหน แต่ทุกอย่างก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงตวาดกร้าวปนเสียงร้องโหยหวนของใครบางคนในป่าละเมาะที่อยู่ไม่ไกล

ตอนทำมึงไม่คิด พอตอนนี้มึงจะมาขอชีวิต มันไม่ช้าไปหน่อยหรือวะ

อะไร เกิดอะไรขึ้น ใครจะมาฆ่ามาแกงกันแถวนี้

หนอยแหน่ะ พอเห็นนายกูใจดีปล่อยไปหน่อยแล้วได้ใจใหญ่เลยนะมึง คำว่าหลาบจำเคยอยู่ในหัวมึงบ้างไหม

ฉันขอโทษ ปล่อยฉันไปเถิดนะ

เสียงอ้อนวอนปนสะอื้นไห้นั้นแสนคุ้นเคย

ได้โปรด อย่าเป็นคนที่ผมคิดเลย...

ผมหันซ้ายหันขวาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี จะตามคนมาช่วยตอนนี้ก็น่ากลัวจะไม่ทัน แต่จะเข้าไปเลย มันก็โง่เกินไป

โอ๊ย ได้โปรด อย่าทำฉันเลย อย่าฆ่าฉันได้

คนๆ นั้นร้องโหยหวนด้วยความทรมานจนผมทนฟังไม่ได้แล้วตัดสินใจที่จะตามใครสักคนมาช่วย

แต่เหมือนจะสายเกินไป...

ชายรูปร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ยืนอยู่ตรงหน้าผม เขาพุ่งมาจากไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือไม่ได้มาดีแน่

มึงได้ยินทุกอย่างแล้วใช่ไหม

ผมแสร้งทำหน้าซื่อตาใส

พี่พูดเรื่องอะไรหรือจ้ะ

เขายกยิ้มมุมปากด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

อย่าคิดว่าข้าจำเอ็งไม่ได้นะ มึงเป็นน้องชายของมันใช่ไหม!”

เฮ้ย! มีอะไรวะ

เสียงตะโกนถามจากคนในป่ายิ่งทำให้ผมใจเสียมากขึ้นกว่าเดิม คนพวกนี้ดูมาดร้ายกว่าครั้งก่อน เหมือนไม่ได้มาเพื่อสั่งสอน แต่มาเพื่อ...

ถือว่าเป็นคราวซวยของเอ็งแล้วกันนะ

พอพูดจบเขาก็พุ่งเข้ามาปิดปากผมแล้วลากเขาไปในป่า แม้ผมจะพยายามดิ้นสู้มากแค่ไหน แต่เพราะพละกำลังที่ต่างกันเกินไปทำให้สู้ได้ยาก ผมทั้งเตะ ทังต่อย มันก็ทั้งลาก ทั้งกระชากเข้ามาจนสำเร็จ ร่างของผมถูกเหวี่ยงลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยกรวดและดินจนแขนขาถลอกปอกเปิก แต่นั่นไม่ได้น่าสนใจเท่ากับสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า

อาเฮีย

อาเฮียของผมอยู่ในสภาพปางตาย ใบหน้าบวมช้ำ เลือดไหลออกจากปากปละจมูกไม่หยุด เปลือกตาสองข้างบวมเป่งจนปิดลูกตาเกือบมิด เพราะความมืดทำให้ผมไม่เห็นอะไรมากไปกว่านั้น แต่ผมแน่ใจว่ามันต้องมีรอยฟกช้ำอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ในความมืด

โหดร้าย โหดร้ายเหลือเกิน

เอาจริงๆ เอ็งก็ไม่เกี่ยวหรอกนะไอ้หนุ่ม แต่เพราะบังเอิญมารู้มาเห็น พวกข้าก็คงปล่อยไปไม่ได้

ผมหอบหายใจถี่รัว หัวใจเต้นถี่เร็วด้วยความกลัว ปลายนิ้วมือนิ้วเท้าของผมชาไปหมด

ผมกำลังกลัว

กลัวเพราะผมรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร

ฆ่า

พวกเขากำลังจะฆ่า

ชั่วแว่บนึงที่มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

ทำไมผู้ชายคนนี้จึงขยันหาเรื่องมาให้ผมนักนะ ขยันทำให้ผมไม่มีความสุขยังไม่พอ ยังพาผมมาหาที่ตายอีก

แม้จะคิด แต่ผมก็เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ในใจอย่างนั้น ไหนๆ ก็จะตายแล้ว ผมก็ขออโหสิกรรม ขอให้ทุกอย่างระหว่างผมกับเขาจบกันแต่เพียงเท่านี้ อย่าได้เจอะอย่าได้เจอกันอีกเลย

สิ้นความคิด หัวของผมก็ถูกตีด้วยของแข็งอย่างแรงจนเบลอไปหมด หลังจากนั้นความเจ็บปวดจากทุกส่วนของร่างกายก็ถาโถมเข้ามาไม่มีหยุด

เจ็บ

เจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ

ผมเห็นหน้าพ่อ แม่ ทีน อาป้า อาม้า อาเจ้ ไอ้มั่น ไอ้ไม้ หมอ และ...คุณเปรม

ผมเห็นเขา เห็นทุกความทรงจำที่มีร่วมกันอย่างแจ่มชัด ความสุข ความเศร้า ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนถูกกรอเทปกลับมาให้ดูอีกครั้ง

คำพูดแรก

จูบครั้งแรก

เพลงยาวฉบับแรก

ช่างเป็นความทรงจำที่หวานล้ำ แม้จะเจ็บปวดแต่ก็งดงามและปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความสุขในตอนนั้นเป็นของจริง หัวใจที่เต้นถี่รัวยามพบหน้านั้นก็เป็นของจริง ทุกสัมผัส ทุกคำพูดที่มีให้กันล้วนเป็นของจริง

ทุกอย่างมันสลักลึกลงในความทรงจำ แต่แล้วก็มีภาพของอีกคนโผล่ขึ้นมา

มันเป็นภาพเหตุการณ์ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับหมอ

เจอกันครั้งแรก

หอมแก้มครั้งแรก

กอดแรก

ดวงตะวันดวงนี้สดใสเหลือเกิน ในชั่วขณะที่ชีวิตของผมมืดหม่น เขาเปรียบเสมือนคนที่คอยพยุงหัวใจที่บอบช้ำขึ้นมาจากพื้น เอามาดูแล เอามารักษา คนมากเล่ห์ที่ยิ้มเก่ง คนมากเล่ห์ที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยน เขาเจิดจ้าเกินไป อบอุ่นเกินไปจนผมอึดอัด เพราะแบบนั้นคำสัญญาจึงไม่เป็นจริงสักที

จริงสิ ผมยังไม่ได้ทำตามสัญญาเลย

แม้แต่ในยามที่ต้องลาจาก ก็ยังไม่ได้เอ่ยคำลาแม้สักคำ

ถ้าผมจะขออธิษฐาน...

อธิษฐานเหรอ

คำอธิษฐานนั้นมีพลังมากกว่าที่เราคิดนะโยม

คำพูดหนึ่งที่ได้ฟังมานานแสนนานแล้วดังผุดขึ้นมาในหัว เพราะแบบนั้นผมเลยเลิกที่จะอธิษฐาน

เลิกยึดติดกับทุกอย่าง

ผมขออโหสิกรรม

แรงอัดที่หน้าท้องทำให้ผมกระอักไอ

และให้อโหสิกรรมทุกคน

หมดแล้วบ่วงที่พันธนาการผมไว้ ไม่ว่าอะไรที่เป็นสาเหตุให้ผมมาที่นี่ ผมขอให้ทุกอย่างจบ ขอให้บ่วงทั้งหมดจบลงตรงนี้

แต่แล้วผมกลับนึกถึงคำสัญญา

แค่เพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะยอมให้ผูกมัดกันต่อไป

ชาตินี้ผมรักคุณไม่ได้ แต่ชาติหน้าผมจะรักคุณแน่ๆ

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมจำได้ว่าตัวเองพูดมันออกไป ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงพร้อมกับความรู้สึกว่าร่างกายตัวเองเบาหวิวราวกับขนนกที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศในฤดูร้อน


***********************************************************************************************************




B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1159 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 06:33
    ฮืออออ แล้วน้องกลับปัจจุบัน จะยังไงต่ออ
    #1,159
    0
  2. #1132 vvii (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 00:37
    พอกลับไปปัจจุบันแล้วเป็นหมอหรอ ฮือ เรือชุ้น555555555555555 ไม่ชอบทัศนคติคุณเปรมเลย แต่เก้ทว่าคนสมัยก่อนอะเนาะ แต่ทัศนคติของน้องมอสก็คือเด็ดดวงอยู่นะ ช่างพูดจริงๆคนเก่งของคุนแม่ จบยังไงก็ได้ใครเป็นพระเอกก็โอแต่ขอให้มอสมีความสุขแล้วไม่เก็บเรื่องเก่าๆมาคิด
    #1,132
    0
  3. #1048 MS.ALIEN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:33
    ฮือออออ น้องงงงงง นี่ว่าคำสัญญาพูดถึงคุณหมอแน่ ๆ เพราะว่าชาตินี้รักคุณเปรมแล้ว รักหมอไม่ได้
    #1,048
    0
  4. #1009 MMAIIII (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:10
    ร้องแน้ววว ทำไมคุณเปรมใจร้ายแบบนี้TT
    #1,009
    0
  5. #991 แน มาอึม โซเก ชอจาง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 15:17
    เดี๋ยวน้องก็แว้บกลับไปปัจจุบันแน่เลย ส่วนคำสัญญาสุดท้ายไม่รู้พูดถึงหมอหรือคุณเปรมกันแน่ แง
    #991
    0
  6. #981 pukiest (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 11:10
    เจ็บทุกอย่างเลย พูดไม่ออก บอกไม่ถูก
    #981
    0
  7. #944 PloypailinB. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 03:36
    โอยยยฮืออออ ไม่เอานะะะ
    #944
    0
  8. #921 SOUGIYA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 20:01
    ฮืออออ สงสารน้อง หน่วงมาก แล้วก็อยากให้ทีนเป็นคู่มอสในปัจจุบันจริง
    #921
    0
  9. #905 yunjaelife (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 15:30
    เป็นตอนที่ความรู้สึกมันท่วมท้นไปหมดเลย
    #905
    0
  10. #883 Aoy Soothi'nie (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 20:59
    น้องตายรอบสองแล้วแต่ยังไม่สมหวังสักที สงสารน้องใจจะขาดแล้ววว
    #883
    0
  11. #858 Mune (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 03:58
    กรไม่ควรจะเป็นคนที่มีเจอเรื่องแบบนี้จริงๆ ชีวิตของน้องในชาตินี้น่าสงสารเกินไป ;-; คุณเปรมเห็นแก่ตัวมากๆ ชีวิตคนเรามันจะเอาทุกอย่างที่ต้องการไม่ได้หรอก มอสพูดดีมากเลย คุณจะได้ทุกอย่างยกเว้นผม เห้อออ กรกับเปรมคงไม่มีทางสมหวังกัน ดีใจที่น้องไม่ยอม
    #858
    0
  12. #812 maielf13 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:52
    กรรรรรทำไมชาตินี้มันแย่ขนาดนี้เนี่ย ฮือออออออรักหมอนะคะ
    #812
    0
  13. #777 ไจไจ๋ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:56
    ฮือออออ โอ้ยลุ้นขอหมอน่ะะ
    #777
    0
  14. #760 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 02:20
    กร ฮืออออออ ชีวิตชาตินี้ทำไมเฮงซ วยขนาดนี้นะกร
    #760
    0
  15. #681 Pitchayapak1302 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:52
    ครอบครัวเ-้ยๆ คนรอบตัวเ-้ยๆ ไม่มีไรดีซักอย่าง แต่ตายแบบนี้ก็สงสารนะ
    #681
    0
  16. #672 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 17:30
    โอ้ยยยยยยยยยยย บีบใจไปหมด กรเอ้ย
    #672
    0
  17. #655 Chopoom94 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 02:42
    คำสัญญานี้ใช่ไหมที่พาให้มอสวาร์ปไปอดีตได้ เราอินจนไม่รู้จะอินยังไงละ รักก็ไม่สมหวัง พอจะรักก็ไม่สมหวังอีก
    #655
    0
  18. #609 jjaoim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 14:23
    โอ้ยไม่ไหวแล้วหัวใจ ร้องไห้โฮเลย สงสารมาก เป็นตอนที่บีบหัวใจมาก พอเห็นแบบนี้แล้วสงสารหมอที่สุด ถ้าเกิดกรตายขึ้นมาจริงๆแล้วพี่หมอของหนูจะเป็นยังไง ฮือพระเอกในใจคือพี่หมอ
    #609
    0
  19. #600 "KiHae129" (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 23:10
    โอยยย สงสาร ฮือออ น้ำตาไหล ทำไมมันพีค มันดีงามแบบนี้
    #600
    0
  20. #577 `peach (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 22:52
    น้ำตาจะไหล ฮือออออ
    #577
    0
  21. #554 pbangrum (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 13:33
    น้ำตาไหลอ่า เป็นตอนที่ถึงใจมากๆ ทั้งโกรธทั้งรัก อิคุณเปรมนี่น่าตีจริงๆ แต่เรารักหมอออออ >3<
    #554
    0
  22. #540 xxnhhzt68 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:21
    น้ามตา ฮือ
    #540
    0
  23. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 18:24
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #514
    0
  24. #483 KRISPY▽ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 04:01
    ไม่ไหวแล้ว TvT เข้าใจทุกอย่างชัดเจนเลยตอนนี้สงสารกร สงสารมอส คุณเปรมนี่น่าเกลียดมาก แต่ความคิดของคนสมัยก่อนนะ คือตัดสินใครไม่ได้หรอก แต่ก็ดีใจที่กรตัดเป็นตัดนะ รักแต่ก็ต้องถูกต้อง
    #483
    0
  25. #433 mykray (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:03
    ตอนนี้บอกความรู้สึกมอสทั้งหมดเลย แต่ฮือออ เราสับสนไปหมดแล้ว คุณเปรมคือความคิดแย่มากถึงจะโกรธก็เถอะ คำพูดแต่ละคำคือคนที่เห็นแก่ตัวมากอ่ะ
    #433
    0