แว่วเสียงการเวก [Yaoi] [จบแล้ว]

ตอนที่ 22 : พลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    24 พ.ย. 60










B
E
R
L
I
N
 














ผมกำลังเสียศูนย์

ภาพตรงหน้าผมพร่าเลือนไปหมด ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่าตัวหนังสือที่เขียนอยู่บนกระดาษแต่ละแผ่นมันแปลว่าอะไร ผมบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามือผมกระตุกไปกี่ครั้งเพื่อไม่ให้หยดน้ำจากตาเปื้อนเอกสารสำคัญตรงหน้า

ผมหยุดตัวเองไม่ได้เลย

...คำพูดพวกนั้นมันวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหยุด...

ผมจำได้ว่าเมื่อเย็นมีบ่าวหนุ่มคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโรงครัวแล้วเอ่ยปากถามพวกเราด้วยน้ำเสียงกึ่งตื่นเต้นกึ่งดีใจ

พวกเอ็งรู้เรื่องที่คุณเปรมจะแต่งงานหรือยัง

โอ๊ย เขารู้กันไปทั้งบางแล้วกระมัง

ผมจำได้ว่ามีคนหนึ่งตะโกนตอบกลับไป แต่ก็ไม่ได้หันไปใส่ใจมากนัก

ผมคงกำลังตกใจ

ไม่ใช่เยี่ยงนั้นจ้ะแม่อิ่ม ข้าหมายถึงเรื่องที่ท่านเจ้าคุณไปหาฤกษ์มาได้ว่าคุณเปรมต้องแต่งงานในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่างหากล่ะจ้ะ

หนึ่งสัปดาห์! เร็วปานนั้นเชียวรึ

ได้ข่าวว่าคุณหญิงท่านยื่นคำขาดเร่งงานแต่ง เพราะคุณชื่นท่านก็มาอยู่ที่นี่นานแล้ว เกรงจะไม่งาม

ก็จริงอย่างที่คุณหญิงท่านว่า คุณชื่นเธอก็มาอยู่ที่นี่เกือบจะเดือนหนึ่งแล้ว ร่ำเรียนวิชาการบ้านการเรือนไปหมดแล้ว ตบแต่งเสียให้เรียบร้อยจะได้ไม่เป็นขี้ปากคน

ถูก ทุกอย่างที่ทุกคนพูดออกมาล้วนเป็นเรื่องที่ถูก ทั้งเรื่องที่คุณชื่นควรแต่งงานเสียที จะได้ไม่เป็นขี้ปากคน รวมไปถึงเรื่องที่ว่าหนึ่งสัปดาห์ก็เป็นเวลาเตรียมตัวที่น้อยเกินไปก็ด้วย

ถูก ถูกทุกอย่างเลย ถ้าจะหาสักอย่างที่ผิด...

...ก็คงเป็นผมเอง...

ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นผมขอตัวออกมาแทบจะทันที อ้างว่าต้องรีบไปทำงานใช้หนี้ คงเป็นเพราะผมก็ไม่ใช่คนที่มีประโยชน์อยู่แล้ว ทุกคนเลยปล่อยผ่านไป

ปล่อยให้ผมเดินออกมาโดยง่าย

ดีแล้ว ถ้ามีใครสักคนรั้งผมไว้อีกนิดเดียว ผมคงขาดใจตายตรงนั้น ในอกมันหน่วงไปหมด เจ็บไปหมด พอรู้ตัวอีกทีก็เดินมาจนถึงโรงหมอเสียแล้ว

ผมเดินทางมาไกลขนาดนี้โดยไม่รู้ตัวได้ยังไงกันนะ

คงเพราะพระเจ้าเห็นใจผมอีกครั้ง จู่ๆ หมอก็มีเคสด่วนต้องออกไปรักษานอกสถานที่ เลยกลายเป็นว่าผมสามารถใช้โรงหมอแห่งนี้เป็นที่ซ่อนตัวได้โดยปริยาย

ซ่อนทั้งตัว ซ่อนทั้งความรู้สึก ขอให้ทุกอย่างจบลงที่นี่ ขอให้น้ำตาหยดสุดท้ายหยดลงตรงนี้ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

...ขอให้ผมมีความสุขเสียที...

ไม่เป็นไรนะเด็กดี

ก่อนที่ผมจะตั้งตัวได้ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแกร่ง

...อุ่นจัง...

ร้องออกมานะ ไม่เป็นไรแล้ว

มือใหญ่ๆ ที่ลูบหัวอยู่มันอุ่นจังเลย

ผมอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ กรนี่ไง

สิ้นคำพูดนั้น ผมก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาทับ

ผมร้องไห้ ร้องไห้เหมือนจะตาย ร้องไห้ให้กับคำที่ผมเฝ้ารอมาตลอด

อยู่ข้างๆ กรนี่ไง

แค่ประโยคนี้เท่านั้นที่ต้องการ ผมอยากได้ยินมันจากใครสักคนมาตลอด ใครก็ได้ที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเขาจะไม่ไปไหน

...ใครก็ได้ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว...

คุณเปรมเคยเป็นคนนั้น เขาเป็นคนแรกที่กอดผม จูบผม บอกว่ารักผม บอกว่าผมจะไม่เป็นไรถ้ารักเขา

แล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายผมก็เหลือตัวคนเดียว

...เหลือตัวคนเดียวอยู่ดี...

อาม้า อาป๊า อาเฮีย อาเจ้ เคยมีใครสักคนที่จะยื่นมือเข้ามาหาผมจริงๆ บ้าง สุดท้ายทุกคนก็คิดถึงแต่ตัวเอง

...สุดท้ายผมก็คิดถึงแต่ตัวเอง...

ผมรู้ว่าผมเป็นคนไม่ดี แล้วคนอื่นล่ะ คนอื่นก็ทำเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

อ้อมแขนที่โอบล้อมรอบตัวผมขยับแน่นขึ้นอีก

ความคิดในหัวผมตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด ความผิดหวังจากเรื่องของคุณเปรมจุดชนวนให้เรื่องอื่นๆ ถูกขุดขึ้นมาทั้งหมด ทั้งเรื่องอาม้าที่ไม่ยอมเข้าใจอะไรสักอย่าง เรื่องไอ้มั่นที่หายหัวไปในยามที่ผมต้องการมันที่สุด เรื่องอาเจ้ที่ผมรู้ดีว่าทุกคนมีส่วนผิด แต่เธอก็ผิดที่เลือกจะหนีปัญหา เรื่องอาเฮียที่ไม่เคยคิดจะทำเรื่องดีๆ ให้ครอบครัวเลยสักครั้ง

เรื่องที่ว่าทำไมผมต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยพวกนี้ด้วย ผมผิดอะไร ผมคือมอสไม่ใช่กรวิก ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ ผมก็แค่คนปกติ แค่คนธรรมดาที่มีดีบ้าง แย่บ้าง แล้วทำไมผมต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ด้วย

ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความไม่เข้าใจ

ความไม่เข้าใจกำลังเปลี่ยนเป็นความโกรธ

หมอ

ผมดันตัวเองออกจากแผงอกแกร่ง

ร่ำสุรากันไหม

เขาขมวดคิ้วพลางอ้าปากทำท่าจะห้าม ติดที่ผมพูดสวนขึ้นเสียก่อน

หมอไม่ดื่มผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ ประเดี๋ยวผมไปคนเดียวก็ได้

เพียงเท่านั้นเขาก็นิ่งไป

...นิ่งอยู่อึดใจ...

เช่นนั้นเดี๋ยวเราดื่มเป็นเพื่อน พอดีเพิ่งจะได้บรั่นดีชั้นดีมาจากสหายเก่าที่ล่องเรือมาเมื่อวาน ถือว่าฉลองเสียเลยดีไหม

ฉลอง? ฉลองอะไร ฉลองให้ความเสียใจเหมือนในเพลงอกหักงี้เหรอ

ฉลองให้กับความเศร้าอย่างไรเล่า

นั่นไง เดาอะไรเคยผิดซะที่ไหน สำคัญคือเสี่ยวสุดๆ

แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมหัวเราะ

หัวเราะอะไร

เขาถามเสียงเข้ม แต่ใบหน้านั้นกลับเจือด้วยรอยยิ้มกว้าง

...อบอุ่นและใจดีเหมือนอย่างเคย...

ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้

หมอ

เขาเบิกตาโตพลางจ้องผมนิ่งอย่างตั้งใจฟัง

...ตลกเป็นบ้า...

ผมหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้งแล้วสบตาเขาทั้งๆ ที่ยังไม่หุบยิ้ม

...ยิ้ม ทั้งๆ ที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา...

อย่าเปลี่ยนไปนะ

ผมบีบมือเขาแน่นขึ้นอีกหน่อย

ถ้าหมอเปลี่ยนไปอีกคน...

คิดเพียงเท่านั้น ร่างทั้งร่างก็พลันอ่อนแรง

ผมคงต้องตายแน่ๆ เลย

เพียงเท่านั้นผมก็ถูกดึงเข้าไปกอดอีกครั้ง

อ้อมแขนนั้นอบอุ่น อุ่นจนอยากจะฝังตัวไว้ในอ้อมกอดนี้ตลอดไป

ถ้ามีคนๆ นี้อยู่ข้างๆ ไปตลอดก็คงจะดี แต่ผมไม่อยากคาดหวังอะไรอีกแล้ว

...ไม่อยากอีกแล้ว...

 






หลังจากอารมณ์ผมเริ่มกลับมาคงที่ ขวดแอลกอฮอล์มากหน้าหลายตาก็ถูกลำเลียงออกมาวางไม่ขาดสาย

ขวดนี้เป็นไวน์จาก France บ่มมาได้เกือบร้อยปีแล้ว นับว่าเป็นไวน์ชั้นยอด ไม่รักกันจริงอย่าหวังว่าจะได้ลอง

แบบนี้ก็แปลว่าหมอรักผมอย่างนั้นหรือครับ

เขาชะงักแล้วหันมาสบตาผมนิ่ง ริมฝีปากที่ประดับด้วยรอยยิ้มหุบลง เหลือไว้เพียงใบหน้าจริงจัง

จริงจังเสียจนผมรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

ถ้าบอกว่าระ...

ผมว่าเรามาดื่มกันเลยดีไหมครับ อยากลองชิมจะแย่แล้ว

แม้จะรู้ว่าการพูดขัดจังหวะขึ้นมากลางคันเป็นเรื่องเสียมารยาทแต่ผมก็ยอม

...ยอมเสียมารยาทดีกว่าเสียความรู้สึก...

ผมยังรักคุณเปรม ทั้งรักทั้งเกลียด ส่วนหมอ...ผมเองก็บอกไม่ได้ว่าเขาอยู่ในสถานะไหน ความสัมพันธ์ของเราแน่นแฟ้นกว่าเจ้านายลูกน้องทั่วไป จะบอกว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่ บอกว่าเป็นคนรักยิ่งผิดไปกันใหญ่ มันเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ยากจะระบุสถานะ เป็นความสัมพันธ์ที่ก่ำกึ่งระหว่างความรักแบบเพื่อนกับความรักแบบแฟน มันอยู่ระหว่างกลางมาตั้งแต่แรกและผมเองก็บอกไม่ได้ว่าอยากให้มันเอนไปทางไหน

เขาสำคัญกับผม...นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมคิดออก

ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนรัก แต่เป็นคนสำคัญ เป็นคนที่ถ้าขาดหายไป...

...ชีวิตผมคงแย่...

ถ้าเขาขอเลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นคนรัก ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะทำให้เขาได้ไหม

...หนึ่งเพราะไม่เคยคิดกับเขาในแง่นั้น...

...สองเพราะผมยังลืมคุณเปรมไม่ได้...

คุณเปรมยังมีอิทธิพลกับหัวใจของผมมากเกินไป ถ้าเกิดผมต้องตอบรับความรู้สึกของหมอทั้งๆ ที่ผมยังมีใจให้คุณเปรม ผมคงได้กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเข้าจริงๆ

ดื่มเยอะขนาดนั้นเดี๋ยวก็เมาเข้าจริงๆ หรอก

เสียงร้องเตือนจากคนที่นั่งใกล้ๆ ทำให้ผมต้องหันไปมอง

แค่เพียงสะบัดหัวนิดหน่อย โลกทั้งโลกก็เหมือนโดนเขย่าอย่างรุนแรง มือที่ค้ำยันตัวเองไว้กับพื้นถูกยกขึ้นเพื่อกุมหัวที่ปวดหนึบ ทำให้ร่างทั้งร่างของผมหล่นวูบลงไปกองกับพื้นดังปั้ก

เจ็บโว้ย

ดูสินั่น สภาพดูได้เสียที่ไหน

ฝ่ามือใหญ่ช่วยพยุงให้ผมลุกขึ้นนั่งได้ตรงเหมือนเดิม แต่ผมกลับรู้สึกว่าโลกมันหมุนไปหมุนมาแปลกๆ

ทำไมกันน้า

...หรือผมกำลังฝันอยู่?...

นี่ นั่งดีๆ สิ อย่าโยกไปโยกมา

ใครโยกไปโยกมา ไม่มี๊ ไอ้หมอนี่ท่าจะเมานะเนี่ย

...หรือผมจะฝันไปจริงๆ?...

กร นั่งดีๆ

พูดมากจริงๆ

กร อย่าเอียงไปเอียงมะ...

มือของผมคว้าหมับเข้าที่ปากของอีกฝ่ายแล้วบีบไว้แน่น

หมอ...

ทำไมเสียงของผมมันยานค้างแปลกๆ

ใช่ ต้องเป็นฝันแน่ๆ

พูดมาก น่ารามคาน

ผมได้ยินเสียงเขาหัวเราะ ใบหน้าของคนที่ถูกบีบปากแยกออกเป็นสองสามหน้าซ้อนทับกันไปมา

ท่าทางจะฝันแล้วจริงๆ

แต่ทำไมเขาถึงดูมีความสุขขนาดนั้นนะ นี่ฝันของผมนะ ผมต้องมีความสุขคนเดียวสิ

ยิ้มอาราย

เขายังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิมแล้วไม่ตอบอะไร

ยิ้มอยู่ด้าย ไม่ยอมตอบซ้ากที

ผมได้ยินเสียงหัวเราะอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับมือใหญ่ๆ ที่ดึงมือผมออกมาจากปากของอีกฝ่าย

ก็กรปิดปากผมอยู่ จะพูดได้อย่างไรเล่า

เอ้อ จริงๆ

ผมยอมเอามือออกจากปากของอีกฝ่ายตามการชักนำของฝ่ามืออุ่น แต่ผมยังไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าคมสันที่แสนคุ้นเคย

หล่อจังเลยน้า

หมอหล่อดีเนอะ

เขาหัวเราะจนตัวโยน

ถ้ารู้ว่าเมาแล้วน่ารักขนาดนี้ ผมมอมเหล้าไปเสียตั้งนานแล้ว

อะไร ใครน่ารัก ใครเมากัน

สงสัยจะฝันจริงๆ เสียแล้วล่ะ

สายตาของผมยังคงจดจ่ออยู่กับใบหน้าหล่อเหลาและ...ริมฝีปากอิ่มได้รูป

เพียงแค่มองริมฝีปาก ผมก็ดันเห็นภาพของอีกคนทับซ้อนขึ้นมา

ริมฝีปากอิ่มคู่นั้น มันเคยเป็นของผม แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น...

...เป็นของคุณชื่น...

จู่ๆ ผมก็รู้สึกถึงความพลุ่งพล่านบางอย่างที่พวยพุ่งขึ้นมาในอก เสียงหนึ่งในใจได้ห้ามปรามความรู้สึกนั้นเอาไว้ แต่อีกเสียงหนึ่งกลับบอกว่า...

...ก็เป็นแค่ฝันนี่นา...

ถ้าเป็นแค่ฝัน งั้นผมก็ทำอะไรที่ผมอยากทำเลยน่ะสิ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ถ้าได้ประชดคุณเปรมออกไปบ้างผมคงมีความสุขขึ้น

หมอ

ผมเรียกชื่อเขาออกไป

อยากจูบ

ใจหนึ่งคืออยากประชดคนใจร้าย แต่อีกใจมันกลับ...อยากจูบขึ้นมาจริงๆ...

...โชคดีที่เป็นแค่ฝัน...

มาจูบหน่อย

ไม่ต้องรอให้ขออีกเป็นรอบที่สอง คนตัวโตก็พุ่งเข้ามาทาบทับความหยุ่นร้อนนั่นกับริมฝีปากของผม

หวานจริงๆ ด้วย

รู้สึกดีอย่างที่คิดเอาไว้เลย

ฝันนี่ดีจริงๆ

พวกเราจูบกัน เขาไล่ต้อนบ้าง ผมรุกไล่บ้าง จูบอยู่อย่างนั้นราวกับกลัวว่าถ้าละจูบออกไปจะต้องพ่ายแพ้ให้กับอีกฝ่าย

ผมขบริมฝีปากเขา เขาขบริมฝีปากผมกลับ

ปลายลิ้นของผมหยอกล้อกับปลายลิ้นของเขา ตัวเขาเองเลยทำไม่ต่างกัน

จูบของเรามันหวาน มันหอม จนยากจะหยุด

แต่แล้วจู่ๆ เขาก็หยุด

พวกเราสองคนหอบหายใจจนตัวโยนจากการจูบมาราธอนเมื่อครู่

พอเถอะกร

เขาผลักผมออกจากตัว

ก่อนที่อะไรจะเกินเลยมากไปกว่านี้

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาผม

ใจของเธอไม่ใช่ของผม ต่อให้ได้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

ประโยคนั้นของเขาทำให้ผมสะอึก

ใจร้าย ไอ้หมอใจร้าย นี่ความฝันของผมนะ มีสิทธิอะไรมาพูดจาแบบนี้กัน

แล้วยังไงล่ะ

ผมตอบกลับด้วยความฉุนเฉียว แต่น้ำเสียงกลับฟังอู้อี้พิกล

คนที่ผมให้ใจไปยังไงเขาก็ไม่สนอยู่ดี

ทำไมตาของผมมันร้อนขนาดนี้นะ

ยังไม่ทันที่ผมจะได้หาข้อสรุป ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมอกอุ่น

อุ่นเหมือนจริงเลย

เธอจะมีความสัมพันธ์กับเราเพื่อประชดเปรมหรือ

พอฟังคำถามจบผมก็นิ่งไป

ถ้าตอบว่าใช่ เขาจะเกลียดผมไหม

ไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นความฝันก็พูดออกไปไม่ได้หรอก

ผมไม่เคยคิดทำอะไรต่ำตมแบบนั้นหรอก

ผมดันหน้าออกจากอกของเขาแล้วเงยหน้าสบตา

นี่ร่างกายผมนะ อยากจะมีอะไรกับใครผมก็ต้องเต็มใจเองสิ

ผมโกหก

มอสเป็นคนขี้โกหก แม้แต่ในฝันก็ยังขี้โกหก

ดวงตาสีฟ้าเข้มนั้นจ้องผมนิ่ง

แล้วอยากจะมีสัมพันธ์กับเรา...เพราะอะไร

ผมเอื้อมมือไปจับแก้มของเขาแล้วค่อยๆ ไล้ไปตามโครงหน้าคมสันอย่างชาวตะวันตก แต่ในใจดันพาลคิดถึงคนอีกคนที่มีใบหน้าคมสันอย่างชาวตะวันออก

ป่านนี้คนๆ นั้นจะทำอะไรอยู่นะ

เพราะจมูกโด่งๆ นี่...

จมูกโด่งๆ ที่เคยคลอเคลียกับผม

เพราะปากที่ช่างพูดนี่

ปากสวยได้รูปที่ขยันหาคำมาดุด่าผมได้ตลอดเวลา

แล้วก็...

ผมสบตาเขานิ่ง

เพราะเป็นหมอล่ะมั้ง

มีเพียงประโยคนี้เท่านั้นที่ผมสื่อถึงคนที่ผมกำลังพูดด้วย และผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ

แม้นี่จะเป็นเพียงการมีอะไรกันเพื่อลบภาพของอีกคนไปจากใจ แต่ถ้าไม่ใช่เขา...ถ้าไม่ใช่หมอ ผมก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน

มีเพียงตะวันดวงนี้เท่านั้นที่จะลบทุกสิ่งทุกอย่างออกไปจากใจของผมได้

สิ้นคำพูดผม ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบกอดแล้วกดตรึงไว้กับพื้นไม้เย็นแข็ง

ตัดสินใจแล้วนะ

ในหัวของผมปวดตุบจนคิดอะไรไม่ออก จึงทำได้แค่พยักหน้าไปเบาๆ

หลังจากนั้นเขาก็พาผมก็ดื่มด่ำกับความฝันแสนหวานครั้งแล้วครั้งเล่า

...เป็นฝันที่ดีจริงๆ...

 





ปวดหัว

ปวดหัวจนจะระเบิดอยู่แล้ว

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละน้อยเพราะแสงแดดที่ลอดผ่านรอยแตกตรงหน้าต่างมันแยงตาจนแสบไปหมด กว่าจะลืมตาได้เต็มที่ก็ผลาญเวลาไปหลายนาที ผมหลับตาลงอีกครั้งแล้วดันตัวเองขึ้นนั่งก่อนจะสะบัดหัวไล่ความปวดหนึบ

ตื่นสายป่านนี้ พวกคนในโรงครัวคงด่าบุพการีผมกันสนุกปากแล้วมั้ง

...เดี๋ยวนะ!...

ผมลืมตาโพล่งขึ้นอย่างคนเพิ่งนึกอะไรออกแล้วกวาดตามองไปรอบตัว

เครื่องเรือนเครื่องใช้ดูมีราคาค่างวดแตกต่างจากห้องนอนซอมซ่อที่คุ้นเคย เตียงสี่เสาที่ผมนั่งอยู่ก็ดูไม่คุ้นตา ไหนจะกลิ่นหอมสะอาดที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนี่อีก

ฉิบหาย ห้องใครวะเนี่ย

...เดี๋ยวนะ...

ผมก้มมองสภาพของตัวเองแล้วยิ่งตกใจมากกว่าเก่า ตัวของผมเปลือยเปล่า แย่ไปกว่านั้นคือบริเวณแผงอกไล่ขึ้นไปถึงคอมีแต่รอยจ้ำเต็มไปหมด ที่ร้ายที่สุดก็คือ...

พอผมพยุงตัวเองลงจากเตียง ทันทีที่ยืนขึ้นของเหลวแปลกปลอมเหนียวขุ่นก็ไหลอาบต้นขาจนเหนอะนะ

...ชัดเลย...

กูไปมีอะไรกับใครเนี่ย!

ผมพยายามทบทวนความทรงจำล่าสุดของตัวเอง จำได้ว่านั่งดื่มเหล้าอยู่กับไอ้หมอ จากนั้นก็...

เวรกรรม จำไม่ได้เลย

โอ๊ย เพราะแบบนี้ไงผมเลยไม่ชอบเมา เวลาไปกินเหล้ากับไอ้ไม้ก็พยายามจะดื่มอย่างรู้ลิมิตตัวเอง สงสัยเมื่อวานคงเสียศูนย์จากคุณเปรมไปหน่อยเลยซัดเข้าไปจนปลิ้นขนาดนี้ ไอ้หมอนะไอ้หมอ แทนที่จะช่วยดูแลกันยามยาก ดันปล่อยให้ผมไปบะบะโอบะบะกับใครที่ไหนก็ไม่รู้ อย่าให้เจอนะ พ่อจะด่าให้สำนึกไม่ทันเลย

อ้าวกร ตื่นแล้วรึ

น้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักทำให้ผมต้องรีบเงยหน้ามอง

...ไอ้หมอ...

ใจนึกอยากด่าครับ แต่ยางอายต้องมาก่อน ผมคว้าเอาผ้าห่มบนเตียงมาห่อตัวพอให้ไม่อุจาดตาแล้วกอดอกเตรียมตี

ไปอาบน้ำล้างตัวก่อนนะ เดี๋ยวจะทำอะไรให้กะ...

ไอ้หมอ!”

เขาสะดุ้ง

มึงสะดุ้งทำไม กูนี่ต้องสะดุ้ง

หมอปล่อยให้ผมไปมีความสัมพันธ์กับใครได้อย่างไร แล้วนี่ผมมาอยู่ที่ห้องของหมอได้อย่างไร แล้วทำไมหมอไม่ห้ามผมตอนที่เห็นว่าผมเมาเล่า แล้วทำไม...

ใจคอไม่คิดว่าเธอจะมีสัมพันธ์กับผมบ้างรึ

คำพูดของเขาทำให้ผมหยุดชะงัก

ดวงตาสีฟ้าสบกับผมนิ่ง ไม่มีรอยยิ้มประดับหน้า ไม่มีแววตาขบขันล้อเล่น

เอาซะกูหายแฮงค์เลย

หมอ...อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ

เขายังคงนิ่ง...นิ่งอยู่อย่างนั้น

หมอ...ผมไม่ตลกนะ

แล้วคิดว่าที่เรามีความสัมพันธ์กันเมื่อคืนมันเป็นเรื่องตลกรึ!”

เสียงตวาดของเขาทำให้ผมสะดุ้ง

เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยตวาดผมแบบนี้ อย่าว่าแต่ตะคอกเลย ผมยังไม่เคยเห็นเขาขึ้นเสียงใส่ใครด้วยซ้ำ

ผมทำเขาโกรธจริงๆ เสียแล้ว

เธอคิดว่าเรื่องเมื่อคืนของเรามันคืออะไร

เขาก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ

เธอจะอ้างว่าเมาแล้วให้มันจบกันไปเช่นนั้นรึ

เขาคว้าแขนสองข้างของผมเอาไว้แล้วบีบแน่น

น่ากลัว

นี่ยังไม่นับเรื่องที่เมื่อคืนเธอเรียกชื่อเปรมออกมาด้วยนะ

ฮะ!

เธอเรียกชื่อเปรมทั้งๆ ที่เรากำลังมีสัมพันธ์กัน...

จากน้ำเสียงโกรธเคืองฉุนเฉียวเมื่อครู่กลายเป็นน้ำเสียงตัดพ้อและเสียใจอย่างล้ำลึก

เธอทำได้ยังไง กรบอกพี่สิว่ากรทำได้ยังไง

พอพูดจบเขาก็ซบหน้าลงตรงไหล่ของผม ตัวเขาสั่นระริก มือสองข้างของเขาปล่อยแขนผมให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนเป็นรวบตัวผมเข้าไปในอ้อมกอดแทน

ผมไม่รู้สึกถึงอะไรเลยนอกจากความเปียกชื้นที่หัวไหล่

เขา...กำลังร้องไห้

ในตอนที่พี่กำลังรักกร กรรักใคร

เสียงของเขาสั่นเครือ

กรรักพี่ไม่ได้เลยหรือ

อ้อมกอดของเขากระชับแน่นขึ้น

ถ้าได้แต่ตัวแล้วต้องปล่อยใจกรไปให้ใคร พี่ไม่เอา

เขาซุกหน้าเข้ากับลำคอของผม

จะเอาทั้งตัว จะเอาทั้งใจ

ใจของผมสั่นไหวอย่างรุนแรง

หนึ่ง คือความรู้สึกผิด

หนึ่ง คือความหวามไหวที่เกิดขึ้นในใจ

ความรู้สึกที่ผมจัดการไม่ได้กำลังเอ่อล้น ใจหนึ่งผมรักคุณเปรม แต่อีกส่วนหนึ่งกำลังหวั่นไหวอย่างรุนแรง

ผมควรทำยังไงดี

พอคิดคำตอบไม่ได้ ผมเลยเลือกที่จะโอบกอดเขาเอาไว้เป็นหลักยึด

คนละโมบ

ผมพูดออกไปแค่นั้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะแปร่งๆ

เขาดันตัวเองออกมาสบตาผม ใบหน้าหล่อเหลานั้นเปรอเปื้อนไปด้วยความเปียกชื้นไม่น่ามอง

...หยาดน้ำตาที่ตัวผมเป็นต้นเหตุ...

พอคิดได้แบบนั้น ผมจึงค่อยๆ ไล้มือบนหน้าเขา บรรจงเช็ดทุกหยาดหยดออกจากใบหน้าคมสันที่เหมาะกับรอยยิ้มอบอุ่นมากกว่า

ใช่ เขาเหมาะที่จะยิ้มมากกว่า

พี่รู้ว่าพี่เห็นแก่ตัว

ผมส่ายหน้า

ผมต่างหากที่เห็นแก่ตัว

ผมลูบหัวเขาเบาๆ เป็นการปลอบใจ

พูดชื่อคนอื่นออกมาแบบนั้น...ผมทำได้ยังไงกันนะ

ผมทำร้ายเขามากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน

เขาปล่อยผมออกจากอ้อมกอด แล้วเปลี่ยนมาทาบมือเขาทั้งสองข้างลงบนหลังมือผมที่อยู่บนหน้าเขา

เหมือนบังคับให้ผมจับหน้าเขาไปกลายๆ

มาเริ่มใหม่กันได้ไหม

แววตานั้นเว้าวอน

ลืมเขาไปให้หมด ปล่อยเขาไป แล้วเรามาเริ่มใหม่กันนะ

ถ้อยคำอ้อนวอนนั้นอ่อนหวานจนเผลอหลงใหลไปชั่วขณะ

แต่ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ จู่ๆ จะให้รักคนนู้นทีมารักคนนี้ที มันทำได้ซะที่ไหน

ความรัก มันเปลี่ยนกันได้ง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน

ผม...ยังทำไม่ได้

เพียงเท่านั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายแววสิ้นหวังออกมาอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่เหมือนคนหมดแรงที่จะทรุดลงกองกับพื้นจนผมต้องรีบเข้าประคอง

มอสเอ๊ย มึงทำร้ายคนที่ดีกับมึงขนาดนี้ได้ยังไงวะ

แต่ถึงจะรู้สึกผิดยังไง ผมก็ไม่อยากหลอกเขาอยู่ดี

...ไม่อยากหลอกตัวเองด้วย...

หมอ...

เขาเงยหน้าสบตาผมตามเสียงเรียก แม้แววตานั้นมันจะดูอ่อนล้าจนใจผมกระตุกก็ตาม

แต่ผมต้องพูด ในสิ่งที่เป็นความจริง

ตอนนี้ผมยังรักหมอไม่ได้เพราะผมยังรักเขา

ใช่ ผมยังรักคุณเปรม

แต่สักวันหนึ่ง ผมอาจจะ...

อย่าให้ความหวังถ้าสิ่งนั้นมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง

เขาพูดตัดบท แล้วสบตาผมนิ่ง

สมแล้วที่เป็นเขา เขารู้จักตัวผมดีกว่าที่ผมรู้จักตัวเองเสียอีก

แต่มีอย่างหนึ่งที่เขายังไม่รู้...

ผมเป็นคนรักษาสัญญานะหมอ

เขาขมวดคิ้วงงงวยกับคำพูดของผม

ถ้าผมสัญญาแล้วสักวันจะลืม ผมก็จะลืม...

ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอเพื่อเป็นการย้ำเตือนตัวเองว่า...ผมตัดสินใจแล้ว

ถ้าผมสัญญาว่าจะรัก ผมก็จะรัก

นัยน์ตาสีฟ้านั้นเบิกโพล่งฉายแววตกตะลึงอย่างเด่นชัด

ดูๆ ไปก็น่ารักดี

เมื่อคืนนี้ผมถือว่าพลาด...

ผมกระตุกยิ้มให้กับท่าทางเหลอหลานั้นเล็กน้อย

แต่คราวนี้...ผมเอาจริง

พอพูดจบผมก็เขย่งปลายเท้าขึ้นประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มได้รูป

มัดจำไว้ก่อนนะ ที่เหลือไว้ค่อยเอา

สิ้นคำพูดผม ใบหน้าหล่อเหลานั้นก็ถูกประดับด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆ ที่ผมเคยเห็น

เขารวบผมเข้าไปกอด

เขาประทับจูบผมครั้งแล้วครั้งเล่า

เพียงแค่นั้น ไม่มีอะไรเกิดเลย

ทำไมผมถึงไม่รักคนๆ นี้ตั้งแต่แรกนะ ถ้าเป็นเขามาตั้งแต่แรก ผมคงไม่ต้องเจ็บปวดขนาดนี้

ถ้าเป็นเขามาตั้งแต่แรก ผมคงมีความสุขมากกว่านี้





************************************************************************************************************

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,164 ความคิดเห็น

  1. #1158 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:58
    อย่าทำแบบนี้ๆๆๆๆ
    #1,158
    0
  2. #1131 vvii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 00:11
    เอาจริงๆเข้าใจมอสนะ น้องอ่อนแอมากจากที่อ่านมา ในตอนที่ต้องการที่พึ่งแล้วมีหมอเข้ามาพอดีอะ ยังไงก็ต้องหวั่นไหวอยู่แล้วถึงจะรักเปรมไปตั้งแต่แรกแต่ช่วงที่จิตใจไม่ปกติกับคนใจดีคนนึงที่มาอยู่ข้างๆ เข้าใจมอสมากแต่ที่มอสทำมันก็ผิด สงสารหมอ เดาไม่ออกว่าใครเป็นพระเอก คือถ้าเป็นเปรมก็ไม่รู้เลยว่าจะลงเอยยังไงแต่ถ้าเป็นหมอก็make sense อยู่แบบเข้าใจได้ เราว่าคุณไรท์เขียนดีมากๆๆ ทุกการกระทำของตัวละครมีที่มาที่ไปแล้วมันไม่ได้ดูเซอเรียลเลยอะ มอสก็คนๆนึงจะให้ทำทุกอย่างเพอเฟคไปหมดคงไม่ได้ นี่ว่ามอสเก่งมากที่ใช้ชีวิตได้ดีในสภาพแวดล้อมนั้นๆ ยังไงก็ตามเราชอบมาก นับถือคุณไรท์มากคับ
    #1,131
    1
    • #1131-1 vvii(จากตอนที่ 22)
      28 เมษายน 2563 / 00:12
      ปล. แอบเชียร์หมอนะ อยากให้หมอมีความสุข ;____;
      #1131-1
  3. #1117 ShadowOro (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 07:40
    -_- นี่หมอเป็นพระเอกใช่มะ
    #1,117
    0
  4. #1114 tungpangpaw_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:09
    กรเป็นแบบนี้แล้วอ่านต่อไม่ไหวอ่ะ ไม่ชอบเลยเกลียดอะไรแบบนี้มากๆ แอร์ืไทม์หมอมีมากกว่าคุณเปรมอีก คือถ้าปูว่าเปรมเป็นพระเอกควรจะมีบทมากกว่านี้นะ แล้วดูกรทำ โอ้ย โคตรแย่
    #1,114
    0
  5. #1071 xrxrose (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    เกลียดมอสแล้วว่ะ ทำไงดี ควรฝืนอ่านให้จบมั้ย?
    #1,071
    0
  6. #1067 Snowtimeeee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:38
    เอิ่มมมมม 55555
    #1,067
    0
  7. #1047 MS.ALIEN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:12
    อ่านมาถึงตรงนี้แล้วแบบบบ กรใจร้ายรับผิดชอบใจหมอด้วย หรือจริง ๆ แล้วหมอเป็นพระเอก 555555
    #1,047
    0
  8. #980 pukiest (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 10:34
    ทำยังไดีนะ ทำยังไงดี. แ
    #980
    0
  9. #957 Rainyseasonnn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 11:36

    หมออออ เลารักหมอออ ฮืออออ

    #957
    0
  10. #954 วันเสาร์นั่งเหงา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 19:01
    อ่านมาถึงตรงนี้แล้วแบบรักหมอมากๆๆๆ หมอเหมาะกับรอยยิ้มจริงๆ
    #954
    0
  11. #943 PloypailinB. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 02:51
    ฮืออออๆๆๆๆๆๆ คุณหมอก็คือดีอะะ ไม่ควรจะเสียใจอีกต่อไปเลย รักหมอ ฮือ ส่วนคุณเปรมแบบ โอ้ย ไม่อยากพูดถึงละ
    #943
    0
  12. #933 namchii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:00
    นี่เข้าใจถ้าเขาจะรักกันนะ แต่ไม่เข้าใจคนที่พร่ำบอกว่ารักคนนั้นหนักหนา แต่ไปนอนกับคนอื่น
    #933
    0
  13. #932 namchii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:59
    ไม่รักเขาแต่ชวนเขาขึ้นเตียงน๊าคนเรา ถ้าใจยังรักคนอื่นจริง มันจะนอนกับคนอื่นได้อีกหรอ นี่งง
    #932
    0
  14. #920 SOUGIYA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 19:37
    โห ปวดใจมากๆ เรือเปรมกรมาตั้งนาน เรือจะล่มแบบนี้จริงๆเหรอTT
    #920
    0
  15. #876 pcnrwt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:56
    แงอย่าทำแบบนี้กับหมอแงงง
    #876
    0
  16. #870 Bam is all around (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    ร้องไห้เป็นคนบ้าเลย5555555555
    #870
    0
  17. #857 Mune (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 03:37
    สงสารทั้งหมอทั้งกรเลย รักษาสัญญาตัวเองให้ดีๆนะกร ไม่อยากให้หมอเสียใจอีก ;-;
    #857
    0
  18. #836 Kankao94 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 14:19
    เรือเปรมหลีกไป เรือหมอมาละว้อยยย
    #836
    0
  19. #835 Kankao94 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 14:17
    ้เรือเปรมหลีกไปรอหมอจะแซง
    #835
    0
  20. #828 onionringo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:03
    จะย้ายไปเรือหมอแล้วนะโว้ยยยย
    #828
    0
  21. #811 maielf13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 01:24
    บอกเราที่ว่าคุณหมอกับทีมไม่ใช่คนเดียวกัน โอ้ยยยยยยอยากกอดหมอสงสารหมออ่ะทำไงดี ส่วนคุณเปรมถ้าทำได้จะเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียวโมโห!!!
    #811
    0
  22. #781 Akira Ryusuke (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 10:33
    อ่านแล้วอึดอัดมากๆๆๆ แต่เราไม่ชอบอย่างหนึ่งเลยคือถ้าไม่ได้รักหรือชอบกันไม่ควรปล่อยตัวขนาดนี้มันเหมือนประชดชีวิตยังไงอย่างนั้นเหมือนไม่เห็นคุณค่าตัวเองเลย ผิดหวังกับกรมากตอนนี้ใจแบบเห้ย -ไม่ได้รักเขาแต่มีอะไรด้วยได้หรอ อย่าโทษสุราที่ทำให้มึนเมาขาดสติยั้บยั้งแล้วบอกว่าพลาดไปแล้ว อ่านแล้วขัดใจสุดๆ เฮ้อ...
    #781
    0
  23. #776 ไจไจ๋ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:40
    งื้ออแอ พี่หมอมาแรงเกินเบอร์
    #776
    0
  24. #759 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 00:49
    ใจแข็งไว้นะกร อีคุณเปรมอ่ะปล่อยมันไปเถอะฝืนไปก็มีแต่ผิด ผิดที่เป็นชู้กับผัวชาวบ้าน ผิดที่ทำให้พ่อแม่เค้าอับอาย พ่อแม่ตัวเองเสียใจ ผิดสินทรธรรมทุกอย่างเลย รักมันก็ไม่ได้สมหวังกับคนที่เรารักเสมอไปนะกร
    #759
    0
  25. #719 ตัวอ่อน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 10:51
    โอ๊ยยยยยยยยยย หมอคะะะะะะะะ. เราฃอบนะตอนนี้อ่ะ ไม่รู้สึกอะไรกับคุณเปรมเลยเพราะเราหาทางออกคุณเปรมไม่เจอเหมือนกัน มาลงเอยกับหมอเราก็ว่าโอเคนะ อาจจะเป็นเพียงภพชาติเดียวก็ตาม กร นายตีองทำตามคำพูดให้ได้ด้วยนะถึงแม้ว่านายจะเจ็บปวดมากขนาดไหน แต่อย่าเอาความรู้สึกคนอื่นมาเล่นนะ จริงๆคือสงสารทั้ง กร เปรม คุณหมอเลย ทั้งนี้ทั้งนั้นของคุณไรต์นะคะ อินจัดมาก
    #719
    0