[Reupload][จบแล้ว] เงื่อนรักพันธนาการใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,066,682 Views

  • 7,858 Comments

  • 9,512 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    446

    Overall
    1,066,682

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 เพียงรักผิดพลาดมิใช่สิ้นชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

เสียงสวบสาบดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ทำให้ข้าต้องเร่งรีบออกจากสถานที่แห่งนั้น ข้าวิ่งไปพร้อมกับระลึกถึงความทรงจำยามวัยเยาว์ถึงสถานที่หลบภัยฉุกเฉินที่ข้าค้นพบโดยบังเอิญ

ทันทีที่วิ่งเดาทางฝ่าความมืดมาถึง รอบ ๆ ประกอบด้วยต้นไม้ที่คล้ายกันไปหมด ข้าจึงค่อย ๆ เคาะต้นไม้ไปทีละต้นเมื่อพบเป้าหมายที่ต้องการข้าจึงกะเทาะเปลือกไม้ของต้นนั้นออกแล้วรีบมุดตัวเข้าไปซ่อนอยู่ภายในก่อนที่จะปิดเปลือกไม้ทับไว้เช่นเดิม

เดิมทีในสมัยที่ข้ายังเป็นเด็กนั้น โพรงในต้นไม้ยังกว้างมากพอให้ข้านั่งยืดขาได้แต่น่าเสียดายที่พอข้าเติบโตแล้วทำให้พื้นที่คับแคบอย่างยิ่งจนข้าต้องนั่งคุดคู้ไม่อาจขยับตัวไปไหนได้ ทั้งต้องรับแสงและหายใจผ่านรอยแยกเปลือกไม้เล็ก ๆ นั่น

ต้นไม้ต้นนี้อายุได้หลายร้อยปีแล้ว แม้ว่าลำต้นจะกลายเป็นโพรงขนาดใหญ่แต่ยังมีชีวิตอยู่ มันก็เหมือนกับข้าที่ในอกคล้ายมีโพรงขนาดใหญ่แต่ก็จะต้องมีชีวิตอยู่ได้เช่นเดียวกัน

เมื่อคิดว่าตนน่าจะปลอดภัยก็ถอนหายใจแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลรินโดยไร้เสียงสะอื้น ถึงอย่างไรในโพรงไม้นี้ก็น่าอึดอัด ทั้งมืดและคับแคบ หายใจแทบไม่ออก น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ด้านนอกก็เต็มไปด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานของนักฆ่าที่เตรียมตัวมาปลิดชีพข้า เพราะพวกมันถูกทำร้ายโดยหมาป่าคลุ้มคลั่งจากสมุนไพรสูตรพิเศษของข้า

สมุนไพรเหล่านั้นมีขึ้นทั่วไปในป่าโดยใช้ประโยชน์เพื่อไล่สัตว์ร้าย แต่หากผสมโลหิตลงไปจะทำให้สัตว์ร้ายคลุ้มคลั่งแทน สูตรลับนี้ข้าได้รับสืบทอดมาจากคำสั่งสอนของบิดามารดาเอาไว้ดูแลตนเองยามคับขัน ข้าไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องได้ใช้มันจริง ๆ

เสียงฉีกกระชากเนื้อของเหล่าหมาป่าน่าหวาดกลัวเหลือเกินแต่ข้าจำเป็นต้องฆ่าคนเพื่อรักษาชีวิตตน หากข้าไม่จัดการพวกมันก็เป็นคราวของข้าที่จะเป็นฝ่ายจบชีวิตแทน

ถึงอย่างไรข้าก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งเท่านั้นทั้งยังไม่เคยคร่าชีวิตผู้ใดมาก่อน ข้าต้องใช้พลังใจอย่างมากเพื่อปลอบโยนตนเองมิให้ตื่นตระหนกจนอาเจียนออกมา

ข้าใช้มือเล็ก ๆ ของข้าปิดปากแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านหางตาไม่หยุด ในหัวเล็ก ๆ ระลึกถึงความทรงจำครั้งเก่าก่อนเพื่อมิให้คิดฟุ้งซ่าน หากข้ารอดพ้นจากเคราะห์คราวนี้ไปได้ข้าจะไม่เสียน้ำตาอีก…


ข้ามีนามว่า ‘อวี๋จิ่วมิ่ง’ อายุได้ 20 ปีแล้ว ข้าถูกสามีภรรยาสกุลอวี๋ซึ่งเป็นพรานป่าหาของป่าเลี้ยงชีพรับเลี้ยงเป็นบุตรสาวตั้งแต่ยังแบเบาะทำให้ข้าพอจะมีความรู้เกี่ยวกับวิชาพรานติดตัวอยู่บ้าง บิดามารดาต่างถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดที่พวกเขามีให้ข้ารวมถึงวิชาลับอีกด้วย

บิดามารดาเก็บเงินได้มากพอก็ซื้อที่ดินผืนเล็ก ๆ ผืนหนึ่งใกล้ชายป่าเป็นและปลูกบ้านของตัวเอง พวกเราอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข จนกระทั่งที่ดินข้างเคียงถูกซื้อไปและปลูกจวนใหญ่โต ข้าได้ยินว่าเจ้าของจวนหลังใหญ่ข้างบ้านนั้นเป็นถึงรองแม่ทัพใหญ่เลยทีเดียว

เมื่ออายุได้ 6 ปีข้าได้พบกับ ‘หรงอู่เจี้ยน’ พี่ชายข้างบ้านวัย 11 ปีเป็นครั้งแรก เขาช่างแสนใจดีและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความยิ่งใหญ่ เขาเป็นบุรุษที่ช่างเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจและความฝันมากมาย เขาช่างโอบอ้อมอารีและมิได้มองคนจากศักดิ์ฐานะ เขาดีกับข้าเหลือเกิน…

เขาเปล่งประกายจนทำให้ข้าหลงใหลเขาอย่างยิ่ง ข้าเยาว์วัยเกินกว่าที่จะรักแม้ไม่รู้ว่าความรู้สึกรักนั้นเป็นอย่างไร แต่ข้ารู้เพียงแค่ว่าข้าชื่นชอบเขา ข้าชื่นชมเขา และข้าอยากอยู่กับพี่ชายผู้นี้ ต่อมาข้าเติบโตขึ้นทุกวันจนเริ่มเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นคือความรักจริง ๆ

แม้ข้าจะรู้ว่าเขามีใจให้กับคุณหนูสกุลหยาง นามว่า ‘หยางเหมยลี่’ แต่ข้าก็ยินดีเก็บความรักนี้เอาไว้ในใจเพียงผู้เดียว เพราะข้าทราบดีว่าศักดิ์ฐานะของข้าและเขาต่างกันเกินไป เขาเป็นถึงบุตรชายของรองแม่ทัพใหญ่แต่ข้าเป็นเพียงสามัญชนบุตรสาวของนายพรานเท่านั้น

ข้ารู้สึกเสียใจแทนเขาเมื่อเห็นเขาต้องเจ็บปวดยามที่คุณหนูสกุลหยางเลือกที่จะแต่งเข้าเป็นชายาเอกในองค์รัชทายาท ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น หยางหวงไท่จื่อเฟย

แต่ในความเสียใจของข้ากลับมีความรู้สึกยินดีเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ แม้จะเป็นเพียงเรื่องฝันเฟื่องแต่ข้าก็อยากที่จะเคียงคู่กับเขา ต่อให้เขาอาจจะมองเห็นข้าเป็นเพียงน้องสาวก็ตาม

เป็นบุพเพอันใดจึงชักพาให้ข้ามีวาสนาได้ลงเอยกับเขา เมื่อรองแม่ทัพผู้เป็นบิดาประสบเหตุร้ายและหลงเข้าไปในป่าแล้วถูกบิดาของข้าช่วยชีวิตไว้จากหมียักษ์จนบิดาข้าต้องสิ้นชีพแทน

ท่านรองแม่ทัพติดค้างหนี้บุญคุณที่ยิ่งใหญ่จึงตัดสินใจให้บุตรชายของเขาแต่งข้าเป็นภรรยาเอก ข้าในวัย 15 ปีจึงได้แต่งเข้าเป็นฮูหยินผู้บัญชาการกองทหารหนุ่มอนาคตไกลอย่างมีเกียรติถึงที่สุด

เมื่อมารดาเห็นว่าข้ามีที่พักพิงที่ดีแล้วก็คลายกังวล นางนอนหลับไม่ตื่นอีกในวันหนึ่งหลังจากที่บิดาจากไปไม่นาน ตอนนี้ที่พึ่งพิงเดียวของข้าก็คือเขาแล้ว เขาเป็นผืนฟ้าของข้า...

ข้าคิดว่าข้าคงจะมีความสุขใจและพอใจเมื่อได้แต่งกับเขา แต่กลับมิใช่เช่นนั้น ยิ่งเขาดีกับข้า ยิ่งเขารักข้า ยิ่งเขาอยู่กับข้ามากเท่าใดก็ทำให้ข้าโลภจนไม่อาจแบ่งปันเขาให้กับผู้ใด

เขาเคยรักข้า เขาให้สัญญาว่าจะรักข้าตลอดไป แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าบุรุษยิ่งใหญ่ย่อมไม่มีภรรยาเดียว ผู้ต่ำศักดิ์ย่อมไม่อาจปฏิเสธผู้สูงศักดิ์ได้ เมื่อเขาได้รับตำแหน่งขึ้นเป็นรองแม่ทัพในวัยหนุ่มย่อมเป็นที่หมายปองและเป็นที่จับตามองของทุกคน

เริ่มแรกองค์รัชทายาทผู้เป็นสหายสนิทได้ประทานสตรีสกุลหงให้เขานางหนึ่ง ถึงแม้ว่าหรงอู่เจี้ยนจะให้เกียรติข้าโดยรับสตรีผู้นั้นเป็นเพียงอนุภรรยาแต่ก็ไม่อาจทำให้ข้าพอใจได้

ต่อมาพระชายาเอกขององค์รัชทายาท อดีตสตรีในดวงใจของเขาก็ประทานญาติฝั่งสกุลมารดาให้เขาอีกนางหนึ่งเป็นอนุภรรยาสกุลหลัน ความหึงหวงของข้าก็ยิ่งเพิ่มพูนทวีจนทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันจนชื่อเสียงของข้าเป็นที่ร่ำลือในเมืองหลวงว่าเป็นภรรยาที่ดุร้ายและขี้หึงอย่างร้ายกาจ

ในที่สุดเขาจึงได้พบกับสตรีสามัญผู้อ่อนโยนจากการดื่มแก้กลุ้มในหอคณิกาและตัดสินใจรับนางเป็นอนุภรรยาเข้ามาในเรือนด้วยอีกนางหนึ่ง คือสตรีสกุลจู...สตรีผู้นี้มองผิวเผินแล้วมีใบหน้าคล้ายข้าถึงหกส่วน...บาดตายิ่งนัก

นับจากวันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างข้าและเขาจึงเป็นดั่งแก้วที่ร้าว พวกเราระหองระแหงมาตลอด ภายหลังแม้ข้าจะยอมรับสภาพจำยอมและพยายามทำตัวให้เป็นภรรยาเอกที่ดี

แต่อนุภรรยาทั้งหลายกลับเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บลอบทำร้ายข้าโดยแสร้งทำใบหน้าใสซื่อต่อหน้าเขาจนเรือนร้อนเป็นไฟอยู่ทุกเชื่อวัน

เขาเชื่ออนุภรรยาทุกคน...แต่ไม่เคยเชื่อข้า...

เขาอ่อนโยนกับอนุภรรยาทุกคน...แต่เย็นชากับข้า...

เขาเห็นว่าข้าเป็นเพียงสตรีไร้การอบรมสั่งสอนตามฉบับสตรีชั้นสูงแม้ว่าข้าจะพยายามฝึกฝนมากเพียงใดก็ตาม

หากมิใช่ว่ารับปากบิดาไว้เห็นทีเขาคงจะขับข้าออกจากเรือนไปนานแล้ว แม้ข้าจะเจ็บปวดแต่ข้ายังรักเขาและยังมีความเชื่อว่าวันหนึ่งจะดีขึ้น

โชคร้ายที่เหตุการณ์ในวันนี้คือฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตข้า ท้ายที่สุดยามประสบอันตราย เขาก็เลือกช่วยสตรีในดวงใจมิใช่ข้า เห็นทีที่ผ่านมาคงเป็นข้าที่ตาบอดโง่งมไปเองฝ่ายเดียว

จิ่วมิ่ง คือชื่อของข้า...จิ่วคือเก้า มิ่งคือชีวิต เมื่อบิดามารดาพบข้าในวัยแบเบาะถูกทิ้งในป่าลึกโดยที่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อยก็รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนักจึงได้ตั้งชื่อนี้ให้ข้า ทั้งสองรักใคร่เอ็นดูข้าอย่างยิ่งและหวังให้ข้ามีชีวิตรอดปลอดภัยไม่พบพานอันตรายใด ๆ ไปจนแก่เฒ่า

จากเรื่องที่เกิดขึ้น หากในวันนั้นข้าไม่ดึงดันอยากแต่งให้หรงอู่เจี้ยน บิดาข้าก็อาจไม่ต้องแลกชีวิตให้รองแม่ทัพติดค้างบุญคุณเพื่อที่เขาจะได้รับข้าเป็นสะใภ้ น่าเสียดายที่ข้าเลือกทางเดินชีวิตผิดพลาดไปเสียแล้ว

ในเมื่อข้าย้อนเวลากลับไปไม่ได้แม้ว่าเลือกรักคนผิด แต่เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ย่อมไม่ทำให้ข้าตายได้ ข้าไม่อาจทำให้บิดามารดาที่สิ้นชีพไปแล้วผิดหวังได้...ข้าจะต้องอดทนและมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้…

ข้าลืมตาขึ้นมาอย่างแน่วแน่...อวี๋จิ่วมิ่งคนเดิมได้ตายไปแล้ว...ต่อไปนี้ข้าจะใช้ชีวิตต่อไปโดยทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #7851 risa1884 (@risa1884) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 14:03
    สงสารนางเอก​
    #7851
    0
  2. #6 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 16:46

    รอนะคะ น่าติดตามมม
    #6
    0