[Reupload][จบแล้ว] เงื่อนรักพันธนาการใจ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,066,798 Views

  • 7,858 Comments

  • 9,510 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    562

    Overall
    1,066,798

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 สิ้นวาสนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดไร้ซึ่งแสงจันทร์ แม้แต่หมู่ดาวก็ถูกความมืดปกคลุมสิ้น รอบข้างมิได้เงียบสงัดแต่กลับเต็มไปด้วยเสียงโลหะหนักฟาดฟันดังไปทั่ว

ยามนี้ในเมืองหลวงเกิดเหตุร้ายขึ้น มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เนื่องจากขุนนางแบ่งพรรคแบ่งพวกเข้าร่วมกับอ๋องเพื่อทำการก่อกบฏยึดอำนาจ องค์ไท่จื่อถูกไล่ล่าสังหาร สถานการณ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะจบลงเช่นไร

แม้แต่สตรีไร้เรี่ยวแรงเช่นข้าเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ต้องมาพัวพันกับเรื่องดังกล่าวเพราะสามีของข้าเป็นถึงสหายคนสนิทขององค์ไท่จื่อ ดังนั้นจึงไม่อาจหลบเลี่ยงคราวเคราะห์ครั้งนี้ไปได้

ยามนี้ข้าและสตรีผู้มีศักดิ์เป็นไท่จื่อเฟยในองค์รัชทายาทถูกองครักษ์คุ้มกันให้ร่นถอยเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อหลบหนีจากฝ่ายตรงข้าม

ข้าและนางมีท่าทางแตกตื่นลนลานเมื่อเห็นองครักษ์คนสุดท้ายถูกกระบี่ยาวของชายในชุดดำแทงทะลุอกจนล้มแน่นิ่งไป

เมื่อไร้ซึ่งผู้คุ้มครองแล้วชายชุดดำไม่รอช้าเงื้อแขนฟาดกระบี่ลงมาตรงหน้าข้าหมายจะปลิดชีวิตให้สิ้น ข้าตื่นตระหนกจนหน้าซีดขาวจึงหลับตาปี๋อย่างรวดเร็วรอรับความเจ็บปวดที่จะส่งจากกระบี่ตรงมาสู่ตนเอง

...ตึง...

ไม่มีบาดแผล ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงกลิ่นคาวโลหิตปะทะโสตนาสิก ก่อนที่ข้าจะทันลืมตาชายชุดดำตรงหน้าก็ล้มลงไปนอนกับพื้นไปเสียแล้ว เมื่อไม่ได้รับความเจ็บปวดตามที่คิดไว้ข้าจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

"ไม่เป็นไรแล้ว" เสียงทุ้มทรงพลังของบุรุษในชุดเกราะเอ่ยปลอบโยน

"ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่" ข้าพยายามที่จะสะกดกลั้นน้ำตาที่เกิดจากความตื่นตระหนก ข้าปลุกปลอบใจตนเองให้เข้มแข็งเพื่อมิให้เป็นภาระของสามี

"ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยเหลือ" ไท่จื่อเฟยตอบใบหน้าซีดขาวไร้สีโลหิต

นางกล่าวเสร็จก็เข่าอ่อนล้มลงไปทันที แต่ก่อนที่ร่างของนางจะร่วงตกถึงพื้น บุรุษร่างสูงใหญ่ผู้เป็นสามีของข้าก็กระโจนตัวเข้าไปประคองนางทัน

ข้าหันมองร่างบุรุษอันเป็นที่รักโอบประคองสตรีผู้นั้นด้วยความทะนุถนอม แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดในใจเพียงใดแต่ข้ากลับไร้วาจาจะเอ่ยเอื้อนในสถานการณ์เช่นนี้

"พระชายาอดทนไว้ก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะปกป้องพระองค์ให้ถึงที่สุด" น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร้อนรนอย่างยิ่งเมื่อสายตาของเขาเหลือบเห็นกระโปรงยาวสีขาวของนางเริ่มมีโลหิตเปรอะเปื้อนออกมาเป็นวงกว้าง

"ข้าไม่รู้ว่าครั้งนี้ค่ะจะรอดชีวิตไปได้หรือไม่ ท่านแม่ทัพได้โปรดเรียกชื่อข้าว่าลี่เอ๋อร์เหมือนเมื่อก่อนอย่างที่เคยเรียกให้ข้าฟังสักครั้งเถิด" นางพยายามกลั้นความเจ็บปวดแล้วสบตากับเขาเพื่อส่งความรู้สึกเข้าไปข้างใน

"ลี่เอ๋อร์ วางใจเถิดเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร" เขาพยักหน้ารับแล้วยิ้มอบอุ่นให้นางโดยไม่ได้ให้สนใจข้าที่ยืนอยู่ข้างเคียงแม้แต่น้อย

“เจ้ารออยู่ที่นี่” เขาหันมาออกคำสั่งกับข้าพร้อมกับอุ้มนางแนบอกแล้วค่อย ๆ เดินออกห่างจากสายตาข้าไปเรื่อย ๆ

ในใจของเขาคิดเพียงแค่หวังจะพาหญิงสาวที่บาดเจ็บในอ้อมอกไปส่งให้ถึงมือหมอหลวงอย่างเร็วที่สุด

"ท่านพี่ได้โปรดอย่าทอดทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว" ข้าผู้ถูกเมินเฉยเอ่ยรั้งด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดอย่างยิ่ง

"ข้าจะรีบกลับมารับเจ้า" เขาเอ่ยตอบข้าโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่น้อย

"อย่างน้อยก็ได้โปรดพาข้าไปด้วย" ข้ายังคงอ้อนวอน ข้ารีบวิ่งเข้าไปหาเขาแล้วใช้มือรั้งจับขอบชุดเกราะนั้น

"อวี๋จิ่วมิ่ง! เจ้าอย่าสร้างปัญหาไม่รู้จักดูสถานการณ์ได้หรือไม่ เจ้าหัดรู้จักคิดใคร่ครวญลำดับความสำคัญในเรื่องหนักเบาเสียบ้าง" เขาชะงักครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความขุ่นเคืองอย่างยิ่ง

มุมปากของหญิงสาวในอ้อมอกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้มีชัยส่งมาให้ข้า แต่น่าเสียดายที่สามีของข้าไม่อาจมองเห็นได้จากมุมนั้น เมื่อข้าเห็นดังนั้นก็ไม่อาจสะกดกลั้นความเจ็บปวดได้อีก

"หากท่านตัดสินใจเลือกทอดทิ้งข้านั่นแปลว่าท่านเลือกนางในดวงใจแล้วปล่อยให้ข้าที่เป็นภรรยาตาย" ข้าร้องตะโกนไม่ยินยอม

"อวี๋จิ่วมิ่ง! เจ้าพูดจาไร้สาระ หึงหวงไม่รู้จักเวล่ำเวลา ข้าไม่มีเวลามาทะเลาะกับเจ้ายามนี้ ดังนั้นจงเป็นเด็กดีอยู่ที่นี่สักครู่อย่าได้มีปัญหาได้หรือไม่ แล้วข้าจะรีบกลับมารับเจ้า" เขาไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับข้าอีก

ว่าแล้วเขาก็กระชับหญิงสาวในอ้อมอกให้มั่นคงก่อนกระโจนหายไปจากสายตา ทิ้งให้ข้าน้ำตาไหลยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิด

ดวงใจของข้าแตกสลายไปเรียบร้อยแล้วจากเหตุการณ์ตรงหน้า เมื่อบุรุษผู้เป็นสามีเลือกที่จะทอดทิ้งข้าให้อยู่เพียงลำพังโดยไม่ได้ตรึกตรองว่าข้าผู้เป็นสตรีตัวเล็ก ๆ อยู่คนเดียวในป่ามืด ๆ นี้จะหวาดกลัวหรือไม่...ท่านไม่ใส่ใจข้าผู้เป็นภรรยาแม้แต่น้อย

น้ำตาของข้าไหลไม่หยุดราวกับจะช่วยข้าชำระล้างความเจ็บปวดออกจากจิตใจ แสงจากน้ำตาตกกระทบกับของระยิบระยับบางสิ่งที่ตกอยู่ที่พื้นทำให้ข้าก้าวเท้าเข้าไปแล้วก้มลงเก็บมาดู

ข้ากำมันแน่นด้วยความโกรธแค้น มันคือปิ่นปักผมหยกของสตรีแพศยาผู้นั้น หูของข้าได้ยินเสียงสวบสาบอยู่ไม่ไกล ลางสังหรณ์ของข้าบอกว่าคนที่เข้ามามิใช่คนของจวนรองแม่ทัพและมีเจตนาร้าย

ความคิดเดียวที่ข้านึกได้คือสายตาสุดท้ายของนางผู้นั้นยามที่มองข้า ปิ่นอันนี้นางไม่ได้ทำมันหล่นแต่ใช้เพื่อทิ้งร่องรอยของข้า หากคนที่ตามหาร่องรอยนี้มาถึง ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่อีกแล้ว

สตรีผู้นั้นแต่งเข้าเป็นไท่จื่อเฟยไปแล้วไฉนจึงไม่ยอมลืมเลือนสามีของข้า หัวใจของเขาก็อยู่ที่นางไปแล้ว ข้าแพ้ทุกทางแล้วเหตุใดสตรีผู้นั้นยังคงต้องการให้ข้าตาย

ดี! ในเมื่อนางให้ข้าตาย ข้าก็จะตายไปเสีย...

...เป็นเพราะข้าเองที่ดึงดันหวังจะได้รับความรักจากท่าน...หรงอู่เจี้ยน

...เป็นข้าที่โง่งมรักท่านข้างเดียว

...เป็นข้าที่อยากจะมีวาสนาได้ใช้ชีวิตกับท่านไปจนแก่เฒ่า

...แต่เป็นข้า...ที่คิดไปเองฝ่ายเดียว...

หมดแล้วซึ่งความรัก หมดแล้วซึ่งความผูกพัน ตลอดเวลากว่า 5 ปีที่เราร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาขอให้มันกลายเป็นเพียงความทรงจำ นับจากวันนี้ข้าขอยอมแพ้ต่อโชคชะตา ขอสวรรค์เบื้องบนอวยพรให้ท่านโชคดี…

ว่าแล้วข้าก็ลุกขึ้นปาดน้ำตาทิ้งแล้วพยายามตั้งสติต่อสู้กับความมืดมิดเพียงลำพัง รอบกายนอกจากจะมองไม่เห็นสิ่งใดแล้วยังได้ยินเสียงหมาป่าเห่าหอนดังไกล ๆ ชวนให้ขนลุก

ข้าปลุกถุงน้ำดีของตนให้พองโต ตั้งสติรับมือกับอันตรายที่จะเกิดขึ้น ข้าถอดชุดคลุมตัวนอกออกก่อนที่จะใช้หินกรีดข้อมือปล่อยให้โลหิตไหลรินจนชุ่มชุดส่งกลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียน

ความจริงแล้วข้ากลัวเจ็บมากที่สุดแต่ความเจ็บจากกายไม่เทียบเท่าความเจ็บปวดภายในใจแม้แต่น้อย

เมื่อชุดคลุมตัวนอกเปรอะเปื้อนด้วยโลหิตเพียงพอแล้วก็ฉีกชายกระโปรงพันผ้าห้ามโลหิตอย่างรวดเร็ว แม้ว่าข้าจะสูญเสียโลหิตจนตาลายแต่ก็พยายามประคองสติแล้วสอดส่ายสายตามองหาสมุนไพรที่ต้องการ ทันทีที่พบเป้าหมายก็รีบเก็บมาบดขยี้รวมกับชุดชุ่มโลหิตนั้น

ก่อนที่ข้าจะผละจากไปก็ตัดสินใจใช้ปิ่นปักผมอันนั้นแทงเสื้อส่วนอกจนทะลุ...เอาเถิด นับจากวันนี้ไม่ว่าท่านจะรู้หรือไม่ว่าหญิงบอบบางผู้นั้นแสร้งทำตัวน่าสงสารก็ไม่เกี่ยวอันใดกับข้าแล้ว

-----------------------------------------------------------------------------------------------


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7843 The Darkness Rose (@PlangPayak) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:10

    อ่านกี่รอบก็ชอบบบบบ

    #7843
    0
  2. #7841 mmint5897 (@mmint5897) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 10:37
    จะอ่านกี่ครั้งก็สงสารนาง
    #7841
    0
  3. #2 gdhyuk64 (@gdhyuk64) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 14:26

    สงสารนางอ่ะ
    #2
    0
  4. #1 aomihi (@aomihi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 14:18
    เข้ามารอค่ะ
    #1
    0