Cat Cafe' รักหวานๆในร้านกาแฟแมวเหมียว

ตอนที่ 23 : บทที่ 22 บททดสอบของนายกำชัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    5 ม.ค. 61

บทที่ 22 บททดสอบของนายกำชัย

            การยอมรับคริสของมารดาทำให้สิงโตโล่งใจขึ้น แต่ก็แอบแปลกใจอยู่นิดหน่อยเพราะตอนที่บอกเรื่องเขาตกหลุมรักผู้ชายด้วยกัน ท่านถึงกับช็อคจนพูดอะไรไม่ออก ส่วนบิดานั้นไม่ต้องสาธยายอะไรมาก แค่คำเดียวสั้นๆ ว่าระเบิดลงก็คงพอ เรียกได้ว่าถ้าขืนดันทุรังบ้านคงแตก เขาจึงจำต้องยุติบทสนทนาไว้แค่นั้น อดทนไม่พูดถึงอยู่เป็นอาทิตย์จนแน่ใจว่าบุพการีทั้งสองใจเย็นลง จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังโดยเพิ่มว่าตั้งแต่เกิดมา นอกจากพ่อกับแม่แล้วเขาไม่เคยมีความรู้สึกนี้กับใครมาก่อน และคิดว่าคงไม่สามารถมอบหัวใจให้กับใครได้อีก นางงามพักตร์ได้แต่นั่งซับน้ำตาไม่พูดอะไร ส่วนนายกำชัยที่พยายามข่มโทสะอดทนฟังจนจบ เดินหนีเข้าห้องไปเลย

            ตอนแรกสิงโตคิดว่าบิดาของเขาคงยื่นคำขาดว่าห้ามคิดเรื่องนี้อีกต่อไป แต่ผิดถนัดเพราะวันรุ่งขึ้นท่านเรียกเขาเข้าไปคุยในแบบ นักธุรกิจ คำถามแรกคือรู้จักเด็กคนนี้ดีแค่ไหน เมื่อเขาตอบไปว่าไม่รู้อะไรเลย นายกำชัยจึงพูดสั้นๆ ว่าเพ้อฝัน ก่อนยื่นข้อเสนอให้เขาพิสูจน์ตัวเองว่ามั่นคงกับความรักครั้งนี้มากเพียงใด ด้วยการสั่งให้เขาสร้างธุรกิจของตัวเองขึ้นมาเพื่อตามหาคนรัก โดยให้เวลาสิบปี หากไม่เจอหรือเขาคนนั้นไม่เล่นด้วยก็ให้กลับมาดูแลกิจการครอบครัว

            ข้อเสนอดังกล่าวทำให้สิงโตดีใจมาก เขาจึงนำเงินเก็บทั้งหมดไปลงทุนร้านกาแฟ โดยพาบรรดาแมวเหมียวที่ตัวเองรักเป็นแม่เหล็ก สถานที่คือบริเวณที่เจอหนุ่มน้อยคนนั้น ด้วยหน้าตาที่หล่อบาดตาเหมือนพระเอกซีรี่ย์กับอัธยาศัย ทำให้มีขาประจำมากพอดู สิงโตดำเนินกิจการของตัวเองไปเรื่อยๆ ผ่านไปหลายปีเขายังไม่พบคนในดวงใจ

            เหมือนฟ้าลิขิต เมื่อวันหนึ่งเขาได้รับคำสั่งจากพ่อให้ไปตรวจดูอาคารพาณิชย์ที่ร้างมานานเพื่อปรับปรุงเป็นสำนักงานเช่า ระหว่างเดินดูทำเลรอบๆ เพื่อประเมิน สายตาพลันเหลือบไปเห็นหนุ่มออฟฟิศคนหนึ่งกำลังเดินดูดโกโก้ปั่นอยู่บนทางเท้า วินาทีนั้นเองที่สิงโตรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน สรรพเสียงรอบตัวเงียบกริบโดยพลัน มีเพียงนางฟ้าผิวขาวผู้มีดวงตากลมโตแสนงดงามปรากฏอยู่ในคลองจักษุ แม้จะผ่านไปหลายปีและอีกฝ่ายเติบโตขึ้นมาก เขาก็ยังจำรอยยิ้มสดใสนั้นได้ดี       

            อำนาจของหัวใจสั่งให้สิงโตเดินตามชายหนุ่มคนนั้นไปจนถึงที่ทำงาน ยิ่งรู้ว่าบริษัทของคนในดวงใจอยู่ใกล้กับตึกที่ตัวเองกำลังดูแล เขาจึงโทร.ไปหาพ่อเดี๋ยวนั้น หลังตกลงราคาเป็นที่เรียบร้อยแล้วเขาจึงบอกเลิกสัญญากับที่เก่า ย้ายกิจการมายังอาคารแห่งนี้ และก็เหมือนเป็นบุพเพสันนิวาสที่ลูกค้าคนแรกของร้านคือคริส 

            แบบนี้สินะที่เรียกว่าคู่แท้

            สิงโตนั่งอมยิ้มด้วยความสุขใจพลางมองคนรักที่กำลังนั่งหยอกแมว เขาจำได้ว่าตอนนั้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ในหัวมีแต่คำว่าเจอจนได้ วนไปเวียนมาอยู่หลายรอบ ยิ่งได้รู้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไรด้วยแล้ว ก็ยิ่งฟุ้งซ่านจนข่มตาหลับไม่ลง ใจกระวนกระวายเฝ้าแต่อยากจะเห็นหน้า อยากเก็บเกี่ยวทุกสิ่งทุกอย่าง เรียกได้ว่าทุกเวลา ทุกวินาทีมีแต่คริสเพียงอย่างเดียว

            แต่ถึงจะเจอคนที่เฝ้าตามหา เขาก็ยังปิดเป็นความลับ ไม่บอกให้พ่อแม่รู้ กระทั่งคริสยอมรับความรู้สึกและสารภาพว่ารักเขาเช่นเดียวกัน สิงโตจึงโทร.บอกมารดาเพื่อขอคำปรึกษา จากนั้นจึงแจ้งให้บิดาทราบและรับปากว่าจะพาคริสไปให้พวกท่านดูตัว

            ตอนย่างเท้าเข้าบ้าน สิงโตเองก็รู้สึกกังวลไม่น้อย เพราะแม้บุพการีทั้งสองจะให้โอกาส แต่ก็ใช่ว่าจะยอมรับเรื่องลูกชายรักกับผู้ชายด้วยกันได้โดยง่าย นับเป็นโชคที่คริสเป็นคนอัธยาศัยดี มีความน่ารักอยู่ใจตัว ด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์จึงสามารถมัดใจมารดาของเขาได้ไม่ยาก ยิ่งคนรักของเขาแสดงให้เห็นว่าเป็นคนมีมารยาท มีความสุภาพอ่อนน้อมด้วยแล้ว คนเป็นแม่ก็ยิ่งถูกใจ ด่านต่อไปที่หินยิ่งกว่าคือบิดา ซึ่งเขาไม่กล้าเดาเลยว่าคริสจะต้องเจอบททดสอบอะไร  

              ในใจของสิงโตตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวล เขารู้ว่าคริสเป็นคนเก่ง โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับไอทีแล้วละก็ไม่เป็นรองใคร ถ้าพ่อของเขาใช้เรื่องนี้มาทดสอบ มั่นใจได้เลยว่าคนรักของเขาทำได้แน่ ถึงจะคิดไว้แบบนั้นแต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้

            คิดพลางมองคริสอย่างห่วงใย แต่พอเห็นคนแก้มกลมกำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับแมว ความวิตกทั้งหลายก็หายวับไป คนรูปหล่อยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนหันไปทางข้าวพอง หยอกเย้า หลอกล่อให้มันกระโดดไปหาคนรัก พอได้จังหวะเขาก็แกล้งทำเป็นตะครุบแมวแต่ดันโผเข้าไปกอดคนรัก นอนทับไปทั้งตัวและแกล้งตีหน้าให้ดูตกใจพอเป็นพิธี ตรงกันข้ามกับชายหนุ่มที่หน้าแดงจัดด้วยความอาย

            “ทำอะไรของพี่น่ะ!” เขาโวยลั่นด้วยความตระหนกพลางเหลือบตาไปทางประตู สิงโตคลี่ยิ้มร้าย

            “ขอโทษ กำลังเล่นไล่จับกับข้าวพองน่ะ” เขาแก้ตัวก่อนเคาะหัวแมวเปอร์เซียขาวเบาๆ “ขี้โกง หนีมาหาคนแบบไม่ได้นะ”

            ข้าวพองกะพริบตาปริบเอียงคอมองอย่างงงๆ คริสเม้มปากพลางออกแรงดันคนตัวโตกว่าที่ยังกอดเขาไม่ยอมปล่อย

            “ลุกได้แล้ว มันหนัก”

            นัยน์ตาหมาป่าของคนเป็นพี่เปล่งประกายระยิบระยับอย่างมีนัย “ลุกนานแล้วครับ”

            แก้มขาวของคนที่อยู่ข้างใต้แดงจัดมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มเลยแกล้งใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่จุดสำคัญของสิงโต อีกฝ่ายร้อง โอ๊ะ! เบาๆ ก่อนคลายอ้อมกอดถอยออกห่าง และต่อว่าอย่างน้อยใจ

            “เล่นแบบนี้พี่เจ็บนะครับ” เขานั่งขัดสมาธิก้มหน้ามองหว่างขาและบ่นออกมาเบาๆ “ดูสิบวมเป่งเลย”

            คริสรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนประชด “สม!

            “ใจร้ายจัง” คนรูปหล่อตัดพ้อพลางเอียงคอมองคนรัก “ปวดอ่ะ นวดให้พี่ได้ป่าว”

            ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนหน้าของตัวเองกำลังกลายเป็นภูเขาที่ใกล้จะระเบิด ความร้อนที่อัดแน่นทุกขุมขนทำให้หันไปแว้ดใส่พี่เต็มเสียง

            “ไม่เว้ย!!!

            แมวทุกตัวหันไปมองคริสด้วยหน้าตาที่ดูตื่นตกใจ สิงโตเลยแกล้งแหย่

            “เสียงดังแบบนี้เด็กๆ ตกใจหมด ปลอบเลย”

            ชายหนุ่มทำแก้มพองปากยื่นและรีบยื่นมือออกไปหาแมวตัวใกล้สุด แต่มันกลับวิ่งหนีไปดื้อๆ พอหันไปที่อีกตัว มันดันสะดุ้งกระโดดตัวลอยถอยหลัง คริสหน้าเสียทันที สิงโตเลยขยับเข้าไปหาพร้อมกับกล่าวเสียงนุ่ม

            “พวกเขาตกใจน่ะครับ” พูดพลางอุ้มข้าวพองมาลูบเบาๆ แล้ววางไว้บนตักคนรัก วาดแขนโอบไปทางด้านหลังจับมือขาวนุ่มนิ่มให้สัมผัสกับขนพองฟูของมัน “แมวน่ะเป็นสัตว์ขี้ระแวง ลองตกใจอะไรแล้วจะไม่ยอมเข้าใกล้ ต้องใช้เวลาสักระยะครับกว่าจะให้มันวางใจ”

            เขากุมมือคริสให้วางไว้บนหัวข้าวพอง ลูบเบาๆ จนมันหลับตาพริ้ม แมวตัวอื่นพอเห็นแบบนั้นก็เริ่มเข้าหา เอาหัวไถต้นขาบ้าง แขนบ้าง ไม่ก็ส่งเสียงร้องแง้วเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่หูของชายหนุ่มไม่ได้สำเหนียกถึงเสียงน่ารักพวกนั้นเลยสักนิด เพราะมันกำลังอื้ออึงด้วยเสียงลมหายใจอุ่นของคนพี่ที่ระรดอยู่ข้างๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ในแบบของชายชาตรีที่อบอวลอยู่รอบกาย ร้ายกว่านั้นคือการเข้าประชิดแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว  

            หัวใจของคริสเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ตอนนี้เขาอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของพี่สิงโต!

            “อะ...เอ่อ พี่สิง”

            ชายหนุ่มเค้นเสียงให้ผ่านลำคอออกมาได้อย่างยากลำบาก คนรูปหล่อเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

            “ครับ” เขารับคำสั้นๆ ก่อนแตะปากกับใบหูแดงจัดอย่างแผ่วเบา คนในอ้อมกอดสะดุ้งเล็กน้อยก่อนขยับตัว

            “ป ปล่อย”

            “ทำไมล่ะ ข้าวพองกำลังเคลิ้มเลย”

            สิงโตแย้งพลางไล้จมูกไปตามลำคอขาว คริสรู้สึกเหมือนตัวเขากำลังหลอมละลายลงไปในอ้อมกอด

            “ที่ว่าเคลิ้มน่ะ ไม่ใช่แมวแน่ๆ” เขาพูดเสียงดังขึ้นก่อนออกแรงผลักคนพี่ “พอได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าจะไม่ดี”

            “งั้นพี่ล็อคประตูห้องก่อนก็ได้” ไม่พูดเปล่ายังทำท่าเหมือนจะลุกไปทำแบบนั้นจริงๆ โชคดีที่มีระฆังช่วยเมื่อสมาร์ตโฟนที่วางไว้กลางห้องเปล่งเสียงเพลงออกมา พอเห็นว่าใครเป็นคนโทร.สิงโตก็ถอนใจ

            “ครับแม่” เขาขานรับเสียงนุ่ม นิ่งฟังอีกฝ่ายพูดจนจบจึงผงกศีรษะ “โอเคครับ”

            พอตัดสายแล้วสิงโตก็หันไปบอกคริส “แม่โทร.ตามน่ะ ลงไปกินข้าวกัน”

            คริสรีบลุกขึ้นอย่างเร็ว และเดินตามเจ้าบ้านไปจนถึงโต๊ะอาหาร นายกำชัยนั่งตีหน้าขรึมอยู่ตรงหัวโต๊ะตามตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว ถัดมาคือนางงามพักตร์ภรรยา สิงโตนั่งด้านตรงกันข้ามโดยเลือกนั่งใกล้พ่อ และให้คริสนั่งต่อจากเขาอีกที เมื่อทุกคนในบ้านมากันครบหมดแล้วแม่ตุ๊จึงทยอยยกกับข้าวมาวาง เริ่มจากผัดผักเปรี้ยวหวาน ถั่วพูผัดพริกแกงกุ้งสด และแกงจืดหน่อไม้กระดูกหมู

            ระหว่างแม่ครัวตักข้าวให้แต่ละคน นางงามพักตร์ที่เห็นคริสนั่งก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครเลยหาเรื่องชวนคุย

            “แม่ไม่รู้ว่าหนูกินอะไรได้บ้าง เลยให้แม่ตุ๊ทำหลายอย่างหน่อย กินเผ็ดได้ไหมจ๊ะ”

            “ได้ครับ”

            ชายหนุ่มตอบเบาๆ และส่งยิ้มน่ารักให้ แต่พอได้ยินเสียงกระแอมจากนายกำชัย เขาก็หุบยิ้มฉับก้มหน้างุดลงกว่าเดิม มารดาของสิงโตส่ายหน้าน้อยๆ อย่างนึกเอ็นดูก่อนหันไปถามสามี

            “อะไรมันติดคอหรือคะคุณพี่”

            ผู้เป็นพ่อค้อนก่อนตอบเสียงห้วนว่า “เปล่า” พอแม่ครัวตักข้าวให้จนครบทุกคน แทนที่จะลงมือกินเขากลับยกมือวางบนโต๊ะและนิ่งอยู่ในท่านั้น ท่าทางแบบจอมเผด็จการของพ่อทำให้สิงโตขำในใจ เพราะรู้ว่ามันคือบทแรกของการทดสอบ แต่มารดาของเขากลับมุ่นคิ้วอย่างรำคาญ

            “ฮู้ย! ท่ามากอยู่ได้ กินเสียทีสิคะ หนูคริสหิวแย่แล้ว” พูดจบนางก็ตักถั่วพูผัดพริกให้ชายหนุ่มโดยเน้นกุ้งตัวโต ปากก็พูดไปด้วย “กินเยอะๆ เลยลูก แม่ชอบเด็กมีน้ำมีนวล อย่างหนูน่ะผอมไป”

            คริสรีบยกมือไหว้และกล่าวคำขอบคุณก่อนหยิบช้อนส้อม ตาเหลือบไปทางหัวหน้าครอบครัวแวบหนึ่ง พอเห็นอีกฝ่ายกำลังตักข้าวเข้าปากเขาจึงลงมือกินบ้าง ท่าทางการกินที่ดูสุภาพ ไม่มูมมามทำให้นางงามพักตร์พอใจหนุ่มน้อยคนนี้มากยิ่งขึ้น ส่วนนายกำชัยที่คอยชำเลืองมองเป็นระยะ ก็พยักหน้าช้าๆ อย่างถูกใจ

            ด่านที่สอง ผ่าน

            สิงโตบอกตัวเองอย่างโล่งอก แต่ก็ยังไม่วางใจนัก เพราะมันเป็นเพียงบททดสอบขั้นพื้นฐาน หลังมื้อเย็นต่างหากที่เป็นของจริง

            “จริงสิ สิงจะพาน้องไปเที่ยวไหนบ้าง หรือจะนอนอยู่บ้านเฉยๆ”

            ระหว่างที่ทุกคนกำลังกินข้าวกัน นางงามพักตร์ก็ทำลายความเงียบขึ้นมา สิงโตมองคนรักก่อนหันไปส่งยิ้มให้เธอ

            “ว่าจะพาเค้าไปดูน้ำตกน่ะครับ ค้างที่นั่นสักสองคืน แล้วกลับกรุงเทพเลย”

            “อ้าว ไม่แวะบ้านก่อนละลูก แม่จะได้ให้แม่ตุ๊ทำกับข้าวกับปลาไว้ให้”

            ผู้เป็นแม่ถามด้วยความเป็นห่วง สิงโตยิ้มละมุน

            “แวะสิครับ ยังไงสิงก็ต้องกอดแม่ก่อนไปทำงานอยู่แล้ว”

            นางงามพักตร์ยิ้มแก้มแทบแตกกับคำตอบเชิงอ้อนของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นางปรายตาไปทางแฟนหนุ่มของลูกที่เอาแต่นั่งมองจาน

            “คริสด้วย ต้องให้แม่กอดก่อนกลับนะจ๊ะ”

            แก้มกลมขาวมีสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะรับคำอย่างเหนียมอายว่า “ครับ”

            มารดาของสิงโตยิ้มและส่งสายตาไปทางสามี เขาทำเป็นเมินเฉยกินข้าวต่อไปเรื่อยๆ จนหมด เมื่ออิ่มจากอาหารคาวหวานแล้วทั้งหมดจึงย้ายไปห้องนั่งเล่น พูดคุยกันอยู่พักใหญ่นายกำชัยจึงขอตัวไปทำงาน พอหัวหน้าครอบครัวคล้อยหลัง นางงามพักตร์ก็ดึงคริสไปนั่งข้างๆ พูดคุยซักถามเรื่องงาน เพื่อนฝูง สิ่งที่ชอบ อะไรที่เกลียดตลอดไปจนถึงสภาพภูมิอากาศ ซึ่งเธอสามารถคุยได้อย่างเป็นกันเอง ยกเว้นเรื่องครอบครัวเท่านั้นที่นางไม่เอ่ยถามให้อีกฝ่ายต้องลำบากใจ

            ทั้งสามนั่งคุยกันเกือบชั่วโมง จู่ๆ นางงามพักตร์ก็ลุกไปชงชา ตอนแรกชายหนุ่มทั้งสองคิดว่านางคงคอแห้งเพราะพูดเยอะ แต่เธอกลับส่งชาถ้วยนั้นให้คริสพร้อมกับบอกเสียงเรียบ

            “แม่นึกได้ว่าต้องออกไปดูปลาคาร์ฟสักหน่อย คริสช่วยเอาชานี่ไปให้พ่อที”

            หนุ่มออฟฟิศหันไปสบตาคนเป็นพี่ เมื่ออีกฝ่ายผงกศีรษะ เขาจึงรับชาจากภริยาเจ้าบ้าน ประคองไปยังห้องทำงานของนายกำชัยอย่างระมัดระวัง ส่วนสิงโตที่ยืนมองอยู่ห่างๆ เอ่ยปากพูดกับมารดา

            “นึกว่าแม่จะรับเขาได้”

            “รับได้กับยอมรับมันคนละเรื่องกันนะลูก” ผู้เป็นแม่พูด “ทีแรกแม่เองก็คิดว่าคงไม่ไหว แต่พอเจอหนูคริสแล้วต้องเปลี่ยนใจ เพราะเขาเป็นเด็กน่ารัก มีกิริยามารยาท ไม่แปลกใจเลยที่ลูกจะ...”

            นางเว้นคำพูดและถอนใจเบาๆ

            “แต่ความรักน่ะ มันไม่ได้มีเพียงแค่นี้ คนที่จะอยู่กับลูกต้องเป็นทั้งคู่ชีวิตและคู่คิด นอกจากความน่ารักแล้ว เขาต้องเป็นคนดี เก่ง สามารถเกื้อหนุนและเป็นกำลังใจให้สิง ยินดีที่จะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขโดยไม่มีข้อแม้ ถ้าคริสมีคุณสมบัติเหล่านี้ครบถ้วนพ่อแม่ก็ยอมรับ”

            เธอมองชายหนุ่มที่กำลังหายเข้าไปในห้อง “จากนี้ก็อยู่ที่ตัวเขาเองแล้ว”

            คริสพยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะก้าวเข้าไปหาบิดาของคนรัก เขารู้ดีว่านี่เป็นบททดสอบที่ทั้งพ่อและแม่ของพี่สิงโตตั้งขึ้นเพื่อดูว่าเขาเหมาะสมกับบุตรชายเพียงใด ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็อดกลัวไม่ได้ ขนาดท่านนั่งหันหลังให้ยังใจเต้นตุ้มต่อมกึ่งกล้ากึ่งกลัว แค่ด้านหลังยังเขายังฝ่อได้ขนาดนี้ถ้าหันหน้ามาตรงๆ มีหวังได้ล้มใส่ล้มทั้งยืนแหง

            “มีอะไร”

            เสียงทุ้มดุเอ่ยถามแบบไม่มีหางเสียง ชายหนุ่มสะดุ้งจนถ้วยชาแทบหลุดจากมือ เขานับหนึ่งถึงสามเพื่อสงบใจก่อนตอบไปเบาๆ

            “ผมเอาชามาให้ครับ”

            “วางไว้ที่โต๊ะ”

            นายกำชัยสั่งสั้นๆ โดยไม่สนใจที่จะหันมามองเลยสักนิด คริสจึงวางถ้วยชาไว้บนโต๊ะอีกตัวและเตรียมถอยเพื่อเผ่นออกจากห้อง ขยับไปได้สองก้าวเขาต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อจู่ๆ เจ้าบ้านก็พูดขึ้นมา

            “ทำอะไรเป็นบ้าง”

            เป็นคำถามที่กินความหมายกว้างมาก ชายหนุ่มจึงต้องรีบประมวลผลให้เร็วที่สุด ถึงจะเป็นคนรักของพี่สิงโตแต่เขาเป็นชาย ดังนั้น ทำอะไร ของคุณพ่อน่าจะหมายถึงหน้าที่การงาน

            “ผมทำงานกับบริษัทที่เกี่ยวข้องกับไอทีครับ”

            “กว้างไป” พ่อของสิงโตกล่าวห้วนๆ ก่อนยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมหันไปพูดด้วยตรงๆ “ระบุให้ชัดเจนมาเลยว่าอยู่ตำแหน่งไหน เพราะคนถูพื้นก็เป็นพนักงานบริษัทเหมือนกัน”

            คริสถึงกับสะอึก คำตอบแรกก็พลาดอย่างไม่เป็นท่า ต่อไปเขาต้องคิดอย่างรอบคอบและระวังให้มากกว่านี้

            “ขอโทษด้วยครับ ผมทำอยู่ในตำแหน่งนักวิเคราะห์และออกแบบระบบครับ เคยทำ Web Marketing   E-Commerce Developer แล้วก็ออกแบบเว็บไซด์บ้างเป็นบางครั้ง งานล่าสุดคือออกแบบระบบให้กับบริษัทส่งออกสินค้า เอ่อ ผมขอไม่ระบุชื่อนะครับ”

            เสียงหัวเราะหึ ดังมาให้ได้ยิน “ไม่ต้องใช้ภาษาเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ ผมคุยกับคุณ ไม่ได้เรียกมาสัมภาษณ์สมัครงาน”

            อีกครั้งที่คริสว่าพลาด เขาอยากเขกหัวตัวเองแรงๆ สักสองโป๊ก แต่ต้องยั้งไว้ก่อนพูดออกไปเบาๆ

            “ขอโทษครับ”

            “รู้จัก Web Content หรือเปล่า”

            “ครับ เป็นการดูแลข้อมูลก่อนนำมาใส่ลงเว็บไซต์” ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ และต้องหน้าซีดเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นหันหน้ากลับมามอง นัยน์ตาที่ดูละม้ายคล้ายพี่สิงจ้องเขาอย่างพินิจก่อนที่เจ้าตัวจะเบี่ยงตัวให้พ้นจากหน้าจอ

            “พอจะดูออกหรือเปล่าว่าคืออะไร”

            นายกำชัยถามขึ้นมาลอยๆ คริสมองภาพที่ปรากฏบนหน้าจอแล้วขมวดคิ้วนึกทบทวน เขาจำได้ว่าคืนก่อนเขาเห็นข้อมูลชุดนี้บนหน้าจอโน้ตบุ๊กของพี่สิง ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องระบบการสื่อสารสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยังพอเดาออกว่ามันเป็นแผนวิเคราะห์ระบบงานก่อนส่งให้นักเขียนโปรแกรม

            “Systems Analyst

            คริสตอบสั้นๆ ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านั้นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาเคยเห็นมันมาก่อน แต่ผิดถนัดเพราะนายกำชัยมองเขาอย่างจ้องจับผิด

            “เคยเห็นมาแล้วใช่ไหม”

            เป็นการถามเชิงบังคับให้ตอบตามตรง ป่วยการที่จะโกหก ชายหนุ่มจึงผงกศีรษะ

            “ครับ เคยเห็นในโน้ตบุ๊กพี่สิงสองสามครั้ง”

            “ในโน้ตบุ๊ก” นายกำชัยทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ฟังออกเลยว่าไม่พอใจ “แอบดูของของคนอื่นแบบนี้เขาเรียกว่าขโมยนะ”

            คริสหน้าซีดจนเหลือสองนิ้ว เขารีบส่ายหน้าอย่างเร็วพร้อมปฏิเสธปากคอสั่น

            “ม...ไม่ใช่นะครับ ก็พี่อ่ะเลิกร้านแล้วยังนั่งทำงานต่อ ผมเลยไปยืนข้างๆ เผื่อช่วยเหลืออะไรได้บ้าง”

            คิ้วดกหนาของนายกำชัยขมวดเข้าหากัน “ดึก?” เขาจ้องหน้าคริส “คุณนอนกับเจ้าสิงแล้ว?

            แม้เป็นเพียงประโยคสั้นๆ แต่ความหมายของคำถามนั้นชัดเจนจนชายหนุ่มต้องรีบโบกมือพร้อมอธิบาย

            “ม...ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ แค่นอนเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรกันเลยครับ”

            คริสรู้สึกว่าแก้มของตัวเองร้อนผ่าว ความประหม่ากับสายตาของคนเป็นพ่อที่จ้องตรงมาราวคาดคั้นทำให้เขาจำต้องก้มหน้าหลบ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกเหมือนถูกสายตาของคนเป็นพ่อชำแหละเข้าไปจนถึงเนื้อใน อยากแก้ตัวก็พูดไม่ออก เดินหนีแข้งขาก็ดันมาแข็งจนขยับไม่ได้ เลยจำต้องยอมทนรับพลังงานบางอย่างที่กดดันอยู่รอบตัว บีบรัดเสียจนร่างกายของเขาหดเล็กลงทุกที

            พี่สิงครับ ผมขอโทษ

            ชายหนุ่มร่ำร้องอยู่ในอก น้ำอุ่นๆ ปริ่มขอบตาและพาลจะไหลออกมาให้ได้ ทั้งที่พยายามแล้วทุกอย่างแต่ดูเหมือนพ่อของพี่สิงโตจะไม่เปิดใจยอมรับเขา ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะไม่มีพ่อคนไหนอยากให้ลูกชายของตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชาย นับจากนี้เขาคงต้องแยกทางจากพี่สิง และไม่มีวันได้เจอกันอีก

            “รู้จักสิงนานหรือยัง”

            ความคิดทั้งหมดหยุดลงเมื่อได้ยินคำถามของนายกำชัย คริสสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ ตอนนี้เขารู้แล้วว่ายังไงก็ต้องเลิกกับคนเป็นพี่ จะตอบอะไรก็คงไม่สำคัญ

            “เกือบหกเดือนแล้วครับ”

            บิดาของสิงโตทำเสียง เฮอะ! ออกมา “ยังไม่ถึงครึ่งปีก็บอกรักกันแล้วเหรอ” เขามองหน้าคริส จ้องประสานตาราวกับจะล้วงลึกเข้าไปภายใน “แล้วเจอกันยังไง อย่าบอกนะว่าคุณเดินเข้าไปหาลูกชายผมก่อน”

            “ครับ” คริสตอบไปตามตรง พอเห็นสีหน้าของผู้เป็นพ่อ เขาก็อธิบาย “วันนั้นผมคอแห้ง ร้านอื่นคนเต็มหมด ก็กำลังจะถอดใจแล้วละครับแต่ตาไปเห็นป้ายร้านเข้าพอดี ผมเลยกลายเป็นลูกค้าคนแรก”

            “แล้วคุณก็ตกหลุมรักเจ้าสิงเลยอย่างนั้นหรือ”

            “ความรักมันไม่ได้เกิดกันง่ายๆ แบบนั้นหรอกครับ มันอาจจะมีรักแรกพบ แต่สำหรับผม พี่สิงเป็นมากกว่านั้น ครั้งแรกผมรู้สึกทึ่งที่พี่สิงโตจำผมได้แม้จะไม่ได้เจอกันเกือบเดือน แต่สิ่งที่สร้างความประทับใจคือ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน พี่เขากลับยินดีช่วยเหลือผมด้วยความเต็มใจ ผมเจอแมวเจ็บข้างทาง ตอนนั้นคิดไม่ออกจริงๆ ครับว่าควรพามันไปที่ไหน พี่สิงโตอาสาขับรถพาไปส่งถึงโรงพยาบาลแถมยังออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด แล้วยังช่วยดูแลมันจนหายดี ถ้าเป็นคนอื่นต่อให้รักแมวแค่ไหน คงไม่กล้าทำแบบนี้ ผมคิดว่าพอแมวแข็งแรงดีแล้วทุกอย่างคงจบ แต่เอาเข้าจริงก็อดแวะร้านไปกินโกโก้ปั่นฝีมือพี่เขาไม่ได้ ผมไม่รู้หรอกครับว่าเอาตัวไปผูกกับพี่สิงโตตอนไหน ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง รู้ตัวอีกทีคือหัวใจของผมมีพี่สิงโตเพียงคนเดียว ผมรักพี่สิง และดีใจที่รู้สึกแบบนั้น แม้พี่จะไม่ได้คิดแบบเดียวกันกับผมก็ตาม” 

            คริสอธิบายยาวเหยียดอย่างที่เขาเองก็นึกไม่ถึง ส่วนนายกำชัยยืนกอดอกนิ่งฟังขณะเดียวกันก็มุ่นคิ้วใคร่ครวญไปด้วย เมื่อชายหนุ่มเล่าจบ เขาก็ตั้งคำถามสั้นๆ

            “รู้หรือเปล่าว่าสิงโตรวย”

            “ผมทราบแค่ว่า พี่เป็นคนมีฐานะ” คริสตอบเพียงแค่นั้น บิดาของสิงโตพยักหน้าช้าๆ ก่อนหันกลับไปทางโน้ตบุ๊ก

            “ผมกำลังแก้งานตัวนี้อยู่ แต่มันติดอะไรบางอย่าง ส่งให้สิงดูแล้วก็ยังไม่เข้าที่” เขาหันกลับไปที่คริส “พอจะดูให้หน่อยได้ไหม”

            “แต่ผมไม่มีความรู้เรื่องระบบสื่อสาร”

            “นี่เป็นระบบงานภายใน” พูดพลางขยับเก้าอี้ “ถึงจะทำทั้งหมดไม่ได้ แค่คำแนะนำก็ยังดี”

            ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนหน่อยตัวนั่งลงและพิจารณาสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจออย่างช้าๆ รอบคอบและถี่ถ้วน เมื่อเริ่มเข้าใจเขาก็ลงมือเคาะคีย์บอร์ด ไล่แก้ไปทีละจุดอย่างใจเย็น คริสทุ่มสมาธิทั้งหมดลงไปในสิ่งที่กำลังทำ จนเกือบจะเรียกได้ว่า ลืมนายกำชัยไปเลย 

            เมื่อเห็นการทำงานของระบบเร็วขึ้น หัวหน้าครอบครัวจึงเอ่ยถาม

            “เป็นไง”

            “ข้อมูลบางจุดมันซ้ำซ้อนกันครับ ระบบประมวลผลเลยสับสนนิดหน่อย ผมลองแก้แล้วรันทดสอบสองครั้งไม่สะดุด น่าจะผ่านครับ”

            ชายหนุ่มพูดพลางกดปุ่มเซฟงาน นั่นเองที่เขานึกได้ว่านี่ไม่ใช่งานของบริษัท แต่เป็นบททดสอบของนายกำชัย เขารีบลุกจากเก้าอี้ ค้อมศีรษะอย่างประหม่า

            “ขอโทษครับ ผมลืมตัวคิดว่าเป็นงานที่เคยทำ”

            ชายผู้มากด้วยวัยมองเขาอย่างพิจารณาอีกครั้ง ทว่า ด้วยสายตาที่ดูเป็นมิตรกว่าเดิม

            “เก่งเหมือนกันนี่” เขาเอ่ยชมพลางหันไปมองหน้าจอที่กำลังกะพริบไปตามจังหวะของการทำงานก่อนเลื่อนกลับไปทางหนุ่มออฟฟิศที่ยังคงยืนก้มหน้า “มาทำงานด้วยกันไหม ผมมีตำแหน่งดีๆ ให้นะ”

            คริสมองนายกำชัยอย่างตกตะลึงเพราะคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเล่นไม้นี้ หากเป็นเมื่อก่อนตอนยังไม่มีงานทำ เขาคงตะครุบข้อเสนอโดยไม่เสียเวลาคิด แต่ตอนนี้ในฐานะว่าที่คนรักของพี่สิงโต หากทำแบบนั้นมีหวังโดนข้อครหาว่าเกาะลูกคนรวย

            “ขอบคุณในความเมตตาของท่านครับ แต่ผมขอโทษที่ต้องปฏิเสธ”

            นายกำชัยเลิกคิ้วข้างหนึ่ง

            “รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณกำลังหันหลังให้โอกาสดีๆ บริษัทของผมกว้างขวางกว่าบริษัทของคุณมาก”

            “ผมทราบครับ” คริสตอบอย่างสุภาพ หากคราวนี้เขากลับยืดอกเชิดหน้า ราวกับมั่นใจในสิ่งที่กำลังจะพูดออกมา “ผมภูมิใจที่สามารถพิสูจน์ความสามารถให้ท่านเห็น แต่ผมรักงานที่ทำอยู่ตอนนี้ และอยากก้าวหน้าไปกับมัน จริงอยู่ที่ผมรักและอยากอยู่ใกล้พี่สิงโตตลอดเวลา แต่ไม่ใช่การเป็นลูกจ้างบริษัท อีกอย่างพี่สิงรักแมวกับร้านกาแฟมาก หากเป็นไปได้ผมก็อยากจะอยู่เคียงข้าง คอยช่วยเหลือให้กำลังใจ ในสายตาของนักธุรกิจพันล้าน มันอาจเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆ ไม่น่าสนใจ แต่หากเรารู้จักทำ รู้จักพัฒนา ผมเชื่อว่าอนาคตแบรนด์ร้านกาแฟเนโกะของพี่สิงโต จะต้องเป็นที่รู้จักไม่แพ้ร้านดัง” 

            เขาหยุดคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

            “ผมเคยได้ยินพี่เจพูดถึงแอลอาร์เอฟ เลยรู้ว่าถึงจะแยกมาทุกธุรกิจส่วนตัว พี่สิงโตก็ยังช่วยกิจการของครอบครัวอยู่ตลอดเวลา เลยตั้งใจว่าระหว่างที่พี่ดูแลบริษัท ผมก็จะจัดการเรื่องในร้านให้ ต่อให้เราสองคนจะไม่ได้รับอนุญาตให้คบกัน ผมก็จะขอยืนเคียงข้างพี่สิงโต”

            สีหน้าของคริสในตอนนี้ดูมุ่งมั่นผิดไปจากหน้าใสๆ ที่ทุกคนเห็นในตอนแรก นายกำชัยยืนกอดอกจ้องเขาอย่างไตร่ตรองอยู่อึดใจใหญ่ จนในที่สุดเขาก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

            “มัวแต่คุย เย็นหมดเลย”

            เป็นการกล่าวด้วยเสียงทุ้มนุ่มหูต่างจากการพูดก่อนหน้านั้นราวฟ้ากับเหว ชายหนุ่มกะพริบตาปริบเพราะปรับอารมณ์ตามไม่ทัน จนเมื่อเห็นรอยยิ้มในดวงตาของนายกำชัย ร่างกายของเขาก็เบาโหวงเหมือนยกภูเขาออกจากตัว

            “เดี๋ยวผมทำมาให้ใหม่”

            “ไม่ต้อง” นายกำชัยปฏิเสธพลางยกชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เขาส่งถ้วยเปล่าให้คริสพร้อมกับพูด

            “ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ”

            ท่าทางที่ดูเป็นมิตรขึ้นทำให้ชายหนุ่มอยากกระโดดร้องไชโยด้วยความดีใจ ชะรอยบิดาสิงโตจะอ่านความคิดนั้นได้ เขาจึงเปรยให้ได้ยิน

            “อื้อ แค่ผ่านข้อเขียนนะ ยังมีสอบสัมภาษณ์อยู่อีก อย่าเพิ่งได้ใจไป”

            คริสหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยกมือไหว้พร้อมกล่าวคำขอบคุณก่อนเดินจากมา ทันทีที่พ้นจากห้อง สิงโตซึ่งรออยู่รีบปราดเข้าไปถามอย่างร้อนใจ

            “พ่อว่าไง”

            ชายหนุ่มอยากแกล้งคนพี่ด้วยการบอกว่าพ่อ say no แต่พอเห็นความประหวั่นที่ปรากฏบนใบหน้า เขาก็เปลี่ยนใจ

            “ข้อเขียนผ่านครับ แต่คุณพ่อบอกว่ายังมีสอบสัมภาษณ์อีกอัน”

            พอได้ยินแบบนั้นสิงโตก็ฉีกยิ้มกว้าง และดึงน้องเข้าไปกอดด้วยความดีใจโดยลืมนึกไปว่ามารดายังอยู่ในห้องนั่งเล่น คริสเลยขืนตัวไว้พร้อมกับเตือน

            “แม่พี่อยู่ตรงนั้น เกรงใจท่านบ้าง”

            สิงโตคลายอ้อมแขนแต่ยังไม่วายกระเซ้า

            “งั้นขึ้นข้างบนกันเถอะ”

            “พอเลยไม่ต้อง ผมไปคุยกับแม่ดีกว่า”

            ชายหนุ่มดันคนพี่ออกและเดินด้วยท่าทางงอนเง้าตรงไปยังห้องนั่งเล่น พอเห็นคนรักของบุตรชายกำลังทำปากแหลมเข้าไปหา นางงามพักตร์จึงเอ่ยถามอย่างเอ็นดู

            “เป็นอะไรอีกละลูก” นางเลื่อนสายตามองข้ามไปด้านหลัง พอเห็นตัวต้นเหตุเดินยิ้มกริ่มตามมา เลยเอ็ดไปเบาๆ “แกล้งน้องอีกละสิ นิสัยไม่ดีเลยลูกคนนี้”

            สิงโตไม่โต้แย้งแต่กลับหย่อนตัวลงนั่งข้างมารดา กอดเอวและซบหน้าบนบ่าแบบเด็กขี้อ้อน ผู้เป็นแม่ค้อนขวับอย่างหมั่นไส้

            “ไม่ต้องมาทำประจบ บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยว่าไปแหย่อะไรน้องอีก”

            “โธ่แม่ ผมบอกแล้วไงว่าเปล่า แค่ดีใจเลยเผลอกอดไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

            เจ้าของร้านผู้กลายเป็นลูกแหง่พูดด้วยกิริยาแบบเด็กๆ นางงามพักตร์จึงหันไปทางคริส

            “พ่อเขาว่ายังไงหรือลูก”

            ชายหนุ่มเม้มปากก่อนสั่นศีรษะช้าๆ อย่างไม่มั่นใจนัก

            “ท่านไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ แค่ถามโน่นนี่นิดหน่อยแล้วก็ดื่มชา จากนั้นก็ไล่ให้ผมไปนอน”

            พอได้ยินคำตอบมารดาของสิงโตก็คลี่ยิ้มอย่างยินดี

            “ลองยอมรับชาก็หมายความว่าเขารับหนูแล้ว” นางลูบผมคริสอย่างเอ็นดู “ดีใจด้วยนะลูก”

            คริสกะพริบตาปริบเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่พอเห็นดวงหน้าที่เต็มไปด้วยความเมตตาของนางงามพักตร์กับรอยยิ้มที่แสดงความดีใจอย่างไม่ปิดบังของสิงโต เขาก็เข้าใจ

            “ขอบคุณครับคุณแม่” ชายหนุ่มพูดด้วยความตื้นตันพลางก้มลงกราบบนตักมารดาของสิงโต นางมองเขาด้วยดวงตาที่ปรานีและลูบหัวอย่างแผ่วเบา

            “อยู่ด้วยกันก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะลูก อย่าทะเลาะเบาะแว้งกัน เมื่อใดที่ขุ่นข้องหมองใจก็ให้หยุดคิดก่อนว่า เราสองคนต้องผ่านความยากลำบากแค่ไหนกว่าที่จะได้รักกัน”    

            นางหันไปทางบุตรชาย “สิงเป็นพี่ เป็นผู้ใหญ่ ต้องคอยปกป้องน้องนะลูก อะไรที่อภัยกันได้ก็ให้อภัย ส่วนคริสถึงหนูจะเป็นเด็ก แต่ก็โตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตได้แล้ว หนูจะต้องเป็นกำลังใจให้พี่ อย่าโกรธอย่างอนโดยไม่มีเหตุผล ไม่ต้องใส่ใจคำคน อย่าสนข้อครหา จงมีชีวิตซึ่งกันและกันและอยู่ด้วยกันไปตราบนานเท่านาน”

            คริสถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เขาก้มลงกราบนางงามพักตร์อีกครั้งด้วยความซึ้งใจอย่างที่สุด ส่วนสิงโตที่แม้จะเก็บอาการได้ดีกว่าก็ยังไม่วายสูดลมหายใจแรงๆ เพื่อลดความตื้นตันและกราบมารดาของเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างไปจากคนรัก

            “ขอบคุณครับคุณแม่”

            นางงามพักตร์ลูกศีรษะชายทั้งสองพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

            “ดึกแล้ว ขึ้นไปนอนพักกันเถอะ แม่ให้คนจัดห้องเตรียมไว้แล้ว คืนนี้แยกกันนอนคนละห้องก่อนนะ”

            นางแกล้งดักคอก่อนส่งสายตาปรามไปทางบุตรชาย สิงโตเลยยิ้มเก้อก่อนรับคำเบาๆ ส่วนคริสเปิดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

            “ขอบคุณครับแม่”

            พูดพร้อมกับแอบหลิ่วตาให้คนเป็นพี่ อีกฝ่ายจึงทำปากขมุบขมิบกลับมาว่าฝากไว้ก่อน จากนั้นทั้งสองจึงขอตัวขึ้นห้อง สิงโตเดินไปส่งคริสถึงหน้าประตู แกล้งมองด้วยสายตาอาวรณ์จนคนน้องต้องย่นจมูกด้วยความหมั่นไส้

            “ไปนอนได้แล้ว”

            เขาเอ่ยปากไล่แบบไม่จริงจังนัก คนรูปหล่อเลยถือโอกาสอ้อน

            “ยังไม่ได้กล่าวราตรีสวัสดิ์กันเลย”

            คริสค้อนขวับแต่ก็ยอมตามใจ “รารีสวัสดิ์ ฝันดีนะพี่สิง”

            สิงโตอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ระวังตัวก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่ พอเห็นคนน้องทำตาโตพร้อมเงื้อกำปั้นก็รีบถอย 

            “แค่นี้ก็ฝันดีแล้วครับ”

            เขาบอกเสียงนุ่มแถมยังมองด้วยดวงตาพราวระยับ ท่าทางที่เปลี่ยนไปจากคนมาดนิ่งเป็นหมาป่าสุดหื่นทำให้คริสอายจนทำอะไรไม่ถูก เลยได้แต่พูดพึมพำพอให้ได้ยินว่า พี่บ้า และเข้าห้องไปเลย

            ข้างสิงโตเมื่อคนรักเข้านอนแล้วเขาก็เดินกลับห้องของตัวเองบ้าง แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตู นายกำชัยก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับบอกสั้นๆ ว่าขอคุยด้วยหน่อย สีหน้าและน้ำเสียงบอกชัดเลยว่าเป็นเรื่องสำคัญและจะต้องเกี่ยวข้องกับคริส เพื่อไม่ให้คนรักได้ยินเขาจึงเชิญบิดาให้เข้าไปคุยกันในห้อง แต่พอจะเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง ท่านกลับปฏิเสธและเปข้าประเด็นของเรื่องเลย

            “คริสเป็นคนเก่ง พ่อเลยชวนให้มาทำงานในบริษัท แต่เขาปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าอยากก้าวหน้าและอยากช่วยแก”

            สิงโตอมยิ้ม

            “ตอบได้สมกับเป็นคริส”

            เขาพูดด้วยสีหน้าที่แสดงความชื่นชมอย่างไมปิดบัง เลยทำให้พ่อต้องมุ่นคิ้วอย่างนึกขัดใจ

            “ไม่ได้พูดให้แกชม” เขากล่าวเสียงขุ่นก่อนถอนใจออกมาเบาๆ “โอเคเรื่องคริสน่ะพ่อยอมรับ แต่อยากจะถามตรงๆ ว่าถ้าแกเป็นประธานบริษัท จะแนะนำคณะกรรมการให้รู้จักเขาในฐานะอะไร”

            “หมายความว่ายังไงน่ะพ่อ”

            สิงโตถามเพราะเริ่มมองเค้าบางอย่างออก นายกำชัยนิ่งไปเล็กน้อยก่อนสาธยายความคิดให้ลูกชายฟัง

            “แกจะต้องเป็นประธานบริษัทต่อจากพ่อ”

            “ผมไม่รับ” คนมาดนิ่งตอทันควัน ผู้บิดามุ่นคิ้วเช้าหากันทันที

            “ทำไม” เขาถามเสียงกระด้าง “ขอเหตุผลดีๆ และไม่ต้องเอาเรื่องคริสมาอ้าง”

            “มันไม่เกี่ยวกับคริสหรอกครับ” สิงโตตอบ “ผมแค่รู้ศักยภาพของตัวเองว่าทำได้ในระดับไหน ใช่ว่าผมจะไม่สนใจกิจการของตระกูล แต่คนที่จะมาดำรงตำแหน่งประธานต้องเก่ง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ผมยังขาดคุณสมบัติพวกนี้”

            เขาอธิบายให้ผังอย่างใจเย็น แต่ดูเหมือนจะไม่ทำให้นายกำชัยพอใจสักเท่าไหร่

            “แกช่วยงานพ่อจนสำเร็จไปตั้งหลายอย่าง มองตลาดได้ไกลกว่าคนอื่น”

            “แค่นี้ยังไม่พอหรอกครับ” คนเป็นลูกตอบ เมื่อไม่อาจหว่านล้อม นายกำชัยจึงยื่นคำขาด

            “งั้นพ่อก็จะไม่พูดอะไรมาก ขอคำตอบเดียวสั้นๆ ระหว่างตำแหน่งประธานบริษัทกับเจ้าของร้านกาแฟ แกจะเลือกอย่างไหน”

            สิงโตยิ้มอย่างมั่นใจ “ร้านกาแฟครับ”

            “ทำไม เพราะจะได้อยู่กับคริสอย่างนั้นหรือ”

            บิดาถามอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก แต่บุตรชายกลับสั่นศีรษะ

            “บอกแล้วไงครับว่าไม่เกี่ยวกับคริส” เขาพูดด้วยท่าทางที่ดูเป็นงานเป็นการกว่าเดิม “ถ้าพ่อเป็นห่วงกลัวว่าบริษัทของเราจะตกไปอยู่ในมือคนอื่น เราถือหุ้นมากกว่าครึ่ง ต่อให้ไม่ได้เป็นประธาน ตระกูลเลิศรุ่งเรืองก็ยังมีอำนาจ และการอยู่วงนอกทำให้ผมสามารถเห็นข้อได้เปรียบเสียเปรียบกับคู่แข่งได้ชัดเจนกว่า ได้คลุกคลีใกล้ชิดกับผู้บริโภค ถ้าอยากให้มีส่วนร่วมจริงๆ ผมขอทำในตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษ มีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเวลา ขณะเดียวกันผมก็จะพัฒนาร้านของตัวเองไปด้วย เพื่อขยายกิจการ”  

            คำตอบในแบบทางเดียวกันกับคริส ทำให้นายกำชัยยอมรับ ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ง่ายๆ แต่จากที่ผ่านมา บ่อยครั้งที่แนวคิดของสิงโต ช่วยให้บริษัทล้ำหน้าคู่แข่งอยู่เสมอ

            “ตามใจแกก็แล้วกัน”

            เขากล่าวเสียงเรียบและเตรียมออกจากห้อง แต่ลูกชายกลับเรียกไว้ก่อน

            “พ่อครับ”

            “อะไร” นายกำชัยหันไปถามด้วยสีหน้าที่ดูนิ่งเฉย สิงโตค้อมศีรษะให้อย่างอ่อนน้อม

            “ขอบคุณมากครับ”

            “แกจะมาขอบคุณฉันทำไม”

            คนเป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงตึงนิดๆ ลูกชายจึงส่งยิ้มให้

            “ที่พ่อ เอ่อ...” ทั้งที่อยากจะพูดออกไปว่า ไม่กีดกันและคำอื่นที่ฟังแล้วทำลายหัวใจทั้งเขาและคนรัก นายกำชัยคลายท่าทางที่ดูขึงขังลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงเข้มงวดไม่เปลี่ยน

            “ไม่เรียกความรักของพวกแกว่าเป็นความวิปริต” เป็นการกล่าวอย่างรู้ใจ “ถึงจะเข้มงวดไปสักหน่อยพ่อก็ไม่ใช่คนใจแคบนะสิง ความรักของคนมันอยู่ที่หัวใจไม่ใช่เรื่องเพศ จริงอยู่ที่ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกชายของตัวเองมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเราก็ต้องยอมรับ เพราะการบังคับใจมันจะทำให้ไม่มีความสุข ส่งผลถึงการดำเนินชีวิต ยิ่งคนประเภทปักใจมั่นอย่างแกแล้วด้วยละก็ ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์”

            เขามองหน้าลูกชาย “ถึงพ่อจะยอมรับแต่ก็ใช่ว่าจะวางใจ คริสต้องพิสูจน์ตัวเองว่า รักแกจริง ยินดีที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุข พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างแม้ในวันที่ยากลำบาก พ่อเล็งเห็นแล้วว่าเขาเป็นคนมีสมอง เลยแน่ใจว่าจะเป็นประโยชน์กับตัวลูกและธุรกิจ” 

            ประโยคในตอนท้ายเรียกเสียงหัวเราะของสิงโต

            “วกกลับเข้าเรื่องนี้จนได้”

            “หึ ฉันถึงเป็นเจ้าของบริษัทอยู่นี่ไง” เขาหยุดนิ่งไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากเรียกลูกชาย

            “สิง”

            “ครับ”

            “ดูแลกันดีๆล่ะ ถึงทางนั้นจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ดูท่าแล้วเจ้าน้ำตาไม่ใช่เล่น”

            นายกำชัยกล่าวคล้ายกับเอ็นดูคริส สิงโตจึงคลี่ยิ้มบาง

            “ผมทราบครับ”

            “งั้นก็ดี”

            บิดาของเขากล่าวอย่างพอใจและจบบทสนทนาไว้แค่นั้น ก่อนเดินออกจากห้อง เมื่อได้อยู่ตามลำพัง สิงโตจึงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

            ผ่าน

            เขาบอกตัวเองอย่างยินดีพลางยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงสถานที่เที่ยวที่จะไปกันในวันรุ่งขึ้น พร้อมแผนการบางอย่างที่จะทำให้ทริปน้ำตกกับคริสในครั้งนี้หวานจนลืมไม่ลง

 

*/*/*/*/*

 บทนี้ช้าค่ะเพราะคิดหนักเรื่องการทดสอบ เพราะไม่อยากให้เรื่องนี้มีดราม่า 

อาจกระโดดไปนิด เพราะยังไม่ได้อ่านทวน ติติงแนะนำได้นะคะ 

ส่วนฉากน้ำตก ค่ำๆ ค่ะ มาแน่นอน 

ภาพประกอบ มีเจ้าของ

ขอนุญาตและขอบคุณมากค่ะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #780 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 11:30
    ผ่านด่านคุณพ่อคุณแม่เรียบร้อย เหลือฝั่งคริสหละ
    #780
    0
  2. #752 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 15:15
    พี่สิงเป็นคนรวยๆที่นิสัยไปสุด ปธไม่เอา เป็นจขร้านกาแฟดีกว่า โหหหหหหห แต่ธุรกิจตัวเอง ให้คนอื่นดูแล ถึงจะถือหุ้นก็เถอะ แต่อำนาจไม่มี มันจะดีเร้อออออ

    ยัยน้อง ผ่านข้อเขียนแล้วนะรู้กกกกกก เหลือสอบสัมภาษณ์ สู้ๆนะยัย
    #752
    0
  3. #643 LovePenguin (@LovePenguin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:52
    อ่านไปก็ลุ้นไปกับน้องคริสด้วย ว่าจะผ่านบททดสอบของว่าที่พ่อสามีไหม ชอบการดีไซน์บททดสอบลูกสะใภ้มากค่ะ ไม่ได้ดราม่าเกินจริง มีความเป็นเหตุเป็นผลพอสมควร น้องคริสก็ฉลาดเลือกตอบคำถามได้ดี สมกับเป็นแฟนนักธุรกิจ ส่วนคุณแม่ก็น่ารักค่ะ อวยพรเหมือนในพิธีแต่งงานเลย 555+

    พี่สิงเจ้าเล่ห์เกินไปนะคะ แอบหอมแก้มน้องอีก ร้ายจริงๆ 
    #643
    0
  4. #568 jamie_psf (@jamie_psf) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:05
    นี่เราไปอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้ว่าพี่จิ้งอัพฟิคคคคคคค โง้ยยยย โมโหตัวเอ๊งงงงงง

    ดีใจที่น้องผ่านด่านเฮียกำชัย ส่วนพี่สิง....เอิ่ม..............อยู่บ้านพ่อแม่ยังจะหื่นให้น้องนวดดุ้นนูนๆ เหรอครับพี่ พี่ครับพี่!!!!!!!! 

    งือ งอแงๆๆๆๆ งอแงที่เพิ่งได้อ่าน ไปอ่านน้ำตกก่อนละ ดูซิพี่ฉิงจิได้กินตับหวานม้ายยยย คึคึคึคึคึ
    #568
    1
    • #568-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:58
      นั่นสิคะ ไปไหนม้าา า า า
      แหม ก็พี่เขาเจ็บ เป็นธรรมดาที่ต้องหาคนนวด คิดม้ากกกก
      #568-1
  5. #564 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:13
    ผ่านแล้วววว พ่อพี่สิงโหดจริงๆ ดีที่คริสเก่งมีสมอง รอดแล้วว
    #564
    1
    • #564-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      1 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:55
      โหด แต่มีเหตุผลและใจกว้างพอ
      อีกอย่างนุ้งคริสน่ารักด้วย
      #564-1
  6. #548 Cat_love (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 10:50
    ในที่สุดก้อยอมรับทั้งพ่อและแม่แล้วดีใจด้วยน้าาานู๋คริสพี่สิงต้วน ตอนหน้ารอลุ้นพี่สิงจะด้ายกินลูกแมวที่น้ำตกรึป่าวหรือจะนกวนไป
    #548
    1
    • #548-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 16:49
      สั่งมาครบค่ะ น้ำตก ส้มตำ ลาบ ไก่ย่าง ข้าวเหนียว//โดนคนอ่านโบก
      #548-1
  7. #542 Sensibleyui (@Sensibleyui) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 23:11
    กรี๊สสสสสสส อยากไปน้ำตกแล้วววววววว
    #542
    1
    • #542-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 09:24
      ไปค่ะ อย่าลืมกล้องนะ
      #542-1
  8. #538 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:06
    โอ้ยผ่านบททดสอบของพ่อพี่สิง คริสก้อสบายแล้วละ
    #538
    1
    • #538-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 09:28
      สบายหรือเหนื่อยหนักกว่าเดิมน้อ พี่จ้องจะงาบซะขนาดนั้น
      #538-1
  9. #537 pigpigpig1 (@pigpigpig123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:02
    คริสน่ารักเนอะ คุณแม่ให้ผ่านแล้ว เหลือแต่คุณพ่อสินะ แต่คงไม่อยากแล้วล่ะคุณรับน้ำชาแล้วนี่
    รอสัมภาษณ์อย่างเดียวก็ผ่านแล้ว รอไปเที่ยวน้ำตกต่อเลย 

    ขอบคุณนะคะไรท์วันนี้มาสองต่อนเลยนะ น่ารักจริงๆ 
    ไปอ่านต่อดีกว่า 
    #537
    1
    • #537-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 09:29
      ยินดีค้าบ
      #537-1
  10. #531 raknok (@raknok) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:24
    โอ๊ย ดีใจกะคริสกะพี่สิงด้วย ที่คุณพ่อ คุณแม่ยอมรับแล้ว
    #531
    1
    • #531-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 16:52
      จุดลุฉลอง เบ้
      #531-1
  11. #529 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:41
    น่ารัก พยายามเข้านะ ทุกคน
    #529
    1
    • #529-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      6 มกราคม 2561 / 16:50
      รับทราบ//เสียงพร้อมเพรียง
      #529-1
  12. #528 PisamaiMonsin (@PisamaiMonsin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:56
    ขอบคุณลงต่อเลยจ้า
    #528
    1
    • #528-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 20:13
      ทริปน้ำตกรอแป๊บนะ มะนาวหมด//เดี๋ยวๆ ใข่เรอะ
      #528-1
  13. #527 kipling (@kipling) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:51
    บททดสอบของคุณพ่อ น่าสนใจมากค่ะ คุณพ่อเฮี้ยบมีมาดแต่แอบใจดีหลบในเนาะ แต่น้องคริสคนเก่งก็สามารถเอาชนะใจคุณพ่อว่าที่สามีไปได้ในที่สุด เย้ๆ
    ส่วนคุณแม่ งือออออ คำอวยพรคุณแม่ เหมือนอวยพรงานแต่งเลยค่าาา //บ่าวสาวพนมมือ

    ทริปน้ำตกนี่ พี่สิงคนดีแอบคิดอะไรไม่ดีอยู่ใช่มั้ยยยยยย
    #527
    1
    • #527-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 20:12
      คุณพ่อเป็นคนดุแต่ใจดีค่ะ รู้ว่าลูกชายรักคนนี้มาก แต่ก็กลัวโดนหลอกเลยต้องลองใจกันหน่อย เลยโดนความน่ารักของน้องดาเมจไปเต็มๆ

      คุณแม่อวยพร คุณพ่อรับน้ำชา คุณลูกพาไปเข้าเรือนหอ ภาพยนต์อวสาน ฮ่า ๆ

      พี่สิงคนดี คิดดีค่ะ ดีม้ากกกก
      #527-1
  14. #526 Leki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:47
    ขอบคุนนะไรท์ที่ไม่ดราม่า เรารักเรื่องนี้มากเลยค่ะ เพราะเรารักแมว เรารักสิงคริส เจอหวานๆแบบเรื่องนี้เข้าไปคือติดมากๆค่ะ รอทุกวันเลยว่าเมื่อไหร้จะมาต่อ..รักไรท์ค่ะ สู้ๆค่ะ
    #526
    1
    • #526-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 20:10
      เรื่องนี้ตั้งใจไม่ให้มีดราม่าค่ะ อยากเขียนแนวหวานละมุน ดีใจที่ทุกคนชอบ

      ขอบคุณมากค่ะ
      #526-1
  15. #525 Aew_ann (@Aew_ann) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 18:26
    วางแผนกินตับน้องแน่ๆ ทริปน้ำตก
    #525
    1
    • #525-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:15
      พี่สิงมันร้ายยยยยยยย
      #525-1
  16. #524 สมฤดี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 17:41
    ดีใจกับคริสด้วยที่ผ่านบททดสอบจากพ่อสิง ต่อไปรอฉากหวานๆ ที่น้ำตกนะคะ
    #524
    1
    • #524-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:14
      วันนี้ได้อ่านแน่ค่ะ ขอตรวจต้นฉบับอีกรอบก่อนนะคะ
      #524-1
  17. #523 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 17:09
    โอ้ย~ โดนความน่ารักของคนน้องแอคแทคตั้งแต่ต้นตอน ถัดมาก็เป็นความเสียงสันหลังวาบกับการทดสอบของพ่อแม่คนพี่ ฮรึก~ แต่ก็ผ่านไปแล้วเนอะ หวานให้ลืมโลกเลย~~~
    #523
    1
    • #523-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:14
      ความน่ารักพิชิตทุกสิ่งค่ะ

      แต่น้องเก่ง ซื้อด้วยแหละ พ่อถึงยอมให้ผ่าน

      ต่อไป หวานมั้ยน้อ รอแป๊บนะคะ ขออ่านทวนอีกรอบก่อน
      #523-1
  18. วันที่ 5 มกราคม 2561 / 16:24
    คุณพ่อบอกดูแล้วเจ้าน้ำตาเป็นคำพูดที่แบบเอ็นดูเอ็นดูน่ารักอ่ะ
    #522
    1
    • #522-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:12
      เนอะ เหมือนเอ็นดูลูกสาวเลย
      #522-1
  19. #521 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 15:56
    อื้อ ยอมรับน้ำชา จะหมายถึง พิธีแต่งแบบชาวจีนได้ไหมนะ ยกน้ำชา อะไรแบบเนี้ย 555

    แต่อันนี้ไม่ได้ยกทั้งบ่าวสาว แต่เราจะมโนเอาแบบนั้นละกันเนอะ อิ อิ
    #521
    1
    • #521-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:12
      ดีใจจังที่มองออก ฮ่า ๆ

      เป็นการบอกความนัยค่ะ
      #521-1
  20. #520 deutsch166 (@deutsch166) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 15:09
    งื้อออออ น้องน่ารักมาก คุณแม่พี่สิงก็เอ็นดูน้องสุดๆแถมมีอวยพรอย่างกะงานแต่ง!! ส่วนด่านคุณพ่อนั้น ลุ้นตามน้องตลอด ในที่สุดก็ผ่านด่านได้ แถมตอนท้ายๆเหมือนคุณพ่อก็อวยพรงานแต่งเลย แบบนี้ก็ใกล้ส่งตัวเข้าหอแล้วสิ หึหึ รอแทบไม่ไหวแล้ววววว
    เอ่อ ตอนเล่นกะน้องแมวพี่สิงมีแอบลุกด้วย อะไรลุกหรอ เค้าใสๆ โหยยคิดดีไม่ได้เลยจิงๆ แถมจะให้น้องนวดให้อีก (._.)
    #520
    1
    • #520-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:11
      ที่จริงคืออวยพรให้คู่บ่าวสาวแหละค่ะ ไปบ้านพักคือส่งตัวเข้าหอ//ใช่เรอะ ฮ่า ๆ

      เราควรเชื่อความไสยนี้หรือไม่ ฮ่า ๆ
      #520-1
  21. #519 devilnamfon (@devilnamfon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 15:02
    เฮ้ออ โล่งงงง ผ่านแล้ว ^_^
    #519
    1
    • #519-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:10
      เปิดอาหารแมวฉลอง //สีนิลไข่มุกบอก
      #519-1
  22. #518 roykam (@roykam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 14:33
    กรี๊ด ดีใจที่ผ่าน แต่คุณพ่อจะเข้มไปไหนค้าาาา น้องกลัวหมดแล้ว แล้วนี่จะยังมีสอบสัมภาษณ์อีกเรอะ ไม่ธรรมดาจริงๆ

    แอบสงสัยบ้างว่าถ้าคุณพ่อไม่รับน้ำชาจะทำไง

    ความเครียด(?)ในตอนนี้ทำให้พี่สิงหื่นน้อยกว่าปกติมาก 555 ขอชดเชยตอนหน้าที่น้ำตกนะคะ

    เหตุใดหนูคริสจึงดึงดูดกลุ่มน้องเหมียวขนาดนี้ ถือว่าเป็นคนที่แมวรักโดยธรรมชาติได้รึเปล่าเนี่ย

    #518
    1
    • #518-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:09
      ตามระบบงานเลยจ้า มีข้อเขียน สัมภาษณ์ แ่ต่ลองคุณแม่หนุนหลังแบบนี้ ผ่านฉลุย

      ถ้าคุณพ่อไม่รับน้ำชา คือไม่ยอมรับไงคะ ที่จริงก็แฝงเรื่องการรับไหว้ของจีนไว้ด้วย

      พี่สิงหื่นน้อยเหรอ ล้มทับน้องแุถมให้นวดเนี่ยนะ น้อย ?
      #518-1
  23. #517 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 13:51
    หุหุ ผ่านจ้า. ผ่าน. อิอิ
    #517
    1
    • #517-1 Gitsune (@moonyforever) (จากตอนที่ 23)
      5 มกราคม 2561 / 19:08
      อิ อิ คนน่่ารัก เก่ง แต่ขี้อ้อน ไงก็ผ่าน เนอะ
      #517-1