ดีใจที่สุดที่มีคนอ่านและชอบหนังสือ ศาสตราแห่งเดราเนียร์

ศาตราแห่งเดราเนียร์ จบแล้ววว!!^o^
เป็นเด็กดื้อมาก พอท่องศัพท์อังกฤษจบไปรอบเดียว
ก็แอบเอาเดราเนียร์ขึ้นมาอ่านอย่างหน้าตาเฉย
(ไม่มีอายฟ้าดิน -- ปูนซีเมนต์พอกค่ะ)
อ่านแล้วแบบว่า.. หนุกๆๆๆๆ *-*
เป็นแนวผจญภัยจริงๆ
อ่านไปจะฝันเจอสัตว์ประหลาดมากมายหลายสปีชีส์
พี่มูนี่เขียนได้แบบว่า
สร้างตัวนั่นตัวนี่แต่ละตัวน่ายี้ได้ใจมากค่ะ >w<

ตอนแรกที่เห็นไม่ได้คิดว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับจอมเวทขนาดนี้
อ่านไปแรกๆข้าน้อยก็นึก
เอ...สงสัยพระเอกเรื่องนี้คงเป็นอีตาโซลย์อย่างแน่แท้
ปรากฏอ่านๆไป อ้าว
ตาโซลย์แกถูกพี่มูนี่เขี่ยทิ้งจากสารบบ
กลายเป็นตัวประกอบไปแล้วอย่างกู่ยังงั๊ยยังไงก็ไม่กลับ
ยิ่งคุณโมได -- รายนั้นไม่ได้เข้าสารบบเลยซักกะก้าว
เพราะพระเอกตัวจริง ฟอร์เซ็ตติ
เด่นมั่กๆๆๆๆๆ เล่นยึดที่ซะเกือบหมด
(หลบหน่อยพระเอกมา....)

อ่านไปแล้วคาใจมาก
เพราะรู้สึกจะมีตอนหนึ่ง (หน้าไหนซักหน้า ลืมแล้วง่ะ)
เฮียฟอร์เซ็ตติได้บอกไว้ว่า
คำว่า "ฟอร์เซ็ตติ" เป็นแค่ฉายา
และเค้าจะเปิดเผยนามที่แท้จริงในตอนหลัง
ข้าน้อยก็ลุ้นอ่าน อยากรู้ๆๆๆ
จนจบก็อ้าว ทำไมเฮียแกไม่บอกชื่อล่ะ
ง๊าาาาา >O< ไม่ยอมน้า
(รึว่า..O_O! เค้าจะชื่อฟอร์จีเซล เลยไม่ยอมเปิดเผย กร๊าก)

แม่ของพระเอก -- นานนา
อ่านตอนแรกนี่นึกว่า หรือจะเป็นกาลาเดรียล
สุดยอดใจดี
และสุดยอดน่าสงสาร
เฮ้อ~ เรื่องนี้จะว่าไปน่าสงสารกันเกือบทุกคน
อันที่จริงดาม่อนเป็นคนนึงที่ข้าน้อยสงสาร
เพราะว่าคุณเหล่าร้ายนี้เค้าเป็นคนดี
จริงๆแล้วเค้าก้ไม่ได้ชั่วช้าอะไร
แต่ก็นะ อย่างที่เค้าบอกแหละ "อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็ยังมีชีวิต"
ก็เหมือนกับจอมมารคอร์ฟคาคาร์ส
สุดท้ายเค้าก็ไม่ได้เป็นคนชั่ว
ข้าน้อยว่าอ่านแล้วจะเหมือนด้านมืดของมนุษย์อ่ะ
ส่วนลินซ์ ตอนแรกที่อ่าน
นึกว่าน้องนู๋เค้าจะเป็นนางเอกซะอีก
(เห็นจ้องหน้าพระเอกตาแป๋ว -- หวงนะยะ)
ไปๆมาๆ แงะ จับคู่นู๋ลินซ์กะคอร์ฟจังท่าจะเหมาะ
"ทำไมข้าถึงไม่ฆ่าเจ้า?"

พูดถึงโมไดหน่อย
เป็นตัวละครแบบเกิดมารันทด
รักคุด ไม่ว่าจะ(แอบ)ชอบใคร จะเฟท หรือแนชท์
สุดท้าย แห้ว~ (ตามระเบียบเพราะสาวๆในเรื่องขาดแคลน)
แต่ละคน โมดี้หนอโมดี้ จะชอบสาวๆที่ไหนไม่ชอบ
ดั๊น..ชอบแต่พวกสาวๆกึ่งปีศาจ
(ขนาดให้ดูดเลือดแล้ว สาวเจ้าก็ยังสนใจพระเอกอยู่อีกแน่ะ
โทษทีอ่ะนะโมไดเจ้ายังหล่อไม่เท่าจอมเวท)
พูดเรื่องหล่อนี่
ตอนอ่านที่ฟอร์เซ็ตติพูดนี่คือฮาแตก
กร๊ากกั้กๆ เห็นด้วยโมได จอมเวทนี่หลงตัวเองกันจิงๆ

เอ๋ออีกที่
ตามคำทำนายของนานนา
ที่ว่าจะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดตอนเจอกรามร์นี่เข้าใจ
แต่ที่ว่าเสียสิ่งสำคัญเมื่อพบเดราเนียร์นี่
แอบงง
อะไรคือสิ่งสำคัญนั่น (คือไม่เห็นว่าจะเสียอะไร
นอกจากว่าอัญมณีบนไม้เท้าเฮียฟอร์เซ็ตติจะเป้นสิ่งสำคัญ)
หรือข้าน้อยอ่านตกไปเองก็ไม่รู้เนอะ

ขอพูดเรื่องเอล์ฟสาว -- อารักษ์แห่งแซฟเวจย์
เป็นฉบับของสาวที่แกร่งนอกอ่อนในจริงๆ
(ตาโซลย์นี่จีบแป๊บเดียว -- ติดเร็วเกินคาด)
ตอนอ่านแรกสุดสงสารฟอร์เซ็ตติมากเลย
(นึกว่าจะแห้ว)
นั่งจับคู่ท่านจอมเวทให้ลินซ์อยู่ (เชียร์มากคู่นี้)
ไหงกลับไปได้ โอ้ว พี่มูนี่ชอบแกล้งคนอ่านจริงๆ
ตอนรัคเชนน์ฆ่าโซลย์นี่สุดยอด
ซึ้งๆ T T
(ทำไมเฮียฟอร์เซ็ตติเค้าไม่จับพลังมืดแต่แรกง่ะ
ขนาดนิมป์มาเกาะไหล่ยังไม่ปลอบมันอีกเนาะ
จับพลังมืดได้ก็น่าจะไล่ตั้งแต่ตอนนั้น
ว๊ายย ไม่ได้นิ เด๋วตาโซลย์จะยิ่งเด๊ดสะมอเร่เร็วขึ้น)

ตอนที่อ่านคิดอยู่ว่า
คอร์ฟคาคาร์สจะซี้ม่องเท่งอีท่าไหนน้า
หัวใจก็ไม่มี
เวทก็สูง
(ยกเป็นพระเอกซะดีมั๊ย)
ไม่ได้นึกว่าจะสร้าง "หัวใจ" ให้เค้า
ในที่สุด แม้แต่จอมมารก็ยังมีหัวใจ
กลับไม่อยากจะให้เค้าตายซะยังงั้น
(เค้าอุตส่าห์กลับใจแล้วง่า พี่มูนี่ใจร้าย T T)

ใครที่ยังไม่ได้ซื้อ
บอกได้เรย ซื้อเหอะ ไม่มีผิดหวัง!
พระเอกน่ารัก
เนื้อเรื่องดี
ปรัชญาเยี่ยม
แล้วจะได้แง่คิดขึ้นเยอะ
คนเราไม่มีดี100%ชั่ว%
บางทีจอมมารก็ถูกส่งมาเพื่อทดสอบและชะล้างเรา
ยังไงวันที่สดใสก็รออยู่เสมอก่ะ ^_^v



[ที่กะลังฟังอยู่คือเพลงบีกิน ของดงบังฯเด้อ เก่าไปนิดแต่เพราะดี อิอิ]