คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

587

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


587

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 มี.ค. 62 / 23:19 น.
นิยาย [Fic Shot WJSN] Promise - ExSeol (Exy X SeolA) ft. BoXaun (Bona X Xaun) [Fic Shot WJSN] Promise - ExSeol (Exy X SeolA) ft. BoXaun (Bona X Xaun) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


A Promise



"ฉันคิดถึงเธอมากนะ"

 

"เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ"




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 



 #เอ็กตอลดรีม

ฟิคเรื่องแรกเลยที่แต่ง 

หวังว่าจะถูกใจกันนะคะ

ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะ ^^

        -ขอบคุณค่ะ-

@ExMoonss




เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 มี.ค. 62 / 23:19


2017

ความเงียบภายในห้องนอนของใครบ้างคนนั้นช่างเงียบซะเหลือเกิน เงียบจนได้ยินเสียงของสายลมข้างนอก เงียบจนได้ยินเสียงของลมหายใจของตัวเอง เงียบจนได้ยินเสียงของเข็มนาฬิกาโบราณที่คล้องคอของเขาเอง บ่งบอกถึงเวลาเที่ยงคืน


ตั้งแต่เขากลับมาจากบริษัท ก็เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่เอ็กซี่ยังคงนอนแผ่กายอยู่บนที่นอนของเขา ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ด้วยงานที่คอยรุมเร้ามาร่วมปีแล้วที่เขาไม่ได้พักได้เต็มที่เลย ไหนจะเรื่องหาเลขาใหม่อีก ไม่ว่ากี่คนที่สมัครเข้ามาก็ไม่ถูกใจเขาสักคน

 

ร่างสูงที่นอนตะแคงอยู่พลิกตัวกลับมานอนหงายก่อนที่จะเอามือมาก่ายหน้าผาก แต่ก็ไม่ได้คลายความเหนื่อยล้าได้เลย ดวงตาที่ดูเศร้าหมอง ในหัวของเขาตอนนี้ขาวโพนไปหมด นานเกือบปีแล้วที่ชีวิตเขาไม่มีความสุขเอาซะเลย มันทรมานเหลือเกิน เขาคิดแบบนั้น ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา และหลับตาลงก่อนจะเข้าสู่ห่วงนิทา. . .

 

.

 



.



 

.

 



.

 

2010

 

“ตื่นได้แล้วเอ็กเซ่!!!  ได้เวลาไปเรียนแล้วนะโว๊ยยยยยยยย!!” เสียงแหลมของซอนยี เพื่อนรักคนสนิทของเอ็กซี่ ปลุกเขาเสียงดังลั่นบ้าน ก่อนที่เจ้าตัวจะออกไปจัดแจงอาหารเช้ามื้อนี้ที่ตัวเองเป็นคนทำ เนื่องจากวันนี้เป็นเวรของเขา “เออๆ ตื่นแล้วๆ” ว่าแล้วเอ็กซี่ก็จัดแจงลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที 

 

“โปจ๋า ผูกไทค์ให้เค้าซิ” ซอนยีถอดผ้ากันเปื้อนออก ก่อนจะหันมาใช้ลูกอ้อนใส่แฟนตัวเองที่นั่งกินอาหารเช้าอยู่ 

“ผูกเองไม่เป็นหรือไง” โบนาบ่นไปอย่างนั้นแต่ก็ต้องผูกไทค์ชุดนักเรียนให้เขาอยู่ดี 

“ก้มมาซิขี้เกียจลุก” โบนาใช่นิ้วกระดิ๊กเรียกคนรัก ก่อนที่จะเบี่ยงตัวออกไปหาซอนยีเผื่อที่จะผูกไทค์ให้ "ค่ะๆ” ซอนยีก้มตัวล้มตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ซอนยีที่เห็นโบนากำลังตั้งใจผูกไทค์ให้เขาอยู่นั้น ก็แอบยิ้มเจ้าเลห์ออกมา 

“อ๊ะ!” ก่อนที่เขาจะลงมือจุมพิตเข้าที่แก้มของเธอ 

“ทำบ้าอะไรเนี้ย เอาเสร็จแล้วๆ” เธอผลักซอนยีออกแล้วจะหันไปก้มหน้าก้นตากินอาหารบนโต๊ะต่อเพื่อเก็บอาการเขินและใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ 

“โปของเขาาา ขนาดเขินยังน่ารักเลย แฟนใครเนี้ยๆ”ซอนยีอดแกล้งเอานิ้วจิ้มที่แก้มแฟนสาวไม่ได้ที่เห็นเธอเขินกับการกระทำเมื่อครู่นี้ ทั้งคู่คบกันได้ 2 ปีกว่าแล้ว และซอนยีก็ชอบทำให้โบนาเขินอายได้ตลอดเวลา ถึงบางทีเธอออกจะงอนเขาบ่อยไปหน่อยก็เถอะ ยังไงเขาก็ชอบมันอยู่ดีที่เธอเป็นแบบนี้ 

ซอนยี โบนา และเอ็กซี่ ทั้ง 3 เรียนอยู่ที่โรงเรียนเดียวกันปีเดียวกัน และแชร์บ้านพักกันอยู่ และนี้ก็วันสุดท้ายของการเรียนและก็จะเริ่มสอบไฟนอลแล้วด้วย

“กระหนุงหนิงอะไรกันแต่เช้าวะ หมั่นไส้” เอ็กซี่ที่พึ่งแต่งตัวเสร็จบ่นพลางเดินมาลงกำปั้นเข้าไปที่ไหล่ของซอนยี ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร “หึ้ยมันเจ็บนะ ว่าแต่แกเถอะ วันนี้แล้วใช่มั้ยที่แกจะสารภาพรักกับเธอคนนั้นอะ?” ซอนยีเอ่ยถามเพื่อนตรงหน้าขึ้น ใช่ ในบ้านหลังนี้จะมีก็แต่เอ็กซี่ที่ยังคงไม่มีแฟนกับเขาซักที เพราะมัวแต่ปอดอยู่เอาแต่มองสาวสวยคนนึง ไม่ยอมเข้าไปคุยสักที 

ในทุกๆเช้าเขามักจะเอาดอกเดซี่สีขาวไปใส่ไว้ในตู้ล็อคเกอร์ของสาวสวยต่างห้องคนนั้นทุกวัน แล้วนี้ปาก็ 2 เดือนจะ 3 เดือนเข้าไปแล้ว ก็ยังไม่เคยบอกชอบเขาเลย ในสิ่งที่เขามันอาจจะดูน้ำเน่าเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็แอบหวังว่าเธอคนนั้นคงจะชอบมันละนะ “ใช่ และวันนี้ก็จะพิเศษกว่าทุกวันด้วย” เขาพูดพลางยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ เพราะมันเป็นวันที่เขาจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อไปสารภาพรักกับเธอ เขาตัดสินใจดีแล้ว ว่าถ้าเธอคนนั้นตอบตกลงเขาจะดูแลเธออย่างดี อย่างที่เคยได้ทำอยู่ห่างๆ จะยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ และจะรักเธอให้ถึงที่สุด แต่ถ้าหากเธอปฏิเสธมาละก็ เขาก็คงต้องยินดียอมรับมัน และจะไม่รู้สึกเสียใจเลย อย่างน้อยก็ได้บอกความรู้สึกนั้นจากปากของตัวเองสักที

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

หญิงสาวผมดำยาวสลวยเปิดตู้ล็อคเกอร์ของตัวเองออกมาก็ต้องประหลาดใจ เพราะตลอดระยะ 2 เดือนกว่าๆที่ผ่านมา ในทุกๆเช้าที่เธอเปิดตู้ล็อคเกอร์มาก็จะเจอกับดอกเดซี่สีขาวสะอาดตาพร้อมกับการ์ดและข้อความด้านใน และข้อความเหล่านั้นมันทำให้เธอกลับรู้สึกว่าเหมือนคนๆนี้ใกล้ๆตลอดเวลา ทั้งข้อความที่คอยเป็นกำลังใจให้ก่อนสอบ แล้วยังจะข้อความที่คอยห่วงเธอเวลาเธอไม่สบาย และหลายๆอย่างในกิจวัตประจำวันของเธอ ซึ่งคนที่เขียนข้อความนั้นเขารู้หมด จนเธออดไม่ได้ที่จะอยากเจอ อยากจะขอบคุณที่เขาเอาขนมมาให้ในวันที่เธอไม่ได้กินข้าวเช้ามาเมื่อหลายวันก่อน แม้ว่าเธอเคยแอบมารอดูว่าใครเป็นคนเอาดอกไม้และการ์ดมาให้เธอ แต่ก็ปรากฏว่าไม่เจอตัว เธออยากรู้จริงว่าคนๆนั้นเป็นใคร เธอตกหลุมรักคนนั้นไปในแบบที่ไม่เคยเห็นหน้าของเขามาก่อน แต่แล้ววันนี้กลับไม่มีแม้แต่ดอกไม้เลย 


เธอทำหน้าเศร้าหมองไปพักนึ่ง ก่อนที่สายตาของเธอจะเห็นการ์ดสีชมพูอ่อนที่แนบอยู่กับหนังสือหนึ่งในนั้น และหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน

 

 

สวัสดี ซอลอาย่าห์~

ฉันคิดว่าฉันมีบางอย่างจะบอกกับเธอหน่ะ

จะเป็นไปได้ไหมถ้าฉันจะขอเจอกับเธอ

หลังเลิกเรียนวันนี้ 4 โมงเย็น ที่ต้นไม้ใหญ่หลังโรงเรียน

หวังว่าเราจะได้เจอกันนะคะ

ปล.วันนี้เธอติดกิ๊ฟสีชมพูมาหรอ น่ารักดีนะคะ ฉันชอบ ^^

 

 

ร่างบางเห็นข้อความดังกล่าวที่คิดว่าจะไม่ได้อ่านมันซะแล้ว ก็เผลอยิ้มออกมาเสียไม่ได้ เธอแอบดีใจที่จะได้เจอเขาแล้ว และแอบมีหวังอยู่ลึกๆว่าทุกอย่างมันจะไปด้วยดี แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ที่เธอจะได้เจอกับคนที่เธออยากเจอมานาน คนที่เธอหลงรัก ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน  

ร่างบางยิ้มให้การ์ดอยู่พักนึ่งก่อนจะพลิกการ์ดไปที่ด้านหลังแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆให้กับความน่ารักของเจ้าของการ์ด เพราะด้านหลังการ์ดที่เธอเห็นนั้นมีรูปวาดสิงโตน่ารักๆอยู่ พร้อมกับมีลูกศรชี้ไปที่รูปวาดนั้น โดยมีข้อความว่า ‘นี้ฉันเองล่ะ คึๆๆๆ’ นั้นมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่ไม่น้อยเลย

 

 

 

หลังเลิกเรียนเอ็กซี่ของแยกตัวจากซอนยีและโบนาเพื่อที่จะไปซื้อดอกเดซี่ที่ร้านขายดอกไม้ที่ประจำของเขา ซึ่งวันนี้พิเศษกว่าทุกวัน เพราะปกติแล้วเขาจะซื้อแค่ดอกเล็กๆหนึ่งดอกเท่านั้น แต่วันนี้ดอกเดซี่หลายดอกถูกห่อหุ้มด้วยพลาสติกสีสวยหวาน และที่สำคัญกว่านั้นวันนี้มันเป็นวันที่เขาจะบอกความรู้สึกที่มีทั้งหมดให้กับเธอ  และมันจะถูกถ่ายทอดออกไปจากปากของตัวเองโดยตรง ที่ไม่ใช่เพียงแค่ปากกาเขียน ตอนนี้เขาได้มายืนรอซอลอาที่จุดนัดพบแล้ว  เขายิ้มให้กับดอกไม้ที่แสนภูมิใจที่ตัวเองเป็นคนเลือก โดยไม่ได้สนใจคนที่กำลังเดินเข้ามา 

“ใช่เธอหรือป่าวที่เรียกฉันมา” เสียงใสหวานของใครบางคนทำให้เอ็กซี่ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยขึ้นมองหน้าเธอก่อนจะยื่นช่อดอกไม้นั้นไปให้  พร้อมกับเอ่ยบางอย่าง อย่างตื่นเต้น 

“คะ . .คือที่จริงแล้ว ฉันมองเธอมานานแล้วหละ แล้วก็อยากจะเข้าไปทักเธอเหมือนกัน แต่ตอนนั้นฉันไม่กล้า. . .ฉันชอบเธอนะ” ซอลอาทำหน้างุนงงสักพัก ที่อยู่ๆเค้าก็สาระภาพมันออกมา โดยที่เธอเองไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอสั่นระรั่วราวกับว่ามันจะระเบิดออกมา ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผาว และแดงระเรื่อขึ้นมาทันที โดยไม่ได้ต่างอะไรกับคนตรงหน้าเลย

 

“ละ แล้วเธอรู้จักชื่อฉันได้ยังไง” ซอลอาถามด้วยความสงสัย เพราะว่าทุกครั้งที่เขาเขียนการ์ดมา มักจะมีชื่อของเธออยู่ในนั้นเสมอ 

“ก็ฉัน เห็นป้านชื่อของเธอไง” เอ็กซี่ยิ้มตอบ ตั้งแต่ที่เขาเจอเธอ เอ็กซี่ก็เอาแต่มองป้ายชื่อของเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ชื่อได้ก็โดนซอนยีแซวว่าเป็นโรคจิตที่ชอบมองหน้าอกสาวไปซะงั้น ซอลอายิ้มออกอย่างเขินๆที่คนที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูจะพยายามมากที่จะอยากรู้ชื่อเธอให้ได้ โดยไม่เข้ามาถามเธอเลย ก่อนที่เธอเองจะมองไปที่ป้ายชื่อของเอ็กซี่บ้าง เหมือนเป็นการเอาคืน 

“ชู โซ จอง” แล้วอ่านชื่อจริงของเอ็กซี่ออกมา ทำให้เอ็กซี่หลุดหัวเราะออกมาอย่างเขินๆให้กับการกระทำของเธอ“หายกันแล้วนะ แค่นี้ฉันรู้จักชื่อเธอแล้ว” ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างร่าเริง นั้นทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเอ็กซี่เต้นแรงให้กับรอยยิ้มนั้นอยู่ไม่น้อยเลย 

“งะงั้น . . .ซอลอาถ้าไม่รังเกียจช่วยรับดอกไม้นี้ไว้จะได้มั้ย” เอ็กซี่เอ่ยออกมาก่อนจะยื่นช่อดอกไม้นั้นให้คนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะเงียบไปครู่นึ่ง “เป็น แฟน กันนะ!!” เอ็กซี่ตะโกนออกมาเสียงดังฟังชัด ทำเอาซอลอาที่ได้ยินดังนั้นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรวบรวมความกล้าของเธอแล้วพูดออกมาบ้าง

“โซจอง ฉันขอบคุณนะ ที่พยายามเพื่อที่จะรู้จักฉัน  ทำทุกอย่างเพื่อฉัน โดนที่ฉันไม่ได้ขอ เธอคอยเอาใจใส่ฉันมาตลอดทั้งที่ฉันไม่เคยรู้จักเธอเลย แต่กลับเป็นเธอที่รู้จักตัวฉันดี มากกว่าที่ฉันรู้จักเธอซะอีก เธอคอยให้กำลังใจ เป็นห่วงฉัน ทั้งๆที่ฉันไม่เคยได้ตอบแทนอะไรเธอเลย ฉันขอบคุณเธอจริงๆ ขอบคุณ ขอบคุณนะ โซจอง” ซอลอาเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตาที่พรั่งพลูและเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ ก่อนจะรับช่อดอกไม้นั้นและโผลเข้ากอดเอ็กซี่  เขาเองก็กอดตอบด้วยความรู้สึกยินดี และดีใจเป็นไหนๆที่คนตรงหน้าไม่ได้รังเกลียดเขาเลยแม้แต่นิด ตอนแรกก็คิดว่าจะปฏิเสธซะอีก ดีจังเลยที่เธอรับรักฉันแล้ว 

ร้องไห้ทำไมกัน เดี๋ยวก็ไม่สวยหรอก” ร่างสูงเอ่ยแซวคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก่อนจะลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน ความรู้สึกนั้นถูกส่งถึงเธอสักทีนะ “ก็ฉันมีความสุขนิ่” เสียงอู้อี้ของเธอทำให้เอ็กซี่หลุดขำในความน่าเอ็นดูของเธอ อยู่ใกล้แบบนี้แล้วน่ารักชะมัด เป็นแบบนี้จะไม่ให้หลงรักได้ยังไงล่ะ ฉันจะไม่ยอมให้ให้ใครหรืออะไรมาพรากความรักของเราได้ แม้แต่ความตาย

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

2016

 

09:57PM

 

"ซอลอา นี้คุณอยู่ไหน!

 

เสียงเอ็กซี่กรอกเสียงที่อารมณ์เสียงนิดหน่อยไปยังปลายสาย ตั้งแต่หลังกินข้าวกลางวันด้วยกันเสร็จก็ไม่ได้เจอหน้าซอลอาอีกจนกระทั้งเลิกงาน เอ็กซี่กะว่าจะเอารถออกตามหา แต่แล้วก็ไม่พบรถของตน ก็พอดูออกว่าซอลอาเอารถของตนไป เขาจึงให้คนขับรถที่บ้านมารับเค้ากลับ เผื่อว่าซอลอาจะกลับบ้านแล้ว แต่ปรากฎว่าเธอยังไม่กลับมา เขาโทรไปหาเธอตั้งหลายสายกว่าเธอจะรับ จึงทำให้เอ็กซี่อดเป็นห่วงไม่ได้

 

“อย่างอแงซิ เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว”ร่างบางพูดพล่างขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน 

 

“ทำไมไปไหนไม่บอกรู้มั้ยว่าเป็นห่วงแค่ไหน!!!”ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงโมโหปนเป็นห่วง 

 

"ขอโทษ ฉันขอโทษนะโซจอง” ร่างบางเสียงอ่อยลงในขณะที่จอดรถรอสัญญาณไฟแดงอยู่ เสียงของทั้งสองเงียบลง 

 

เขาเองก็ไม่ได้อยากขึ้นเสียงอะไรใส่เธอนักหรอก เพราะเขาและเธอไม่เคยห่างกันเลย จนวันนี้จู่ๆเธอก็หายไป แค่เพียงเค้าไม่เจอหน้าเธอ3นาที เขาก็ใจจะขาดอยู่แล้ว ตลอด 6 ปีที่ผ่านมาทั้งคู่ตัวติดกันตลอด แล้วนี้เล่นหายไปเกือบครึ่งวันเลยทีเดียว(ขี้หวง) ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะไม่ห่วงเธอ 

 

“กลับมาบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ”เอ็กซี่ทำเสียงแข็งใส่ 

 

“อือ” 

 

ร่างบางกดวางสายก่อนจะเห็นไฟเขียวแล้วขับรถต่อไป เมื่อคิดถึงหน้าของคนที่กำลังโมโหอยู่นั้น ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงจะโดนโกรธก็เถอะ สำหรับวันนี้แล้วก็ถือคุ้มอยู่ สำหรับ 6 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่เริ่มครบกัน ก็ต้องยุ่งกับการหาที่เรียนต่อ จนกระทั้งคู่ได้เรียนที่มหาลัยฯเดียวกัน เมื่อเอ็กซี่เรียนจบ พ่อของเขาก็ยกตำแหน่งประธานบริษัทให้ โดยมีซอลอาเป็นเลขาส่วนตัว และแต่งงานกับเธอหลังจากนั้น ตั้งแต่นั้นมางานก็ยุ่งมาตลอด เธอจึงไม่มีโอกาสให้อะไรเขาเลย โดยส่วนมากโซจองของเธอจะเป็นคนให้เธอซะมากกว่า 

 

จนกระทั้งวันนี้เธอโดดงานมาเพื่อสิ่งนี้ สักครั้งนึ่งให้เธอได้ให้อะไรกับเขาบ้าง และวันนี้เธอก็คิดจะเซอไพร์เนื่องในโอกาสครบรอบ 6 ปี ถึงจะดูเกินไปหน่อยนะที่ทำให้โมโหได้ถึงขนาดนี้  เอาไว้ของโทษทีหลังก็แล้วกัน ถึงเป็นของเล็กๆ มันก็คุ้มเกินคุ้มที่โดนโกรธละนะ โซจองหายโกรธง่ายจะตาย

 

 

 

ไม่กี่วันก่อนทั้งคู่มาดูงานของบริษัท ณ ห้างสรรพค้าแห่งหนึ่ง จนกระทั้งเดินมาถึงร้านนาฬิกา “นาฬิกาโบราณหรอ?” ซอลอาถามคนรักข้างๆที่เอาแต่จ้องมองนาฬิกาโบราณในตู้กระจกด้วยแววตาเป็นประกาย “อือ สวยดีนะ . . .ไปกันเถอะ เดี๋ยวไปไม่ทันดูงาน” เอ็กซี่เอ่ยก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเธอเดินออกไป

 



"ให้ฉันได้เป็นคนให้เธอบ้างนะ โซจอง"

เธอยิ้มออกมาเมื่อนึกคนรักก่อนจะหยิบนาฬิกาโบราณที่พึ่งซื้อมาขึ้นมาดู 


 





 

 

 

ปี๊ดดดดด!!

 

 

 

 

ว้ายยยยย!

 

 

 

 

 โครม!!!

 

อย่างไม่ทันได้ระวังตัวรถบรรทุกทุกของ มาจากทางไหนไม่รู้ขับมาด้วยความเร็วสูง ทำให้เธอหักหลบไม่ทัน รถคันดังกล่าวก็พุ่งเข้าชนตัวรถที่เธอขับเข้าอย่างจัง ทำให้ตัวรถเกิดพลิกคว่ำไปหลายตลบก่อนจะตะแคงลง 

เมื่อซอลอาได้สติก็รู้สึกเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย รู้ตัวอีกทีเธอก็รู้สึกจุกและเจ็บหน้าอกขึ้นมา ก่อนจะสำลักเลือดออกมาด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าจะถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง และเธอไม่สามารถขยับร่างกายของเธอได้ตามใจนึก ตอนนี้ร่างกายเต็มไปด้วยเศษกระจกเล็กใหญ่ที่เสียบแทงเธออยู่เต็มไปหมด เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด กลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว และเศษกระจกที่มีไม่เว้นแม้แต่ใบหน้า

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วอย่างไม่หน้าเชื่อ ด้วยสมองที่ยังคงเบลอ สายตาอันพร่ามั่วนั้นมองไปยังในมือที่ยังคงจับสิ่งของนั้นไว้แน่นก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวด 

“มะไม่ไหวแล้ว . . .ทะ เธอจะอยู่เพื่อฉัน ได้ใช่มั้ย ชะ ชู โซจอง” ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างทรมานก่อนที่เธอจะรับอาการเจ็บปวดของร่างกายตัวเองไม่ไหว ตาคู่สวยยังคงมองนาฬิกาโบราณในมือนั้น 

ลมหายใจของเธอที่หอบอยู่เริ่มรวยระริน ตาของเธอเริ่มหนักก่อนที่ตาจะปิดลง และไม่นานลมหายใจของเธอก็หยุดนิ่งไปพร้อมกับหัวใจก็หยุดเต้นไปด้วยเช่นกัน . . .

 

 

 

 

 

 

 

11:30 PM

 

 

Rrrrr~

 

“อยู่ไหน? นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะมัวทำอะไรอยู่!!

เอ็กซี่กดรับสายก่อนจะร่ายยาวกรอกเสียงลงใส่โทรศัทพ์

 

 

“ใจเย็นก่อนเอ็กซี่”

เสียงของซอนยีทำเอาเอ็กซี่เงียบก่อนจะสกัดกั้นอารมณ์ของตนไว้ เค้าคิดว่าจะเป็นซอนอาซะอีก

 

 

“มีไร?

 


 

“แกทำใจดีๆไว้นะ . . .ที่ฉันจะบอกก็คือ . . .พี่ซอลอาเขา . . .”

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

“ร้องไห้ทำไมกัน เดี๋ยวก็ไม่สวยหรอก” ร่างสูงเอ่ยแซวที่อยู่ในอ้อมกอดของเค้าก่อนจะลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน 

“ก็ฉันมีความสุขนิ่” เสียงอู้อี้ของเธอทำให้เอ็กซี่หลุดขำในความน่าเอ็นดูนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะผลักออกจากกัน 

“ถ้าต่อไปไม่มีฉัน เธอจะมีความสุขมั้ย” เอ็กซี่ถามขึ้นพลางเช็ดคราบน้ำตาของคนตรงหน้า ยังไม่ทันไรก็พูดเรื่องนี้ซะแล้ว เค้าถามขึ้นแบบไม่คิดอะไร แต่คำว่า ‘ไม่มีฉัน’ นั้นทำให้ซอลอาคิดไปไกลมากกว่านั้น  

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” ร่างบางหน้ามุ่ยทันที เค้าดันพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกมาได้ 

ก็ถามไปงั้นแหละ . . .แต่ถ้าฉันไม่มีเธอ . . .ฉันคงขาดใจ” เค้าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ซอลอาเห็นดังนั้นก็ทำเอาเธอไปไม่ถูกเหมือนกัน “อะไรกันเราพึ่งได้คบกันยังไม่ถึง 10 นาทีเลยนะ” เธอเอ่ยออกมาอย่างขำๆ 

 

ถ้าไม่มีเธอจริงๆ ฉันจะเป็นยังไงนะ โซจอง 

 

แล้วถ้าเธอ ไม่มีฉันล่ะ 

 

ร่างบางคิด ก่อนจะทำหน้าจริงจังบ้าง “วันนี้ฉันมีความสุขมาก และฉันจะไม่ลืมวันนี้เด็ดขาด เพราะฉันมีเธอ และต่อไปฉันก็หวังว่าฉันจะมีเธอทุกๆวันฉันจะได้ความสุขไง  . . .ฉะนั้นถ้าเธอไม่มีฉันสัญญาได้มั้ย ว่าจะ อยู่เพื่อฉัน

เธอพร้อมยื่นนิ้วก้อยน้อยๆออกมาเพื่อทำสัญญา หากใครคนใดคนหนึ่งจากไป อีกคนต้องอยู่เพื่อกันและกัน 

“เพื่อฉันและเพื่อเธอ” ซอลอาย่ำอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้าดูลังเล 

 

เอ็กซี่กลัวว่าถ้าถึงวันนั้นจะเป็นยังไงนะ เขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะเขาตั้งใจว่าจะรักแค่เธอ จะดูแลเธอใกล้ชิดเธออย่างที่ฝัน เพื่อเธอแล้ว คิดได้ดังนั้นเขาก็เกี่ยวก้อยสัญญา 

"ฉันจะอยู่เพื่อเธอ" ก่อนที่ทั้งสองส่งยิ้มให้กัน ไม่คิดเลยว่าคำถามที่พูดเล่นๆ กลับจริงจังขึ้นมาได้ ยังไงซะฉันจะดูแลเธอเอง จะต้องไม่มีใครจากกัน  

 

 

"ฉันก็จะอยู่เพื่อเธอนะ โซจอง”


 

 

วืด! 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 





อีกแล้ว













ฝันอีกแล้วหรอ

 

 

 

 

 


 

วันนี้แล้วซินะ ที่ฉันต้องไปหาเธอ

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

"ซอลอาย่าห์~ฉันมาหาเธอแล้วนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

“ซอลอาย่าห์~

 

 





 

“วันนี้ฉันเอาดอกเดซี่มาให้เธอล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

“ยังจำมันได้ใช่มั้ย . . .ฮึก”

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันคิดถึงเธอจังเลย”

 

 

 

 

 

 

“ฮึก . . .เธอไม่คิดถึงฉันบ้างหรอ” เอ็กซี่ทรุกตัวลงนั่งคลุกเข่า เขาร้องไห้ออกมาตรงหน้าหลุมศพของคนรักที่ได้จากไป นี้ก็ 1 ปีเต็มแล้ว และยังเป็นวันครบรอบ 7 ปีของเขาและเธออีกด้วย 

เขายังคงรัก ยังคงคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่นั้นมาเขาเอาแต่โทษตัวเอง ที่เอาแต่ใจบ้าง ดูแลเธอไม่ดีบ้างล่ะ ทุบตีตัวเองอย่างบ้าครั่ง เขายังคงเศร้าและร้องไห้พร่ำเพ้อจะเป็นจะตายอยู่ทุกวัน

การที่เขาอยู่เพื่อเธอนั้นมันช่างทรมานยิ่งนัก และเอาแต่ฝันถึงเรื่องราวก่อนๆ คืนวันเก่าๆของเขาและเธอยู่ทุกคืนทุกวัน แล้วต้องตื่นมาก็พบว่า วันนี้มันไม่มีเธออีกแล้ว 

 

 

“เมื่อไหร่เธอจะกลับมา” เขาเอ่ยออกมาอย่างพร่ำเพ้อ พร้อมกับกุมนาฬิกาโบราณนั้นไว้ มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ เหมือนเคยมีเธออยู่ เขาห้อยมันไว้ตลอดเวลา เพื่อระลึกว่า เขายังมีเธออยู่ข้างๆ และเชื่อว่าสักวันนึ่ง เขาและเธอจะได้พบกันอีก เขาเชื่ออย่างนั้น

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

เอ็กซี่นั่งมองรูปของเขากับซอลอาที่สวมชุดแต่งงานและยิ้มให้กันอยู่ มันถูกวางอยู่โต๊ะทำงานของเขา เอ็กซี่มองมันอย่างเหม่อลอย และหวนคิดถึงรอยยิ้มนั้นของเธอ 

วันนี้เขายังคงมาทำงานเหมือนเคย และงานก็ท่วมหัวเหมือนเคย ก่อนที่เขาจะมองไปยังโต๊ะเลขาที่ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นของซอลอาคนรักของเค้า 

 

 

 

 

เห้อ ฉันคิดถึงเธอจัง  

 

 

 

 

ก๊อกๆๆ 

 

“บอสคะ!! 

 

ก่อนที่เสียงของดายองลูกน้องคนสนิทมาเคาะประตูเรียก ทำให้คนเป็นบอสอย่างเค้าสะดุ้งเล็กน้อย 

"เออ ว่าไง?ก่อนจะหันไปตอบรับ 

 

“วันนี้มีเลขาคนใหม่มาแนะนำค่ะ ฉันว่าบอสต้องชอบแน่ๆ คริๆ” เลขาใหม่อีกแล้ว “เออ ให้เข้ามาได้” พูดเสร็จเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นเอกสารตรงหน้าต่อ

 

 

 

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน” 

 

 

 

เอ็กซี่หยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อได้ยินเสียงของคนตรงหน้า หัวใจของเขากลับมาเต้นรั่วอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เป็นแบบนี้มาปีกว่าแล้ว และเสียงนี้ถ้าเขาจำไม่ผิด มันคือเสียงที่เขาอยากได้ยินมันอีกครั้ง เป็นเสียงที่เขาคิดถึงที่สุด เสียงนี้มัน .  .  .

 

 

 

 

 

 

 

”ซะ ซอลอา!” 

เอ็กซี่เอ่ยชื่อคนรักเก่าออกมาด้วยความแปลกใจ ปนดีใจ เขามองผู้หญิงที่พึ่งเข้ามาใหม่อยู่นาน ก่อนจะพบว่ามันต้องใช่เธอซิ 

 

 

 

 

ใช่เธอจริงๆด้วย

 

 

 

 

 

 

 ดวงตาแบบนั้น 

 

 

 

 

 

ริมฝีปากแบบนั้น . . .นะ นั้นมัน. . .

 

 

 

 

 

 

"สวัสดีค่ะ"

  

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

“ฉันชื่อ คิม ฮยอนจอง”



 

 

 


 

The end.

 

- - - - - - - - - - - - - -


 

 

จบแล้วกับฟิคเรื่องแรกที่แต่ง

อาจจะดูติดขัด และผิดพลาดบ้าง

ยังไงก็แนะนำมาได้ค่ะ 

- - - - - - - - - - - - - -

 สุดท้ายนี้ก็ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกัน

มีผิดพลาดบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ

ตำหนิ ติเตียน หรือ พูดคุยกันได้ ตามแท็กนี้เลย 

 

#เอ็กตอลดรีม

ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะ ^^

        -ขอบคุณค่ะ-



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ExmooonSs จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 EXSeol (@EXSeol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:22

    จบแบบ หักมุม จังเลย
    #6
    0
  2. #5 Jake_m (@Helen_sn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 17:09
    หูยยยยย รอติดตามนะคะ เลขาคนใหม่นี่ยังไงงง ตอนนี้คิดไปต่างๆนานาแล้วค่ะ 555 สู้ๆค่ะไรท์ ^^
    #5
    0
  3. วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 19:59
    นึกว่านาฬิกาโบราญจะพาตี้ไปแก้อดีตซะอีก 555555555 แต่ฮยอนจองมาแล้ววววว มาดามใจตี้ที
    #4
    0
  4. #3 Tiijang
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 09:36
    ว้าววว คิม ฮยอนจอง คือใคร หรือซอลอายังไม่ตาย แอร้ยย มาต่อด้วยนะคะ 😁😁
    #3
    0
  5. #2 Guest
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 13:35
    จะมีฟิคยาวด้วยหรอครับเนี่ย สู้ๆนะครัย
    #2
    1
    • 30 เมษายน 2560 / 23:36
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เรื่องฟิคยาวคงต้องรออีกหน่อยช่วงนี้งานเยอะ ยังไงก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ ????
      #2-1
  6. วันที่ 15 เมษายน 2560 / 12:09
    ทำไมอ่านไม่ได้อ่ะคะไรท์ -0-
    #1
    1
    • 17 เมษายน 2560 / 21:19
      ตอนนี้อ่านได้ปกติหรือยังคะ?
      #1-1