Review Story วิจารณ์นิยายสไตล์ชิวๆ xxปิดจ้าxx

ตอนที่ 38 : Review Story : 036 - พี่เอ [Legend of World Online (ฉันนี่แหละเทพปีศาจ)]/รับแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ย. 56



ชื่อนักวิจารณ์ :: พี่เพกา

ชื่อเรื่องนิยาย/ฟิคที่วิจารณ์ :: Legend of World Online (ฉันนี่แหละเทพปีศาจ)

ชื่อผู้แต่ง/นามปากกา :: เอ/ ไผ่สีชากับกระป๋องยาคูลท์

 

ทำความเข้าใจกันก่อนสักนิด พี่เพกาคนนี้ไม่ใช่นักวิจารณ์ที่เก่งกล้ามาจากไหนแต่เป็นเพียงนักอ่านคนหนึ่งซึ่งอยากบอกกล่าวถึงจุดเด่นจุดด้อยของนิยายที่ได้อ่าน ดังนั้นพี่จะไม่ใช้คำว่าวิจารณ์แต่จะใช้คำว่าแนะนำ พี่ไม่ได้ต้องการให้น้องเอเชื่อทั้งหมดแต่อยากให้พิจารณาสิ่งที่พี่เสนอด้วยตัวของน้องเอง หากส่วนไหนที่น้องเห็นด้วยว่าสมควรปรับเปลี่ยนก็ทำ แต่ถ้าส่วนไหนน้องมองว่ามันดีแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง...

 

ภาษาที่ใช้ (19/20คะแนน) :: ออกตัวเพิ่มอีกสักหน่อย... จริงๆแล้วพี่เป็นคนเยอะ อาจจะ (พล่าม-O-;)ยาวไปบ้างอะไรบ้าง โปรดทำใจ

ขอเกริ่นอีกนิดก่อนแนะนำ บอกตรงๆแบบไม่อ้อมไกล จริงๆแล้วพี่เพกาไม่ถนัดแนวออนไลน์สักเท่าไหร่ แต่พี่ยินดีและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะอ่านและแนะนำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ให้น้องเอได้เห็นถึงมุมมองและทัศนคติอีกด้านหนึ่งของนักอ่านคนนี้ อ่า... ขอสารภาพ (บาป) จากก้นบึ้งลึกๆของหัวใจ (ขนาดนั้นเลย= =;) พี่กะว่าจะขอใช้สิทธิ์ยกเลิกออเดอร์ในการวิจารณ์นิยายเรื่องนี้แล้วโอนไปให้นักวิจารณ์ท่านอื่นแทน เพราะพี่เพการู้สึกกดดัน ไม่มั่นใจหนำซำยังมีตั้งยี่สิบสองบทแน่ะ (เยอะว่ะค่ะ! >สบถในใจเยี่ยงนั้นจริงๆ-/\-;) และคิดว่า... ถ้าอ่านไปก็คงไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าหัว สรุปเองเออเองได้ว่า... พี่เพกาไม่อยากดันทุรังวิจารณ์หรือแนะนำในสิ่งที่เราไม่ถนัด (เพราะมันอาจจะกลายเป็นอคติมากกว่าทัศนคติ) แต่ไม่รู้อะไรดลใจ (คงเป็นข้อมูลเบื้องต้นล่ะมั้ง?) ทำให้พี่คลิกเข้าไปอ่านนิยายเรื่องนี้เฉยเลย?

แหะๆ จบประเด็นสับสนวุ่นวาย (ขายหน้าขายตาขายความดราม่า=[]=;) ของพี่ไปแล้ว เรามาพูดถึงชื่อเรื่องกันก่อนเลยนะ ภาษาอังกฤษที่ใช้ Legend of World Online จะว่าไปแล้วก็คล้ายๆกับเรื่องออนไลน์ทั่วไปนั่นล่ะนะ อยากรู้เหมือนกันว่าตำนานในเรื่องนี้จะต่างจากตำนานในเรื่องอื่นยังไง สวนภาษาไทย (ฉันนี่แหละเทพปีศาจ) เอิ่ม... ถ้าเข้าใจไม่ผิด ตัวเอกของเรื่องอยู่กึ่งกลางระหว่างด้านดีกับด้านร้ายสินะ ไม่รู้ทำไมพี่ถึงได้รู้สึกตื่นตัวกับชื่อภาษาไทยยิ่งนัก มันเหมือนเป็นการประกาศให้โลกรู้เลยว่าตัวเอกเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ยังไงยังงั้น อ่านการเกริ่นเรื่องเพลินๆ เล่นเอาพี่แอบฮา (555+) ตรงคำว่า 'ถีบส่ง'เนี่ยแหล่ะ ดูท่าเรื่องนี้จะออกแนวตลกนะ ที่สำคัญการตกกระไดพลอยโจนกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งนี่มันมีทั้งเรื่องดีและเรื่องแย่ปะปนกัน แล้วแบบนี้ตัวเอกจะเป็นยังไง

                ข้อมูลเบื้องต้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันน่าสนใจมาก (อาจเพราะมันดลใจให้พี่ยอมอ่านเรื่องนี้นั่นเอง) จนอยากอ่านซะเหลือเกิน  ตัวเอกมีโอกาสได้รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของผู้เล่นเป็นใครในโลกจริงกับโลกเสมือน จะว่าไป เรื่องที่พี่เคยได้อ่านก็มีส่วนน้อยนะที่ตัวเอกจะรู้ว่าคนในเกมเป็นใครในชีวิตจริง ถือว่าน่าสนใจค่ะ

                เข้าสู่บทนำ จะว่าเรื่องเล่าก็ได้ จะว่าตอนจบก็ดี ถือว่าเป็นการเปิดฉากที่สั้นเหลือเกิน แต่มันดันแหวกแนวและน่าสนใจอย่างแรง! เพราะมันให้ความรู้สึกว่านั่นไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้นอย่างเดียว แต่มันรวมถึงจุดจบที่กำลังจะเกิดขึ้นนับจากนี้ด้วยต่างหาก นับเป็นการทิ้งปมประเด็นของเรื่องราวก้ำกึ่งให้นักอ่านสงสัยเล่นตั้งแต่บทนำกันเลยทีเดียว อ่า... หากนักอ่านอยากรู้ว่าตอนจบจะลงเอยเช่นไรก็คงต้องติดตามกันต่อไป

แค่ได้อ่านบทที่1ยังไม่ทันจบดีก็ให้รู้สึกว่าน้องเอใส่ใจรายละเอียดการบรรยายเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากสำนวนภาษาที่ใช้ อ่านแล้วเข้าใจง่าย เขียนได้ลื่นไหล ไม่เร็วหรือช้าจนเกินไป เพียงแค่บทแรกบทเดียวก็สามารถดึงตัวเอกทั้งหมดให้เข้ามารู้จักและสานสัมพันธ์กันได้แล้ว ซึ่งมันสอดคล้อตรงกันกับข้อมูลเบื้องต้นที่น้องวางไว้ รวดเร็วแต่ไม่รวบรัด ทันใจไม่ออกทะเล ถือว่าทำได้ดีไม่มีที่ติค่ะ บทที่2 น้องเอก็ยังคงคอนเสปการบรรยายด้วยสำนวนภาษาอันสละสลวยของบุรุษที่สามเช่นเดิม ซึ่งคนอ่านสามารถเข้าถึงลักษณะนิสัยและอารมณ์ของตัวละครทั้งหมดได้เท่าเทียมกัน พี่เข้าใจว่าน้องเอจะดึงให้นางเอกได้รับพลังของเทพปีศาจทันทีทันใดตามที่ได้เกริ่นไว้ตอนต้น แต่เปล่าเลย นอกจากพลังที่นางเอกจะไม่ได้รับมาได้ง่ายๆแล้ว ตัวเธอเองยังต้องเรียนรู้ที่จะใช้สิ่งที่ตัวเองมีด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่อาศัยดวงหรือความบังเอิญ แต่มันคือพัฒนาการในแต่ทุกๆด้าน การลองผิดลองถูก ตลอดจนการฝึกฝนให้เกิดความชำนาญ จึงจะได้มาซึ่งความสำเร็จและสิ่งที่ต้องการ อ่า... ความแหวกแตกต่างเหล่านี้เองที่ทำให้นิยายเรื่องนี้พิเศษและน่าสนใจกว่าออนไลน์เรื่องอื่นๆ บทที่3 พี่เข้าใจว่าออนไลน์ส่วนใหญ่ เมื่อดึงตัวเอกเข้าสู่โลกเสมือนแล้วมักจะไม่พูดถึงโลกจริงๆอีกเลย แต่นิยายของน้องเอกลับไม่ใช่อย่างที่พี่คิด (ผิดๆไปเองT^T;) จะว่าไปแล้ว... ถือเป็นส่วนน้อยนะสำหรับนิยายแนวออนไลน์ที่พาตัวเอกเข้าสู่โลกเสมือนแล้วจะนำตัวเอกกลับออกมายังโลกความจริง (ส่วนใหญ่พาเข้าแล้วเข้าเลย-O-;) ในขณะที่น้องเอไม่ได้พูดถึงแค่โลกออนไลน์อย่างเดียว แต่มีการดึงตัวเอกกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้งด้วย น้องไม่ใช่แค่พาตัวเอกกลับเพื่อสื่อให้เห็นว่าตัวเอกเลิกเล่นเกมส์แล้วนะ แต่น้องสื่อให้คนอ่านเห็นมากกว่านั้น นั่นคือการเล่าถึงหน้าที่หลักและกิจวัตรในแต่ละวันบนโลกความจริงของเหล่าตัวเอก ว่าพวกเธอกำลังคิดหรือทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ติดเกมส์อย่างเดียว หรือให้ความสำคัญอย่างอื่นร่วมด้วย ซึ่งมันสื่อถึงความเป็นไปหรือการดำเนินชีวิตราวกับปุถุชนคนธรรมดา ส่งผลให้ตัวละครที่น้องสร้างเสมือนกับมีชีวิตจริงๆบนโลกของเราเลยก็ไม่ปาน จะว่าไปนิยายเรื่องนี้ก็ทำให้พี่แปลกใจในหลายๆเรื่องเหมือนกันแฮ่ะ

ส่วนบทต่อๆไปพี่เพกาขอแนะนำเพิ่มในหัวข้อเนื้อหานะ

               

                ว่าด้วยเรื่องคำผิด ซึ่งก็ไม่ได้มีมากมายให้รู้สึกกระเทือนอารมณ์สักเท่าไหร่ นั่นเพราะส่วนใหญ่จะพิมพ์ตกหล่น ขาดๆ เกินๆ ซะมากกว่า ในเมื่ออ่านเจอแล้ว ถ้าไม่ได้บอกพี่เพกาก็คงจะรู้สึกค้างๆคาๆยังไงไม่รู้ แหะๆ บทนำ ห้วนกลับ>หวนกลับ บทที่2 แสงร่ำไร>แสงรำไร / ครบครั้น>ครบครัน บทที่4 ผู้รวมทีม>ผู้ร่วมทีม บทที่5 ยักศก>หยักศก / ขื่อ>ชื่อ บทที่8 แมลงกระพรุน>แมงกะพรุน บทที่12 คล่องแคล้ว>คล่องแคล่ว / มีม่วง>สีม่วง บทที่13 ย้ำใบไม้>ย่ำใบไม้ / แต่ดูเธอไม่เร่าร้อนขึ้นเลยสักนิด>เปลี่ยนเป็นทุกข์ร้อนดีกว่านะ / เขาพวก>เข้าพวก / อุตสาห์>อุตส่าห์ / หูผึงหูผึ่ง บทที่14 เป็นไงบ้าล่ะ>เป็นไงบ้างล่ะ บทที่15 หิงห้อย>หิ่งห้อย / คล่องแคล้ว>คล่องแคล่ว บทที่17 ก็เก็บไปเหมือนกัน>หมายถึงเกือบรึเปล่า ตอนที่18 ร้อนลน>ร้อนรน บทที่20 คนที่แถบ>คนที่แทบ

                แนะนำเพิ่มเติม

                ถ้าเป็นความคิดของตัวละคร ณ ขณะนั้น แนะนำให้ใส่ตัวเอียง แทนเครื่องหมายนี้ " " ค่ะ เพราะถ้าใช้เครื่องหมายนี้ " " มันจะดูเหมือนตัวละครกำลังเปล่งเสียงพูดออกมาค่ะ

                หากเป็นการเปลี่ยนฉากไปหาเหตุการณ์ใหม่ หรือระลึกย้อนไปยังเหตุการณ์เก่า แนะนำให้เคาะเว้นบรรทัดด้วยค่ะทั้งนี้เพื่อความเป็นระเบียบ และคนอ่านจะได้เข้าใจง่ายๆว่าเปลี่ยนฉากแล้ว

เนื้อหา (18/20คะแนน) ::   เอาล่ะ หลังจากที่พี่แจกแจงความน่าสนใจในแต่ละบทของภาษาที่ใช้พอหอมปากหอมคอ คราวนี้พี่ขอแนะนำโดยรวมตั้งแต่บทนำไปจนถึงบทที่ยี่สิบสอง (แหะๆ ถึงจะบอกว่าเยอะ! แต่เพราะความแปลกและน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆส่งผลให้พี่อ่านทั้งหมดนั่นแล-///-;) เลยนะ อันดับแรกเรื่องภาษา อยากบอกอยากชมว่าสำนวนภาษาของน้องเอดีมากๆ มันดีจนพี่เพกาอดคิดไม่ได้ว่าน้องเอได้ขัดเกลาอยู่หลายรอบจนได้สำนวนที่ดีและเหมาะสมกับเนื้อหาที่สุดแล้วค่อยนำมาลงให้นักอ่านได้ร่วมดื่มด่ำไปกับสำนวนภาษาของน้อง อันดับสองเรื่องการบรรยายความ พี่คิดว่าการบรรยายของน้องเอในแต่ละฉากแต่ละตอนก็สามารถทำได้ดีทีเดียว ยิ่งบรรยายโดยใช้บุรุษที่สามยิ่งน่าสนใจเพราะนักอ่านสามารถเข้าถึงเนื้อหาและตัวละครได้ในวงกว้าง ที่สำคัญนักอ่านสามารถเข้าถึงอารมณ์ตัวละครและสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเสมือนจริงได้ทุกครั้งที่น้องเกริ่นถึง นอกจากนี้ยังสามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์ สถานที่ หรือลักษณะการแต่งกายของตัวละครนั้นๆได้ชัดเจนอีกด้วย ยิ่งการบรรยายฉากต่อสู้ยิ่งน่าสนใจ ไม่หวือหวา ไม่ต้องลุ้นจนตัวโก่ง แต่ก็นั่นแหล่ะ พี่คิดว่าตรงจุดนี้ยังขาดอรรถรสของคำว่าสนุก ความตื่นเต้น และความสมจริงอยู่มากทีเดียว จะว่ายังไงดีล่ะ พี่รู้สึกว่าน้องเอบรรยายฉากการต่อสู้เรื่อยๆเนือยๆจนเรียกได้ว่าเป็นเส้นตรงจนเกินไป มันเหมือนเป็นการกล่าวถึงการต่อสู้นั้นๆมากกว่าจะสื่อให้นักอ่านร่วมลุ้นไปพร้อมๆตัวละคร (หวังว่าจะไม่งงนะY_Y;) เอ่อ ประมาณว่า... น้องเอสื่อให้นักอ่านทราบว่า ตอนนี้เข้าสู่ฉากการต่อสู้แล้วนะ ในฉากนี้ประกอบด้วยใคร ต่อสู้ยังไง และผลออกมาแบบไหน ซึ่งมันน่าสนใจมาก แต่ที่บอกว่ามันไม่สนุก ไม่ตื่นเต้น ไม่สมจริง นั่นเพราะน้องเอบรรยายวกวน ไม่ปะติดปะต่อ ฉากต่อสู้บางฉากมันควรจะจบได้แล้ว แต่น้องกลับบรรยายเสริม ทำให้กลายเป็นความยืดเยื้อ ส่วนฉากบางฉากที่ยังไม่จบดี หรือยังอ่านไม่รู้เรื่องเลย น้องกลับไม่บรรยายเพิ่ม หนำซ้ำยังตัดฉากไปหาเหตุการณ์อื่นซะงั้น นอกจากนี้ การต่อสู้สุดเข้มข้นที่พี่คิดว่าน้องน่าจะใส่พวกเสียงเอฟเฟกลงไป (เช่น ซ่า ตุบ พลั่ก อั๊ก โอ๊ย!เฮ้ยตูม บึ้ม กรร แฮ่กๆ อะไรก็ว่าไป= =;) น้องกลับไม่ใส่ แต่ฉากที่ไม่น่าใส่น้องกลับใส่ เช่น จุ๊บ (ไม่น่าเชื่อว่าเสียงจูบจะดังกว่าเสียงของวัตถุอื่น-O-;)  อันดับสามการดำเนินเรื่องราว การดำเนินเนื้อหาของเรื่องถือว่าทำได้ดีค่ะสามารถอ่านได้เรื่อยๆ ไม่สะดุด เพราะแต่ละฉากแต่ละตอนมีความสอดคล้องและดำเนินไปตามลำดับขั้น ค่อยเป็นค่อยไป พี่เพกาชอบนะ เกี่ยวกับเรื่องที่น้องเอพยายามสื่อสารให้นักอ่านได้เห็นถึงพัฒนาการของตัวเอกที่มีต่อพลังลึกลับที่ตัวเองจะได้รับ ไม่ใช่ได้มาโชคแล้วใช้ได้ทันทีโดยไม่มีเงื่อนไข แต่มันต้องอาศัยความพยายามและการฝึกปรือนั่นเอง และพี่รู้สึกประทับใจตลอดจนซาบซึ้งไปกับความสัมพันธ์อันหลากหลายของตัวละครทั้งหมด มันดูเป็นธรรมชาติราวกับทั้งหมดมีชีวิตจริงๆบนโลกของเรา ไม่หวือหวา ไม่โอเวอร์ (แอบชอบบทที่19สุดๆ มันหลากหลายอารมณ์ดี ช่วงแรกตื่นเต้น ช่วงกลางขนลุก ช่วงท้ายอมยิ้ม แหะๆ ตอนที่21 ก็น่ารักน่าลุ้น ทั้งจิ้นทั้งเขิน-///-; อ๊ายรักกี่เศร้าล่ะเนี่ย~) อาจมีบางครั้งให้ความรู้สึกธรรมดาและเรื่อยๆเอื่อยๆเกินไป แต่ยังดีที่น้องมีการทิ้งประเด็นเด็ดๆชวนสงสัยใคร่รู้ในฉากตอนเหล่านั้น ทำให้นักอ่านอยากติดตามต่อ อันดับสุดท้ายการแจกบท เนื่องจากเรื่องนี้น้องเอมีการรวบรวมเหล่าตัวละครเอาไว้มากมายเหลือเกิน อาจทำให้การแจกบทบาทหน้าที่หรือแม้กระทั่งบทพูดได้ไม่ทั่วถึง ส่งผลให้ตัวละครเด่นๆบางตัวกลายเป็นแค่ตัวประกอบไปเลย อยากให้ระวังเรื่องการแจกจ่ายบทและการเรียกขานชื่อตัวละครเพิ่มอีกสักนิด เพราะมีบางฉากที่มีตัวละครมากกว่าห้า แล้วพูดคุยเรื่องราวแผนการต่างๆกัน แต่น้องเอไม่ได้ระบุเจาะจงลงไปว่าใครกำลังพูดอยู่ ทำให้คนอ่านอย่างพี่งงและสงสัยว่านั่นใครพูดหว่า (เริ่มตั้งแต่บทที่สิบสองที่มีตัวละครมาสมทบอีกสองตัวน่ะ) ยังไงก็ลองกลับไปอ่านทวนดูนะ

คาแรกเตอร์ (19/20คะแนน) :: จะว่าไปแล้วตัวละครทั้งหมด อารมณ์และการแสดงออกยังไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ แต่ก็มีบางตัวที่โดดเด่นและเป็นธรรมชาติ พี่ขอเอ่ยตามความเข้าใจถึงตัวเอกที่เด่นๆทั้งสามนะ

                ฮารุกะ  ภายนอกสุขุมเยือกเย็น และแข็งกระด้างในคราวเดียวกัน จะเรียกว่ารักสันโดษก็คงไม่ผิด ทั้งที่ภายในอ่อนโยนและใจดี ช่วงแรกๆจะพูดน้อย หรือแทบไม่ค่อยพูดเลย (ซึ่งพี่ชอบนะ เพราะมันเป็นเอกลักษณ์ดี) แต่ช่วงหลังๆชักพูดเยอะ (จนน่าตกใจ) อาจจะเป็นไปได้ว่าเริ่มสนิทกัน จะว่าไปคนนี้แหล่ะที่เป็นตัวของตัวเองมากสุด (พี่ยังแอบหวังให้นางพูดน้อยเหมือนช่วงแรก แหะๆ)

                เนฟิม ดูเหมือนน้องเอจะสร้างตัวละครตัวนี้ให้ออกแนวห้าวหาญ มีหลักการและเหตุผล อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ แข็งแรงแต่ไม่แข็งกระด้าง จะว่าไปตอนแรกๆผู้หญิงคนนี้เหมือนจะร่าเริงสดใส แต่ตอนหลังๆกลับแลดูสงบนิ่งและเป็นงานเป็นการมากเลย (พี่จึงรู้สึกว่าคาแรกเตอร์ของผู้หญิงคนนี้ยังไม่คงที่) อาจเพราะภาระหน้าที่และแรงกดดันหลายๆอย่างจึงทำให้เธอเปลี่ยนไป

                ยูนิ พี่คิดว่านางเอกของเรื่องน่าจะมีคาแรกเตอร์หรือความเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด แต่เท่าที่พี่อ่านมาตั้งแต่บทนำจนกระทั่งถึงบทที่22 พี่รู้สึกว่านิสัยของผู้หญิงคนนี้มันออกแนวก่ำกึ่ง แสดงอารมณ์ออกมาได้ไม่สุด จะบอกว่าน่ารักสดใสก็ไม่ใช่ จะบอกว่า สงบเงียบแอบดื้อรั้นก็ไม่เชิง แต่สิ่งที่โดดเด่นและเสมอต้นเสมอปลายคงหนีไม่พ้นความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นล่ะมั้ง

การตกแต่งบทความ (20/20คะแนน) :: เรื่องนี้พี่คิดว่ามันเป็นแค่องค์ประกอบหนึ่งที่ทุกคนให้ความสำคัญมากน้อยแตกต่างกัน แต่สำหรับพี่จะไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ถ้าบทความน้องดีมีสาระซะอย่าง เรื่องของการตกแต่งก็ช่างมันเถอะ

ความน่าสนใจ (14/15คะแนน) :: จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากมาย หากแต่เป็นการกล่าวถึงเด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง ซึ่งจู่ๆก็เกิดอยากเล่นเกมส์ออนไลน์ แต่เพราะความเป็นเด็กและยังไม่มีรายได้มากมายที่จะพอซื้อเกมส์ดังกล่าวได้ เธอจึงใช้ผลการเรียนมาเป็นข้อต่อรองในการซื้อเกมส์ และพ่อของเธอก็ยอมรับข้อเสนอนั้น นอกจากจะสอบได้อันดับหนึ่งของชั้นปีตามข้อตกลงและได้เกมส์สมใจแล้ว เธอยังได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคนในโลกออนไลน์ด้วย มิตรภาพในโลกเสมือนก่อเกิดเป็นความสนิทสนมในโลกความจริง ความบังเอิญเล็กๆในโลกจริงๆ กำลังก่อเกิดเป็นการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ในโลกออนไลน์! หลายคนอาจมองว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้แลดูธรรมดา แต่พี่กลับมองว่าออนไลน์เรื่องนี้ไม่ธรรมดาซ้ำยังน่าสนใจมาก!

พี่ขอหักหนึ่งแต้มสำหรับการดำเนินเรื่องที่เรื่อยๆเอื่อยๆจนออกแนวยืดเยื้อเกินไป ส่งผลให้งานเขียนขาดความตื่นเต้นและขาดอรรถรสในการอ่านที่ควรจะกระตุ้นอารมณ์อยากติดตามมากกว่านี้ ย้ำตรงๆอีกรอบว่าสิ่งที่น้องเขียนแตกต่างจากแนวออนไลน์อื่นๆที่พี่เคยได้อ่านมากเหลือเกิน นั่นเพราะน้องเอทำให้คนอ่านได้เห็นทั้งโลกออนไลน์และโลกแห่งความเป็นจริง ว่าลักษณะนิสัยและการใช้ชีวิตของตัวเอกแตกต่างกันมากมายขนาดไหน มันมีเสน่ห์ สมจริง และน่าสนใจสุดๆ (แอบชอบใจที่ตัวเอกยกให้การเรียนเป็นเรื่องหลักและเกมส์เป็นเรื่องรอง ไม่ใช่แค่การติดอะไรสักอย่างแบบเอาเป็นเอาตายจนแยกแยะไม่ได้) หากอ่านเรื่องนี้จบ นักอ่านคงจะได้ข้อคิดในอารมณ์เดียวกัน ประมาณนี้เลย นิยายเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...เวลาเรียนเราเรียน เวลาเล่นเราเล่น เวลาเรียนเราไม่เล่น เวลาเล่นเราไม่เรียน (นักเรียนที่ดีต้องรู้จักแบ่งเวลานั่นเอง^^;)

                สิ่งที่ดึงดูดใจพี่เพกาอีกข้อของนิยายเรื่องนี้ก็คือ ถึงแม้ตัวละครจะมีงกันบ้าง แต่ทุกคนกลับพูดจาสุภาพผิดกับอารมณ์โมโหโกทาที่แสดงออกมา ซึ่งมันแสดงให้คนอ่านได้เห็นว่าตัวเอกใช้เหตุผลในการคุยกันมากกว่าใช้อารมณ์เป็นใหญ่ พี่ชอบอะไรแบบนี้นะ เพราะรู้สึกว่ามันน่ารักดี

คะแนนพิเศษ (5/5คะแนน) :: ถือเป็นความรู้สึกล้วนๆ สำหรับพี่แล้ว แค่เห็นน้องเอกล้าที่จะลงมือเขียน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะเขียนให้จบเท่านี้พี่ก็พร้อมเป็นกำลังใจให้แล้ว ดังนั้นจัดเต็มห้าไปเลยค่ะ ถ้าสามารถให้ได้มากกว่านี้พี่ก็ยินดีทุ่มเกินกว่าห้าแน่นอน!

รวมคะแนน 100 คะแนน :: 95 คะแนน (อย่ายึดติดกับคะแนนเพราะมันไม่ใช่ทุกอย่างของนิยาย แต่ให้มองลึกลงไปถึงสิ่งที่น้องได้รับจากการแนะนำในครั้งนี้-O-;)

ปอปลาลอลิงลำดับที่หนึ่ง     * อย่าพึ่งตัดสินใจเชื่อหรือไม่เชื่อพี่เพกาในทันทีทันใด เพราะน้องเอคือผู้ดำเนินเรื่องราวทั้งหมด ดังนั้นจงใช้วิจารณญาณในการตัดสินคำแนะนำของพี่ด้วยตัวของน้องเอง^^

ปอปลาลอลิงลำดับที่สอง  ** ย้ำก่อนจาก พี่เพกาคนนี้ไม่ถนัดแนวออนไลน์สักเท่าไหร่ (เรียกว่าไม่ถนัดอย่างแรงเลยก็ย่อมได้U_U;) ดังนั้นอาจจะมีการละเลยแนวนิยายในหลายๆจุดหรือขาดตรงบกพร่องในหลายๆเรื่อง พี่อาจมีการอ่านแล้วแนะนำแบบขาดๆเกินๆหรือเข้าถึงเนื้อหาที่แท้จริงที่น้องเอตั้งใจจะสื่อได้ไม่เต็มที่นัก พี่ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะเออ...

 

ก้อปไปวางให้หมด จัดชิดซ้ายน่ะค่ะ
ห้ามนำภาพหรือแบบฟอมร์ไปใช้ที่อื่นหรือเซฟ ^^

ชื่ออะไรค่ะ ::
นามปากกาอะไรหรอ ::
ชื่อเรื่อง ::
นักวิจารณ์คนไหนค่ะ ::
พอใจกับคำวิจารณ์มั้ย ::
+โหวต//แปะแบรนเนอร์ด้วยน่ะค่ะ ::
แล้วมาใช้บริการอีกน้า ::


สามารถนำลิ้งหรือแบนเนอร์ไปติดก็ได้ :)

(C) Review Story วิจารณ์นิยายสไตล์ชิวๆ
 


เหมียว หง่าว

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

143 ความคิดเห็น