[ Fic naruto ] Forever ปฏิหารย์...รักนิรันด์ (Y)aoi

ตอนที่ 3 : Forever ปฏิหารย์...รักนิรันด์ : ตอนที่2 (100per)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ก.ค. 56


2

 

ความเกลียดชัง..มักจะไม่มีเหตุผล

 

 

 

 

 

 

Sometimes we need to forget some people from our past, because of one simple reason; they just don't belong in our future.
          บางครั้งคนเราก็ต้องลบลืมคนบางคนในอดีต เพราะเหตุผลง่าย ๆ เหตุผลเดียว นั่นคือ.. ใครคนนั้นจะได้ไม่อยู่ในอนาคตของเรา

 

 

......................................................................

......................................................

........................................

........................

..............

........

....

..

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     “นารูโตะวันนี้เธอออกจากโรงบาลได้แล้วล่ะ” ซากุระพูดในขณะที่จัดแจงเก็บของทุกอย่างลงในเป้ใบใหญ่ของร่างบาง

 

     “แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนหรอ?” นารูโตะถามขึ้น

 

     “ท่านซึนาเดะบอกว่าให้นายไปอยู่กับซาสึเกะคุงพลางๆก่อน” เธอกล่าวอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่ออ่นโยน แสงแดดออ่นๆของยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวของโรงพยาบาบเข้ามากระทบที่ใบหน้าของร่างบางขับให้ดวงหน้าหวานนั้นดูมีออร่าขึ้น

 

     “หวายยย...ไม่เอาหรอกฉันไม่อยากอยู่ใกล้หมอนั้น”  นารูโตะบ่นงึมงัมก่อนจะกดดวงหน้าลงไปในระหว่างเข่าที่ตั้งชันก่อนจะใช้มือบางรวบขาทั้งสองข้างและเสียงพัมพึมไม่ได้ศัพท์ออกมา

 

     “อย่าเรื่องมากนักเลย...ซาสึเกะคุงก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายน่ะ” เธอพูดอีกครั้งเผื่อว่าร่างบางตรงหน้าจะคลายความกังวลใจไปได้สักครึ่งก็ยังดี

 

     “จะยังไงก็ช่างฉันน่ะ...เกลียดหมอนั้นที่สุด”

 

     “นายมีเหตุผลอะไรนักนาถึงได้เกลียดเขาล่ะ?”  ซากุระถอนหายใจก่อนจะล้มตัวลงนั่งที่บนเตียงนุ่มและพูดด้วยคำถามและน้ำเสียงที่ออ่นโยน

 

     “ไม่รู้อ่ะ...ยิ่งคิดฉันยิ่งปวดหัว”  นารูโตะเหงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าซีดเซียว

 

     “โอเคๆงั้นฉันไม่ถามล่ะ...แต่ยังไงนายก็ต้องอยู่กับซาสึเกะคุง” เธอพูด

 

     “ก็ได้ๆฉันยอมแล้ว” นารูโตะยกมือขึ้นมาคล้ายจะล้อเล่นในที

 

     “ดีมากงั้นเราก็ไปกันเถอะ”

 

     ...ทำไมฉันต้องไปอยู่กับหมอนั้นด้วยวะเนี้ย?

 

 

 

5per

“เข้ามาก่อนสิจ้ะตอนนี้ซาสึเกะคุงไปทำภารกิจน่ะ” นารูโตะเดินตามร่างบางเข้าในบ้านไม้หลังใหญ่ ประตูไม้ที่แกะสลักอย่างดีถูกเลื่อนให้เปิดออกด้วยแรงของหญิงสาว

 

     “นี้คือห้องของเธอน่ะ” ซากุระระบายยิ้มบางก่อนจะวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนเตียงคู่ขนาดคิงไซล์

 

     “เอ่อ...”

 

     “ห้องแยกจ้ะซาสึกุคุงนอนอีกห้องนึงด้านตรงข้ามน่ะ” เธอพูดบอกด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่ออ่นโยน

 

     “นี้ซากุระจังวันนี้เธอว่างมั้ย” ร่างบางบนเตียงถาม

 

     “หือทำไมหรอ?”

 

     “คืองี้...”

 

 

 

 

 

.................................................................

 

 

 

     “สวัสดีคิบะ” เสียงหวานของเด็กสาวเรียกให้คิบะเจ้าของสุนัขขนาดใหญ่สีขาวให้หันมาก่อนจะเลิกคิ้วและถามเสียงสูง

 

     “อ้าวซากุระแล้ว..เจ้านารูโตะความทรงจำกลับมาแล้วไง?” คิบะถามและยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินเข้าไปใกล้และพินิจกับหน้าตาที่ต่างจากเดิม...ทำไมที่แล้วมาเราไม่สนใจฟะว่าหมอนี้มันน่ารักเอามากๆ...

 

     “ยังหรอกนี้วันนี้ฉันก็พามาดูสถานที่ต่างๆเพื่อว่าจะจำอะไรได้บ้าง”

 

     “งั้นหรอเออไปกับฉันไหม?พอดีกำลังจะไปหาพวกชิกามารุพอดีเลย” คิบะเอ่ยชวน

 

     “เห...ก็ดีน่ะไปมั้ยนารูโตะ” ซากุระหันมาถามคนข้างหลังที่ยืนมองสิ่งรอบๆกายอย่างตื่นเต้นก่อนที่ศรีษะทุยๆนั้นจะพยักหน้าและระบายยิ้มกว้างอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่

 

    

 

 

 

.......................................................

 

 

 

 

     “คิบะเฮ้นั้นนายพาใครมาด้วยน่ะ” คิบะซากุระและนารูโตะเดินทางมาถึงที่ร้านเนื้อย่างก่อนจะหันไปมองต้นเสียงที่กำลังยืนโบกมือไปมาให้เค้าอยู่

 

     “ฉันไปเจอเจ้าพวกนี้ระหว่างทางน่ะเลยพามาด้วย”

 

     “อ้าวนารูโตะฉันได้ข่าวว่านายสูญเสียความทรงจำนี้นา?” อิโนะพูดเสียงสูงทันทีที่ได้เห็นร่างเล็กๆของนารูโตะ

 

     “ฉันคิดว่าถ้าเค้ามาเจอพวกเราเค้าจะจำอะไรได้บ้างน่ะ” คิบะเป็นตอบแทนก่อนจะเดินนำเข้าไปร้านเนื้อย่างที่มีควันลอยออกมาส่งกลิ่นหอม

 

     และเมื่อเข้ามาในร้านนารูโตะก็เป็นที่สะดุดตาเพราะข่าวลือเรื่องการสูญเสียความทรงจำได้แพร่ไปทั่วหมู่บ้าน โต๊ะใหญ่ขนาดสิบคนนั่งถูกอัดแน่นไปด้วยเหล่านินทารุ่นใหม่ที่กำลังกินเนื้อย่างกันอย่างเฮฮา

 

     “นารูโตะคุงกินนี้สิครับ” ซาอิคีบเนื้อในกระทะส่งใส่จานให้กับร่างบาง

 

     “ขอบคุณน่ะเอ่อ...”

 

     “ซาอิครับเป็นสมาชิคทีม7” ซาอิตอบด้วยรอยยิ้ม

 

     “ทีมเดียวกับฉันหรอ!!!” นารูโตะถามกลับอย่างตื่นเต้นและขมวดคิ้วซาสึเกะไม่ใช่หรอที่เป็นสมาชิคคนที่สาม?

 

     “มีเหตุนิดหน่อยที่ทำให้ซาสึเกะคุงออกจากหมู่บ้านน่ะ” ซากุรเลือกที่จะเลี่ยงตอบคำถามและตอบปัดไปเนื่องจากถ้านารูโตะรู้ความจริงเธอกลัวว่าคนตรงหน้าเธอจะเกลียดผู้ชายคนนั้นมากกว่านี้

 

     “เอ้าๆกินๆพูดมากระวังจะหมด” อิโนะเป็นคนทำลายความเงียบก่อนจะคีบเนื้อที่เกือยไหม้นั้นขึ้นมากิน

 

     “เฮ้ย!นั้นมันซาสึเกะไม่ใช่หรอ?ทางนี้ๆ” คิบะพูดเสียงดังก่อนจะโบกมือไปมา

 

    “ไงท่าทางน่าอร่อยน่ะ”

 

     “นาย!!!!

 

 

 

 

100per

มาอัพช้าไปหน่อยเพราะติดสอบครับ

ก็อัพเรื่อยๆเนอะ

ใครบอกว่าเรื่องมาม่าไม่มี้(เสียงสูง)

แค่เศร้าๆนิดหน่อยๆเอง 5555

เม้นด้วยครับ


 

โค้ดดิบ B B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #47 naruthethief (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 11:10
    เกียจกันเป็นสิ่งไม่ดี รักันไว้ รักกันเข้าไว้.....
    #47
    0
  2. #37 Buka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2556 / 01:28
    ทนหน่อยนะซัสคุง
    #37
    0
  3. #33 Ayase (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 22:53
    เกะ เรื่องนี้ แกน่าสงสารมากอ่ะ
    #33
    0
  4. #30 signo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 21:49
    เหมือนโตะมึนๆนะ ผลจากความทรงจำสินะเรื่องนี้ซากุระน่ารักแฮะ
    #30
    0
  5. #27 Takgy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 13:48
    สงสารเกะจัง
    #27
    0
  6. #26 เปล่งประกาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 11:54
    โตะอย่าเกลียดเกะเลยนะสงสารเกะมากอ่ะเกะเค้ารักนายมากนะ
    #26
    0
  7. #25 Toxii.oops (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 11:49
    -0- ลุ้นนนนสวดดด มาต่อไวๆนะไรท์
    #25
    0
  8. #22 เหวินเหริน ไป๋ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 19:28
    โตะไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้รึเปล่าว่ารักหรือเกลียด
    #22
    0
  9. #19 koolpriya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 18:41
    อัพๆๆ สู้ๆ ><
    #19
    0
  10. #1 deadliness (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 18:09
    อย่าเกีขจเกะเลยนะโตะ เกะเขารักนายจะตาย
    #1
    0