{ ONE PIECE } COLOR (LOWNAMI)

ตอนที่ 3 : COLOR | CHAPTER 2 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

 

 

---TBC.

 

 COLOR | CHAPTER 2

 

          “นี้แก!! ฉันจองยัยนี้แล้วนะเว้ย” ชายหนุ่มตรงหน้าที่แม้แต่จะยืนให้ตรงยังไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเองเถียงออกมาด้วยสติที่ขาดผึงกับบุคคลตรงหน้ารวมไปถึงหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีส้มสดใสที่เขาคิดว่ายัยนี้เล่นตัวเพื่อจะบวกค่าตัวเพิ่มมันทำให้เขารู้สึกหงุหงิดที่ไม่สามารถตกลงราคาและพาผู้หญิงคนนี้ไปที่ห้องรับรองได้สักที

 

          “ยัยนี้มากับฉัน”

 

          เสียงเย็นเฉียบที่พาคนฟังรู้สึกขนลุกแม้จะไม่ใช่คำพูดข่มขู่หมายจะเอาชีวิตแต่ถ้ามันออกมาจากปากของ ทราลฟาก้า ลอว์ เจ้าของฉายา D ที่มีผู้คนเรียกขานว่า ศัลยแพทย์แห่งความตาย คนที่เป็นหมอที่คนไข้โหวตให้เป็นอันดับหนึ่งว่าไม่อยากเจอมากที่สุดเพราะถ้าเมื่อไรที่เขาเจอหมอคนนี้ทำใจไว้เลยว่าความตายได้มาเยือนเพราะคนคนนี้เหมาะจะเป็นยมทูตผู้ส่งความตายมากกว่าหมอที่จะมาช่วยชีวิตคน

 

          “แต่ว่าฉันเจอยัยนี้ก่อน! เราตกลงกันแล้วว่าจะไปด้วยกัน”

 

          เดี๋ยวนะ!! ฉันตกลงจะไปกับนายตอนไหนฟะ !!!!!

 

          “แต่ว่าคุณผู้หญิงคนนี้มากับฉัน ... จะปล่อยมั้ยฉันไม่ชอบที่จะพูดอะไรยาวๆและซ้ำซากหรอกนะ” เหมือนกับว่าสติของลอว์และความอดทนบวกกับความรำคาญในใจที่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาช่วยผู้หญิงขี้รำคาญประเภทที่เขาไม่ชอบที่จะเข้าใกล้เลยถึง 2 ครั้ง

 

          “... วันนี้ฉันจะยอมแกไปก่อนเหอะ” ชายหนุ่มนิรนามพูดอย่างจำยอมพร้อมกับปล่อยข้อมือขาวที่ขึ้นรอยแดงจากการถูกกระชากลากถูไปมาเป็นเวลานาน นามิสบัดมือที่ถูกจับกุมจากชายหนุ่มก่อนจะหันไปมองลอว์และข้อมือของตัวเองที่ข้างที่ถูกจับเอาไว้

 

          “ปล่อยสิ”

 

          “ไม่ขอบคุณ?” ลอว์เลิกคิ้วอย่างกวนประสาทอันที่จริงเขาไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากเธอคนนี้หรอกเพียงแต่.. ดวงตากลมโตสีส้มที่อวดดีและดูดื้อดึงนั้นส่งมาหาเขามันทำให้เขารู้สึกอยากจะปราบพยศลูกแมวตัวน้อยที่คิดว่าตัวเองคือเสือสาว

 

          “ไม่คิดว่าคนแบบนายจะต้องการคำขอบคุณหรอกนะลอว์” 

 

          “ก็ถูกของเธอ.. คนแบบฉันอยากได้อะไรตอบแทนที่คุ้มค่าซะมากกว่า” ลอว์ปล่อยมือของนามิให้เป็นอิสระ

 

          “พูดแบบนี้นายอยากได้อะไร”

 

          “ค่าตอบแทนที่ฉันช่วยเธอถึง 2 ครั้งนะหรอ?

 

          นามิเงียบแทนทีจะพูดตอบกลับไปเพื่อให้ลอว์ได้บอกสิ่งที่เขาต้องการเธอต้องการที่จะคุยเจรจาและรีบไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนี้ซะที !!

 

          “ตอนนี้เธอว่างมั้ย”  หมอหนุ่มพูดขึ้นหลังจากที่เงียบมาสักพักใหญ่พร้อมกับมองไปรอบๆที่มีผู้คนนับร้อยจนเกือบพันคนส่งเสียงเฮฮาเขาส่งเสียงจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ลอว์เป็นคนที่ชอบใช้ชีวิตสันโดษมากกว่ามาจับกลุ่มแบบนี้ไอฉายา D อะไรนั้นเขาไม่เคยเรียกร้อยและอยากได้มันแต่เขาถูกยัดเยียดต่างหาก... และเขาเองก็ต้องจำใจยอมรับมาเพื่อขยายธุรกิจที่มีทั้งมืดและสว่าง

 

          ในที่แห่งนี้เมืองแกรนด์ไลน์ถ้าหวังว่าจะมีแต่ธุรกิจที่ขาวสะอาดเพราะมีที่ตั้งของสำนักานใหญ่อย่าง แมรี่จัวส์ ตั้งอยู่ละก็เลิกคิดเพราะที่นี้คือแหล่งที่มีมาเฟียทั่วโลกที่ร้ายกาจที่สุดมารวมตัวกันเพื่อเจรจาธุรกิจและใช่เขาเองก็ธุรกิจโรงพยาบาลฮาร์ทเพื่อบังหน้าการค้าอวัยวะเถื่อนและนั้นเป็นเหตุผลที่เขาต้องยอมรับฉายา D ที่มีคนมอบให้เพื่อให้ธุรกิจของเขาสามารถดำเนินไปได้ด้วยดีและไม่มีปัญหาติดขัดถึงแม้ว่ากลุ่ม D ที่ถูกตั้งขึ้นจะไม่เข้าข้างทั้งฝั่งไหนก็ตามที

 

          “ถ้าฉันตอบว่าไม่..นายจะทำไม”

 

          “ฉันก็ไม่ทำไมแต่จะจำไว้ว่าคุณผู้หญิงแห่งแก๊งหมวกฟางทำคุณบูชาโทษ

 

          หมอนี้... เป็นคนประเภทที่นามิเล่นด้วยยากมากที่สุดเพระคนประเภทแบบลอว์คือคนหน้าตายที่คำพูดทุกคำมักจะจึกและจุกในใจ

 

          “โอเคๆๆๆๆฉันว่างนายจะทำให้ฉันทำอะไรหะ!!!

 

          “ขับรถเล่นกัน”

 

          “หะ????”

 

**

 

          หลังจากที่นามิทำหน้างงในคำชักชวนของลอว์ภาพก็ตัดมาที่เธอมาอยู่ที่ริมชายเขื่อนใหญ่ที่ตั้งอยู่เกือบบนสุดของเมืองแกรนด์ไลน์เนื่องจากสภาพอากศบริวเณนี้ค่อนข้างดีและวิวที่สวยทำให้มักจะมีผู้คนมานั่งเล่นอยู่เสมอจนให้พ่อค้าแม่ค้าหัวหมอมาตั้งรถเข็นขายอาหารให้กับผู้คนที่แวะเวียนมารวมถึงเธอด้วย...

         

          นามิพึ่งจะเคยมาที่นี้เป็นครั้งแรกและดูเหมือนจะไม่น่าประทับใจสักเท่าไรถ้าหันไปมองคนข้างกายที่มาด้วย ทราลฟาก้า ลอว์ ชายหนุ่มหัวดำตาดำขอบจาคล้ำเหมือนคนอดนอนมาตลอดชีวิตกับผิวขาวซีดปากที่ซีดแต่เริ่มคล้ำจากการสูบบุหรี่จัดถาเทียบเอาจากโครงหน้าอันที่จริงลอว์นับว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดี หุ่นดี และการแต่งตัวที่ดูน่าค้นหาแต่ถ้าเอาไปบวกลบกับฉายา คำเรียกขาน และข่าวลือที่ว่าผู้ชายคนนี้อันตราย..อันตรายมากมันทำให้ลอว์ไม่ใช่หนุ่มฮอตต่างจาก คิดส์ชายหนุ่มผมแดงอีกคนที่อยู่ในกลุ่มรุกกี้หน้าใหม่ที่ถึงแม้จะดูอันตายแต่ด้วยความขี้เล่นและหน้าตาที่หลอไม่ต่างกันทำให้หมอนั้นมันกจะมีสาวๆเข้าหามากกว่า

 

          ลอว์ชอบอยู่อย่างสันโดษ

 

          นั้นเป็นคำบอกเล่าจากเรลลี่ที่มีแหล่งข่าวที่เชื่อได้มากที่สุดในโลก

 

          “นายพาฉันมาที่นี้ทำไม”

 

          นามิถามขึ้นหลังจากที่เธอและขาต่างยืนอยู่ในความเงียบข้างริมเขื่อนกันมานานพอสมควร

 

          “ไม่มีเหตุผล”

 

          หะ???

 

          หมอนี้ทำให้เธอแปลกใจในรอบที่สองของวันแล้วนะ

 

          “อะไรของนายเนี้ยฉันไม่ได้ว่างมายืนเฝ้านายทำตัวเป็นพระเอกเอมวีหรอกนะ”

 

          “เห็นชัดๆว่าเธอว่าง”

 

          “ไม่ว่าง!!!!

 

          ลอว์เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหบาดใจที่ผู้หญิงคนนี้ที่ดูขี้กลัวกลับขึ้นเสียงใส่เขา เธออาจจะเป็นคนแรกละมั้งที่ขึ้นเสียงใส่เขาและยังยืนอยู่ในสภาพที่ครบ 32

 

          “ฉันก็มีงานมีการทำนะยะ”

 

          ลอว์เลือกจะยืนตีหน้ามึนใส่นามิพร้อมกับหันไปมองป่าที่อยู่ตรงข้ามกับเขื่อนแทนการกระทำนี้ทำให้นามิรู้สึกโมโหแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะผู้ชายคนนี้กวนประสาทเกินไปแล้ว

 

          “ฉันจะกลับละ”

 

          “เดี๋ยวสิ..”

 

          “อะไรอีกยะ!!??

 

          “เดี๋ยวฉันไปส่ง”

 

          “หา”

 

          “มายืนตรงนี้ก่อน”

 

          หมอหนุ่มกวักมือเรียกร่างอรชรที่ทำหน้าบูดเบี้ยวอย่างหงุดหงิดเขาขำในลำคอกับอารมณ์ร้อนของหญิงสาวที่ถูกเขากวนโมโห.. ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงพานามิมาที่นี้เขาเองก็ไม่รู้เพียงแค่อยากจะอยู่ในที่สงบๆไร้ผู้คนกับใครสักคนที่ยืนเงียบๆเท่านั้นเอง

 

          “นายนี้มันกวนประสาทที่สุดเลย!!

 

          “ฉันแค่อยากพาเธอมาดูวิวเองคุณผู้หญิง” 

 

          “อะไรของนายอีกจะมาไม้ไหน”

 

          “ไม่มีไม้ที่ไหนทั้งนั้นแค่อยากพามาดูวิวแล้วฉันก็อยากจะอยู่ในที่สงบๆดังนั้นช่วยลดเสียงหน่อยคุณผู้หญิง”

 

          หมอนี้ว่าเธอหนวกหูหรอ!!!!!

 

          “งั้นก็พาฉันกลับสิถ้านายอยากอยู่สงบๆ”

 

          “การอยู่สงบๆไม่ใช่ว่าต้องอยู่คนเดียวนะคุณ”

 

          ลอว์เป็นผู้ชายที่เข้าใจยากและไม่มีวันที่เธอจะทำความเข้าใจผู้ชายคนนี้ได้เลย

 

          “สิ่งที่นายต้องการคือให้ฉันยืนเงียบๆสินะ”

 

          “ยืนเงียบๆไม่ได้เป็นใบ้ก็พอ”

 

          เอาละเธอเกลียดหมอนี้

 

          “ช่วยยืนตรงนี้จนกว่าฉันจะสบายใจก็พอ”

 

50%

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #26 sehun9400 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 22:43

    รออยู่นะไรต์ๆๆๆๆๆๆๆๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #26
    0
  2. #25 vi1123twz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 11:28

    ยังรออยู่น่าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #25
    0
  3. #24 ilovefairytail (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 10:21
    รอน้าาา คู่นี้น่ารัก55
    #24
    0
  4. #22 tiney (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 01:44

    รอน้าาา

    #22
    0
  5. #21 Apichaya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 17:24

    รอค่ะไรท์ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้

    #21
    0
  6. #20 jan00025 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 12:03
    รอค่าา
    #20
    0
  7. #19 Ieye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:26
    รอออออออออออ ค่ะไรท์
    #19
    0
  8. #18 หนูดา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:19
    รอนะค่ะไรท์😊😊😊😊
    #18
    0
  9. #17 kawfang2808 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:27
    รอน่าคะ อยากอีกอ่ะ
    #17
    0