Hot Issue: เปิดประเด็นร้อนรักปักหัวใจกามเทพสุดเฟี้ยว

ตอนที่ 6 : Chayen : ปอมปอมกับความวุ่นวายที่ตามมา (มากมาย...) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 พ.ค. 53


                ผมยืนมองคนที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปอย่างบอกไม่ถูก มันมีทั้งความคิดถึง เสียใจและประหลาดใจผสมปนเปไปหมด แต่เหนืออื่นใดก็คือคำถามที่ผุดขึ้นมา...แตแตมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

                ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากถาม ไอ้เพื่อนสนิทข้างๆ ก็เดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับเอานิ้วจิ้มแขนและแก้มด้วยความสงสัย

                เดี๋ยวนี้เขาทำหุ่นยนต์ได้เหมือนคนอย่างนี้เลยเหรอวะ มันพูดกับตัวเองพลางเกาหัวอย่างงงวย

                ว่าแต่...หุ่นยนต์อย่างนั้นเหรอ?

                นั่นน่ะสิ ทำไมผมถึงได้ไม่ชุกคิดนะว่าแตแตไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรพิเรนท์ๆ แบบนี้  ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แตแต แล้วเธอเป็นใคร? หรือจะเป็นหุ่นยนต์อย่างที่กาแฟมันพูดจริงๆ ? แล้วทำไมของแพงๆ แบบนี้ทางเว็บไซต์ถึงได้ส่งมาให้ผมฟรีๆ ? แท้จริงแล้วพวกเขาต้องการอะไรกันแน่?

                ความสงสัยมากมายที่มีต่อเรื่องนี้นั้นมากมายเต็มหัวไปหมด แต่ถ้าต้องการตอบคำถามในหัวจริงๆ มันก็มีอยู่ทางเดียวนั่นก็คือ...พิสูจน์

                ว่าแล้วผมก็สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้สิ่งที่คิดว่า (น่าจะ) เป็นหุ่นยนต์ พอเข้าไปดูใกล้ๆ มันทำให้ผมเกิดความรู้สึกที่ว่า...มันเหมือนเหลือเกิน เหมือนเกินไปแล้ว และอาจเป็นเพราะความเหมือนนั้นทำให้มือของผมเผลอไผลลูบหน้าสาวน้อยคนนี้...เดี๋ยวนี้คนเขาเก่งจริงๆ เลย ขนาดผิวหนังยังเหมือนคนเลย

                แต่ขณะที่ผมกำลังลูบหน้าสาวน้อยตรงหน้าด้วยความลืมตัว อยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกได้ถึงแรงที่โถมเข้ามาจนตัวเอนลงไปกระแทกกับพื้น พอลืมตาขึ้นมาก็เจอกับรอยยิ้มอันแสนสดใสที่ผมเคยบอกกับตัวเองมาหลายครั้งแล้วว่า มันเป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดในโลก

                พี่ชายยยยยยยยยยย เธอร้องเรียกผมด้วยเสียงอันดังพร้อมกับนั่งอยู่บนตัวผม โอ๊ย! เริ่มหนักแล้วนะเนี่ย

                ฮะ ฮะ เฮ้ย! แม่ง พูดได้ด้วยว่ะ ไอ้กาแฟที่เงียบไปนาน อยู่ดีๆ ก็มองมาที่ผมอย่างประหลาดใจและชี้มายังคนบนตัวผมด้วยนิ้วมืออันสั่นเทา

                ก็ปอมปอมเป็นคน ทำไมปอมปอมจะพูดไม่ได้ล่ะคะ

                เป็นคน? พูดได้? ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ใช่...หุ่นยนต์น่ะสิ!

                ว่าแล้วผมก็ผลักให้เธอออกจากตัวผม หลังจากนั้นก็รีบลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาไอ้กาแฟและคุยกับมันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

                ทำไงดี เขาเป็นคนอ่ะ

                ตอนแรกฉันก็นึกว่าแกสั่งหุ่นยนต์แก้เหงาเสียอีก แล้วนี่นึกบ้าอะไรวะถึงได้ทำแบบนี้ นี่ถ้าแกเหงาขนาดนั้นทำไมไม่มองรุ่นน้องในมหาลัยวะ ฉันว่าพวกนั้นแทบจะจับตัวเองใส่พานและประเคนให้แกเลยเหอะ!”

                มันเป็นความผิดพลาด ที่คนบางคนสร้างให้ฉัน ผมพูดไปพลางใช้สายตาจิกกัดใส่ผู้ชายที่กำลังทำหน้าแบ๊วอยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

                คนนั้นแม่งนิสัยไม่ดีเลยว่ะ ทำให้แกเดือดร้อนได้ไง ว่าแต่ทำไมฉันรู้สึกร้อนๆ ยังไงไม่รู้ ช่างมันๆๆ เรามาจัดการเรื่องนี้ดีกว่า เอาล่ะ น้องชื่ออะไรครับ ไอ้กาแฟหันไปถามคนที่หน้าเหมือนแตแตอย่างกับแกะ ที่ตอนนี้กำลังมองผมด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

                ต่อให้เป็นแตแตตัวจริงก็เหอะ ถ้ามองกันด้วยสายตาแบบนี้ ผมก็ไม่มีคำพูดใดๆ จะมอบให้นอกจากคำว่า สยองมากมาย

                ปอมปอมค่ะ ชื่อปอมปอม อายุ 18 ปี เพิ่งสมัครเป็นอาสาสมัครด้านความรักกับ www.hotissue.com เป็นครั้งแรก แต่ถึงจะอ่อนประสบการณ์ แต่ปอมปอมคนนี้ก็จะทำให้พี่ชายมีความสุขที่สุดในโลกเลยค่ะ

                มีความสุขที่สุดในโลกอย่างนั้นเหรอ? คำพูดช่างก่ำกึ่งได้ใจจริงๆ...

                แต่ก็นะ...ยังไงก็ไม่ใช่คนที่ผมรัก และอีกอย่าง ความรู้สึกข้างในมันบอกกับผมว่า คนข้างหน้านี้จะทำให้ชีวิตผมวุ่นวาย ไม่ได้การ อย่างนี้ต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

                ว่าแล้วผมก็วิ่งเข้าไปในห้องแล้วคว้ากรรไกรสก๊อตเทปและกระดาษเปล่าอย่างล่ะสองอันติดตัวมา จากนั้นก็เดินเข้าไปหาปอมปอมที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเขินอายที่อยู่ดีๆ ผมก็เดินเข้าไปใกล้

                พี่ชายคะ อย่าเข้ามาใกล้ปอมปอมขนาดนี้สิ ปอมปอมเขินนะ

                “…” ผมไม่ตอบสิ่งที่เธอพูดและเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเธอเรื่อยๆ ในขณะที่ตัวเธอก็ถอยร่นไปข้างหลัง

                ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งหล่อ โอ๊ยย ปอมปอมตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่รับงานนี้ เธอยังคงเพ้อถึงใบหน้าของผมอย่างใจลอยด้วยใบหน้าที่เหมือนกับแตแตไม่มีผิด และมันก็ทำให้ผมรู้สึก...แหยงหน่อยๆ

                พี่ชายคะ เชื่อใจปอมปอมนะ เพราะว่าต่อไปนี้ ปอมปอมจะไม่ทำให้พี่ชายร้องไห้อีกเลย เสียงเจื้อยแจ้วยังคงดังออกมาจากปากเธอเรื่อยๆ ส่วนผมก็หันหน้าไปมองไอ้กาแฟที่ทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะโยนกรรไกรและสก๊อตเทปไปให้ มันมองของในมือสลับกับหน้าผมอย่างงงๆ และเมื่อเห็นว่าในมือของผมก็มีเหมือนกัน มันก็เข้าใจได้ในทันที

                โอเค มันตอบกลับพร้อมกับเดินไปยืนอยู่หลังฝากล่องที่เปิดอยู่ และเมื่อผมต้อนปอมปอมจนไปยืนอยู่บนกล่องที่เธอออกมาแล้วนั้น ทุกอย่างก็เริ่มเหมือนที่ผมวางแผนไว้

                พรึ่บ!

                ผมกับไอ้กาแฟจัดการรวบฝากล่องทั้งสี่ด้านพร้อมกับติดสก๊อตเทปเป็นทางยาวทั้งสี่ด้านอย่างเร่งรีบ แค่นั้นยังไม่พอ ไอ้กาแฟดันหยิบโบว์ที่หล่นอยู่กับพื้นพันรอบกล่องอย่างแน่นหนา แค่นี้ก็ออกมาไม่ได้แล้ว!

                เหตุผลที่ผมทำแบบนั้นกับเธอมีสองข้อใหญ่ๆ คือ

1.       เธอหน้าตาเหมือนแตแตมากเกินไป

2.       นิสัยแบบเธอ...ผมรับไม่ได้

แล้วทีนี้แกจะเอาไงต่อคุณเพื่อนที่กำลังปาดเหงื่อหันมาถามผม

                ก็จัดการส่งพัสดุกลับสู่ธรรมชาติไง ผมพูดไปพร้อมกับเขียนที่อยู่ที่ในสักแห่งในประเทศไทย อีกใบก็เขียนตัวโตๆ ว่า หุ่นยนต์คนเหมือนจริง

                ไปหลอกเขานะแก และไม่สงสารน้องเขาไง

                สงสารตัวเองก่อนดีกว่า ผมพูดกับมัน ก่อนจะติดกระดาษทั้งสองใบไว้บนกล่อง จากนั้นก็หันไปบอกกาแฟให้ช่วยยกกล่องไปให้พี่วินมอเตอร์ไซค์อเนกประสงค์หน้าหอ ทำไมต้องพี่วินน่ะเหรอ? ก็เพราะแกไปส่งให้ได้ทุกที่จริงๆ น่ะสิ แค่เงินมากพอที่แกต้องการ ทุกอย่างก็เรียบร้อย

                ในที่สุดผมกับกาแฟยกกล่องที่บรรจุร่างของปอมปอมเดินลงมาจนถึงข้างล่าง หนักก็หนัก แถมกล่องก็สั่นอย่างกับเจ้าเข้าจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันมองด้วยความสงสัย

                ของเล่นมันเสียน่ะครับ สั่งมาจากญี่ปุ่น กล่องมันก็เลยใหญ่ครับ!” ไอ้กาแฟช่วยแก้ต่างให้ จนเจ้าของสายตาหลายสิบคู่เริ่มจะเข้าใจ แต่ทว่า...

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงแปดหลอดของปอมปอมดังออกมาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดังออกมาเรื่อยๆ จนทำให้คนแถวนั้นกลับมาสนใจสิ่งที่ผมกำลังจะทำอีกครั้ง

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด อยู่ดีๆ กาแฟมันก็ส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมากลบเสียงของปอมปอมเสียมิด

                เมื่อกี้ผมตกใจก็เลยเผลอกรี๊ดออกมาน่ะครับ แบบว่าเจอแมงมุม ไอ้กาแฟหัวเราะนิดๆ จากนั้นก็มีเสียงของมันดังไปตลอดทางจนในที่สุดเราก็ถึงวินมอเตอร์ไซค์

                แฮ่กๆ เหนื่อยเป็นบ้าเลย ผู้หญิงอะไรโคตรหนักเลย ผมบ่นเล็กน้อยตอนที่ค่อยๆ วางกล่องลงกับพื้น

                ปอมปอมหนักแค่ห้าสิบโลเองนะ! ไม่อ้วนเสียหน่อย!” เสียงแหลมเล็กของเธอดังลอดออกมาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ผมกับกาแฟถึงกับผงะ มิน่า...หิ้วเสียหลังหักเลยตู

                นี่พี่วินเขาหายไปไหนเนี่ย ผมพูดกับกาแฟพลางสอดส่ายสายตาหาพี่วินมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นเคย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้วินหน้าหอของเรานั้น...โคตรจะร้างเลย

                ปล่อยปอมปอมออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงจากข้างในกล่องดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ตามมา

                พี่ชายทำอย่างนี้กับปอมปอมไม่ได้นะ! จะมาทิ้งขว้างปอมปอมแบบนี้ไม่ได้นะ! ไม่งั้นล่ะก็จะโดนเว็บเล่นงานแน่ จำกฎไม่ได้แล้วเหรอว่าถ้าพี่ชายยกเลิกจะต้องโดนอะไรบ้าง!”

                กฎของเว็บอย่างนั้นเหรอ? อืมมม เหมือนกวากวาจะเคยบอกผมว่า...

                'พี่ชาเย็นจำกฎของเว็บนี้ไม่ได้เหรอ เว็บก็บอกอยู่ว่าถ้าพี่ชาเย็นยกเลิก ความวุ่นวายจะมาหาพี่เป็น 10 เท่า

                เหอะ ทำอย่างกับว่าเว็บนั้นจะทำได้จริง แค่ขู่เสียล่ะมั้ง ผมคิดในใจก่อนจะตอบปอมปอมออกไป

                ก็แค่ขู่แหละ! เว็บนั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก อยู่ดีๆ ก็ส่งใครไม่รู้มาให้แทนที่จะบอกกล่าวกันก่อน

                เว็บนั้นเขาไม่ได้ขู่นะพี่ชาย เขาจะเริ่มจากซอฟๆ แล้วเร่งระดับไปเรื่อยๆ ทางที่ดีปล่อยปอมปอมดีกว่า ก่อนที่พี่ชายจะเดือดร้อน!”

                มันจะมาทำอะไรเพื่อนฉันได้! ตัวก็หายไปไหนก็ไม่รู้!” ไอ้เพื่อนตัวดีเถียงแทน ส่วนผมก็พยักหน้าเห็นด้วย

                ไม่เชื่อก็ลองดู พอปอมปอมนับถึงสามนะ พี่ชายโดนดีแน่!”

                ก็ลองนับดูสิ ผมตอบเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

                ได้เลย ปอมปอมจะนับแล้วนะ สาม สอง หนึ่ง โดนแน่!”

                พอปอมปอมนับจบ ผมกับกาแฟก็มองโดยรอบด้วยความหวาดระแวงนิดๆ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย...

                ไม่เห็นมีอะไรเลย เธออย่ามามั่วเลย ยังไงฉันก็จะจับเธอส่งคืนธรรมชาติแน่!” ผมตอบปอมปอมไปตามสิ่งที่ผมเห็น ทว่าแทนที่เธอจะโวยวายกลับหัวเราะดังลั่นและพูดว่า

                ฮ่าๆ มันเริ่มจากนี้ต่างหาก ผมงงไปกับคำพูดของเธอ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นรถของพี่วินเจ้าประจำที่กำลังรับจ๊อบเพิ่มด้วยการขนถาดไข่มาส่งร้านอาหารตามสั่งข้างๆ หอ

                โหยย ขับมาอย่างเร็วอ่ะ เดี๋ยวได้ชนเพิงไม้ของป้าขายข้าวแกงหรอก กาแฟบ่นอยู่ข้างๆ ผม เพราะห่างออกไปจากที่พวกเรายืนอยู่นั้นมีร้านขายข้าวแกงที่เป็นเพิงไม้อยู่

                ไม่มีทาง ผมพูดกับตัวเองก่อนหันกลับไปมอง ทว่าผมต้องกลับคำพูดตัวเองเพราะอยู่ดีๆ รถพี่แกก็เสียหลักเนื่องจากขับมาด้วยความเร็วสูงและพุ่งชนเพิงป้าแกจริงๆ แต่ไม่ได้ชนคนหรอกนะ แต่ชนกับเสาเพิงจนถาดไข่ลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าและสุดท้ายมันก็หนีแรงดึงดูดของโลกไม่พ้นและร่วงลงสู่...

                แผละ!

                หัวผมยังไงล่ะ

                ผมเอื้อมมือไปจับบนหัวที่ตอนนี้ทั้งเหนียวหนืดและคาวไปด้วยกลิ่นไข่พร้อมๆ กับที่คนในกล่องตะโกนออกมา

                ปอมปอมบอกแล้วว่าพี่ชายจะต้องเดือดร้อน นั่นไงบทเริ่มต้น!”

                มันเป็นอุบัติเหตุ! ไม่ใช่ว่าบริษัทเธอไปจ้างให้พี่เขาขับมอเตอร์ไซค์ชนเพิงซะหน่อย!” ผมเถียงกลับไปพร้อมกับสำรวจตัวเองที่ตอนนี้...เปรอะไปด้วยไข่

                แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่จบเพียงแค่นั้น

                ฮ่าๆ ปีศาจไข่ เราต้องปาไข่สู้กับมัน!” อยู่ดีๆ ลูกเจ้าของป้าร้านขายข้าวแกงก็หยิบไข่บางส่วนที่ยังอยู่ในสภาพดีเนื่องจากยังอยู่บนมอเตอร์ไซค์มาปาใส่ผมเสียยกใหญ่!

                แผละ! แผละ! แผละ!

                หยุดนะเว้ย ทำอะไรเพื่อนพี่เนี่ย ไอ้กาแฟก็ได้แต่ร้องห้ามโดยไม่ยอมออกมาช่วย ส่วนผมก็ได้แต่เดินถอยหลังลบกระสุนไข่จากเด็กๆ

                พี่ชายเป็นอะไรมากมั้ยคะ ถ้าพี่ยอมปล่อยปอมปอมทุกอย่างจะจบทันทีเลยนะ!” ปอมปอมผู้อยู่ในกล่องเจ้าเก่าตะโกนออกมาเป็นระยะๆ แต่มีเหรอที่ผมจะยอม

                ไม่! ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องเว็บ!” ผมก็ตะโกนกลับไปเป็นระยะๆ พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูรั้วหอ

                ซ่า!!!!

                อยู่ดีๆ น้ำเย็นก็สาดใส่ตัวผมแบบไม่ทันตั้งตัว พอเอามือลูบๆ ก็รู้ว่ามันเป็นน้ำผงซักฟอก

                เฮ้ยโทษทีว่ะ ไม่ทันเห็นว่าแกเดินมาพอดี พอหันหน้าไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมคณะที่อยู่หอเดียวกันและอยู่ชั้นหนึ่งห้องหนึ่ง

                ถ้าพี่ยอมปล่อยปอมปอมทุกอย่างจะจบทันทีเลยจริงๆ นะ!!!!” คำพูดเดิมๆ แต่เพิ่มความดังดังเข้ามาในหูผมอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมคือ ผมไม่เชื่อและตอบออกไปแบบเดิม!

                ไม่! ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องเว็บ!” พอผมพูดจบก็ตั้งใจจะเดินกลับไปยังที่ที่จากมาอีกครั้ง ทว่าขณะที่เดินพ้นประตูหอไปได้นิดเดียวเท่านั้น...

                ซ่า!!!!

                คราวนี้ไม่ใช่น้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำล้างพู่กันและสีที่มันไม่ใช้แล้ว สงสัยจะมาจากเด็กคณะศิลปกรรมที่อยู่ชั้นสองห้องหนึ่งติดระเบียง และพอเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่า...จริงอย่างที่คิด

                โทษทีไม่ได้ตั้งใจ มันพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องมันเหมือนเดิม

                ปล่อยปอมปอมเถอะพี่!” เสียงเดิมกลับมาให้ได้ยินอีกครั้งแต่ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่เชื่อ!

                เฮ้ย! ชาเย็น ระวังข้างหลัง!!!” ผมหันหลังไปตามที่กาแฟบอกก็พบกับพี่เจ้าของวินร่างยักษ์กำลังเดินถือแกงมาอย่างสบายอารมณ์และกำลังก้าวไปเหยียบแอ่งสีน้ำที่ไอ้ชั้นสองเทมาเมื่อครู่

                พี่ ระวัง!!!!” ดูเหมือนว่าผมจะห้ามไม่ทันเพราะพอพี่แกเหยียบไปเท่านั้น ตัวแกก็ลื่นและถุงแกงที่ถืออยู่และลอยละลิ่วลงสู่หัวผมไม่ต่างจากถาดไข่เหมือครู่

                แพรด!!!!

                อ๊ากกกกผมร้องโวยวายเสียงดังลั่นเพราะแกงนั้นมันร้อนมาก

                ว่าไง พี่ชายจะยอมปล่อยปอมปอมหรือยัง? คิกคิก

                มะ... ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ไอ้กาแฟก็รีบวิ่งไปแกะริบบิ้นที่พันกล่องและสก๊อตเทปออก ในที่สุดฝากล่องทั้งสี่ด้านก็เปิดออก เผยให้เห็นคนที่อยู่ข้างในกำลังยืนเช็ดเหงื่อพร้อมรอยยิ้ม

                ไปเปิดทำไมวะ!” ผมอดที่จะโวยวายใส่เพื่อนไม่ได้ ชิ! จะกำจัดไปได้แล้วแท้ๆ

                หรือแกอยากเละมากกว่านี้วะ ฉันว่าที่น้องเขาพูดสงสัยจะเรื่องจริงว่ะ

                แล้วถ้ามันไม่จริงล่ะ

                ก็ลองพิสูจน์ดูสิใช่มั้ยน้องปอมปอม ไอ้คุณเพื่อนหันไปถามปอมปอมซึ่งเธอก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

                ค่ะ ว่าแต่พี่ๆ มองไปข้างบนนะ เห็นชายท้วมๆ ชั้นสามที่ทำถ้าจะเถเศษขยะลงมามั้ย? ผมและกาแฟเงบหน้ามองขึ้นไปข้างบนตามที่ปอมปอมบอกและก็เจอกับสิ่งที่เธอบอกไว้

                แค่ปอมปอมหยิบฝากล่องใดฝากล่องหนึ่งมาปิดไว้เหมือนเมื่อกี้นะ ของพวกนั้นจะหล่นลงใส่หัวพี่ชายแน่ๆ แบบนี้ไงปอมปอมสาธิตให้พวกเราดูและผมก็ลองเงยหน้าไปพิสูจน์สิ่งที่เธอบอกเช่นกัน และดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะเทลงมาจริงๆ

                หยุดๆๆๆ ฉันเชื่อแล้ว!!” ผมออกเสียงห้ามเธอได้ทันท่วงที เพราะเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่ผมพูดก็ยอมปล่อยฝากล่องออกทันที ส่วนผู้ชายคนนั้นก็ชักถุงขยะกลับและเดินจากไป

                คิกคิก ถ้าเชื่อปอมปอมตั้งแต่แรก ปัญหาก็จบยัยเด็กผมแกละ (ชื่อเล่นใหม่ที่ผมจะเรียกแทนเธอตั้งแต่วันนี้) หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้และโผกอดผม!

                ต่อไปนี้ปอมปอมจะดูแลพี่ชายเอง จะไม่ทำให้พี่ชายร้องไห้และยิ้มได้ตลอดเวลาเลย ปอมปอมสัญญา

                ผมยืนตัวแข็งเนื่องจากตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้มาก่อน แต่ไม่รู้ทำไม พอฟังคำพูดของเธอคนนี้มันกลับทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นยังไงบอกไม่ถูก ทว่า ความรู้สึกนี้กลับหยุดลงเมื่อเสียงแหลมเล็กของไอดอลไอ้กาแฟที่มาจากไหนก็ไม่รู้ดังขึ้น

                กรี๊ดดดดด พี่แตแตไปกอดพี่ชาเย็นอย่างนี้ได้ไง กวากวาจะฟ้องพี่พายุ!”

 

MullZiKa says : กว่าจะรื้อเอาสิ่งที่พิมไปแล้วกลับคืนมาได้...แทบตาย ยังไงก็ขอโทษที่หายไปนาน ทุกคนอาจเบื่อแบบ เจ้หายอีกระ อะไรอย่างนี้ แต่ก็ไม่รู้จะบอกยังไงแต่เจ้เคยพูดอะไรไว้ตั้งแต่แรก เจ้ไม่เคยลืม เจ้ไม่มีทางลบเรื่องนี้หรอก และเจ้เอาข่าวมาบอกทุกคนว่าเรื่องนี้เจ้จะเอาส่งแข่งนักเขียนหน้าใสหรือหน้าอะไรนี่แหละของแจ่มใสอ่ะ อันนี้เอาจริง ไม่เล่นระ ฮ่าๆ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เจ้ด้วยนะ ไม่รู้จะรอดมั้ย? ถ้าไม่รอดก็ส่งปกติละกัน

ยังไงก็ถ้ารักกันจริงก็เม้นอะไรที่เป็นความรู้สึกหรือเกี่ยวกับเนื้อเรื่องก็ได้นะจ๊ะ ไม่เอาอัฟๆ หนุกๆ upๆ อะไรอย่างนี้อ่ะ ขอนิดเดียวเอง คงทำให้เจ้ได้ใช่มั้ย

                สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่รอนักเขียนนิสัยไม่ดีคนนี้มาตลอด ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^^

 

วันนี้ปอมปอมโฉบเฉี่ยวมาพูดกับทุกๆ คนว่า

 

ปอมปอม : ปอมปอมเตือนพี่ชาเย็นแล้ววว ว่าให้เชื่อกันบ้าง เป็นไง  ไม่เชื่อกันแล้วโดนเลย ทุกคนก็เหมือนกันอ่านแล้วเม้นแบบที่เจ้น้ำว่าไว้นะ ไม่งั้นโดนเหมือนพี่ชาเย็นแน่ หึหึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

180 ความคิดเห็น

  1. #171 Hansoul (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 21:51
     รักเจ๊น้ำ  ~
    หนูอยากได้ ปอมปอม อยู่บ้านบ้าง >O<

    เป็นไงล่ะ พี่ชาเย็นไม่เชื่อคำเตือนปอมปอม
    โดนไปกี่อย่างล่ะเนี้ย
    #171
    0
  2. #166 MayBe MinmiN :] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 19:02

    = =


    ฮ๋า ๆๆ น่าจะยังไม่เชื่อ เอาให้เละไปเลย - -

    #166
    0
  3. #165 panyonie =-] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 11:54

    ก๊ากกกกกก ฮาปอมปอมจะตายอยู่แล้ว
    หุ่นยนต์ที่ไหนยะน่ารักขนาดนี้ ชอบตอนที่ชาเย็นมันบอกว่า
    ไม่! ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องเวบ -_-
    แต่สุดท้ายก็ต้องปล่อยปอมปอมออกมา ว่าแต่
    เมื อไหร่จะถึงบทกวากวา -..-
    ไปบอกพายุเลยเซ่~~

    #165
    0
  4. #164 be-bow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2553 / 11:01
    แทๆน่ารัก คึกคักเวลาลงเล่น>
    #164
    0
  5. #163 osss_Taeyeon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 15:05
    เป็นกำลังใจให้นะคะ คงต้องเหนื่อยพิมพ์ใหม่อีกเนอะ
    สู้ๆนะคะ

    I'm waiting for u~  >< chayen pompom<3<3<3
    #163
    0
  6. #157 MayBe MinmiN :] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 17:30

    T T


    แง๊ว ๆๆ ส๊อ ๆ นะคะ เจ๊น้ำ  ๆ

    #157
    0
  7. #156 ✤MeeAh Monte✤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 12:49
     มาเชียร์อัพผู้ร่วมชะตากรรม >O #156
    0
  8. #154 panyonie =-] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2553 / 10:53
    งอแงที่รักไปไหน คิดถึงน้องกวากวากับเฮียฮัดจะตายอยู่แล้ว TTOTT
    #154
    0
  9. #153 จิงดิ่!!! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2553 / 02:27
    เอ้อเอ๊ย...มีไหนหว่า??

    ประกาศตามหาไรท์เตอร์!!
    #153
    0
  10. #152 ✤MeeAh Monte✤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 13:02
    มะรืนนี้...มันวันไหนวะเธอว์? 555+
    #152
    0
  11. #151 §๏N→ ,,Pr♥'' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 21:03
    รออยู่จ้ะ ปูเสื่อรอเลยก็ได้นะเนี่ย -*-
    ทุ่มทุน ฮ่าๆ ๆ
    #151
    0
  12. #150 panyonie =-] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 18:48

    รออยู่นะที่รัก จุ๊บุ >_<

    #150
    0
  13. #149 MayBe MinmiN :] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 17:17

    กรี๊ดดดดด ด


    ชอบเพลง ๆๆ  ><


    ในออดิชั่นน นน น  


    ฮ่า ๆๆ   รอนะคะ  ปูเสื่อรอ =3=

    รักเจ๊น้ำเหมือนเดิมเช่นกัล  ฮิ้วว ว   >////<

    #149
    0