ปีกนางฟ้า.

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 หลุมพราง 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มิ.ย. 53

 ตอนที่ 11 หลุมพราง

 

 

            ทำไมถึงเป็นตอนนี้ไม่ได้ นี่คุณคิดจะเล่นแง่กับผมใช่มั้ย!”

            จะรีบร้อนไปไหนกันล่ะครับ ผมตกลงแล้วว่าจะขายให้คุณใจเย็นน้า

            งั้นคุณก็รีบๆ เอามันออกสิ!”

            ได้ครับ ผมจะรีบๆ เอามันออกมาเดี๋ยวนี้

            ตู้ดดดดดด!!!

            “ ปลุกมันขึ้นมา!”

            หลังจากตัดสายโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเรียบร้อย นัยน์ตาสีฟ้าของชายหนุ่มต่างชาติก็สาดประกายออกมาอย่างเหี้ยมโหด คำสั่งดุดันที่ออกมามีผลทำให้ผู้คนที่อยู่รอบกายเขามีปฏิกิริยาทันที

            ครับนาย!”

            ลูกน้องสามคนรับคำสั่งจากเดวิด สแตรงค์เกอร์ ก่อนจะเดินตรงไปหยิบกระป๋องน้ำและยกมันสาดโครมลงไปบนร่างของชายคนหนึ่งที่นอนอยู่

            หยุดนะ! อย่าทำเขานะ!”

            เสียงกรีดร้องของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้น สีหน้าของเธอหวาดกลัวจับใจเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของคนร้ายที่อยู่ต่อหน้า

            ใจเย็นน้าคุณหญิง ผมยังไม่ฆ่าสามีคุณหญิงตอนนี้หรอก เดวิดเค้นยิ้มเย็นชาให้กับอาทิตยา อัศวะเดชา ก่อนจะพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องลงมือกับชายวัยกลางคนที่เพิ่งจะฟื้นสติ

            บอกคนของแกให้ไปหาปีกนางฟ้ามา ไม่งั้นฉันจะฆ่านังนี่ทิ้ง เดวิดเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าอดีตอัยการและนักธุรกิจอันดับหนึ่ง เดวิดควักปืนสั้นในมืออกมาพร้อมกับหันปากกระปอกปืนไปทางอาทิตยาอย่างข่มขู่

            เราไม่มีของที่แกตามหา ตุลาการตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขามองภรรยาที่น้ำตาไหลรินอย่างสงสารสุดหัวใจ การที่เขาไม่อาจช่วยเธอและลูกได้นั้นเป็นความผิดที่เขาไม่อาจให้อภัยตัวเอง

            อย่ามาล่อเล่นน้า ผมเห็นอยู่ว่าลูกสาวคุณมีสร้อยคอของผม ผมจำได้ว่าเธอใส่ไปงานเลี้ยงท่านทูตเมื่ออาทิตย์ก่อน และนั้นก็เป็นการยื่นยันแล้วว่าของอีกชิ้นหนึ่งต้องอยู่กับพวกคุณแน่

            .....

            ตุลาการเลือกที่จะนิ่งเงียบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรคือปีกนางฟ้าที่หนุ่มต่างชาติคนนี้ต้องการหนักหนา แต่เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าสร้อยปริศนาที่อยู่ในกระเป๋าของทานตะวันเป็นของผู้ชายคนนี้

            “ ไอ้บ้าเอ๊ย!”

โครมมมม!!!

หยุดนะ!!!”

หุบปาก!”

เสียงอื้ออึงดังขึ้นเมื่อเดวิดเตะกระป๋องน้ำที่วางอยู่ข้างตัวใส่ตุลาการอย่างแรง อาทิตยากรีดร้องอย่างปวดใจเมื่อสามีของเธอต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพราะเขาต้องการเข้ามาช่วยเธอกับลูก อาทิตยาได้แต่นึกเสียใจที่ตัวเองโง่โดนหลอกมาเป็นเหยื่อ จนสามีเธอต้องยอมมาหาพวกผู้ร้ายและต้องถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ

อาทิตย์มองเลือดที่แห้งกรังอยู่ที่มุมปากของสามีด้วยสายตาที่โศกเศร้า เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นต่างๆ เป็นข้อบ่งชี้ว่าตุลาการสามีของเธอถูกทรมานมากเพียงไร และเธอผู้เป็นภรรยาก็ทำได้เพียงแค่ดูสามีของตัวเองทนทรมานกับเจ็บปวด โดยไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้เลย

บ้าชะมัด! แน่ใช่มั้ยที่ไม่มีใครรู้เรื่องปีกนางฟ้า ได้! งั้นพวกแกนอนรอความตาย ส่วนปีกนางฟ้าฉันหาเอง เดวิดเหยียดมุมปากอย่างเย้ยยัน เมื่อเขาไม่ได้ข้อมูลที่น่าพอใจจากครอบครัวของตุลาการ หนุ่มฝรั่งก็เตรียมจะเดินออกจากห้องที่เอาไว้ขังสามีภรรยาของตระกูลอัศวะเดชาไปยังห้องพักอีกห้องที่เขาจับอนันตญาหรือทานตะวันขังไว้

ปล่อยยัยทานไปเถอะ เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วย

อาทิตยามองเดวิดอย่างอ้อนวอน ถึงเธอกับสามีจะต้องจากโลกนี้ไปเธอก็ยินยอมถ้าหากจะแลกเอาชีวิตลูกสาวเอาไว้ได้

ผมก็อยากทำอย่างนั้น เพราะผมเองก็ชอบเธอนะ ลูกสาวคุณสวยมากเดวิดแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายและอาทิตยาก็ถึงกับสะท้านเฮือกเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาว

ถ้าแตะเธอแกตายแน่!” แม้จะถูกซ้อมจนสาหัสแต่ตุลาการก็ยังคงห่วงลูกสาวยิ่งกว่าชีวิต ผู้เป็นพ่อจ้องมองหนุ่มฝรั่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยือก

ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผมไม่ทำอะไรลูกสาวคุณหรอกนะ แต่นั้นก็ขึ้นอยู่กับว่า...

ว่าอะไร!”

ตุลาการถามเสียงเข้มอย่างโกรธจัด

ว่า...ว่าที่ลูกเขยของพวกคุณมีความสามารถแค่ไหน ฮ่าๆๆๆ

เดวิดเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้อง เสียงหัวเราะที่มีความสุขของเดวิดทำเอาหัวใจของอาทิตยาหวาดหวั่น และแม้แต่อดีตอัยการอย่างตุลาการเองก็กังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิด เขาไม่อาจไว้ใจปล่อยให้ชีวิตของลูกสาวต้องมาตกอยู่ในมือของนายตำรวจไม่เอาไหนคนหนึ่งอย่างกรีรินทร์ แต่ด้วยสภาพของเขาในยามนี้ตุลาการทำได้เพียงแค่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เขาไม่อาจขยับตัวไปทางไหนด้วยเพราะเมียและลูกถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ หากเรื่องนี้มีแค่เขาคนเดียวหนุ่มฝรั่งคนนี้คงได้เห็นแล้วว่าจะเจอกับอะไรเมื่อมาเล่นงานคนอย่างเขา

ทำอะไรไม่ได้...ไม่ได้เลย

ตุลาการได้แต่โกรธแค้นตัวเองอยู่ในใจ ในตอนนี้เขาก็เป็นแค่หมากในเกมที่เดวิดใช้เดินเท่านั้น แม้จะไม่เชื่อมั่นในตัวของชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างกรีรินทร์ ทว่าตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงแค่ภาวนาเท่านั้น

ภาวนาให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี

>>>>>>>>>>>>>40%

            ปิ๊บ!ปิ๊บๆ

            ฮัลโหล?”

            ทันทีที่ที่โทรศัพท์ดังขึ้น กรีรินทร์กดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

            .....

            ปลายสายที่เงียบสนิทไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ทำให้กรีริรนทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยกโทรศัพท์ที่แนบหูมาดูหมายเลยปลายทางที่โทรเข้า

ไม่รู้จัก...

            หมายเลขที่แสดงอยู่บนหน้าจอมือถือของกรีรินทร์ทำให้ชายหนุ่มแสดงสีหน้าข้องใจและเต็มไปด้วยความสงสัยออกมา

            ฮัลโหล?”

            เสียงของกรีริทร์ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากทางปลายสายแล้ว

            พูดสิที่รัก บอกคู่หมั้นสิว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังผ่านมาทางสายโทรศัพท์ น้ำเสียงที่คุ้นเคยนี้ส่งผลให้กรีรินทร์กำโทรศัพท์ที่เขาถืออยู่แน่นขึ้น

            เดวิด!”

            กรีรินทร์เค้นเสียงใส่โทรศัพท์กลับไปอย่างเย็นชา และเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเดวิดเป็นเครื่องยืนยัน

            พูดสิ บอกเขาว่าคุณอยู่ที่ไหน

            น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนการเกลี่ยกล่อมของเดวิดดังขึ้นอีกครั้ง กรีรินทร์รู้สึกหายใจติดขัดเมื่อสมองของเขากำลังประมวลผลว่าเดวิดกำลังพูดอยู่กับใคร

            กรีรินทร์...

            น้ำเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นครั้งแรกที่กรีรินทร์ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของหญิงสาวเรียกชื่อเขา น้ำเสียงที่สั่นเครือของเธอบ่งบอกว่าเธอกำลังร้องไห้ และกรีรินทร์ก็กำลังจะขาดใจเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอที่ดังออกมา

            ช่วยที ได้โปรดทำยังไงก็ได้ ช่วยพ่อกับแม่ของฉันที!”

            สิ่งแรกที่กรีรินทร์ได้ยินนั้นคือคำขอร้องและคำวิงวอนของทานตะวันที่มีต่อคู่หมั้นที่ไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้า กรีรินทร์เดือดพล่านเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมาตามสายโทรศัพท์ของทานตะวัน ความเจ็บปวดแทรกซึมเข้ามาในหัวใจของกรีรินทร์ราวกับมีมีดนับพันเล่มปักลงสู่ร่างกาย หัวใจของชายหนุ่มกำลังถูกมีดบางกรีดลึกจนกลายเป็นแผลเหวอะหวะ

            คนรักของเขา...ผู้หญิงของเขากำลังโดยทำร้าย

            แกจะเอายังไงเดวิด!”

            กรีรินทร์เพ่งสมาธิกลับไปที่โทรศัพท์อีกครั้ง เสียงสะอื้นไห้ของทานตะวันยังคงดังเล็ดลอดออกมา

            นี่เป็นแผนการที่ฉันสร้างไว้เพื่อแก...โรมิโอ

            เสียงหัวเราะของเดวิดดังขึ้น ในขณะที่กรีรินทร์พยายามเต็มที่ที่จะควบคุมตัวเองไว้

            ว่ามา!”

            มาหาฉันสิโรมิโอ มาพร้อมกับของที่ฉันต้องการ

            หมายความว่ายังไง

            ไปหาปีกนางฟ้าจากบ้านของนังนี่มาให้ฉัน พรุ่งนี้เที่ยงตรงฉันจะโทรหาแกอีกที แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าแกห้ามบอกใครทั้งนั้น

            ได้ ฉันจะไป!”

            นั้นก็แล้วแต่ ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นกับดักแต่ก็ยังอยากรนหาที่ ฮ่าๆๆๆๆ


""""""""""""""""""""50%

ขอโทษที่ดองเอาไว้เนินนานคร้า...
ช่วงนี้งานเยอะและหมกตัวอยู่กับหนังสือชุดใหม่ที่ซื้อมา(ทั้งๆ ที่ของเก่า30เล่มยังไม่ได้อ่าน เห่อๆ)
แถมด้วยการไปเปิดเรื่องใหม่อีกเป็นกระบุ้งโกย...ขอโทษอย่างสุดซึ้งคร้า
แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ...จบแน่ค่ะ...มูนจะเอาให้จบค่ะ
ฉะนั้น! เรามาสู้ๆ ด้วยกันนะคะ...^^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #3 ponpim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 20:51

    งั้นก็มาตั้งต้น อ่านกันต่ออีกรอบจ้า....

    #3
    0
  2. #1 muLaTAE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2553 / 09:59


    ขอบคุณที่มาต่อให้หายคิดถึงนะคะ

    #1
    0