By Your Side | minwoon

ตอนที่ 5 : youngdongpo | trilogy part 1 (re-up)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

TRILOGY PART 1

Lim Youngmin × Kim Donghyun × Jeong Sewoon


__________


Note : เป็นฟิคแก้บนโมเม้นยองดงโพที่m countdown ค่ะ และเป็นฟิคเรื่องแรกของเรานะคะ;-;









Jeong Sewoon



ผมไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไรกันแน่


กับอิมยองมินที่เป็นแฟนของผม


และคิมดงฮยอน…


ที่ก็เหมือนจะเป็นแฟนของผมด้วยเหมือนกัน



เมื่อประมาณฤดูร้อนเมื่อสามปีที่แล้ว ผมที่กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง ก็ได้พบกับอิมยองมิน รุ่นพี่ปีสามที่อยู่ในชมรมเดียวกัน พี่ยองมินเข้ามาทำความรู้จักกับผมก่อน ซึ่งมันก็แปลกดีที่หนุ่มฮอตประจำคณะวิศวะจะเดินเข้ามาคุยกับผม ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็คิดว่าเขาก็คงมาทำความรู้จักเฉยๆตามประสาคนที่อยู่ชมรมเดียวกัน แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปกลับกลายเป็นผมเองที่เริ่มรู้สึกดีในการเข้าหาของเขา



พี่ยองมินเป็นคนที่เทคแคร์เก่ง ใส่ใจรายละเอียดละรอบคอบในการที่จะทำอะไรในทุกๆเรื่องและใจดี เขารู้ว่าผมชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เขาไม่เคยขัดใจผมเลยสักครั้ง



‘พี่ทำขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้อีกหรอว่าพี่ชอบเรา’



เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะนิดๆ ตอนที่ผมถามเขาไปว่าเขาทำแบบนี้กับทุกคนเป็นปกติเหรอ และคำตอบที่ได้มาทำให้ผมตกใจเล็กน้อย แต่ผมก็ยิ้มออกมาและนั่นคือจุดเริ่มต้นของเราทั้งคู่แบบจริงจัง



‘พี่อยากดูแลเรามากกว่านี้ อยากอยู่ใกล้เรามากกว่านี้’

‘ให้พี่เป็นคนที่อยู่ข้างๆเซอุนได้มั้ย เป็นแฟนกันนะครับ’



คำพูดที่ออกมาจากปากพี่ยองมินไม่มีเสียงที่ปนล้อเล่นเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา ต้นฤดูหนาวในปีนั้น ผมไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป



หลังจากที่คบกับพี่ยองมินมาได้ประมาณสามเดือน เขาพาผมไปเยี่ยมที่บ้านของเขา ไปพบกับคุณพ่อ คุณแม่ และคิมดงฮยอน ลูกพี่ลูกน้องของอิมยองมิน



ดงฮยอนเป็นเด็กที่ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เขาอายุอ่อนกว่าผมตอนนี้เรียนอยู่ปีหนึ่งแต่อยู่คนละมหาลัยกับผมและพี่ยองมินเรียน ผมพยายามจะทำความรู้จักกับเขาแต่มันก็ค่อนข้างจะแย่หน่อยที่เขาไม่ค่อยคุยกับผม



ผมแวะเวียนไปที่บ้านพี่ยองมินอยู่บ่อยครั้งและจะได้พบกับดงฮยอนอยู่เสมอ เขายังเป็นเหมือนเดิม นิ่ง เงียบ แล้วคาดเดายาก



เวลาผ่านไปวันครบรอบในปีแรกของผมและพี่ยองมินก็มาถึง เราสองคนตัดสินใจที่จะซื้อของเข้าไปทำอาหารกินที่บ้านของพี่ยองมิน เมื่อผมเดินเข้าไปในบ้านก็ยังพบดงฮยอนที่จะนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟาอยู่ตรงนั้นเสมอ พี่ยองมินทักทายลูกพี่ลูกน้องของเขาด้วยน้ำเสียงสดใส ดงฮยอนยิ้มให้พี่ชายเล็กน้อยแล้วจึงหันมายิ้มให้ผม



‘พี่เซอุน สวัสดีครับ’ นั่นเป็นคำทักทายอย่างเป็นทางการครั้งแรกของเขา



เวลาผ่านล่วงเลยไป หิมะที่เคยเกาะแน่นก็เริ่มละลาย ต้นไม้ก็เริ่มผลิใบขึ้นมาใหม่ พี่ยองมินที่ใกล้จะเรียนจบมีงานที่ต้องส่งและโปรเจคเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมได้เจอกับเขาในทุกๆสัปดาห์น้อยลง จากที่เคยเจอกันทุกวัน ก็เหลือ3-4วัน แต่เรื่องนี้มันไม่เป็นปัญหาอะไร ผมเข้าใจเขา



พี่ยองมินจะให้ผมเป็นธุระไปซื้อของใช้เข้าไปบ้าน เพราะน้องชายของเขาไม่ค่อยจะใส่ใจกับเรื่องพวกนี้มากเท่าไหร่นัก ผมจึงรับหน้าที่นี้แทนในวันที่คนตัวสูงไม่ว่าง ทำให้ผมได้เจอกับดงฮยอนบ่อยขึ้นและคุยได้กันมากขึ้น



วันไหนสักวันในช่วงปลายเดือนมีนาคม เป็นอีกวันที่พี่ยองมินวานให้ผมช่วยไปเอาของที่บ้านให้เพราะเขาลืมหยิบมันไปที่มหาลัยด้วย อีกครั้งที่ผมจะเจอกับดงฮยอนที่โซฟาสีน้ำตาลเข้มตัวเดิมกับหนังสือเล่มโปรดของเขา ดงฮยอนทักทายผมและผมก็ส่งยิ้มกลับไปให้ ตอนที่ผมกำลังจะเดินไปที่ห้องพี่ยองมิน มือใหญ่ได้จับเข้ามาที่ข้อมือของผมก่อนจะออกแรงดึงตัวของผมให้เซไปหาเจ้าตัวและตอนนี้ผมกำลังนั่งตักดงฮยอน



เขากอดเอวผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหายไป



‘พี่ยองมินใช้ให้พี่มาเอาของหรอ’ เขาถามผมแต่ในขณะเดียวกันจมูกของเขาก็กำลังซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอของผม


‘อื้อ ทำไมหรอ’


‘อยู่นานๆได้มั้ย’ น้ำเสียงออดอ้อนและปลายจมูกที่ย้ายจากซอกคอของผมมาคลอเคลียที่ข้างแก้มทำให้ผมจั๊กจี้


‘ไม่งอแงสิ พี่ก็มาหานายทุกวันอยู่แล้วนี่’ ผมยิ้มขำให้กับคนที่ผมกำลังยืมตักของเขานั่งต่างเป็นโซฟา ดงฮยอนเลิกวุ่นวายกับแก้มของผมก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราสองคนชนกัน ริมฝีปากห่างเพียงแค่ช่วงลมหายใจเท่านั้น



‘ผมอยากจูบพี่’ ไม่ต้องรอคำพูดจากผม ดงฮยอนก็ประกบริมฝีปากลงมาแล้ว จูบของเขามันยังเหมือนเดิม ร้อนแรงแต่หอมหวาน เขาขบริมฝีปากล่างของผมเบาๆเหมือนเป็นเชิงขออนุญาต ผมเผยอริมฝีปากออกเพื่อให้ลิ้นร้อนของตรงหน้าได้เข้ามา ผมหยอกล้อกับเรียวลิ้นนั้นอย่างคุ้นเคย ดงฮยอนช่วงชิมความหวานจากผมจนพอใจจึงผละออกมาและสายน้ำจากริมฝีปากยังเชื่อมติดกันอยู่



จูบของพี่ยองมินกับดงฮยอนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เป็นสิ่งที่ผมคิดมาเสมอ แต่ถ้าถามว่าผมชอบจูบของใครมากกว่ากัน ผมตอบไม่ได้ และถ้าเป็นเรื่องอย่างว่า อ่า ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์ของผมกับพี่ยองมินเดินไปข้างหน้าและความสัมพันธ์ของผมกับดงฮยอนก็เดินไปข้างหน้าเช่นกัน



พี่ยองมินไม่รู้เรื่องนี้และก็นั่นแหละ ผมเองก็ไม่คิดจะบอกเขาหรอกนะ



Kim Donghyun



ผมรู้ว่าที่ผมทำอยู่มันผิด


แต่จะให้ทำยังไงล่ะ


ก็ผมชอบเล่นกับไฟนี่นา

.

.

.

“วันนี้พี่ต้องไปดูไซท์งานที่เชจู มะรืนนี้ถึงจะกลับ อยู่บ้านได้ใช่มั้ย” ผมเดินลงบันไดมาก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน พี่ชายของผมกับแฟนของเขา ดูจากลักษณะข้าวของแล้วพี่ของผมต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดอีกแน่ๆ



“ได้สิ ผมโตแล้วนะ” พี่เซอุนยิ้มบางๆให้กับยองมินแล้วก็เขย่งตัวขึ้นไปจุ๊บปากคนตัวสูงกว่า ผมยืนมองอยู่ซักพักก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไปค้นตู้เย็นเพื่อหยิบเอากล่องนมออกมาทานกับซีเรียลที่พี่เซอุนเตรียมใส่ถ้วยไว้ให้แล้ว



“พี่ไปนะ ถึงแล้วจะโทรหา” ผมได้ยินเสียงยองมินพูดกับพี่เซอุนก่อนที่จะได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดและปิดลง



“ลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ?” พี่เซอุนที่เพิ่งเดินเข้ามาถามผม ผมเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยไม่ได้ตอบอะไรกลับไปและกลับมาสนใจมือถือต่อ



“อะไรกัน นายหึงหรอ” เขาพูดด้วยเสียงเย้าแหย่และนั่นมันก็ได้ผล  ผมเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง พี่เซอุนเดินไปยืนอยู่ข้างๆผมและโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปหาใกล้ๆก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา



“อย่าทำหน้าตาดุนักสิ พี่กลัวจะแย่” เขาพูดแล้วยิ้มให้ ผมหัวเราะออกมาและยื่นปลายนิ้วมาแตะที่ริมฝีปากของพี่เขา



“ผมไม่เจอพี่ตั้งหลายวัน ช่วงนี้งานก็เยอะวุ่นมากเลย ผมเหนื่อยอ่ะ”


“จะอ้อนเอาอะไร”


“ขอจูบหน่อยได้มั้ย นะครับ” ถ้าเป็นเรื่องนี้ผมไม่เคยรอคำตอบจากพี่เขาเลยและผมคิดว่าพี่เซอุนก็จะคิดแบบนั้นเหมือนกัน ผมประทับริมฝีปากลงมาที่อวัยวะเดียวกันกับอีกคนแทบจะในทันที ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตผมก่อนเหมือนทุกๆครั้ง ผมดึงให้เขาให้ลงไปนั่งที่ตักของผม พี่เซอุนเอาแขนทั้งสองข้างคล้องคอของผมเอาไว้ และเป็นอีกครั้งที่มือของผมเองเริ่มจะไม่อยู่สุข ผมไล้มือไปตามสะโพกและลำตัวของคนตัวผอมตรงหน้า เขาครางฮือออกมาเบาๆกับสัมผัสของผม ผมเปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากมาเป็นซอกคอของพี่เซอุนและใช้ฟันขบเม้มลงมาเบาๆ



ครืดดดดด ครืดดดดดด



“พี่ว่ามันต้องเป็นรอยแน่ๆ” คำพูดที่ดูเหมือนจะดุผมและเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นพร้อมกัน ผมหงุดหงิดที่มีคนโทรเข้ามาตอนนี้ ขัดจังหวะชะมัด



“ผมขอไปคุยโทรศัพท์แป๊ปนึงนะ” พี่เซอุนพยักหน้ารับรู้แล้วลุกออกจากตักของผม ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาคุยที่ระเบียงด้านนอก ผมเหลือบมองพี่เซอุนที่อยู่ในครัวเมื่อรู้ว่าพี่เขาหันไปสนใจกับการชงกาแฟจึงกดรับโทรศัพท์



“มีอะไร”



(เกรี้ยวกราดจังนะ ฉันโทรมาขัดจังหวะหรอ)



“ก็รู้ตัวนี่ ยังจะถาม”



(ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้เสือ แฟนฉันช้ำหมดแล้วมั้ง)



“พูดยังกับตัวเองเป็นคนดีมากเลยดิ แล้วไอ้เสียงเมื่อคืนนี่จงใจหรือไง”



(ก็มีบ้าง ก็แอบหวังว่านายจะทนไม่ไหวแล้วก็มาเคาะห้องขอร่วมด้วยซะอีก แต่ผิดคาด)



“ไม่ได้เลวขนาดนั้นมั้ย”



(ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันก็ไม่ต่างหรอก แต่ฉันจะไม่พูด เพราะฉันเป็นคนใจกว้าง)



“เหรอ” ผมหัวเราะให้กับคำพูดของคนปลายสายก่อนที่จะพูดตอบกลับไป



“เออยองมิน คืนนี้ขอได้ป่ะวะ”



(ตามสบาย ไปละ เครื่องจะออกแล้ว) ยองมินตัดสายไปแล้ว ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าและเดินกลับเข้าไปในบ้าน

 “คุยกับใครน่ะ พี่ได้ยินนายหัวเราะด้วย” พี่เซอุนที่นั่งจิบกาแฟอยู่หันหน้ามาถามผม



“อ๋อ เพื่อนน่ะ มันโทรมาสั่งผมว่าอย่าลืมเอาชีทงานไปด้วย”



“อืม แล้วนายจะไปเรียนหรือยัง”



“จะไปแล้วครับ”



“ตั้งใจเรียนนะ” พี่เซอุนพูดจบก็เอาจมูกมาฝังลงที่แก้มของผม ผมยิ้มให้พี่เขาก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ



“คืนนี้เจอกันนะครับพี่”





Lim Youngmin



เขาคิดว่าผมไม่รู้หรอ

ที่จริงผมก็รู้ทุกอย่างนั่นแหละ


.

.

.

“ตามสบาย ไปละ เครื่องจะออกแล้ว” ผมวางสายจากน้องชายตัวแสบก่อนที่จะเดินเข้าเกท ที่บอกว่าจะขึ้นเครื่องจริงๆมันอีกตั้งชั่วโมงนึง



ผมนั่งอยู่ในเกทรอเวลาเรียกขึ้นเครื่องพลางๆไปกับการเลื่อนหน้าจอมือถือเพื่อดูรูปไซต์งานที่ตัวเองกำลังจะบินไปดู สไลด์หน้าจอไปเรื่อยๆก็พบกับรูปของคนตัวผมแก้มยุ้ยๆที่ส่งยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี



ผมนั่งยิ้มให้กับรูปของเซอุน ก่อนจะยิ้มขำอีกครั้งที่เลื่อนๆไปและเจอรูปดงฮยอนกับเซอุนที่ผมถ่ายให้ตอนที่ไปลอตเต้เวิร์ลด้วยกันเมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนนั้นไม่ได้คิดสงสัยความสัมพันธ์ของสองคนนี้ด้วย

ก็ใช่ที่เซอุนเป็นแฟนผม และก็เป็นแฟนกับดงฮยอนน้องชายของผมด้วย



‘นายแอบคบกับเซอุนหรอ?’



‘ถ้าบอกว่าใช่ แล้วจะโกรธมั้ย’ มันก็น่าแปลกที่ตอนนั้นผมไม่ได้โกรธอะไรเลยสักนิด รู้สึกเฉยๆมากด้วยซ้ำ ผมรู้ว่าน้องชายผมมันน่ะเป็นเสือ



และผมก็เป็นเสือเหมือนกัน นั่นแหละอารมณ์มันก็คงเป็นเหมือนผีเห็นผีล่ะมั้ง


ตลกดีเหมือนกัน ที่ตอนนั้นผมยิ้มออกมาด้วยล่ะ



ผมว่าจะบอกเซอุนอยู่หลายครั้งแล้วกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีโอกาสสักทีเพราะผมงานก็ยุ่งมาก แล้วช่วงนี้เจ้าดงก็ทำแต้มบ่อยเหลือเกิน ผมก็แอบหวั่นใจอยู่หน่อยๆว่าเซอุนจะรักดงฮยอนมากกว่าผม แต่จริงๆผมอาจจะคิดมากเกินไปจริงๆแล้วเซอุนน่ะรักเราสองคนเท่าๆกันต่างหาก



ผมกดเบอร์โทรออกกลับไปหาดงฮยอนอีกครั้ง ถือสายรอซักพักปลายสายก็ตอบกลับมา



(โกหกว่ะ ไหนว่าเครื่องจะออกแล้ว)



“เรื่องที่นายขอคืนนี้อ่ะ ฉันเปลี่ยนใจละ”



(ทำไม)



“รอฉันกลับไปดีกว่า แบบนั้นมันไม่ดีกว่าหรอ นายคิดว่าไงล่ะ?”


__________


#มุ๋นฟิค


ปล. ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้แล้วใครรู้สึกว่าเนื้อเรื่องคุ้นๆไม่ต้องตกใจไปนะคะ เป็นฟิครีอัพของเราเองค่ะ เคยแต่งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วจากแอคเก่าฮับ

                           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น