By Your Side | minwoon

ตอนที่ 2 : minwoon | him & i

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

HIM & I

Lim Youngmin × Jeong Sewoon


__________


ชายหนุ่มร่างสูงผมสีดำสนิทกำลังเดินด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อนพร้อมกับถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุวัตถุดิบอาหารเอาไว้ เขามาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านกลางเก่ากลางใหม่ที่คุ้นเคย แต่ที่จะแปลกตาไปก็คงจะเป็นเด็กหนุ่มที่นั่งคุดคู้อยู่ใกล้ๆกับกระถางต้นไม้เก่า ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะแตะเข้าไปที่ตัวของอีกคน



'นี่ มาจากไหน'


'...'


'ได้ยินที่ถามหรือเปล่า'


'ขอผม... เข้าไปข้างในได้มั้ยครับ' คนที่นั่งอยู่พูดโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย ยองมินถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหยิบกุญแจบ้านที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาไข


'ตามมา'


.

.


'ขอบคุณครับ' เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลนั่งลงบนโซฟาก่อนจะถูมือไปมาเพื่อสร้างความอบอุ่น เจ้าของบ้านถือแก้วโกโก้ร้อนมาวางไว้ให้ตรงหน้า คนตัวผอมก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ



'ชื่ออะไร'


'เซอุน จองเซอุนครับ'


'ทำไมถึงไปนั่งอยู่ตรงนั้น'


'ผม.. หนีออกจากบ้านมา'


บทสทนาเงียบไป คนตัวสูงมองอีกคงที่ยังคงสั่นอยู่เพราะความหนาว คงจะนั่งอยู่นานมากแล้วแน่ๆ ตอนนี้มันเป็นเวลาประมาณหกโมงเช้า และเขาก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านนี้ทั้งคืน


'ผม..นั่งอยู่หน้าบ้านตั้งแต่ ซักสี่ทุ่มได้'


'อืม'


'คุณ'


'อิมยองมิน'


'คุณยองมิน ผมขออยู่ที่นี่ด้วยได้มั้ยครับ'


ยองมินเงียบไม่พูดอะไรตอบกลับไป แต่เขาโยนแซนด์วิชโง่ๆอันนึงไปยังตักคนที่มาใหม่ เซอุนตกใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย



'ฉันไม่มีอะไรจะเลี้ยงนายหรอกนะ'


'ไม่เป็นไรครับ ขอแค่ที่ซุกหัวนอนก็พอ'


'ห้องฝั่งซ้ายยังว่าง'


'ขะ ขอบคุณครับ' ร่างสูงเดินหายเข้ายังห้องที่อยู่ติดกับระเบียงบ้าน เซอุนคาดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเขา มือเรียวหยิบแซนด์วิชที่อีกคนให้ขึ้นมาแกะกินด้วยความหิว คนตัวผอมแอบดีใจเล็กๆที่เจ้าของบ้านคนนี้ไม่ได้ใจร้ายกับเขาหรือไล่ตะเพิดเหมือนที่เคยเจอมา






เวลาผ่านล่วงเลยไปสักพักคนตัวสูงเดินออกมาจากห้องตรงไปยังโซฟาก็พบกับเด็กหนุ่มผู้มาใหม่นอนหลับอยู่ บนโต๊ะมีแก้วโกโก้และถุงแซนด์วิชที่กินหมดแล้ว ยองมินค่อยๆใช้มือสะกิดไปที่แขนของเซอุน คนตัวเล็กงัวเงียเล็กน้อยก่อนจะหันมามอง



'ฉันจะไปข้างนอก'


'ครับ'


'ในครัวมีขนมปังกับกระอาหารกระป๋องอยู่ วันนี้มีแค่นี้ ถ้าหิวก็ไปกิน'


'คุณจะไปไหนหรอครับ'


'ทำงาน ฉันคงจะกลับเช้า' ไม่รอให้เซอุนถามอะไรต่อ ยองมินก็เดินออกจากบ้านไปเสียแล้ว


.


.


.


เซอุนใช้ชีวิตแบบไม่ได้อยู่กับครอบครัว แต่เขาได้เรียนรู้การอยู่กับผู้ชายคนนึง ที่ออกจากบ้านไปช่วงเย็นๆ กลับมาอีกทีในช่วงดึกหรือไม่ก็เช้าของอีกวัน เซอุนที่ไม่รู้ว่ายองมินทำงานอะไร เขารู้แค่เพียงว่าเวลาคนตัวสูงกลับมาบ้าน ก็จะมีของกินอร่อยๆติดมือมาให้ด้วยทุกครั้ง



'คราวนี้อะไรครับ'


'เห็นบ่นว่าอยากกินสเต็กใช่มั้ย'


'ขอบคุณนะครับ'


.


.


การเห็นอกเห็นใจและช่วยเหลือกันในวันนั้น ยองมินไม่ค่อยอยากพูดเท่าไหร่นักว่าเขาเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับเซอุนขึ้นมาบ้างแล้ว จนกระทั่งวันนึง เด็กตัวผอมถามว่าที่เขาออกจากบ้านไปทุกวันไปทำอะไร ยองมินจึงพาไปด้วย เซอุนไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ได้พบเท่าไหร่ แต่กำลังรู้สึกว่าตัวเองได้เข้าไปในโลกของยองมินมากขึ้นกว่าเดิม



'นี่มันดียังไงหรอ'


'อยากลองมั้ย ฉันจะสอน'



ถอนตัวอย่างไรก็คงจะทำไม่ได้ ทั้งคู่ถลำลึกลงไปเรื่อยๆ ลุ่มหลงซึ่งกันและกัน แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ในห้วงความคิดหนึ่งของยองมินนั้นไม่อยากให้เซอุนก้าวเข้ามาในโลกของเขามากเกินไปกว่านี้ 


'พี่จะทำอะไร'


'พาไปส่งบ้าน'


'ไม่ไป'


'อย่าดื้อได้มั้ย'


'ทำไมต้องไล่กันล่ะ บอกเหตุผลมา ถ้าฟังเข้าท่าถึงจะกลับ'


'มันมาไกลเกินไปแล้ว พี่ไม่อยากให้นายซวย'


'แค่นี้น่ะหรอ'


'...'


'คิดว่าที่ผมอยู่กับพี่ เพราะความสนุกหรอ ทำไมไม่คิดว่าที่ผมอยู่กับพี่เพราะอยากอยู่ข้างๆพี่บ้าง' 



แต่เพราะชีวิตที่มันบิดเบี้ยวไปหมด ยองมินทำได้เพียงกอดร่างบางเอาไว้ เซอุนยกแขนขึ้นมากอดตอบกระชับให้แนบแน่นมากกว่าเดิมเพื่อส่งต่อความอบอุ่นไปยังอีกคน ยองมินพรมจูบไปที่กลุ่มผมนุ่มด้วยความรัก เขาไม่อยากจะเสียเซอุนไปเลย



'ขอบคุณนะ'


'ผมพูดได้มั้ย'


'ว่ามาสิ'


'ผมรักพี่'



.


.


.


.



เสียงไซเรนของรถตำรวจดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าต้องไปจากที่นี่แล้ว ยองมินปลุกเซอุนที่กำลังหลับให้ตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังเก็บข้าวของก็พอจะรู้สถานการณ์ในตอนนี้ ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงนอนและเปลี่ยนมาใส่เสื้อกันหนาวพอดีตัว ยองมินจูงมือคนอายุน้อยกว่าพาเดินออกไปทางหลังบ้านอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะเร่งฝีเท้าขึ้น ทั้งสองวิ่งไปยังรถยนต์คันเก่า ยองมินสตาร์ทรถและขับออกไปในทันที



ต่อให้ต้องหนีอีกสักกี่ร้อยครั้ง แต่ถ้ามียองมินอยู่ข้างๆ เซอุนก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น



ขอเพียงแค่ได้อยู่ด้วยกัน ก็พอแล้ว


__________


#มุ๋นฟิค


ขอบคุณมากๆเลยนะคับ

             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 โชคเข้าข้าง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 08:08
    ฮื่อออออออ
    มันต้องหนีไปเรื่อยๆอย่างนี้หรอ
    แงงงง
    #1
    0