คัดลอกลิงก์เเล้ว

HunHan คุณความรัก

โดย Smile_moon

ขอบคุณคุณความรัก ที่ทำให้ทุกๆวันคือวันแห่งความรัก

ยอดวิวรวม

141

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


141

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 61 / 22:28 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะทุกคน^^ เดือนนี้เป็นเดือนพิเศษเป็นเดือนของคุณความรัก นิยายเรื่องนี้จึงถือกำเนิดขึ้น ขอบคุณทุกคนที่รักฮุนฮานเหมือนที่เรารัก ขอบคุณที่ยังไม่ไม่ไหน กอดทุกคนนะคะ 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 29 เม.ย. 61 / 22:28

บันทึกเป็น Favorite


แสงแดดยามเช้าที่อบอุ่นลอดผ่านผ้าม่านสีขาวผืนสวยที่คอยพลิ้วไหวไปตามสายลมเข้ามาในห้องนอนกว้างพร้อมกับปลุกกระซิบให้คนที่นอนหลับใหลอยู่ให้รู้สึกตัว สองร่างที่นอนหลับอิงแอบแนบชิดกันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แต่คงเพราะอากาศเย็นๆในตอนนี้ที่ทำให้ดวงอาทิตย์ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ 

เวลาเช้าตรู่ค่อยๆผ่านพ้นไปช้าๆและในที่สุดร่างสูงใหญ่กว่าอีกคนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาได้รอยยิ้มที่ใครๆต่างก็บอกว่าดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหลประดับเข้ากับใบหน้าคมทันทีที่มองเห็นคนตัวเล็กกว่าที่กำลังท่องเที่ยวในดินแดนแห่งความฝันกลิ่นหอมอ่อนๆที่ไม่แน่ใจว่ามาจากคนตรงหน้าหรือดอกไม้นานาชนิดที่รายล้อมรอบบ้านกันแน่แต่มันก็เร่งเร้าให้คนที่เพิ่งตื่นก้มลงไปพิสูจน์กับแก้มใสเบาๆ ทันทีและเหมือนคำตอบจะเป็นข้อแรกเสียมากกว่าเพราะยิ่งเมื่อได้ดอมดมแก้มใส จอมโจรนักฉวยโอกาสก็เริ่มสัมผัสร่างเล็กที่นวลเนียนไปทั้งตัวอย่างคนที่ละเมอเพ้อตื่นตอนเช้า

“อื้มม” เสียงประท้วงจากคนใต้ร่างเริ่มเปล่งขึ้นเบาๆและขยับตัวหนีให้ห่างเมื่อรู้สึกได้ถึงการรบกวนในตอนเช้าแบบนี้ แต่ถึงจะอย่างนั้นคนที่กำลังเลื่อนใหญ่ๆไปทั่วนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะหยุดแต่อย่างใด มือสองข้างที่ค่อยๆเลื้อยลงต่ำไปตามร่างกายของคนรักบีบนวด เคล้าคลึง บางสัมผัสดูเอาแต่ใจตัวเองแต่ก็คอยเอาใจคนตัวเล็กให้เปล่งเสียงหวานออกมาแทนที่เสียงบ่นว่ารำคาญนั้น

“อ่า อ่าส์” และในที่สุดผู้ร้ายก็ทำสำเร็จเมื่อบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนาและมันกำลังหลับใหลเริ่มรู้สึกและตื่นตัวสู้มือหนานั้น ผ้าห่มผืนหนาสีขาวสะอาดตาที่ตอนนี้ถูกเจ้าของโยนทิ้งให้พ้นเรือนร่างที่กำลังบิดเร้าเพราะแรงอารมณ์ แม้จะเคยสัมผัสคนตัวเล็กมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะละสายตาไปจากภาพที่เห็นได้ ร่องรอยความรักที่ถูกมอบให้กันและกันยังคงเด่นชัดเพราะเขาเพิ่งจะมอบมันให้เจ้าตัวไปเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เอง

“อ่ะ อ่าส์” คิ้วขมวดแน่นแต่ดวงตากลมโตราวกับกวางน้อยนั้นยังหลับแน่นเกินกว่าจะลืมไหว แน่ล่ะเมื่อคืนกว่าร่างเล็กจะได้นอนพักและเป็นอิสระจากคนใจร้ายก็เกือบเช้าไปแล้ว นี่รวมเวลานอนที่คนเราพึ่งจะได้รับมันห่างกันครึ่งในครึ่งเสียอีก แต่คนที่ยังแต่ใจก็ยังไม่ออมมือให้คนรักแม้แต่น้อย

เสียงหวานที่เริ่มครวญครางให้ได้ยิน

ร่างกายที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะน้ำมือคนตัวโตและอาการแข็งขืนไปทั้งแก่นกายเล็กน่ารักนั้นอีก

นี่จะยั่วกันหนักไปหรือเปล่า?

ดูจะเป็นคำกล่าวหาที่เกินจริงไปมากเพราะอีกคนยังคงหลับใหลในดินแดนที่ห่างออกไปและไม่ได้ทำอะไรเลย และถ้าจะมีใครที่ทำก็คงเป็นคนที่ตื่นก่อนและคร่อมตัวอยู่เหนือร่างเล็กนั้นมากกว่า

“เซ เซฮุน อ่าส์” ริมฝีปากบางๆที่กัดแน่นเพราะกลั้นเสียงหวานเอาไว้ในที่สุดก็เรียกชื่อคนร้ายออกมาเสียที

 ปราศจากเสียงตอบรับแต่มือหนานั้นกลับทำหน้าที่ตอบรับแทนอย่างหนักหน่วงกว่า

เสียงชื้นแฉะจากการรูดรั้งขึ้นและลงสลับหนักเบา

เซฮุนรู้ดีว่าตัวเล็กของเขาน่ะชอบอะไรจากเขา ชอบแบบไหน เขาไม่มีทางทำอะไรที่ผิดพลาดหรอกนะ

“เร็วอีก เร็ว เซฮุน อ่าส์” สิ้นสุดความฝันของคนใต้ร่างปรากฏออกมาเป็นสายธารสีใสที่เปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งมือของเซฮุนและหน้าท้องขาวๆนั้นแล้ว

ลู่หานค่อยๆลืมตาขึ้นมามองคนที่เพิ่งรีดไถจากตัวเอง ภาพตรงหน้าทำให้แก้มใสร้อนผ่าวราวกับแสงแดดในยามเที่ยงที่ลิ้มเลียผิวเขาเสียอีก ผมหนาสีเข้มดกดำที่ก้มๆเงยๆอยู่ตรงนั้นของเขา ลิ้นร้อนที่สัมผัสไปทั่วคล้ายจะปลอบประโลมให้มันสงบลงจากการถูกปลุกเร้าแต่ผลที่ได้เหมือนจะตรงข้ามไปไกลเหลือเกิน

“พอ พอแล้ว เซฮุน” เสียงที่ดังกว่าเสียงกระซิบไปไม่มากเรียกสายตาของอีกคนให้รู้สึกตัว

“เลอะครับตัวเล็ก เดี๋ยวทำความสะอาดให้ไงครับ” รอยยิ้มที่มองยังไงก็ดูไม่ออกเลยว่าจะเป็นคนที่ใจดีอย่างปากพูดสักนิด สายตาคมไม่ยอมละจากใบหน้าของคนที่เขินจนหน้าแดงไปไหนเลยและลิ้นร้อนนั้นก็ไม่ยอมหยุดทำหน้าที่ทำความสะอาดตามที่เจ้าของได้ลั่นวาจาเอาไว้จริงๆ

ลู่หานที่เพิ่งได้ปลดปล่อยไปเริ่มจะอยู่ไม่สุขอีกรอบ มือเรียวขย้ำผ้าปูที่นอนไว้แน่นเพราะรู้สึกเสียวจนใจจะขาด เซฮุนจะร้ายกาจเกินไปแล้วนะ จะไม่ให้เขาได้พักเลยหรือยังไงกัน ร่างเล็กยันตัวเองให้ลุกขึ้นพร้อมกับคว้าเอาใบหน้าคนรักให้เลิกแกล้งกันเสียที ลู่หานดึงคนใจร้ายให้ขึ้นมาสบสายตา ลู่หานทั้งเหนื่อยและเสียวจนจะทนไม่ไหวและคงยินยอมให้อีกคนได้ทำอะไรต่อมิอะไรกับเขาอีกแน่ๆถ้าเซฮุนยังไม่หยุดตอนนี้

“ตัวเล็กเหนื่อยจริงๆนะ” แม้ไม่แน่ใจว่าไม้อ่อนจะใช้ได้ผลแต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรแน่ๆ

“ตัวเล็กไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ ตัวโตนะทำเองทั้งหมดเลยนะ ทำไมตัวเล็กยังเหนื่อยอีก”  สีหน้าท่าทางเห็นใจถูกส่งให้พร้อมกับมือที่ซุกซนที่ไต่ไปทั่วเอวคอดๆนั้น

“ไม่ต้องมาพูดเลยนะเซฮุน!” นอกจากจะได้เสียงงอนๆกลับมาแทนแล้วยังได้รอยหยิกแสบๆคันๆแถมมาด้วยแต่บอกเลยว่าแรงแค่นี้นะมันทำอะไรคนที่แข็งแรงอย่างเซฮุนไม่ได้เลย

“จริงๆนะตัวเล็ก เมื่อคืนนะตัวโตทั้งสอดใส่เอง ทั้งกระแทกตัวเล็กเองอยู่คนเดียวแท้ๆ ทำไมตัวเล็กต้องโกหกว่าเหนื่อยด้วยละครับ ตัวโตเป็นคนออกแรงทั้งหมดเลยนะ ตัวเล็กน่ะไม่ช่วยออกแรงเลยสักนิด แถมยังเรียกให้ตัวโตทำแรงๆตั้งหลายครั้ง”

ลู่หานอ้าปากค้างมองหน้าคนที่พูดพร้อมกับทำหน้าไร้เดียงสาสุดฤทธิ์ ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้เขาเป็นคนแบบนั้น เมื่อคืนนะเซฮุนทั้งออดอ้อนทั้งเอาแต่ใจสารพัดจนเขาต้องยอมให้ไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แล้วตอนนี้พูดเหมือนเขาเป็นคนผิดได้ยังไงกัน!

“ดูสิพอตื่นมาก็มาโมโหใส่อีก ตัวโตน้อยใจนะครับ” เดี๋ยวววนะ!! ใครกันแน่ที่ต้องเป็นฝ่ายงอนน่ะ  ลู่หานมองคนที่บอกว่าน้อยใจนักหนาก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอเขาแทน

“สรุปตัวเล็กผิดใช่ไหมครับตัวโต” ลู่หานกุมใบหน้าหล่อเหลานั้นเอาไว้เพราะเริ่มร้อนขึ้นอีกแล้ว

“ ครับ” รอยยิ้มนั้นมันอะไรกัน เชอะ! ลู่หานรู้ว่าเซฮุนน่ะทำงานหนักมาหลายเดือนเพื่อที่จะได้ว่างและพาเขามาเที่ยวด้วยกันเพื่อฉลองครบรอบ 6 ปี ร่างเล็กทั้งเห็นใจและก็สงสารคนตัวโตกว่าเพราะบางเดือนทั้งสองแทบจะไม่ได้เจอกันเลย ไม่ใช่ว่าอยากใจร้ายหรือเล่นตัวเพราะรู้ว่าเซฮุนคนนี้นะคิดถึงและต้องการเขามากแค่ไหนแต่เซฮุนเองก็ได้จากเขาไปมากแล้วจริงๆนะ ลู่หานนะไม่ได้โกหกเลย และนี่ก็เพิ่งวันแรกที่มาถึงที่พักเอง เขาและเซฮุนน่ะมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกตั้งหลายวันเลยนะ

“ ตัวเล็กขอโทษครับ” คิดไปคิดว่าเขายอมให้คนดื้อก่อนก็ได้อยู่หรอก เพราะอยากเห็นรอยยิ้มอบอุ่นนั้นหรอกนะ ถึงจะรู้ว่าโดนคนตัวโตแกล้งก็ยอมให้ก็ได้

“แต่ตัวเล็กยังเจ็บอยู่เลยนะตัวโต” น้ำเสียงเอาใจและสายตาอ้อนๆส่งไปให้คนในอ้อมกอด

“ตรงนี้ก็เจ็บ ตรงนี้ก็เจ็บ ตรงนี้ก็เจ็บครับ” เมื่อเห็นสายตาของคนที่ยัง(แกล้ง)งอนอยู่มองมาก็อยากขอความเห็นใจสักหน่อยเผื่อจะได้นอนพักเอาแรงและเขาสัญญาเลยว่าตื่นมาจะยอมให้คนเอาแต่ใจได้เล่นกับเขาอีก มือเล็กๆชี้ไปทั่วร่างกายตัวเองประกอบคำพูดได้อย่างน่าเห็นใจน้อยเสียเมื่อไหร่กัน

“เจ็บมากหรือเปล่าครับ” มือใหญ่ๆของเซฮุนที่ลูบไปตามเนื้อตัวของคนรักเอ่ยเสียงนุ่ม

“เซฮุนทำลู่หานเจ็บมากหรือเปล่าครับ” ลู่หานหันไปสบตากับคนที่ยังคงลูบไล้ตัวของเขาอยู่นิ่งๆ ปกติน่ะ เซฮุนและเขาจะแทนตัวเองว่า ตัวโตและตัวเล็กแต่เมื่อไหร่ที่เรียกชื่อเล่นจริงๆกันเมื่อไหร่จะแปลว่าเริ่มเข้าเรื่องจริงจังแล้วสินะ

“ก็.....ก็ไม่ได้เจ็บมากขนาดนั้นครับ” ลู่หานตอบกลับเสียงแผ่วเพราะกลัวเซฮุนจะคิดมาก

“งั้นตัวเล็กนอนพักนะครับ ตัวโตจะไปทำอาหารเช้าให้กินก่อนแล้วเราค่อยไปเที่ยวกันเนอะ” พูดจบร่างสูงก็ปล่อยคนรักให้เป็นอิสระและหยิบชุดคลุมออกไปจากห้องนอนทันที ลู่หานได้แต่นั่งตกใจเพราะไม่คิดว่าเซฮุนจะงอนเขาจริงจังแบบนี้ ร่างเล็กเริ่มร้อนใจเพราะนานๆทีทั้งสองจะได้มีโอกาสมาเที่ยวด้วยกันทั้งทีก็ไม่ได้อยากให้บรรยากาศมันไม่ดีแบบนี้

หกปีแล้วที่ได้อยู่ด้วยกันมาพวกเขาต้องผ่านมาอะไรด้วยกันมามากมายเหลือเกิน เขารู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าที่คอยแสดงออกมาเย็นชากับคนอื่นไปทั่วนั้น เซฮุนก็ยังเป็นเพียงคนๆหนึ่งที่อ่อนแอมากๆในบางครั้งอยู่ดี ทั้งเขาและคนตัวโตนะไม่ได้เข้มแข็งเหมือนอย่างที่แสดงออกหรอกนะ มีหลายครั้งที่ต้องห่างกันเพราะหน้าที่ความรับผิดชอบของแต่ละคน ซึ่งลู่หานก็เข้าใจดีและยินดีที่จะได้คอยให้กำลังใจเซฮุนอยู่ตรงนี้ เพราะเซฮุนบอกว่าโลกทั้งใบของเซฮุนคือลู่หานและสำหรับลู่หานเองเซฮุนก็เป็นโลกทั้งใบเหมือนกัน


“โลกทั้งใบที่มีแค่พวกเขาสองคน โลกทั้งใบที่รอคอยเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง 

โลกของเซฮุนและลู่หานเท่านั้น”


ขอบตาสวยเริ่มร้อนเพราะน้ำตา ร่างเล็กเดินออกไปข้างนอกห้องนอน เดินไปหาเซฮุนที่น่าจะอยู่ในห้องครัว ยิ่งเดินไปใกล้และเห็นแผ่นหลังกว้างๆนั้นที่ขยับหยิบจับนู้นนี้ แผ่นหลังที่เขาคิดถึงเหลือเกิน แม้จะเข้าใจว่าเขากับเซฮุนจะต้องห่างกันบ่อยๆ แต่บางครั้งมันก็คิดถึงจนนอนร้องไห้ คิดถึงสัมผัสจากคนตัวโต คิดถึงทุกอย่างที่เป็นเซฮุน คิดถึงจนเหมือนใจจะขาดให้ได้ ลู่หานโอบแขนเล็กรอบเอวคนตัวโตที่ยืนอยู่ เสียงสะอื้นเบาๆพร้อมกับน้ำตาใสที่เริ่มไหลออกมาทำให้เซฮุนต้องรีบหันหลังกลับมามองคนที่กอดเขาอยู่

“ตัวเล็กครับ” ยิ่งเห็นน้ำตาคนรักเซฮุนก็ยิ่งร้อนรน ลู่หานตัวสั่นไปหมด ร้องไห้จนน่าสงสารว่าจะหายใจไม่ทัน

“ตัวเล็กร้องไห้ทำไมครับ ฮึ บอกตัวโตสิครับ” เอือมมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือเพราะกลัวลู่หานจะเจ็บ

“ขอโทษ” เสียงตอบกลับอู้อี้เพราะใบหน้าหวานยังซุกอยู่กับแผ่นอกกว้างไม่ยอมปล่อย

“ตัวเล็กครับ มองหน้าตัวโตหน่อยเร็ว” น้ำเสียงอ้อนวอนจากคนที่กอดรั้งไว้ทำให้ลู่หานเงยหน้าขึ้นมาสบสายตานั้นเงียบๆ

“ตัวเล็กขอโทษเรื่องอะไรครับ”

“ขอโทษที่เอาแต่ใจตัวเองครับ เซฮุนเหนื่อยตั้งเยอะ เหนื่อยกว่าลู่หานตั้งเยอะ แต่ลู่หาน ลู่หานก็ไม่ตามใจเซฮุน” เสียงตอนท้ายเหมือนจะขาดหายไปเพราะเขินที่ต้องพูดเรื่องนี้ต่อหน้ากัน

ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากคนในอ้อมกอด เซฮุนก็หลุดขำออกมาเบาๆ ตอนแรกก็แกล้งงอนจริงๆนะ แต่พอคนรักบอกว่าเจ็บและหลักฐานก็คาตาจนเขารู้สึกผิดไปหมดก็เลยยอมหยุดให้ ยิ่งเมื่อคืนนอนไปนิดเดียวด้วยแล้วก็กลัวว่าจะป่วยไปอีก ถ้าลู่หานป่วยจริงๆเขาคงรู้สึกแย่กว่านี้แน่ๆ และที่รีบออกมาก็เพราะจะมาทำอาหารให้กินจริงๆ เวลาก็ล่วงเลยอาหารเช้ามาแล้ว เขาน่ะไม่อยากให้ลู่หานกินอาหารไม่ตรงเวลาหรอกนะ ไม่ได้อยากแกล้งจนต้องเสียน้ำตาแบบนี้เลยจริงๆนะครับ

“ชู่วว ไม่ร้องนะครับ ตัวโตไม่เหนื่อยสักหน่อยแค่แกล้งตัวเล็กเอง” ก้มลงไปจูบซับน้ำตาให้คนขี้แยที่ยังร้องไห้ไม่เลิก

“ ตัวโตโกรธตัวเล็ก ตัวโตเดินหนีตัวเล็กก่อน” ยิ่งห้ามก็เหมือนจะยิ่งยุให้ร้องไห้อย่างนั้น เซฮุนกอดคนรักเอาไว้แนบอกพร้อมกับโยกตัวไปมา ลู่หานตัวเล็กกว่าเขา เหมือนกอดเด็กตัวเล็กๆเลย

“ตัวโตไม่ได้โกรธตัวเล็กสักหน่อย ตัวโตแต่ออกมาทำอาหารให้ตัวเล็กไงครับ ตัวเล็กจะได้กินอาหารได้แล้ว มันเลยเวลาอาหารเช้ามาแล้วนะครับ”

“ตัวโตเดินหนีตัวเล็ก” ลู่หานยังคงจ้องเซฮุนไม่วางตาแม้จะแก้มใสและดวงตากลมโตนั้นจะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาก็ไม่คิดจะเช็ดออก เซฮุนไม่ตอบคำถามนี้แต่ดึงมือเด็กขี้แยให้ไปแตะกับอะไรที่มันโตๆข้างล่างแทน

“ยังปวดอยู่เลยตัวเล็กเห็นไหมครับ ถ้าตัวโตไม่รีบเดินออกมาตัวเล็กจะต้องเจ็บไปทั้งตัวอีกนะครับ”

ได้ผลกว่าคนปลอบโยนไหนๆ ลู่หานหยุดร้องไห้ทันทีแถมแก้มยังขึ้นสีจนใจคนมองสั่นไปหมด น่ารักอีกแล้วนะตัวเล็ก

“ตัวโตครับ” เสียงแผ่วๆเรียกคนที่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขาสักที

“ตัวเล็กหายเจ็บแล้วก็ได้ครับ ไม่เจ็บแล้ว” เอ่ยเสียงสั่นแล้วเงยหน้าไปมองคนที่ใช้มือเขาไปนวดคลึงตัวโตนั้นเบาๆ

“ตัวเล็กต้องกินข้าวก่อนนะครับ” เซฮุนยิ้มให้พร้อมกับปล่อยมือคนตัวเล็กออกในที่สุดแล้วแล้วตัดใจหันไปทำอาหารต่อ แต่เสียงที่ดังขึ้นข้างหลังก็เรียกให้ต้องหันกลับไปมองอีกจนได้

เสื้อคลุมสีครีมซึ่งเป็นสีเดียวกับที่เซฮุนใส่อยู่และก่อนหน้านั้นมันยังอยู่ที่ตัวลู่หานอยู่เลย แต่ตอนนี้มันกลับไปนอนนิ่งอยู่ที่พื้นเรียบร้อยแล้ว เซฮุนไล่สายตาขึ้นมามองตั้งแต่ปลายเท้า ต้นขา ตรงนั้นของตัวเล็ก หน้าท้องที่มีกล้ามหน่อยๆตามประสาคนแมนที่ชอบเล่นฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจ ไหปลาร้าสวยๆนั้นอีก ส่วนใบหน้าหวานนั้นตอนนี้ก้มลงต่ำจนคางชิดไปกับอกอยู่แล้ว เขาไม่รู้ว่าลู่หานทำหน้าแต่หูแดงๆนั้นคงตอบได้ว่าลู่หานเขินแค่ไหน

“ตัวเล็กครับ” พูดไปก็กลืนน้ำลายไป ตอนนี้บอกเลยว่าตัวโตน่ะปวดหนึบจนแทบระเบิดอยู่แล้ว

“ตอนนี้ตัวเล็กยั่วตัวโตอยู่นะครับ” เสียงที่สั่นอยู่แล้วเทียบไม่ได้เลยกับตัวของลู่หานที่สั่นไปหมด ไม่บ่อยหรอกที่เขาจะเป็นฝ่ายยั่วคนตัวโตก่อนเพราะเวลาไหนเซฮุนก็บอกว่าเขายั่วทั้งนั้นแหละ

“ไม่หิวข้าวหรอครับ” ดูเหมือนโรคเสียงสั่นจะระบาดไปถึงคนตัวโตด้วยแล้ว

“ถ้าไม่กินตอนนี้...”ยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยคลู่หานก็ก้าวมาถึงตัวเซฮุนและเป็นฝ่ายเริ่มจูบคนตัวโตก่อน แต่เพียงไม่กี่วินาทีคนคุมเกมก็ต้องเป็นเซฮุนอยู่ดี

“ตรงนี้หรือจะในห้องนอนครับ” เอ่ยถามคนที่เริ่มระทวยไปแล้ว

“ตรงไหนก็ได้ครับที่มีตัวโต” รอยยิ้มของลู่หานที่ทำให้เซฮุนต้องยิ้มตาม เขาเข้าใจที่คนตัวเล็กบอกเพราะว่าเขาน่ะจะอยู่ตรงไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละขอแค่ลู่หานอยู่ข้างๆกาย ข้างๆกันไม่ไปไหน


แล้วทริปนี้ลู่หานก็ได้อยู่กับเซฮุนทุกๆที่จริงๆ ค่ะไม่ว่าจะห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนอน ระเบียงห้อง โซฟาของห้องรับแขก ทุกๆที่จริงๆค่ะ^^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Smile_moon จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น