Love me กลับมารักผมเถอะครับที่รัก!

ตอนที่ 5 : Love me♥ : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ค. 54

 
ยู้ฮุ้ น้องเพลงพิณของเราา >O<




























Love me : 3

 

 

 

 

 

 

 

คอนโดของเมอร์ริค

“ถึงแล้วค่ะ คุณอยากจะให้ฉันอยู่ช่วยอะไรไหม?”ยัยเด็กเพลงพิณว่าขึ้นขณะที่กำลังไขกุญแจเข้าไปในห้องของเมอร์ริคกับเฟร็ดดริก ยัยเด็กนี่พาฉันมาแล้วฉันก็ได้รู้สึกว่ายัยเด็กนี่เป็นคนดีชะมัด ดูใสๆซื่อๆเรียบร้อยๆ

ไม่น่าล่ะ...ถึงเอาเฟร็ดดริกอยู่

“เธอว่างไหมล่ะ ถ้าว่างก็อยู่”ฉันว่าแล้วเดินเข้ามาในคอนโดของเมอร์ริคแล้วสำรวจไปรอบๆไปด้วย ยัยเด็กเพลงพิณน่ะเดินตามหลังฉันมาก่อนจะปิดประตูลง

ห้องนี้มีสไตล์การตกแต่งเป็นโทนสีขาวสะอาดตาแต่ของที่วางอยู่เนี่ยรกเละเทะเกินบรรยาย พอเห็นปุ๊บฉันก็อยากจะถามเขาทันที

อยู่ไปได้ยังไง  -__-

“สองคนนี้ไม่ค่อยเก็บของกันน่ะ ปกติแล้วฉันจะมาเก็บให้เขาค่ะ แต่พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยก็เลยรกอย่างที่เห็น”ยัยเด็กเพลงพิณว่าแล้วหยิบเสื้อผ้าแล้วก็กางเกงของใครสักคนไปใส่ตะกร้าที่วางอยู่ข้างๆห้องครัวก่อนจะเดินมาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกระดาษกองโต

“ห้องเมอร์ริคคือห้องด้านขวาตรงนั้นค่ะ คุณเข้าไปดูก่อนก็ได้เดี๋ยวฉันจะจัดห้องตรงนี้ให้พวกเขาก่อน”ยัยเด็กเพลงพิณว่าขึ้นแล้วกวาดกระดาษมานั่งแยกๆ ฉันมองหน้ายัยเด็กนั่นที่กำลังเก็บของรกๆของพวกเมอร์ริค

เฟร็ดดริกนี่โชคดีจริงๆเลยนะได้เด็กน่ารักๆมาเป็นแฟน สองคนนี้ดูรักกันดี ดูแคร์กันตลอด และฉันขอเดาว่าพวกเรื่องหยุมหยิมของเฟร็ดดริกน่ะ ยัยเด็กเพลงพิณนี่ทำหมดทุกอย่างเลยแหงๆ

แล้วเรื่องหยุมหยิมของเฟร็ดดริกนี่ไม่ใช่น้อยๆนะ ฉันรู้จักคนพวกนี้มาตั้งนาน เรื่องหยุมหยิมของเฟร็ดดริกนี่มันคือทุกอย่าง ไอ้บ้านั่นมันทำอะไรเป็นที่ไหนล่ะแต่ดูสิ...เด็กคนนี้ก็ยังทำทุกอย่างให้เฟร็ดดริกแบบเต็มใจเหมือนกับว่าเป็นหน้าที่

น่าอิจฉาจริงๆเลย

“มีอะไรหรือเปล่าคะ อยากได้อะไรหรือเปล่าคะ  O.O”ยัยเด็กเพลงพิณพูดขึ้นก่อนจะทำหน้าตาเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง ฉันส่ายหน้าให้ยัยเด็กนั่นก่อนจะพูดขึ้น

“เปล่า ขอบใจแล้วกันที่พามา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณดาร์ลิ้งเป็นคนเอเชียหรอค่ะ”ยัยเด็กนั่นถาม

ใช่...ฉันเป็นคนเอเชียจริงๆนั่นแหละ เชื้อสายไทย-จีนแต่สัญชาติอเมริกัน

เหมือนเมอร์ริคนั่นแหละ

“เธอถามทำไม”

“เปล่าค่ะ แค่อยากรู้เฉยๆ บางทีฉันก็อยากจะเป็นเพื่อนกับคุณนะ ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเลย  TOT”ยัยเด็กเพลงพิณนั่นบอก

คือ...ความจริงฉันก็ไม่ได้อะไรหรอก ฉันแค่สงสัยเท่านั้นเอง แล้วฉันน่ะก็ไม่ค่อยมีเพื่อนหรอกนะ หมายถึงเพื่อนผู้หญิงน่ะ แต่ถ้าเพื่อนผู้ชายก็พอมีบ้าง

แล้วไม่ใช่ฉันทำไม่ดีกับพวกผู้หญิงนะ! แต่ยัยพวกนั้นมาเขม่นฉันเองนี่ ฉันจะอยู่เฉยๆได้ยังไง ถูกไหมล่ะ? คนอย่างฉันไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรฟรีๆอยู่แล้ว ฉันเอาคืนหมดนั่นล่ะไม่ว่าใครหน้าไหน ยัยพวกนั้นก็เลยไม่ค่อยชอบฉันไงล่ะ

แต่ยัยนี่บอกว่าจะเป็นเพื่อนกับฉัน OoO!(ช๊อค)

“เธอเนี่ยนะจะอยากเป็นเพื่อนกับฉัน”ฉันว่าแล้วชี้เข้าที่ตัวเองแล้วทำหน้างงๆ ยัยเด็กนั่นพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะพูดต่อ

“ใช่ๆ ฉันอายุ21ค่ะ คุณคงอายุเท่าพวกเฟร็ดดริก”ยัยเด็กนั่นว่า

เด็กจริงๆด้วย 21เอง

“ใช่...ฉันอายุ24แล้ว ฉันจะยอมเป็นเพื่อนกับเธอก็ได้ ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณแล้วก็แล้วกัน”ฉันว่าก่อนจะเดินไปช่วยยัยเด็กเพลงพิณเก็บของที่เกลื่อนพื้นไปหมด ยัยเด็กนั่นทำหน้าตาเหมือนดีใจสุดๆแล้วกระโดดกอดฉันแล้วพูดเสียงเหมือนดีใจมาก  OoO!!(ช๊อคx2)

ฮะ..เฮ้ เกิดมายังไม่เคยใครกอดนอกจากพ่อกับเมอร์ริค  =[]=

“เย้ งั้นฉันจะเรียกคุณว่าพี่ดาร์ลิ้ง ได้ไหม  *0*”ยัยเด็กนั่นปล่อยฉันออกมาจากอ้อมกอดแล้วทำสายตาเป็นประกายอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่เคยมีใครทำกับฉันเลยตั้งแต่เกิดมายกเว้ยเมอร์ริค =[]=

“ดะ..ได้ อยากเรียกอะไรก็ตามใจเธอ”ฉันว่าด้วยน้ำเสียงงงๆ ก็ฉันงงจริงๆนี่นา ฉันรู้แล้วทำไมเฟร็ดดริกถึงหลงยัยเด็กนี่นักหนา เพราะเฟร็ดดริกน่ะชอบคนน่ารักใสๆ ไร้เดียงสาแบบนี้แหละ เพราะว่า...อะไรก็ช่างมันเหอะ เอาเป็นว่ายัยนี่ตรงสเปกตาเฟร็ดดริกแบบเต็มๆเลย!

เอ๊ะ...แต่นี่ฉันมาหาเมอร์ริคไม่ใช่หรอ ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่  =__=

“ไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ฉันลืมริคเลย  =__=”ฉันว่า แล้วยัยเด็กเพลงพิณก็พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะไปเก็บกวาดต่อ ส่วนฉันก็เดินมาที่หน้าห้องที่ยัยเด็กเพลงพิณบอกว่าเป็นห้องของเมอร์ริค

 

 

 

 

แอ๊ด....

ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปในห้องที่มีการตกแต่งเป็นสไตล์โมเดินสิขาวสะอาดตา แต่มีของเยอะแยะเกลื่อนห้องสุดๆ หน้าประตูยังมีบ๊อกเซอร์เลยอ่ะเอาจริง  -__-

ฉันค่อยๆเดินไปที่เตียงสีขาวขนาด5ฟุตที่มีคนนอนแล้วห่มผ้าห่มคลุมจนมิดแล้วค่อยๆดึงผ้าห่มออก แถมจะเป็นลมแหน่ะ ร่างสูงที่กำลังนอนตะแคงไปด้านกำแพงสั่นเทาด้วยพิษไข้ทำให้เห็นแผ่นหลังขาวแสบตาของเขา และดูเหมือนว่าเมื่อคืนเขาจะไม่ได้อาบน้ำด้วยนะ กลิ่นแอลกอฮอลหึ่งเลยล่ะ...แถมเสื้อก็ไม่ใส่ เดี๋ยวก็ไม่สบายเข้าไปใหญ่หรอก ไม่ดูแลตัวเองเลยจริงๆ

ฉันดึงให้ร่างสูงที่ตะแคงไปอีกด้านให้หันมาด้านที่ฉันยืนอยู่ มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะเมอร์ริคตัวโตกว่าฉันเยอะไงล่ะ พอเขาหันมาแล้วฉันก็ใช้หลังมือแตะที่หน้าผากที่มีเหงื่อซึมออกมาเบาๆ

เมอร์ริคตัวร้อนจี๋เลย...เขาเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่สมัยไฮสคูลแล้วล่ะ ไม่สบายก็ไม่ดูแลตัวเองหรอก หมอก็ไม่ไปหา ยาก็ไม่กิน นอนอย่างเดียว พอฉันบ่นว่าแล้วแบบนี้จะหายไหม? เขาก็จะบอกเป็นประจำว่าเป็นเองได้ก็ต้องหายเองได้สิ

ฉันเดินเข้าไปที่ห้องน้ำก่อนจะหยิบกาละมังเปิดน้ำอุ่นใส่แล้วเอาผ้าขนหนูมาด้วย ใช่แล้ว...ฉันจะเช็ดตัวให้เมอร์ริคไงล่ะ

ฉันใช้ผ้าขนหนูไปชุบกับน้ำในกาละมังแล้วบิดจนหมาดแล้วสัมผัสที่ใบหน้าของเมอร์ริคเบาๆ แต่ร่างสูงตะแคงหนีไปอีกข้าง ฉันเลยดึงเขาให้ตะแคงกลับมาอีกรอบแล้วเช็ดตัวให้เขาอีกครั้ง ร่างสูงครางออกมาเบาๆ

“อื้ออ...อย่ามายุ่งกับฉัน”

ขนาดไม่สบายยังปากดีไม่มีเปลี่ยน  -__-

“อย่าดื้อได้ไหมริค อยู่นิ่งๆ”ฉันว่าแล้วเช็ดตัวให้เขาต่อ คนที่ตัวโตกว่าขมวดคิ้วแล้วหันหน้าหนีอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นอีก

“หนาว...”

ปากบอกหนาวแต่ตอนนอนไม่ใส่เสื้อ เยี่ยมเลย อย่างงี้นายผิดเองนะเมอร์ริค ฉันไม่เกี่ยว  -__-

“เมอร์ริคตื่นก่อน...ลุกขึ้นมาให้ฉันเช็ดตัวหน่อย”ฉันว่าแล้วเขย่าตัวให้เมอร์ริคตื่น คนตัวโตที่นอนอยู่ปรือตาขึ้นช้าๆก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงอู้อี้เหมือนคนเป็นหวัด

“เพลงพิณเหรอ...ไม่ต้องยุ่งกับฉันหรอก เดี๋ยวเฟร็ดดริกมันก็เข้าใจผิดหรอก”

อะไรกัน...ฉันหน้าเหมือนยัยเพลงพิณตรงไหน ฉันไม่ได้น่ารักไร้เดียงสาแบบยัยนั่นนะ อีกอย่าง...ฉันสวยกว่าย่ะ!(หา? -__-;)

“ฉันไม่ใช่ยัยเด็กเพลงพิณนะ มองหน้าฉันดีๆสิริค ฉันคือดาร์ลิ้งนะ”ฉันว่าเสียงเบาก่อนจะใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำที่บิดหมาดๆเช็ดเข้าที่แก้มขาวใสของเมอร์ริคเบาๆ เขาปรือตาขึ้นมาอีกรอบแล้วขมวดคิ้วเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่ว

“ดาร์ลิ้งหรอ...”

“ใช่ฉันเอง มาให้ฉันเช็ดตัวก่อน...อ๊ะ!”

ฉันร้องเสียงหลงเพราะไอ้คนที่มันเป็นไข้อยู่เนี่ยอยู่ๆก็ดึงฉันลงไปกอดอย่างแรงจนหน้าฉันชนเข้ากับหน้าอกร้อนๆของเขาเข้า ฉันพยายามดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของเขา แต่ทว่าฉันก็ยังสู้แรงเขาไม่ได้อยู่ดีแม้ว่าเขาจะไม่สบาย เห็นแบบนี้คงไม่ต้องให้ฉันบอกใช่ไหมว่าเวลาเขาสบายดีเขาแรงเยอะขนาดไหน

“เธอมาหาฉันเหรอ? ฉันฝันไปหรือเปล่านะ”เมอร์ริคพูดขึ้นเสียงเบา ดูเหมือนว่าเขาจะครึ่งหลับครึ่งตื่นนั่นแหละ ฉันเลยพยายามพูดกล่อมให้เขาปล่อยฉันออก

“อือ...ฉันมาหานายแล้ว ปล่อยฉันก่อนได้ไหม จะเช็ดตัวให้”

“ถ้าฉันปล่อย...เธอจะหายไปหรือเปล่า...”

คำถามของเมอร์ริคทำให้ฉันต้องชะงักแล้วเงยหน้ามองคนที่กำลังหน้าแดง ไม่รู้เพราะพิษไข้หรืออะไรนะ แต่ฉันว่ามันน่าจะเป็นเพราะพิษไข้มากกว่าเพราะปกติแล้วเวลาเขินเขาชอบทำหน้านิ่ง ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย   !

น่าแปลกที่ฉันยังจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับริคได้เป็นอย่างดี =__=

“ฉันจะหายไปไหน ฉันบอกแล้วไงว่าจะเช็ดตัวให้”ฉันว่าแล้วพยายามจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากแผนอกกว้างของเมอร์ริค คนตรงหน้าเห็นแบบนี้ก็เลยค่อยๆคลายอ้อมกอดปล่อยให้ฉันลุกขึ้นได้แต่ก็ยังจับข้อมือฉันอยู่ราวกับว่าจะห้ามไม่ให้ฉันไปไหน

ฉันจะไปไหนได้ล่ะเมอร์ริค ใจฉันยังอยู่ที่นายนะ

ฉันค่อยเช็ดตัวให้เมอร์ริคช้าๆ คนป่วยที่นอนกึ่งโป๊อยู่กระพริบตามองหน้าฉันช้าๆเหมือนกำลังซึมซับอะไรบางอย่าง เห้อ...ทำไมคนเลิกกันแล้วยังต้องมาดูแลกันแบบนี้ด้วยนะ ฉันล่ะไม่เข้าใจตัวเองจริงๆเลย

เพราะในเมื่อเมอร์ริคเองก็ทำให้ฉันเสียใจแล้วเสียใจอีก ร้องไห้เหมือนคนบ้าจนน้ำตาเช็ดหัวเข่าไม่เว้นในแต่ละวัน เหนื่อยใจครั้งและครั้งเล่า แต่ถ้าเทียบกับความสุขที่เขาเคยมอบให้มันเทียบกันไม่ได้เลย

หรือเพราะแบบนี้...มันเลยทำให้ฉันไม่ตัดใจจากเขาสักที?

 

 

 

“พี่ดาร์ลิ้ง ในตู้เย็นไม่มีของสดเลย เพลงพิณก็เลยออกไปซื้อให้เมื่อกี๊เผื่อพี่ดาร์ลิ้งจะทำอะไรกินอ่ะ ตอนนี้เพลงพิณต้องไปทำงานแล้ว เดี๋ยวเย็นๆเพลงพิณจะมาใหม่นะ O.O”ยัยเด็กเพลงพิณพูดขึ้นทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้องนอนของเมอร์ริค อืม...ยัยเด็กนี่เป็นคนดีอีกแล้ว ฉันกำลังจะมาเปิดตู้เย็นดูอยู่พอดีว่ามีอะไรมาทำอาหารให้เมอร์ริคได้บ้าง เพราะดูเหมือนเมอร์ริคจะยังไม่ได้กินอะไรเลย

“อืม ขอบใจนะ”ฉันว่าเสียงเบาก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อดูว่ายัยเพลงพิณซื้ออะไรมาบ้าง ยัยเด็กนั่นพยักหน้ารับคำก่อนจะเปิดประตูออกไปแล้วยังไม่ลืมวางกุญแจไว้ให้ฉันด้วย

เอ...แล้วฉันจะทำอะไรให้เมอร์ริคกินดีละ แต่ว่าเมอร์ริคชอบกินไข่ตุ๋นมากเลยล่ะ O.O

บ้าจริง...ทำไมอะไรๆที่เกี่ยวกับเขาฉันถึงจำได้หมดเลยนะ แล้วทำไมอยู่ๆฉันถึงรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา..

บ้าจริง!! แค่ผู้ชายคนเดียวเอง ฉันจะมาร้องไห้ทำไมกัน

ริค ทำไมนายถึงชอบกินไข่ตุ๋น

หือ จะถามเอาอะไรเนี่ย มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอว่าทำไมถึงชอบ

ตอบมาสิ ทำไมนายถึงชอบกิน

ก็มันอร่อยอ่ะ อีกอย่าง...นี่มันก็เป็นอาหารอย่างแรกที่เธอทำให้ฉันกินนะ จำได้หรือเปล่า?’

ภาพของฉันกับเมอร์ริคมันยังคงไม่หายไป ความทรงจำดีๆของฉันกับเมอร์ริคมันกำลังเล่นงานให้ฉันเป็นบ้า

ฉัน..ฉันจะร้องไห้อีกแล้วนะเนี่ย ไม่เอานะ ฉันไม่อยากร้องไห้ที่นี่ เดี๋ยวเมอร์ริคมาเห็น...

“ดาร์ลิ้ง...”จู่ๆเสยงของคนไม่สบายก็ดังขึ้นจากด้านหลังฉันทำให้ฉันต้องหันตามไปทางต้นเสียง

เมอร์ริคยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ที่ประตูห้องนอนของเขา แต่ยังไงเขาก็ยังไม่ยอมใส่เสื้ออยู่ดีนั่นแหละ ลุกขึ้นมาทำไมน่ะ เดี๋ยวก็ล้มหรอก ตาบ้าเอ๊ย

“นายลุกขึ้นมาทำไมเนี่ย”ฉันว่าแล้วรีบเดินไปประคองคนตัวโตเอาไว้ ฉันกลัวว่าเขาจะวูบล้มไปน่ะสิ ถ้าตายแล้วฉันจะเดือดร้อนนะ

“ก็ใครใช้ให้เธอหายไปล่ะ”เมอร์ริคว่าเสียงเบาและแหบแห้งตามประสาคนไม่สบาย

อยากรู้จริงๆเลยว่าปกติแล้วคนป่วยปากดีแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า?

“กำลังจะมาทำอะไรให้นายกิน กลับไปนอนก่อนไป”ฉันว่าแล้วดันให้เมอร์ริคกลับไปนอนบนเตียงบนเหมือนเดิม แล้วกำลังจะหันหลังกลับไปทำอาหารให้เขาต่อ แต่เมอร์ริคดึงข้อมือฉันอย่างแรงจนเซ่ลงไปล้มทับเขาเต็มๆ

“ทำบ้าอะไร!?”ฉันโวยวายเสียงดังแล้วพยายามพยุงตัวให้ลุกขึ้นไปด้วย แต่ผลก็คือหงายหลังลงไปทับเมอร์ริคอีกรอบ

“ไม่ต้องทำอ่ะ ฉันอยากอยู่กับเธอมากกว่า”เมอร์ริคว่าแล้วใช้วงแขนแข็งแรงแต่ร้อนจี๋ด้วยพิษไข้โอบล๊อคฉันเอาไว้ไม่ให้ฉันไปไหน

“ฉันมาดูแลนายวันนี้ไม่ได้หมายความว่าฉันจะหายโกรธหรือยกโทษให้นายนะริค! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากโดนฉันตบ”ฉันว่าเสียงแข็งแล้วผลักอกเมอร์ริคดังปึก

และสิ่งที่ฉันทำมันก็ได้ผล เมอร์ริคปล่อยฉันแทบจะทันทีก่อนจะทำหน้าตาห่อเหี่ยวเหมือนคนกำลังรู้สึกจ๋อย แต่ถ้าฉันไม่พูดแบบนี้เมอร์ริคก็ไม่ปล่อยฉันหรอก

แล้วเหตุผลที่เขายอมปล่อยก็น่าจะเป็นเพราะเขาอาจจะยังรู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำกับฉันไว้ก็ได้ หรือไม่...ก็แค่รำคาญ?

ฉันเดินออกมาจากห้องของเมอร์ริคแล้วเตรียมทำอาหารให้เขา ก็ทำไข่ตุ๋นนั่นแหละ ก็มันเป็นอาหารอ่อนนี่นา...

 

 

 

“อร่อย”เมอร์ริคว่าทันทีที่กินเสร็จ ฉันน่ะไม่ได้ป้อนเขาหรอกนะให้เขากินเองน่ะ ก็เขาเป็นไข้ไม่ได้เป็นง่อยทำไมฉันต้องป้อนด้วย?

“ดีแล้ว..ทีนี้ก็กินยาซะ”ฉันว่าแล้วแกะยาออกจากแพคแล้วส่งให้เขาพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว

เมอร์ริคมองยากับแก้วน้ำเหมือนกับกำลังมองขี้อยู่อย่างงั้นแหละ ฉันเองก็ลืมไปว่าหมอนี่กินยายากมากๆ ประมาณว่าสั่งไปกินขี้ยังจะง่ายกว่าสั่งให้เขากินยาอีก

“กินเข้าไปซะ”ฉันว่าแล้วเอายาเม็ดไปจ่อที่ปากของเมอร์ริค เขาเม้มปากแน่นอย่างไม่ยอมกินยาพร้อมกับเอามือร้อนจับที่ข้อมือฉันที่ถือยาอยู่ออกไปห่างจากปากเขาแล้วพูดว่า

“ทำเหมือนที่เธอเคยทำสิแล้วฉันจะกิน”

!”

ฉันมองหน้าเขาอย่างตกใจ ไอ้ที่เขาบอกว่าทำเหมือนที่ฉันเคยทำน่ะคือ...ให้ฉันคาบยาไว้ในปากแล้วเขาก็จะคาบไปกินแบบนั้นน่ะ

ไม่เอานะ ฉะ...ฉันไม่อยากทำแบบนั้น เพราะเดี๋ยวเขาจะรู้ว่าฉันยังใจเต้นเหมือนเมื่อก่อน!! และพอเขารู้ว่าฉันใจเต้น เขาจะต้องได้ใจแน่ๆเพราะรู้ว่าฉันยังรักเขาอยู่...

“ทำสิ...ที่รัก”

คราวนี้ฉันมองเขาตาค้างไปเลยเพราะเมอร์ริคพูดภาษาไทยกับฉัน! เขาเรียกฉันว่า...ที่รักแถมยังมองหน้าฉันด้วยสายตาจริงจังอีกต่างหาก!

ฉันรีบหลบตาเขาก่อนจะวางยากับแก้วน้ำไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงดังเดิมทำให้เมอร์ริคขมวดคิ้วมองหน้าฉันแบบไม่เข้าใจ ฉันเลยพูดออกมาเสียงเบา

“ฉะ..ฉันจะกลับแล้ว”ฉันว่าแล้วลุกขึ้นหันหลังเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง คนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงรีบเดินตามออกมาแล้วก็ทำเหมือนที่เขาชอบทำ

คือกอดเอวฉันจากด้านหลังแล้วเอาคางเกยบนหัวฉัน

แล้วความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้ามาในหัวสมองฉันอีกครั้ง

มันทำให้ฉัน...อยากร้องไห้ชะมัด

“ปล่อยฉันริค..”ฉันว่าเสียงเบาเพื่อไม่ให้เมอร์ริคสังเกตว่าเสียงฉันกำลังสั่น ใช่ ฉันกำลังกลั่นเสียงสะอื้นอยู่

“ไม่เอา ถ้าฉันปล่อยเธอไป เธอก็จะไม่กลับมาหาฉันอีก ฉันรู้”เมอร์ริคว่าอย่างงอแงก่อนจะค่อยๆหมุนตัวฉันให้ไปยืนประจันหน้ากับเขา ฉันก้มหน้างุดเพื่อไม่ให้เขาเห็น

ว่ากำลังร้องไห้...

“เงยหน้ามาคุยกับฉัน ขอร้อง”เมอร์ริคว่าอีกครั้งก่อนจะจับปลายคางฉันเพื่อให้เงยหน้าขึ้นแต่ฉันปัดมือของเขาออกแล้วรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องอย่างไม่ฟังคำเรียกของผู้ชายคนนั้นเลย

ให้ตายสิ...ใครก็ได้เอาความรู้สึกแบบนี้ออกไปที

Highlight : ก็มันอร่อยอ่ะ อีกอย่าง...นี่มันก็เป็นอาหารอย่างแรกที่เธอทำให้ฉันกินนะ จำได้หรือเปล่า? By Merrick













Mukkuiii*J

เห้ยตอนนี้ลงให้ช้าสุดๆ ขอโทษอ่ะ

คือสารภาพก็ได้ ไรเตอร์ตันอ่ะ

คือปกติไม่เคยแต่งอะไรที่มันดราม่าตั้งแต่ต้นเรื่อง เพิ่งแต่งเรื่องนี้เรื่องแรก

เริ่มหวั่นแล้วว่าจะไปรอดมั้ย

ยังไงก็ให้กำลังใจด้วยนะ ไรเตอร์จะไม่กำหนดละว่ากี่เม้นแล้วจะอัพ

เพราะแม่ง...อัพไม่ทันอย่างที่สัญญาไว้เลยอ่ะ =__=

เอาเป็นว่า...อ่านแล้วเม้นให้กำลังใจไรเตอร์บ้าง เลิฟลี่เกิร์ลก็ยังแต่งไม่ถึงไหนเลยอ่ะ

วันนี้ไรเตอร์ไปก่อนนะ ธุรกิจรัดกุม TOT

บ๊ายบายรักทุกคนJ

226 ความคิดเห็น

  1. #199 SheetahG (@sheetah-g) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 04:00
     สู้ ๆ คะ ไรท์เตอร์

    #199
    0
  2. #190 คนที่รออ่าน (@may13643) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2554 / 00:00
    หนุกมาก อ่านแล้วติดจริงจัง
    #190
    0
  3. #174 Love U (@benz-2pm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 10:44
    สนุกมากค่ะ เป็นนิยายแนวดราม่าที่อ่านเรื่อง

    แล้วก็ยอมรับว่าสนุกมาก ^^

    #174
    0
  4. #169 T_SmilE (@togdrean) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 14:13
     ขอบคุณมาก ๆค่ะ 
    #169
    0
  5. #161 LUCKY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 11:23
    ชอบริคอ้่ า *O*
    #161
    0
  6. #143 pecepeach (@pecepeach) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2554 / 20:28
    สู้สู้ นะ  เป็นกำลังใจให้
    #143
    0
  7. #139 wnwn (@wnwn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2554 / 07:06
    Fightingggkaaaa :)
    #139
    0
  8. #124 BLUE BEAR (@cpac6) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 21:53
     Fighting!!! Writer
    #124
    0
  9. #102 NutEllA (@nutchanok23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 12:57
    สู้ๆจ้าไรเตอร์
    #102
    0
  10. #94 DawwyJung (@dawwyjung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 20:03
    อ๊ากกกกกกก

    ใจแข๊งจังเลยยย
    #94
    0
  11. #85 คนอ่าน:) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2554 / 17:07
    เมอร์ริคออกตัวแรง5555555555

    ปล.เพลงพิณน่ารักจังเลย >
    #85
    0
  12. #75 thetoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2554 / 23:14
    นี่ขนาดไม่มีแรง จับปล้ำได้เลยน่ะเนี่ย



    ฮื่อ รู้สึกเศร้าๆยังไงไม่รู้อ่า
    #75
    0
  13. วันที่ 29 พฤษภาคม 2554 / 17:47
    สนุกกกกกกกกกกกก อัพต่อนะ เพลงพิณน่ารัก
    #73
    0
  14. #69 นิทาร (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 23:57
    นุกนุกมาอัพไวไวนะ



    รออยู่กำลังสนุกเลยอะ.





    พยายามเข้านะคร้า(;
    #69
    0
  15. #68 Lovee Destiny (@loveedestiny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 21:47
    อัพพพพพ

    รออ่านอยู่ค่ะ *o*
    #68
    0
  16. #67 Jaritno'te:) (@jasmon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2554 / 16:36
     กลับมาหวานนกันเร็วๆ สงสารรรรรรรรรTwT
    #67
    0
  17. #64 Ploy (@pEe-PeE-jAy-JaY) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2554 / 20:15
    อัพ ๆ ๆ
    #64
    0
  18. #63 คนที่คอยติดตาม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 19:36
    อัพไวๆนะคะ
    #63
    0
  19. #60 love (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 17:46
     คู่นี้ *-* เมื่อไหร่จะตชคืนดีกันน้า าาา

    รอๆๆ เจ้าค่า าาาา *O*
    #60
    0
  20. #58 Nong'nu (@123nongnu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 07:50
    (*0*) อัพต่อไวๆน่ะคะ
    #58
    0
  21. #57 Love SJ Forever (@lovesjvery) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 22:46
    ดีกันเถอะ*0*
    555

    สู้ๆนะคะ^^
    #57
    0
  22. #56 justme.agile (@agile) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 22:41
    ชอบบบบบ
    ยังไงก็สู้นะคะ ;)
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ 
    #56
    0
  23. #55 &#10084;&thorn;&#940;&#359; (@muklada) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 19:41
    สงสารทั้งคู่อ่ะ อยากให้กลับมาคบกันอีก
    #55
    0
  24. #54 Rain ... :'P (@princess-pae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 18:09
      สนุกมากเลยอะ !!  สงสารทั้ง2 คนเลยอะ สู้ๆ 
        รีบอัพต่อนะค่ะ !
    #54
    0
  25. #53 อิอิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 13:29
    รักนะ ที่รัก 5555
    #53
    0