[GOT7] พันธนาการสีเลือด (MarkBam)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,807 Views

  • 101 Comments

  • 325 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,087

    Overall
    6,807

ตอนที่ 23 : พันธนาการครั้งที่ 8-2 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    31 ม.ค. 62






eพันธนาการสีเลือด f

ครั้งที่ 8





มาร์ค (อี้เอิน)


                “เอ่อ บอสครับ” ผมปรายหางตามองลูกน้องคนสนิทด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแม้อีกฝ่ายจะกำลังทำหน้ากระอักกระอ่วนใจอยู่ก็ตาม “ผมเข้าไปห้ามไม่ทัน คุณแบมแบมดื่มหนักและฟุบหลับไปก่อนแล้ว”   


                “ไม่ได้เรื่อง” น้ำเสียงติดจะขุ่นเคืองเอ่ยออกไปอย่างตำหนิ


                ซึ่งระหว่างผมกำลังกดดันลูกน้องให้รู้สึกผิดมากกว่านี้ กลับมีเสียงแปลกประหลาดดังลอดออกมาจากกลีบปากเอิ่บอิ่มของคนเมา


                “อื้อ คิกๆ แจ่บๆ...” นั่นทำให้สายตาของเราสองคนจ้องตรงไปยังร่างนุ่มนิ่มที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียงกว้าง เขาหัวเราะเอิ้กอ้ากสลับกับทำปากแจ่บๆ ซ้ำไปซ้ำมาจนบรรยากาศตึงเครียดที่ผมสร้างขึ้นถูกทำลายทิ้งทั้งหมด


                “จะให้ผมช่วยเช็ดตัวให้คุณแบมแบมดีไหมครับ บอสจะได้พักผ่อน” ทว่าเพียงคำพูดไม่เข้าหูเพียงคำเดียวก็ทำให้ความหงุดหงิดพุ่งพรวดแทบทะลุปรอท


                “ไม่ต้อง! นายออกไปได้แล้ว”


                “...ครับ” แจ็คสันก้มหน้าแต่ดวงตาของหมอนี่ยังมีความสงสัยปนงุนงงอย่างเห็นได้ชัด


                “พรุ่งนี้เช้าบอกให้แม่บ้านเตรียมชาและยาแก้แฮงค์เอาไว้ด้วย”


                “ครับ” เมื่อสิ้นคำสั่งผมก็เดินไปทิ้งกายลงนั่งบนเตียงพลางกวาดสายตามองสำรวจคนเมาอย่างเงียบเชียบ ปันปันของผมโตขึ้นมากก็จริงแต่ทุกครั้งที่เขานอนหลับจะเหมือนถูกย้อนเวลากลับไปสมัยเด็กทุกที


                “แจ่บๆ” ผมมองกลีบปากสีแดงสดด้วยความมันเขี้ยว ในใจลึกๆ อยากลองสัมผัสดูสักครั้งว่ากลีบปากคู่นี้มันจะนุ่มนิ่มอย่างที่คิดไว้หรือเปล่า ทว่าก่อนที่มือจะถูกยื่นออกไปกลับเพราะสัมผัสได้ถึงดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมา ผมหันไปมองยังต้นตอของความรู้สึกนั้นพร้อมกับเลิกคิ้วแปลกใจ


                “ทำไมยังไม่ไป” คำถามถูกเปล่งออกไปอย่างรวดเร็ว


                “บอสไม่ได้สั่ง”


                “...” ผมถอนหายใจเสียงดังและตำหนิอีกฝ่ายทางสายตา


                “ครับ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องออกไป” แจ็คสันอมยิ้มเผล่และรีบวิ่งทะยานออกจากห้องด้วยความหวาดหวั่นว่าจะโดนผมสั่งทำโทษ


                พอคล้อยหลังแจ็คสันไปแล้ว ผมก็เดินไปกดล็อคประตูห้องและกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้ปลายนิ้วเรียวเริ่มลากไล้ตามกรอบหน้าอีกฝ่ายแผ่วเบา ความนุ่มนิ่มลื่นมือทำให้ติดใจจนอดเพิ่มแรงถูมากกว่าเดิม แต่เหมือนผมจะสนุกมือไปหน่อย เจ้าตัวถึงได้ส่งเสียงขัดใจและสะบัดหน้าหนี


                “อื้อ!” คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมแน่น ผมรอจนมั่นใจว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาด่า แล้วค่อยไล้มือกับกรอบหน้าอีกครั้ง ปลายนิ้วเคลื่อนลงต่ำลงมาเรื่อยๆ กระทั่งหยุดลงที่เยลลี่สีแดงคู่นี้ ผมลองกดจิ้มหนึ่งครั้งก่อนพบว่ามันนุ่มมาก...นุ่มมากจริงๆ


                “อื้อ!” เสียงหวานส่งเสียงรำคาญมาอีกครั้ง


                “พี่ขอจิ้มอีกครั้งหนึ่งนะ” ผมบอกเสียงเบาและจิ้มปากล่างของเขาอีกหนึ่งครั้ง ครั้นเมื่อตั้งใจจะผละตัวห่าง มือเล็กก็ตามเข้ามาจับมือผมไว้ก่อนจะดวงตาฉ่ำเยิ้มค่อยลืมตาขึ้น เขานอนมองผมนิ่งประมาณห้านาที


                “จะเอาอะไรครับ” ผมกระซิบถามอย่างระมัดระวัง


                “...” แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบ เขาจับมือผมไว้แน่นและหลับตาลง


                “ดื่มน้ำหรือเปล่า” ผมพยายามถามและค่อยๆ ปลดมือตัวเองออก แต่ทว่าการกระทำดังกล่าวกลับทำให้อีกฝ่ายโกรธซะงั้น! ปันปันลืมตามองสายตาแข็งกร้าวและเพียงไม่กี่วินาทีถัดมา กลีบปากนุ่มก็เริ่มเบะออกพร้อมหยาดน้ำตาไหลรินออกจากหางตาทั้งสองข้าง อาการแปลกประหลาดทำให้ผมตกใจและทำตัวไม่ถูก ผมใช้มือข้างที่ว่างเช็ดหยาดน้ำตาออกให้แต่มันกลับไม่หยุดไหล จนสุดท้ายต้องฉุดตัวอีกฝ่ายขึ้นมากอดและกระซิบปลอบ


                “อึก” เสียงสะอื้นดังอยู่ในลำคอแผ่วๆ


                “พี่ขอโทษครับ พี่ขอโทษ...อย่าร้องนะ”


                “...ฮือ” เสียง ฮือ ดังก้องอยู่ในหูซ้ำไปซ้ำมา กว่าอีกฝ่ายจะยอมสงบลงลำคอก็เริ่มแห้งผาก ผมลูบศีรษะทุยช้าๆ ก่อนดันตัวเขาออก ปันปันช้อนตามองพลางเบะปากพร้อมร้องไห้ตลอดเวลา


                “ดื่มน้ำไหม” เขาไม่ตอบแต่กลับล็อคคอผมไว้แน่น ดวงตาฉ่ำเยิ้มทอดมองด้วยรอยยิ้มหวาน เขาเอียงคอมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะกระทำการอุกอาจด้วยการโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้และจรดกลีบปากนุ่มนิ่มลงบนปากของผมก่อน!


                จุ๊บ!


                ผมนิ่งค้างแต่สมองกับร่างกายกลับรับรู้ตลอดเวลาว่าเรียวลิ้นเล็กได้สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากและมันกำลังทำหน้าที่ดูดดึงใบลิ้นของผมอย่างหิวกระหาย เสียงจ้วบจ้าบบ่งบอกถึงระดับความร้อนแรงในรสจูบดังกึกก้องราวกับมีใครเอาสปีกเกอร์มาจ่อไว้ข้างหู ผมรู้สึกร้อนวาบไปทั่วร่าง เพราะตั้งแต่เกิดมาจนอายุล่วงเข้าสามสิบห้าปี ผมไม่เคยเอาปากไปจูบใครมาก่อนเลย...ไม่เคยเลย


                และนี่เป็นครั้งแรกแถมยังมาจากน้องชายตัวน้อยที่หายหน้าไปนานหลายปี

               


แบมแบม

เช้าวันถัดมา


                ผมตื่นนอนด้วยการอาการปวดแปลบไปทั้งศีรษะ ลมหายใจยามพ่นออกคลุ้งไปด้วยกลิ่นเบียร์ที่ดื่มอย่างเต็มเหนี่ยวตั้งแต่เมื่อวาน ผมค่อยขยับคลานลงจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำและขับเอาแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย อาการพะอืดพะอมบวกกับศีรษะหนักอึ้งทำให้ผมต้องวักน้ำล้างหน้าหวังให้มันช่วยบรรเทาอาการแฮงค์ลงบ้าง แต่การล้างหน้าเพียงอย่างเดียวไม่ช่วยให้หายแฮงค์ได้ จึงต้องรีบถอดเสื้อผ้าออกและกระโดดเข้าแช่ตัวในอ่างอาบน้ำแทน


                ผมอาบน้ำและขัดตัวนานมากจนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้อง ผมจึงยอมลุกจากอ่างและสวมชุดคลุมอาบน้ำก่อนออกไปเปิดประตูให้


                “โห ตัวหอมมากเลยอ่ะ” เพียงแค่ประตูเปิดออก เสียงทักติดแววตลกก็ดังขึ้นจากผู้มาเยือนทันที ผมกอดอกเหล่ตามองคุณแจ็คสันและย่นจมูกใส่อย่างไม่ชอบใจ “ล้อเล่นน่า”


                เขาโบกมือไปมาและรีบบอกธุระของตัวเองอย่างรวดเร็ว “ผมเห็นว่าคุณแบมแบมยังไม่ตื่นเลยจะขึ้นมาปลุก”


                “ผมตื่นนานแล้ว” ผมตอบด้วยเสียงแหบแห้ง สงสัยเป็นเพราะเมื่อวานดื่มเบียร์เย็นจัดมากไปหน่อย


                “ครับๆ งั้นก็รีบลงไปทานข้าวเถอะ จะได้รีบออกไปทำงาน”


                “ครับ รอผมแค่ห้านาที” ผมบอกและปิดประตูลงเพื่อกระโจนเข้าไปยังตู้เสื้อผ้าและค้นชุดออกมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คว้ากระเป๋าและโทรศัพท์วิ่งหน้าตั้งกลับไปที่หน้าประตู คุณแจ็คสันยืนรออยู่ถึงกับทำตาโตและมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ไล่สายตาขึ้นลงๆ วนสองรอบก่อนจะหยุดเมื่อผมถลึงตาใส่


                “เร็วเกินไปหรือเปล่าครับ”


                “ก็มันใกล้เวลาเข้างานแล้วนี่ครับ” ผมบอกพลางยกนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา ขณะนี้เป็นเวลาเก้าโมงนิดๆ เราสองคนคงไปถึงบริษัทประมาทสิบโมงเช้าพอดี


                “นั่นสินะ รีบไปกันเถอะ” เขายิ้มขำและเดินนำหน้าลงบันไดไป ผมเดินตามอย่างเงียบเชียบกระทั่งเข้ามาในโซนห้องครัว บริเวณหัวโต๊ะถูกจับจองด้วยชายคนนั้น เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


                “บอสครับ คุณแบมแบมลงมาแล้วครับ” คุณแจ็คสันบอกและเลื่อนเก้าอี้ให้ผมได้ทิ้งกายลงนั่ง


                ซึ่งก็ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่วันนี้ผู้ชายคนนั้นดูแปลกไป เขาแทบไม่มองหน้าแถมไม่ทักทายผมอย่างที่ทำประจำ บรรยากาศแห่งความเงียบจึงโรยตัวเข้ามาช้าๆ เมื่อภายในห้องเหลือเพียงเราสองคน ผมเองก็ไม่อยากพูดคุยกับเขามากเลยก้มหน้ากินข้าวและจิบน้ำชาในถ้วยไป


                จวบจนใกล้อิ่ม คุณแจ็คสันก็เดินกลับเข้ามาพร้อมยาในมือ เขาวางมันลงตรงหน้าพร้อมอธิบายอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “เมื่อวานคุณแบมแบมเมามาก วันนี้คงรู้สึกแฮงค์ ผมเลยเตรียมยาไว้ให้”


                “อ่า ขอบคุณครับ” ผมเอ่ยขอบคุณและยกยิ้มกว้าง อคติที่มีต่อคุณแจ็คสันเริ่มลดน้อยลงยามความห่วงใยจากอีกฝ่ายถูกหยิบยื่นให้มาโดยตลอด แต่จะว่าไปเรื่องในอดีตก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง เพราะงั้นผมไม่ควรเหมารวมและโกรธเขาใช่ไหม


                พอกินยาเสร็จผมก็ลุกยืนก่อนหันไปบอกคุณแจ็คสันสั้นๆ ว่า “เราไปกันเถอะครับ”


                “อ้อ ครับ” คุณแจ็คสันตอบรับและเดินเข้าไปหานายตัวเอง เขาก้มลงเพื่อรับกระเป๋าเอกสารจากอีกฝ่ายและเดินตามหลังพวกเรามาที่รถ ผมเข้าไปนั่งเบาะหลังที่ประจำพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาไลน์หาบังชาน ขณะกำลังหมกมุ่นอยู่กับการตอบไลน์เสียงพูดคุยระหว่างคุณแจ็คสันกับเจ้านายของเขาก็ดังแทรกขึ้นมา


                “บอสเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นจับปากตัวเองตลอดเลย” เสียงทักท้วงดังกล่าวทำให้ผมเผลอเหลือบตามองอย่างไม่ได้ตั้งใจ


                “...” ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคุยกับคุณแจ็คสันแล้วทำไมต้องมองหน้าผมด้วย แถมสายตาของเขามันยัง...


                “หรือกาแฟลวกปากครับ?” คุณแจ็คสันยังเอ่ยถามไม่หยุด


                “หุบปากนายซะ” นั่นไง โดนดุเข้าแล้ว


                “อ้าว ผมถามก็เพราะห่วง เห็นบอสเอาแต่ลูบปากตัวเองมาตั้งแต่เช้าแล้ว” เสียงบ่นพึมพำของคุณแจ็คสันทำให้เกิดความสงสัย ผมเลยทำใจกล้าหันไปมองสำรวจคนข้างๆ อย่างพิจารณา


                แม้สีหน้าของอีกฝ่ายจะนิ่งสนิท หากแต่ใบหูกลับมีสีแดงระเรื่อแต่งแต้มไว้จนเหมือนถูกทาสี


                หรือเขาจะโกรธคุณแจ็คสันจนหูแดง?

                




++++++++++++++++++++

100%




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #64 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:02
    พี่มาร์ค~ 5555 จะน่ารักเกินไปแล้วอย่างนี้น้องแบมต้องรับผิดชอบใช่ไหมคะ? ผิดผีกันแล้วหนิเนาะ : รอนะคะไรท์
    #64
    0
  2. #61 VioletRockZtar (@Deathlolipop) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:39
    โง้ยยย เฟิร์สคิสซะหล่วยยย
    #61
    0
  3. #60 Kiki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 23:38

    มาร์คแอบมีความเขินความน่ารักนะเนี่ย

    #60
    0
  4. #59 ruchisa (@ruchisa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 21:36
    หนูจำไม่ได้ว่าทำไรพี่เค้า
    #59
    0