[ONE PIECE] All LUFFY รวมเรื่องรักของหนุ่มหมวกฟาง 2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34,667 Views

  • 789 Comments

  • 818 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    983

    Overall
    34,667

ตอนที่ 73 : Oh! My Pirate EP.11 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 เม.ย. 62








Oh! My Pirate EP.11




 

                หลังจากนั้นสองวัน กลุ่มของโจรสลัดยูสทัสและคนของคณะปฏิวัติก็มาถึง เราพูดคุยกันเพื่อวางแผนและแยกย้ายกันบุกโจมตีตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย โดยการบุกโจมตีครั้งนี้จะเป็นแบบรูปแบบกองโจร พวกเราทั้งสามกลุ่มจะเริ่มโจมตีพร้อมๆ กันเพื่อสร้างความปั่นป่วนให้ได้มากที่สุด เพื่อถ่วงเวลาให้กลุ่มของทำลายโรงงานผลิตอาวุธเถื่อน แต่ถึงจะมีการวางแผนอย่างรอบคอบเพียงใด ตัวผมก็ยังโดนกีดกันให้ออกมาอยู่นอกแผนอยู่ดี


                “ทำไมต้องให้ฉันคอยเป็นกองหนุนของนายด้วย” ผมถามขณะที่พวกเรากำลังเดินลัดเลาะมุ่งตรงไปยังปราสาทของโจ๊กเกอร์


                “นั่นก็เพื่อความปลอดภัย” โทราโอะตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาดูกดดันและจริงจังกว่าทุกครั้งจนผมยังสัมผัสได้


                “แต่ฉันก็สู้เป็นนะ ระดับพลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านายสักเท่าไหร่” ผมยังดื้อดึงจะเป็นกองหน้าให้ได้


                “เชื่อผมสักครั้งเถอะ”


                “ไม่โทราโอะ ครั้งนี้ฉันจะไม่เชื่อนาย” น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปฟังแข็งกร้าวและเอาแต่ใจ ผมไม่ยอมหรอกนะที่จะเป็นฝ่ายถูกปกป้องน่ะ


                “โธ่ลูฟี่” ร่างสูงใหญ่หยุดชะงักและหมุนกลับมาประจันหน้ากัน เขาวางมือไว้บนไหล่ของผมพร้อมกับออกแรงบีบจนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันหนักหน่วง “คุณอย่าดื้อกับผมนักสิ แค่นี้ผมก็ลำบากใจจะแย่แล้ว”


                “ฉันไม่ได้ดื้อ นายนั่นแหละที่ห่วงอะไรไม่เข้าท่า”


                “เพราะรักจึงห่วงไง” เขาตอบกลับหน้าตาย เล่นเอาผมหมดคำจะเถียงต่อ


                “...”


                “ผมไม่ได้ห้ามคุณไม่ให้ต่อสู้ แต่ขอแค่ให้ผมหยั่งเชิงกับหมอนั่นก่อน อย่างน้อยหากผมพลาดท่า คุณจะได้ใช้โอกาสนี้จัดการมันได้ไง” คำพูดฟังเหมือนมีเหตุผล แต่ก็ยังมองเห็นความไม่เชื่อใจอยู่ในประโยคนั้นเช่นกัน


                “นายไม่ใช่เหยื่อล่อ ชีวิตนายมีค่ากว่านั้น”


                “...” โทราโอะชะงักกึก เขาจ้องมองผมด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักอย่างที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยมันออกมา หากแต่ก็สามารถสัมผัสได้ผ่านการจ้องสบตากัน


                “ฟังให้ดีนะโทราโอะ ฉันจะไม่พูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง...” ผมวางมือทาบลงบนมือแกร่ง ก่อนดึงออกมาเพื่อกุมไว้แน่น ผมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อเรียกกำลังใจแก่ตัวเอง “...ชีวิตของนายก็สำคัญสำหรับฉันเหมือนกัน”


                “คุณ...ลูฟี่” ดวงตาเขาเปล่งประกายวิบวับและดูจะมีความคาดหวังมากเสียด้วย


                “อย่าลืมว่าหัวใจของฉันอยู่ที่นาย หากนายตายฉันก็ตายด้วยสิ เจ้าบ้า”


                “...” ดวงตาเปล่งประกายหม่นแสงกะทันหัน โทราโอะสะบัดมือผมทิ้งและเดินดุ่มๆ นำหน้าโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ


                “คิกๆ กัปตันงอนแล้ว” ทว่าเสียงหัวเราะคิกคักของเจ้าพวกลูกน้องที่เดินตามมาตลอดและเป็นสักขีพยานของเราทั้งคู่กลับทำให้ผมหันไปย่นคิ้วใส่ ผมชี้หน้าคาดโทษพวกนั้นก่อนสับขาวิ่งตามโทราโอะไป


                “รอก่อนสิ!


                “...” ยิ่งบอกให้รอก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเดินหนี เจ้าบ้านี่


                “โทราโอะ!” เขาไม่ยอมหันกลับมาด้วยซ้ำ ผมเลยใช้ไม้ตายด้วยการยืดแขนออกไปกอดรอบลำคอแกร่งและหดตัวกลับจนมาห้อยโตงเตงอยู่บนหลังของอีกฝ่าย เจ้าตัวยังคงเดินด้วยท่าทีสงบนิ่งไม่ยักจะหันกลับมาสนใจ


                งอนจริงๆ ด้วย


                “นายโกรธฉันเหรอ”


                “ผมจะมีสิทธิ์อะไรไปโกรธคุณ” โห ประชดเสียงแข็งเชียว


                “งั้นเหรอ” ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ร่างกายของผมมันเบาหวิวและร้อนวูบวาบยามที่รู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เขาแสดงอาการแบบนี้ออกมาได้ “ก็ดีแล้ว เพราะนายไม่มีสิทธิ์โกรธฉัน ชิชิชิ”


                “ลงไปได้แล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก หากแต่ผมทำในสิ่งตรงกันข้าม สองแขนของผมรั้นเขาแน่นขึ้น พร้อมกับยืดคอเข้าไปจรดปลายจมูกลงบนแก้มสากเบาๆ ก่อนรีบหดคอคืนกลับมา


                โทราโอะชะงักค้างก่อนถามกลับเสียงสั่นว่า “ทำอะไรของคุณน่ะ”


                “นายโกรธไม่ใช่เหรอ ชิชิ”


                “แล้วเมื่อกี้...”


                “ฉันรู้หรอกน่าว่านายคิดยังไง” ผมซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองไว้ “แต่ก็อยากให้เชื่อใจกันบ้าง ฉันไม่ต้องให้นายเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องฉันหรอกนะ ฉันอยากให้นายคอยอยู่กวนประสาทฉันต่อไปเรื่อยๆ มากกว่า”


                “...” มือของโทราโอะสอดมาช้อนข้อพับของผมไว้ ทำให้ตอนนี้ผมได้ขี่หลังอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์


                “ที่พูดน่ะ เข้าใจหรือเปล่า”


                “คุณเป็นห่วงผมงั้นเหรอ”


                “อือ” ผมขานรับเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ


                “ผมก็ห่วงคุณเหมือนกัน” โทราโอะผ่อนคลายไหล่ที่เกร็งแน่นและเดินด้วยจังหวะเรียบเรื่อยจนดูเหมือนเรามาเดินทัวร์เมืองเล่นมากกว่าจะบุกเข้ามาโจมตีเมืองนี้ซะอีก “ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ร่วมศึกครั้งนี้”


                “นายฆ่าฉันยังง่ายกว่า”


                “คุณก็รู้ว่าผมทำแบบนั้นไม่ได้” เขาหัวเราะในลำคอพร้อมกับพาผมแวะเข้าซอกตึก ผมกระโดดลงมายืนด้วยขาตัวเองพลางกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความฉงน แต่ครู่ตัวมา หัวใจดวงเล็กก็ถูกพลังของอีกฝ่ายควักออกมาอย่างง่ายดาย เขามองหัวใจของเราสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันด้วยสีหน้าที่ยากต่อการอธิบาย “มันอาจจะดีกว่า หากเราเปลี่ยนหัวใจสลับกัน”


                “ไม่โทราโอะ” ผมแย่งหัวใจของเขากลับมาและยัดใส่ร่างกายตัวเอง “นี่จะเป็นสิ่งช่วยยืนยันว่านายจะไม่คิดทำอะไรบ้าๆ เพื่อรักษาชีวิตฉัน”


                “ลูฟี่”


                “ชีวิตนายเป็นของฉัน ส่วนชีวิตฉันก็เป็นของนาย” ผมยกยิ้มกว้างพร้อมยัดหัวใจตัวเองใส่ลงในช่องอกอันกลวงโบ๋ของอีกฝ่าย “ถ้าหากพวกเราชนะศึกในครั้งนี้ ฉันจะยอมกลับไปทบทวนเรื่องของนายอีกที”


                “คุณหมายถึง?”


                “ชอบฉันไม่ใช่หรือไง”


                “อ่า” แก้มเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ


                “เพราะงั้นก็จงมีชีวิตเพื่อรอฟังความรู้สึกของฉัน”


                “คุณสัญญาแล้วนะ” โทราโอะกลับมามีแววตาเปล่งประกายอีกครั้ง “ผมจะไม่ยอมให้คุณบิดพลิ้วสัญญานี้เด็ดขาด”


                “แน่นอน ฉันสัญญา” ขณะยื่นมือออกไปเพื่อเกี่ยวก้อยให้คำมั่นสัญญา โทราโอะกลับอาศัยความเร็วคว้าตัวผมเข้าไปกอดและบังคับให้เชิดหน้าขึ้นเพื่อรับจูบหวานซึ้งที่เจ้าตัวป้อนให้ เรียวลิ้นร้อนแตะบริเวณรอยแยกของกลีบปากราวกับกำลังขออนุญาตแทรกสอดเข้ามาด้านใน และทันทีที่ผมเผยอปาก เรียวลิ้นร้ายกาจก็เข้ารุกรานลิ้นของผมจนเกิดเสียงแลกลิ้นอย่างน่าอาย


                เราจูบกันเนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าเรี่ยวแรงของผมมันหดหายไปจนไม่สามารถยื่นด้วยขาตัวเองได้ ต้องอาศัยอ้อมแขนแกร่งช่วยพยุงเอาไว้ โทราโอะหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายเขาร้อนผ่าวราวกับมีใครมาจุดไฟอยู่ข้างใน สัมผัสวาบวามที่เกิดบริเวณสะโพกทำให้ผมต้องดันอกแกร่งเพื่อเตือนสติไว้


                “แฮ่ก พอ...”


                “...ให้ตายเถอะ ผมอยากกินคุณชะมัด” โทราโอะกระซิบเสียงแหบพร่าพลางใช้นิ้วหัวแม่มือกดคลึงกลีบปากล่างของผม


                “อือ”


                “ไว้จัดการเรื่องโจ๊กเกอร์เสร็จ ผมจะจัดคุณต่อ ผมสาบานเลย”


                “อะ...” ไอ้บ้า หื่นไม่รู้เวล่ำเวลา



ต่อ



               ปะแด่บๆ ปะแด่บๆ


                ท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอวนใจ เสียงหอยทากสื่อสารก็ดังแทรกเข้ามาจนเราสองคนต้องผละออกจากกัน โทราโอะหยิบหอยทากสื่อสารออกมาจากกระเป๋าเสื้อและพูดตอบกับปลายสายไป


                “มีอะไร”


                “แกจะเริ่มเมื่อไหร่ลอว์ ฉันคันไม้คันมืออยากอาละวาดเต็มทีแล้ว” ยูสทัส คิด เจ้าโจรสลัดวายร้ายคนนั้นนั่นเองที่ติดต่อมา


                “เดี๋ยวรอลูกน้องฉันติดต่อกลับมาก่อน ทันทีที่หาโรงงานเจอฉันจะติดต่อกลับไป”


                “ทำไมแกต้องทำเรื่องให้มันซับซ้อนด้วยวะ แค่ฆ่าๆ เหมือนอย่างเคยก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ” ดูความคิดของหมอนี่สิ เลวร้ายสุดๆ


                “โจ๊กเกอร์มันไม่เหมือนโจรสลัดทั่วๆ ไปที่แกเคยเจอหรอกนะ เบื้องหลังของมันยิ่งใหญ่กว่ากองทัพเรือซะอีก”


               กลุ่มของพวกเรารอเวลากระทั่งเบโปะติดต่อกลับมา นั่นเท่ากับสัญญาณการเริ่มเปิดศึกของพวกเรา


                “พวกนายพร้อมนะ” โทราโอะหันไปถามลูกน้องตัวเองรวมถึงพันธมิตรที่กำลังรอสัญญาณจากเขาอยู่ “บุกเลย!


                สิ้นเสียงสั่ง เสียงระเบิดขนาดใหญ่ก็ดังมาจากทางทิศตะวันตก พวกยูสทัสเริ่มลงมือไปก่อนแล้ว พวกผมจึงรีบรุดหน้าตรงไปยังปราสาทสูง ตลอดทางพวกเราหลีกเลี่ยงการปะทะเพราะไม่ต้องการให้เสียกำลังไปก่อนที่จะได้สู้จริงๆ


                เมื่อการลอบเข้าปราสาทสำเร็จแล้ว ฝั่งผมก็แบ่งกลุ่มย่อยให้เคลื่อนไหวกลุ่มละสามคนเพื่อค้นหาหลักฐานการทำผิดของโจ๊กเกอร์ แม้มันจะเสี่ยงมากแต่เราก็ไม่มีทางเลือกมากนัก ผมกับโทราโอะวิ่งตรงไปยังจุดสูงสุดของปราสาท


                ขวับ!


                “ระวัง!” ผนังด้านข้างถูกของมีคมบาดจนเกิดร่องรอยขนาดใหญ่ นี่หากเราหลบไม่ทันมีหวังตัวขาดออกเป็นท่อนๆ แน่ “โผล่หัวออกมาแล้วเหรอ โจ๊กเกอร์”


                “หึหึ เป็นแกจริงๆ สินะ ลอว์” เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากด้านหน้าของเราสองคน ทั้งผมและโทราโอะต่างพากันตั้งการ์ดเตรียมต่อสู้เต็มที


                “วันนี้ฉันมาเพื่อเด็ดหัวแก” โทราโอะชักดาบออกมาจากฝักพร้อมกับดันตัวผมให้หลบอยู่ด้านหลัง


                “โอ๊ะโอ นั่นมันของสำคัญที่กองทัพเรือทำหายไม่ใช่หรือ มันมาอยู่กับแกได้ยังไง” ผมไม่อาจอ่านสายตาของหมอนั่นได้เนื่องด้วยเพราะถูกแว่นกันแดดสีเข้มบดบัง


                “ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามแก”


                “นี่แกคิดจะเปิดศึกกับรัฐบาลโลกงั้นเหรอ” โจ๊กเกอร์มันไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว ยังคงยืนกอดอกจ้องมองเราสองคนอย่างเหนือกว่า


                “ก็ถ้าเรื่องมันจะบานปลายถึงขั้นนั้น”


                “หึหึ แกนี่มันจริงๆ เลย” มือหนายกขึ้นเสยผมสีทองจนมันเสียทรง “ฉันนึกว่าเรื่องครั้งนั้นจะให้บทเรียนแก่แกแล้วซะอีก”


                “เพราะแบบนั้นฉันถึงต้องตามมาเด็ดหัวแกถึงที่นี่ไง” เพียงพริบตาเดียว โทราโอะก็ฟาดดาบออกไปจนร่างของโจ๊กเกอร์ขาดออกเป็นสองท่อน


                “หึหึ ใจร้ายซะจริงนะ” ร่างที่ขาดออกจากกันระบายยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะสลายกลายเป็นเพียงด้ายสีขาวที่ถูกตัดขาดออกจนขาดรุ่ย “เวลาไม่กี่ปีแต่กลับมีฝีมือเทียบเท่ากับพวกสี่จักรพรรดิได้ ฉันนับถือจริงๆ”


                “อย่ามัวแต่หลุบหัวอยู่ในกระดอง รีบออกมาสู้กันซึ่งๆ หน้าซะ” โทราโอะตวาดลั่น ความกรุ่นโกรธที่แผ่กระจายออกจากร่างสูงมันมีมากจนผมยังแอบหวาดหวั่น ผมไม่เคยเห็นเขาโกรธมากเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย


                เฟี้ยว! เคร้ง


                การโจมตีระลอกใหม่เริ่มขึ้นโดยไม่บอกให้เราเตรียมตัว หมอนั่นอาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักที่และรอหาจังหวะเหมาะๆ เพื่อโจมตี


                ผมหลับตาลงและเพ่งสมาธิเพื่อใช้ฮาคิสังเกตการณ์ แม้จะไม่ได้เก่งการใช้ฮาคิสังเกตการณ์มากแต่ผมก็เชื่อว่ามันจะสามารถตรวจจับหมอนั่นได้


                “หมอนั่นอยู่ด้านบน” ผมกระซิบบอกโทราโอะ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเศษด้ายที่โทราโอะเพิ่งฟันขาดเมื่อครู่มันประกอบร่างขึ้นมาอีกครั้ง และมันก็ใช้พลังจากเจ้าร่างปลอมโจมตีใส่เราทั้งคู่


                ตู้ม! แรงกระแทกทำให้ผมกับโทราโอะกระเด็นไปคนละทิศละทาง


                “หึหึ อย่าประมาทนักสิ” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ก็มีเจ้าบ้าโจ๊กเกอร์ถึงสามร่าง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน


                “ระวังนะลูฟี่ ถึงพวกมันจะเป็นร่างแยกแต่พลังก็เท่ากับสามส่วนของพลังจริงๆ ของมัน”


                “เข้าใจแล้ว” ร่างแยกงั้นเหรอ...มันมีวิชานินจาหรือไงกัน ทำไมถึงแยกร่างได้


                ขณะเราสองคนกำลังระวังหลังให้กัน เสียงกวนประสาทก็เอ่ยขึ้น


                “โอ้ ดูเหมือนฉันจะพลาดเรื่องสำคัญไป” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งตกใจของหมอนั่นมันทำให้ผมหงุดหงิดชะมัด เห็นแล้วอยากอัดให้หน้าหงาย “นี่พวกแก...หึๆ เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแกแล้วลอว์”


                “หุบปากของแกซะ!” โทราโอะหัวเสียได้ง่ายเมื่ออีกฝ่ายเป็นโจ๊กเกอร์ แม้ผมไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ แต่ดูจากปฏิกิริยาของโทราโอะแล้วคงไม่เป็นไปในทางที่ดีแน่นอน


                “เพราะแบบนี้แกถึงกล้ามาหาเรื่องฉันถึงที่สินะ”


                ขวับ! โทราโอะสร้างข่ายพลังสีฟ้าเข้มจนครอบคลุมทั้งบริเวณ เขาไม่รอให้ใครขยับตัวด้วยซ้ำ ดาบเล่มยาวของเจ้าตัวก็วาดออกจนตัดร่างแยกของโจ๊กเกอร์ให้ขาดออกเป็นสองท่อน


                “แกจะต้องตาย โจ๊กเกอร์!


                “หึๆ ถ้าแกทำได้” ฟุบ! จู่ๆ กระสุนด้ายก็พุ่งอัดเข้าเต็มร่างของโทราโอะจนเขาเสล้มชันเข่า


                “โทราโอะ!” ผมร้องด้วยความตกใจก่อนจะหมุนตัวด้วยความเร็วของเกียร์สอง และอัดร่างแยกของโจ๊กเกอร์ด้วยหมืดที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะ


                เจ็ต พิสทอล!’ ก่อนตามด้วย “บาซูก้า เจ็ต!” ร่างแยกด้ายร่างหนึ่งถูกหมัดอัดกระแทกอย่างแรงจนมันลอยขึ้นไปยังชั้นบน เพดานหินแกร่งทะลุเป็นปล่องจนสามารถมองเห็นห้องที่อยู่ด้านบน


                “ฝีมือแกก็ไม่เบานี่ คุณทหารเรือ” เสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้น พอๆ กับผมรีบพยุงโทราโอะและกระโดดขึ้นมาด้านบน


                เบื้องหน้าที่เห็นเป็นเจ้าโจ๊กเกอร์กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองพร้อมจิบไวน์แดงด้วยท่าทีผ่อนคลาย ข้างๆ กันนั้นมีชายหน้าตาน่าเกลียดยืนอยู่ด้วย


                “คิดยังไงไปร่วมมือกับเจ้าเด็กนั่นล่ะ” โจ๊กเกอร์เอ่ยถามอย่างไม่เดือดร้อน มันมองทางเราสองคนด้วยสายตากึ่งดูถูกและเหยียดหยาม “มันจะพานายไปตาย ไม่รู้ตัวงั้นเหรอ”


                “เหอะ! ฉันไม่มีทางแพ้คนอย่างแกแน่นอน”


                “โอ๊ะโอ มั่นใจขนาดนั้นเชียว” แม้ใบหน้าอีกฝ่ายยังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม หากแต่เส้นเลือดที่ปูดนูนข้างขมับทั้งสองกำลังบ่งบอกได้อย่างดีว่าหมอนั่นกำลังเดือดดาลแค่ไหน


                “งั้นก็มาสู้กันเลยสิ!


                “เดี๋ยวก่อนลูฟี่ ใจเย็นก่อน” มือเรียวถูกรั้งไว้ด้วยอุ้งมือของอีกคน โทราโอะค่อยๆ ยันตัวยืนขึ้น


                “แต่ว่ามัน!...”


                “เชื่อผมเถอะ อย่าหลงตกลงไปในกับดักของมันเด็ดขาด” นัยน์ตาสีเข้มฉายแว่วเคร่งเครียด แม้บาดแผลภายนอกไม่ได้หนักหนาสาหัส แต่จากจุดที่โดนกระสุนด้ายอัดเข้าใส่ก็คงสร้างความเจ็บปวดให้เขาไม่น้อย


                “นายไหวแน่นะ” ผมกระซิบถามด้วยความห่วงใย


                “ไม่เป็นไร”


                แปะๆ เสียงปรบมือดังมาจากจอมวายร้ายเบื้องหน้า มันเบ้ปากพร้อมกับเสแสร้งแกล้งพูดจาให้ใจเราสองคน


                “ช่างน่าสงสารเสียจริง...ดูท่าพวกนายคงจะไม่ใช่แค่พันธมิตรกันหรอกจริงไหม” รอยยิ้มแสยะปรากฏอีกครั้ง “ขืนฉันยังมองข้ามความสัมพันธ์ของพวกนายไปคงได้กลายเป็นปัญหาในอนาคตแน่นอน”


                “งั้นเหรอ แล้วมันจะเป็นปัญหาของใครล่ะ สี่จักรพรรดิหรือเผ่ามังกรฟ้า” โทราโอะตอกกลับด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “แกไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกหรือไง หากเราสองคนสามารถโค่นเผ่ามังกรฟ้าลงได้และประกาศความเป็นศัตรูกับรัฐบาลโลกสำเร็จ”


                “...”


                “โลกจะต้องวุ่นวายแน่นอน”


                “แกทำไม่ได้หรอก” โจ๊กเกอร์วางแก้วไวน์ลงและสาวเท้าเดินเข้ามาหาเราทั้งสองคน


                “ทำไมถึงคิดว่าฉันจะทำไม่ได้ล่ะ”


                “พลังของแกมันเทียบไม่ได้กับสิ่งนั้นเลยแม้แต่น้อย แกมันก็แค่แมลงตัวน้อยที่กำลังเล่นกับไฟ”


                “แต่ถ้าฉันมีน้ำอยู่ในมือด้วย...ไฟก็คงทำอะไรไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”


                “หมายความว่าไง”


                เคร้ง! วาบ! โทราโอะปล่อยดาบในมือลงก่อนเคลื่อนไหวด้วยพลังของตนเพื่ออ้อมไปอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย ผมเงยหน้ามองรอบๆ จึงเห็นว่าโทราโอะแอบกางข่ายพลังของตัวเองไว้จางๆ นั่นคงเป็นเหตุผลที่เขาสามารถเคลื่อนย้ายในพริบตาได้ ผมทอดสายตามองการต่อสู้ของคนทั้งสองตาไม่กะพริบ ส่วนหนึ่งก็ห่วงโทราโอะ อีกส่วนก็เพื่อคอยเป็นกำลังเสริมหากเขาเกิดพลาดท่าเสียทีให้อีกฝ่าย


                โทราโอะจ่อมือทั้งสองข้างลงบนเรือนร่างสูงใหญ่ก่อนแสยะยิ้มอย่างเกลียดชังให้หมอนั่น


                “แกคิดจะทำอะไร” โจ๊กเกอร์เอ่ยถาม หากแต่โทราโอะไม่สนใจตอบคำถามนั้น เขายังคงจดจ่อกับสิ่งที่ตัวเองจะทำ “ลอว์! แกคิดอะไรอยู่”


                “เมซ!” สิ้นเสียงนั้นก็เกิดกระแสไฟฟ้าขนาดใหญ่แล่นพล่านไปทั่วร่างของโจ๊กเกอร์ราวกับเกิดฟ้าผ่า ผมมองร่างสูงใหญ่อ้าปากร้องด้วยความทรมาน และเพราะมัวแต่เฝ้ามองการต่อสู้เบื้องหน้า เลยไม่ทันระวังว่าตัวเองจะโดนมูกเหนียวๆ ของศัตรูอีกคนเล่นงาน


                “อ๊ะ!” ผมร้องเสียงหลงขณะที่พยายามพาร่างกายตัวเองหลุดออกมาจากของเหนียวอันน่าสยดสยอง


                “ลูฟี่!” โทราโอะหันมาเห็นเข้าก็รีบพุ่งตัวเข้ามาช่วยทันที เขาเรียกดาบเล่มยาวกลับไปอยู่ในมือและแทงทะลุเข้าไปกลางลำตัวของชายน่ารังเกียจคนนี้


                “อ้าก!” เสียงของมันร้องโหยหวนพอๆ กับของเหลวที่เคยห่อหุ้มตัวไว้ค่อยๆ ร่วงลงพื้นดัง แผละๆชวนให้น่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี “แกรู้ได้ยังไงลอว์”


                มันเค้นเสียงถามด้วยความแค้นเคือง


                “ฉันไม่โง่น่ะสิ” ว่าแล้วก็ตวัดดาบอีกครั้งจนร่างกายผอมกระหร่องขาดออกเป็นสองท่อน “แชมเบิ้ล!


                โทราโอะหยิบส่วนศีรษะของหมอนั่นก่อนจะเดินตรงไปยังเก้าอี้ทองคำที่โจ๊กเกอร์นั่งก่อนหน้า เขาแปะศีรษะของมันไว้กับผ้ากำมะหยี่


                “แกเหมาะจะอยู่ตรงนี้”


                “ลอว์! ฉันจะฆ่าแก”


                “เสียใจ แม้แต่โจ๊กเกอร์ยังทำอะไรฉันไม่ได้เลย”


                ปังๆ! ทว่าจู่ๆ กลับมีเสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับร่างของโทราโอะทรุดลงกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานที่ไหลออกจากร่างหนาค่อยๆ ย้อมผืนพรมจนกลายเป็นสีเลือด


                “โทราโอะ!” ผมหวีดร้องสุดเสียง โทราโอะฟุบหน้าลงและไม่ขยับตัวอีกเลย


                “แกบอกว่าฉันทำอะไรแกไม่ได้งั้นเหรอ ลอว์” เสียงอำมหิตดังขึ้นพร้อมกับโจ๊กเกอร์หยัดร่างลุกขึ้นยืนอีกครั้ง


                ทั้งๆ ที่มันโดนท่าไม้ตายของโทราโอะไปแล้ว แต่ทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ


                “คนที่ควรพูดคำนั้นมันเป็นฉันต่างหาก” ปัง! เขาตบท้ายคำพูดตัวเองด้วยการยิงซ้ำไปยังร่างของโทราโอะ


                “ไม่นะ!







                
++++++++++++++++++++++++++++
100%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #763 HOSHIZORA (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:34

    เหมือนย้อนกลับไปอ่านตอนลอว์กับลูฟี่เผชิญหน้ากับมิงโก้บนดาดฟ้าในเนื้อเรื่องหลักเลย คิดถึงตอนนั้นซะจริง^^ ด้วยความที่เราชอบทั้งลอว์ทั้งมิงโก้ ตามอ่านสปอยล์มันทุกสัปดาห์555 แต่ตอนนี้ก็ชอบอยู่นะ เข้าภาควาโนะแล้ว ลอว์บทเยอะเหมือนกัน แต่เสี่ยไม่โผล่มาเลยง่าT^T อ้อๆ โผล่มานิดนึงที่แขวะว่ามีคนคุ้มกันหนาแน่น สงสัยกันนักฆ่าเข้ามาลอบฆ่าตัวเอง555 ส่วนลอว์...คือภาควาโนะนี่นายเป็นตัวตบมุกให้แฟนใช่มั้ย555 เราชอบมากตอนที่ลอว์เกรี้ยวกราดใส่โซโลที่ทำป่วน แต่พอเจอฟี่ทักทายเข้าหน่อย นิ่งไปเลยและไม่หือไม่อือซักคำ ลดระดับอารมณ์ลงเร็วมาก555 นายแคร์ฟี่ใช่มั้ย^^ หรือจริงๆ แล้วคิดว่าพูดด่าไปก็ไม่มีประโยชน์ อ่อนใจแล้วก็เลยปลงซะ555


    เอ้าๆ กลับเข้าเรื่อง เริ่มแล้วซินะยุทธการโค่นล้มโจ๊กเกอร์ มีกัปตันคิดเข้ามาสมทบด้วย ฟังคำพูดเข้า คิดเป็นวายร้ายและป่าเถื่อนเหรอเนี่ย555 ปล่อยให้คิดอาละวาดไป ส่วนลอว์กับฟี่ก็ไปจู๋จี๋ เอ้ย ไปร่วมมือกันสู้กับโจ๊กเกอร์ แหมๆๆ สมกับเป็นเสี่ย นั่งจิบไวน์รอแบบชิวๆ เลยนะ ปล่อยร่างแยกสู้ไป แต่ฟี่ก็ทำให้รู้ว่าตัวจริงของเสี่ยอยู่ไหน ช่างยียวนกวนโอ๊ยเหลือเกินนะเสี่ย555


    แสดงว่าความสัมพันธ์ของลอว์กับฟี่มันดูออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย^^ แม้แต่มิงโก้ที่เพิ่งเจอก็ดูความสัมพันธ์นั้นออก อิหมอจะชัดเจนไปแล้วมั้ย แบบนี้ฟี่ไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ นี่ก็เป็นหนึ่งในการคาดการณ์ของลอว์สินะ ก็เลยไม่อยากให้ฟี่โดนร่างแหไปด้วย แต่มันก็สายไปแล้วละ เพราะฟี่ไม่ยอมอยู่ข้างหลังแน่ เพราะฟี่เป็นห่วงอิหมอไงล่ะ วิ้วววว^^ 'ของสำคัญที่กองทัพเรือทำหาย' ตีความยังไงดี ฟี่เป็นของสำคัญของกองทัพเรือเหรอ โอเค ฟี่สำคัญกับปู่การ์ป เอส และซาโบแน่นอน สามคนนี้จะวุ่นแค่ไหนนะที่ฟี่หายไป การ์ปจะรู้มั้ยน้อว่าเซนโงคุเพื่อนรักกับอาจารย์หน้าง่วงอาโอคิยิได้ไปเจอกับฟี่แล้ว แล้วสำหรับกองทัพเรือเองละ สำคัญนั้นมันแง่ไหน เราว่าก็อีหรอบเดิมที่การ์ปกับเซนโงคุกังวลนั่นละ แบกชื่อกลาง D ที่เป็นศัตรูธรรมชาติกับเผ่ามังกรฟ้าเอาไว้ แถมยังเป็นตัวล่ออาชญากรของรัฐบาลโลกอย่างดราก้อนด้วย ว่าแต่เสี่ยรู้เรื่องมากแค่ไหนกันเนี่ย แล้วถ้าเสี่ยเกิดจับฟี่ไปให้รัฐบาลโลกล่ะ แต่ดูแล้วคงอยากฆ่าฟี่มากกว่าสินะ^^" โธ่ เสี่ย ไม่เห็นความน่ารักของฟี่เร้อ555


    ลอว์โดนยิงแล้วอ่าT^T แต่เราว่ากระสุนแค่นั้นทำอะไรลอว์ไม่ได้หรอก ถ้าอิงตามเนื้อเรื่องหลัก ลอว์น่าจะแอบนอนหมอบอยู่นะ แล้วดูว่าฟี่ห่วงตัวเองมากมั้ย เอ้ย ไม่ใช่ แล้วเคยส่งสัญญาณถึงฟี่ต่างหาก555 เดี๋ยวไปอ่านตอนใหม่นะคะไรท์เตอร์^^ สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะ^0^

    #763
    0
  2. #757 littil_little_latte (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 08:21

    หมอออออออ!! ปากดีมากโดนยิงซะเลย แต่หมอไม่เป็นไรหรอก เพราะหมอหล่อ(เกี่ยวมั้ย)

    #757
    0
  3. #740 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 01:14

    ลอว์ต้องรอดอยู่แล้ว แอบไปดูสปอยมาก่อน---///โดนไรท์ฆ่า



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2562 / 01:20
    #740
    0
  4. #728 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:53
    รออค่าาา
    #728
    0
  5. #727 HOSHIZORA (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 23:43

    โอ๊ยย อิหมอบร้าาาาา มันใช่เวลาหื่นไหมเนี่ย>//< จะสู้รบทำสงครามกันไม่ใช่เรอะ ยังมีเวลามาอ้อยฟี่อยู่อีก แต่จะโทษอิหมอฝ่ายเดียวก็ไม่ได้เพราะฟี่เป็นคนเปิดช่องก่อนนี่นา งั้นแสดงว่าที่ฟี่พูดไปตอนต้นจนทำให้ลอว์งอนอ่ะ ฟี่แกล้งอิหมอใช่มั้ย^^ จริงๆ แล้วไม่ได้ห่วงชีวิตตัวเองนักหรอก ห่วงลอว์มากกว่า แล้วก็แค่อยากให้ลอว์เชื่อใจตัวเองบ้าง คนบู๊สู้ตรงๆ อย่างฟี่ไปอยู่ฝ่ายสนับสนุนไม่ได้หรอก


    แต่เราก็เข้าใจลอว์นะ ถึงแม้จะวางแผนการดีแค่ไหนก็ตาม ก็ไม่อยากจะให้ฟี่เข้าไปเสี่ยงด้วย เพราะรู้ดีว่าโจ๊กเกอร์มันร้าย (เรายังไม่เห็นเสี่ยเลยง่า มีมาแต่ชื่อT^T) อยากจะแน่ใจว่าฟี่ปลอดภัยที่สุด ส่วนฟี่ก็ยอมที่ไหน แต่แบบนี้ก็ดีแล้วละ ได้เปิดเผยหัวใจกันไปเลยว่ารู้สึกยังไงต่อกัน ตอนที่ใส่หัวใจตัวเองกลับคืนไปให้ลอว์ ฟี่ก็รู้ใจตัวเองแล้วใช่ไหมว่าชอบอิหมอหื่นคนนี้เข้าแล้ว จริงอยู่ แม้ลอว์จะชอบกวนโอ๊ยและลวนลามฟี่ประจำ แต่ความจริงใจที่มีให้ฟี่มันเต็มเปี่ยมล้นออกมาจนสัมผัสได้ แต่เราก็แอบขำตอนที่ฟี่เหมือนจะพูดซึ้งๆ แล้วลอว์ทำหน้าทำเสียงปลิ้มปริ่มอ่ะ สุดท้ายฟี่ก็พูดหักมุมเฉยเลย ลอว์งอนจนลูกเรือแซว555 แต่นั่นนะ ฟี่แกล้งนะ ตอนนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าฟี่ก็รู้สึกดีกับลอว์เหมือนกัน อิหมอจะสมหวังแล้วนะ หลังจากหลงรักเค้ามานาน555


    จาก ปล. ของไรท์ เราสงสารซาโบจริงๆ คุณพี่ผิดอะไรกันทำไมถึงต้องอกหักรักคุดด้วยความเจ็บปวดT^T เป็นคนแรกที่ตามจีบฟี่นะ เอสก็เตือนนายแล้ว แต่นายยังเดินหน้าต่อเองอ้ะ แล้วทำตัวแบบนั้นกับฟี่ ไม่แปลกที่ฟี่จะเหม็นขี้หน้าแถมรำคาญด้วย เอาน่ะ เรื่องนี้นายไม่ได้เป็นพระเอก ปล่อยให้อิหมอลอว์กับฟี่น้อยของเขาหวีดหวานกันไปก่อน แล้วค่อยรอเป็นพระเอกของฟี่ตอนไรท์อารมณ์ดีละกัน555 รออ่านส่วนที่เหลือนะคะไรท์เตอร์^0^

    #727
    0
  6. #725 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 19:03
    รออค่าาร
    #725
    0
  7. #724 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:43

    อร๊ายย ฟินสุดๆไปเลยยยไรท์รีบมาต่อเร็วเข้าาา

    #724
    0
  8. #723 punpun3012 (@punpun-3012) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:59
    โอ้ยหมอ หื่นจริงๆ5555555
    #723
    0
  9. #722 littil_little_latte (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:29

    ฮัลโหล ได้ข่าวกำลังอยู่ในช่วงศึกสงคราม จะไปบุกโจ๊กเกอร์ ชีวิตกำลังเสี่ยง อิหมอกับลูฟี่นี่หวานกันไม่เกรงใจสถานการณ์เลย

    #722
    0
  10. #721 sasikarn007 (@sasikarn007) (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:58
    เลิฟเลย
    #721
    0