[ONE PIECE] All LUFFY รวมเรื่องรักของหนุ่มหมวกฟาง 2

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34,862 Views

  • 792 Comments

  • 819 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,178

    Overall
    34,862

ตอนที่ 58 : [Doflamingo x Luffy] My Ex-husband : 11 [อัปครบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    15 ต.ค. 61








11














                เมื่อเคลียร์ปัญหาจบแล้วเราสองคนก็เดินลงมาด้านล่าง น้ำเสียงดุดันของปู่กำลังตะโกนสั่งให้ซาโบ้ขัดเช็ดคราบสีตามฝาผนังและโซฟาอยู่เนื่องๆ และเพียงแค่หันมาเห็นผม ปู่ก็กดเสียงต่ำแทบกลายเป็นการคำรามเพื่อเรียกให้เดินไปหา


                “เจ้าลูฟี่ มานี่!


                “ปู่” ผมมีท่าทีกล้าๆ กลัวๆ จนมือใหญ่แตะลงที่แผ่นหลังเบาๆ ใบหน้าของโดฟลามิงโก้แทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย มันยังคงเรียบนิ่งไว้มาดอยู่ในที


                “มาทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันมีเรื่องจะถามพวกเจ้าสองคน”


                “ปู่ห้ามตีฉันนะ” ผมออกตัวปกป้องตัวเอง


                “แกกล้าต่อรองด้วยเรอะ!


                “ปู่ง่า!” ผมทำเสียงกระเง้ากระงอดก่อนเดินกระแทกเท้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างปู่ สายตาดุดันเคลื่อนมองผมชั่วครู่ก่อนเบนไปทางโดฟลามิงโก้


                “ฉันได้ยินข่าวไม่ดีเกี่ยวกับพวกเจ้าทั้งคู่...ไหนเล่ามาสิว่าไปตกลงหย่ากันตอนไหน” ปู่พูดเข้าเรื่องโดยไม่ให้พวกผมได้ตั้งตัวเลย ผมทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนหันมองพี่ชายซึ่งกำลังนั่งเช็ดสีบนฝาผนังอยู่ คล้ายว่าเขารับรู้ถึงสายตาที่จ้องมอง ซาโบ้หันมาก่อนส่งยิ้มเห่ยให้


                ชัดเจนเลย...ซาโบ้เป็นคนเล่าให้ปู่ฟังนี่เอง


                “ไม่มีเรื่องแบบนั้นแล้ว ก่อนหน้านี้เราแค่เข้าใจผิดกัน” แว่วเสียงทุ้มต่ำสุดแสนสุภาพกล่าวขึ้น โดฟลามิงโก้เหลือบมองผมพร้อมดึงมือไปกุมไว้แน่น “ผมกับลูฟี่ไม่ได้จะหย่ากัน”


                “เป็นเช่นนั้นเรอะลูฟี่!” เฮือก! ผมสะดุ้งสุดตัวพลันรีบละล่ำละลักตอบ


                “ครับๆ! ไม่หย่าๆ เราไม่หย่าแล้ว!


                “ฉันจะไว้ใจพวกเจ้าได้ยังไงกัน” ปู่เอนตัวพิงพนักโซฟาด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง นัยน์ตาดุฉายแววกังวลอย่างชัดเจน


                “จะให้ทำไงปู่ถึงจะไว้ใจอ่า” ผมเอ่ยถาม


                “มีลูก” ปู่! ผมเป็นผู้ชายจะให้ท้องได้ไง


                “ผมท้องไม่ได้ปู่!” ผมโวยวายเสียงดัง ความร้อนเห่อลามทั่วใบหน้ายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้...ฉ่า ไม่ได้ๆ ห้ามนึกถึงความร้อนแรงนั่นเด็ดขาดเลย


                “ก็จริง” ปู่ลูบเคราตัวเองพลางทำหน้าครุ่นคิดพลันหันขวับมองผมด้วยความสงสัย “แล้วทำไมแกต้องหน้าแดงขนาดนั้นฮะลูฟี่!


                “ผะ ผม...ผม” ผมหันซ้ายหันขวา พยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากคนข้างๆ แต่กลับโดนเมินซะงั้น จำไว้เลย! “กะ ก็ปู่พูดเรื่องลูกอ่ะ ผะ ผมก็เขินสิ”


                “...” ไม่เพียงแค่ปู่ที่มองมาด้วยความเคลือบแคลง หากแต่พี่ชายคนรองก็ยังหันมองด้วยเช่นกัน


                “จริงๆ นะ!


                “แกจะร้อนตัวไปทำไม” ปู่โบกมือไปมาคล้ายไม่สนใจอาการร้อนตัวของผม “ถ้าพวกเจ้าจะมีอะไรกันฉันก็ไม่ว่า...ดีเสียอีกที่พวกเจ้าเข้ากันได้ดี”


                “ปู่ง่า! ผมไม่คุยด้วยแล้ว”


                หึๆ


                ผมหันขวับมองค้อนใส่สามีผู้ชื่นชอบมองผมโดนไล่ต้อน เขาเลิกคิ้วล้เลียนก่อนหันไปคุยกับปู่แทน


                “คุณจะรังเกียจไหมหากผมจะขอรับตัวลูฟี่กลับบ้านวันนี้”


                “วันนี้?” ปู่ทวนเสียงสูงแล้วเงียบไปอึดใจหนึ่ง สักพักถึงได้เอ่ยออกมา “ไว้พรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้ ไหนๆ วันนี้ก็มีโอกาสได้เจอหลานตัวแสบแล้วก็อยากอยู่ให้หายคิดถึง”


                “ตกลงตามนั้นครับ”


                “ดี! ดีจริงๆ” ปู่พยักหน้าพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เสียงหัวเราะจึงดังก้องไปทั่วห้องรับแขก ผมอาศัยจังหวะที่ปู่เผลอหันมาหยิกต้นแขนแกร่งด้วยความหมั่นไส้


                “เจ้าเล่ห์เพทุบาย” ไม่วายกระซิบด่าให้ได้ยินกันแค่สองคน


                “แล้วชอบไหมล่ะ” เขาโน้มลงมากระซิบถามกลับ ลมหายใจกรุ่นร้อนรินรดข้างแก้มช่วยส่งเสริมให้ใบหน้าผมร้อนมากกว่าเดิม


                “ไม่คุยด้วยแล้ว!” ผมผลักใบหน้าหล่อคมออกแล้วรีบวิ่งหนีไปหาพี่ชาย ซาโบ้หันมองพร้อมระบายยิ้มบาง เขาลูบศีรษะผมเบาๆ ก่อนขยับปากแซวแบบไม่มีเสียง


                “หอมกลิ่นแป้งซะขนาดนี้ เพิ่งอาบน้ำมาล่ะสิ”


                “อะ...กะ ก็มันร้อน”


                “รอยที่หน้าอกนี่ก็มาจากอากาศร้อนเหรอ” ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวคอเสื้อผมลงจนเผยให้เห็นร่องรอยที่โดฟลามิงโก้ทิ้งไว้


                “อย่านะ!” ผมรีบตะครุบมือซาโบ้ก่อนรีบทำข้อตกลงกันทันที “อย่าบอกเรื่องนี้ให้ปู่หรือเอสรู้นะ”


                “หึๆ ทำแบบนี้ไม่กลัวหมอนั่นจะโวยวายบ้านแตกเหรอ”


                “ก็...กลัว” ผมพยักหน้าหงึกๆ เรื่องปู่น่ะผมไม่ห่วงหรอก เพราดูจากท่าทีแล้วมีแต่ยิ่งถูกอกถูกใจด้วยซ้ำหากรู้ว่าผมกับโดฟลามิงโก้เป็นสามีภรรยากันแบบเต็มตัวแล้ว เรื่องเดียวที่ผมกังวลก็คือพี่ชายคนโตนี่แหละ ผมรู้ว่าเอสน่ะห่วงผมแค่ไหน ถึงเขาจะโผงผาง การกระทำแข็งกระด้างไปบ้างบางครั้งแต่ผมก็รู้ดีว่าเขาน่ะรักผมมาก


                “ไม่ต้องห่วง หมอนั่นรักนายยิ่งกว่าอะไร หากการที่นายรักกับโดฟลามิงโก้มันทำให้นายมีความสุข เอสก็คงไม่ขัดขวางหรอก”


                “แล้วถ้าเขาขวางล่ะ”


                “นายยังมีพี่ชายคนนี้อยู่ทั้งคน” ซาโบ้ตบลงบนหน้าอกตัวเองพร้อมระบายยิ้มกว้าง “ถ้าพูดดีๆ แล้วหมอนั่นไม่เข้าใจ เดี๋ยวพี่คุยด้วยหมัดให้เอง”


                “งือออ รักนายที่สุดเลย” ผมโผเข้ากอดพี่ชายผมซุกหน้ากับอ้อมอกแกร่ง


                “ฮ่าๆ เป็นครั้งแรกที่พี่รู้สึกชนะเอสนะเนี่ย” ซาโบ้กอดผมแน่นพร้อมหัวเราะขำ


                “ไอ้สองพี่น้องนั่นน่ะ! รีบขัดผนังห้องเร็วๆ จะได้กินข้าว!” ฉากซึ้งๆ ระหว่างเราสองพี่น้องโดนปู่ทำลายเสียราบคาบ ผมกับซาโบ้ผละออกจากกันและรีบขัดเช็ดคราบสีเปื้อนๆ ด้วยกัน

                


หลังจากนั้น


                “นายปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงซาโบ้! ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ” ซาโบ้นั่งจิบชาฟังพี่ชายคนโตโวยวายใส่อยู่ในสวนหลังบ้าน นี่ก็นานเกือบสิบนาทีแล้วที่เอสแหกปากตะโกนปาวๆ เรื่องที่เขาปล่อยน้องชายสุดที่รักกลับไปอยู่ในอ้อมอกของสามี


                “นายบอกให้ฉันจัดการแต่ไม่ได้บอกว่าให้จัดการยังไง”


                ตึง! มือหนาตบลงบนโต๊ะเสียงดังจนถ้วยน้ำชาเกือบล้มคว่ำ


                “แค่นี้นายก็คิดไม่ได้หรือไงว่าต้องให้สองคนนั้นหย่ากันให้ได้”


                “เอส ฉันถามจริงๆ...” ซาโบ้วางถ้วยน้ำชาลงพร้อมใช้สายตาตึงเครียดมองพี่ชายกลับ “นายดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่าลูฟี่รักหมอนั่น”


                “ฉัน...”


                “ฉันไม่ใช่นายที่เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ ทุกการกระทำนั้นล้วนผ่านการคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว ฉันไม่ได้มีอคติกับหมอนั่นแต่ก็ไม่ได้ชอบเช่นกัน แต่จากที่ดูๆ มาฉันก็ไม่คิดว่าเขาทำหน้าที่ขาดตกบกพร่องตรงไหน ออกจะดูแลน้องชายของเราดีซะอีก”


                “...”


                “นายน่ะเลิกติดน้องซะที ลูฟี่เองก็โตพอจะออกไปใช้ชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว”


                “ฉันไม่ได้ติดน้อง!” เอสโวยวายหน้าแดงก่ำ


                “หรือกลัวเหงา?”


                “ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นแหละ!” เอสซดน้ำชาในถ้วยครั้งเดียวจนหมดพลางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองน้องชายคนรองอย่างคาดโทษ


                “เฮ้อ” ซาโบ้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ การพูดกล่อมเอสไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ “นายกลับไปคิดให้ดีๆ ก่อนแล้วค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกที”


                “ไม่! ฉันจะไปพาตัวลูฟี่กลับบ้านเดี๋ยวนี้”


                “นั่นจะไม่ยิ่งทำให้น้องอึดอัดใจเหรอ”


                “...” เอสชะงัก


                “อย่าสร้างปัญหาให้มาก เดี๋ยวปู่รู้เข้าโดนทำโทษฉันไม่ช่วยอีกแล้วนะ”


                “นาย! นายขู่ฉันเหรอ” เอสชี้หน้าน้องชายพร้อมอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาน้อยเกยตื้น


                “ไม่ได้ขู่ แค่เตือนสตินาย”


                “ไอ้หมอนั่นมันซื้อใจนายไปแล้ว!” เอสตัดพ้อพร้อมลุกเดินหนีกลับบ้านทันที ซาโบ้มองพี่ชายพลางส่ายหน้าเอือมระอา ไว้รอให้เขาใจเย็นลงกว่านี้ค่อยไปพูดคุยกันอีกครั้ง


                ทางด้านสองสามีภรรยากำลังเข้าครัวเตรียมมื้อเที่ยงด้วยกันอย่างสนุกสนานจนสาวใช้ในบ้านต่างพากันอมยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยจิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ตั้งแต่คุณหนูกลับมา บรรยากาศดำทะมึนรอบกายของนายท่านก็จางหายไปแล้วแทนที่ด้วยออร่าสีชมพูหวานชื่น


                “มิงโก้ อันนี้สุกแล้วใช่ไหม” เสียงหวานของคนตัวเล็กตะโกนพร้อมคีบชิ้นเนื้อโคขุนชั้นดีขึ้นให้สามีดู


                “ย่างอีกหน่อยค่อยเอาขึ้น”


                “อ้อๆ เข้าใจแล้ว” ลูฟี่พยักหน้าหงึกหงักก่อนผละออกจากเตาย่างวิ่งตรงไปหาเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังทำสลัดผักอยู่  “น่าอร่อยจัง”


                “ชิมไหม” โดฟลามิงโก้โน้มเข้าไปถามใกล้ๆ


                “ชิม” ลูฟี่พยักหน้าพร้อมอ้าปากกว้างรอให้อีกฝ่ายป้อน การกระทำสุดแสนจะซื่อตรงและไร้เดียงสาทำให้ผู้ใหญ่อย่างเขาหลงใหลและให้ความเอ็นมากยิ่งขึ้น โดฟลามิงโก้ใช้ช้อนจิ้มสลัดผักส่งให้อีกฝ่ายชิมหนึ่งคำ


                “อ้าม!” พองับสลัดผักเข้าไปทั้งคำ ริมฝีปากคู่เล็กที่มีครีมสลัดสีขาวเปื้อนเล็กน้อยก็ถูกทำความสะอาดด้วยริมฝีปากของอีกคน


                สัมผัสแผ่วเบาบนกลีบปากทำให้เด็กตัวน้อยหลับตาพริ้มพร้อมแก้มแดงก่ำ ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่กวาดเช็ดครีมออกจากริมฝีปากไม่หยุด ขณะเดียวกันอ้อมแขนแกร่งก็ตวัดโอบรอบเอวบางเพื่อดึงเข้าสู่อ้อมอกตัวเอง บรรยากาศหวานชื่นก่อตัวขึ้นภายในห้องครัวจนกระทั่ง...


                ฟุดฟิดๆ


                กลิ่นไหม้ลอยมาจากเตาย่างเป็นาเหตุให้ทั้งสองคนผละออกจากกันทันที ลูฟี่รีบวิ่งไปดูพร้อมตะโกนลั่น


                “เนื้อไหม้แล้วๆ”


                “ฮ่าๆ” เสียงตะโกนโวยวายดังเคล้ากับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคู่รักต่างวัย





ต่อ




                มื้อเที่ยงจบลงไปสักพัก คู่รักต่างวัยก็ตรงดิ่งเข้าไปยังห้องทำงานทันที โดฟลามิงโก้ทิ้งกายลงนั่งพิงพนักโซฟาพร้อมกับรั้งร่างเล็กให้ลงนั่งบนตักของตน ปลายคางมนวางเกยบนไหล่เล็กก่อนแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนเพื่อให้ร่างกายกระชุ่มกระชวย


                “คุณทำงานหนักเกินไปหรือเปล่าช่วงนี้” ลูฟี่จับมือหนาขึ้นมาบีบๆ นวดๆ ให้


                “อืม ช่วงปิดโปรเจ็คใหญ่ๆ น่ะ”


                “ลดเวลางานลงบ้างก็ดี คุณออกจะรวยปานนี้ยังต้องทำงานหนักอีกงั้นเหรอ”


                “ก็เคยคิด แต่ตอนนี้อยู่ในช่วงขาขึ้น ยังวางมือไม่ได้”


                “คุณก็ห่วงแต่งาน ไม่ยอมห่วงตัวเองเลย” ลูฟี่บ่นเสียงเล็กเสียงน้อย หากแต่กลับทำให้อีกฝ่ายกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก


                “เธอห่วงฉันงั้นเหรอ”


                “ผมก็ต้องห่วงอยู่แล้ว”


                “งั้นนวดให้หน่อย” โดฟลามิงโก้เปลี่ยนมาจับเล็กแทน จากนั้นก็ดึงให้วางแนบลงบนหน้าอกตัวเอง “เมื่อยตรงนี้”


                “หัวใจ?”


                “อืม เมื่อยมากๆ เหมือนช่วงนี้มันจะทำงานหนักยังไงก็ไม่รู้”


                “คุณป่วยหรือเปล่า” คราแรกลูฟี่ยังไม่เข้าใจว่ามันเป็นมุกขำๆ ที่อีกฝ่ายพูดขึ้นเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย “พรุ่งนี้ไปหาหมอไหม”


                “ลูฟี่ เธอมันช่าง...เฮ้อ ใสซื่อจริงๆ” โดฟลามิงโก้ถอนหายใจพลางส่ายหน้าไปมา


                “อะไรงั้นเหรอ” คนไม่รู้เรื่องรู้ราวยังตีหน้าซื่อถามกลับ


                “ไม่มีอะไร” โดฟลามิงโก้ปฏิเสธเสียงนุ่ม อ้อมแขนแกร่งโอบกระชับเอวบางไว้แน่นพลางพ่นลมหายใจร้อนผ่าวกระทบผิวกายเนียนนุ่ม เป็นผลให้ขนอ่อนทั่วร่างกายพลันลุกชัน ลูฟี่สะท้านเฮือกก่อนรีบหันไปส่งสายตาปราม


                “อย่าทำอย่างนี้สิ”


                “หึๆ” นอกจากจะไม่สำนึกแล้วยังหัวเราะชอบใจอีก


                “คนเจ้าเล่ห์ ผมไม่น่าไว้ใจคนมือไว้แบบคุณเลย”


                “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เธอคิดมากไปเอง”


                “งั้นเหรอ” ลูฟี่ทวนคำเสียงสูงพร้อมปลดมือแกร่งออกจากเอว “งั้นก็กลับไปทำงานของคุณเลย ผมง่วง! อยากนอนแล้ว”


                “ครับๆ” โดฟลามิงโก้ขานรับพร้อมกับปล่อยมือออก เขานั่งมองภรรยาตัวน้อยเดินหน้างอเข้าห้องนอนไป พลันคล้อยหลังเจ้าตัวเล็ก มุมปากหยักลึกก็เผยเป็นรอยยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันครบทุกซี่


                ช่างน่ารักเสียจริง...


                โดฟลามิงโก้ทำงานจนเวลาล่วงเลยมาจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารพลางบิดตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้า สายตาคมเหลือบมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิทด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เด็กน้อยคนนั้นคงจะนอนหลับยาวไม่ตื่นง่ายๆ แถมวันนี้เขายังเหนื่อยเกินไปจึงไม่อยากทำอาหารทานเอง ดังนั้นวันนี้คงต้องให้สาวใช้เข้าครัวแทนสักวัน


                “ไดอาแมนเต้สั่งให้สาวใช้จัดโต๊ะทานข้าวตอนทุ่มครึ่ง” เมื่อสั่งการลูกน้องเสร็จก็กดวางสายทันที จนแม้แต่จะเอ่ยแย้งก็ยังไม่ทันการณ์ จากนั้นโดฟลามิงโก้ก็เดินตรงไปยังบานประตูห้องนอนพร้อมบิดลูกบิดเข้าไปอย่างเงียบเชียบ สายตาคมกราดมองปราดเดียวก็เจอร่างเล็กที่ยังคงนอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มผืนหนาของเขา


                “ลูฟี่” จึงลองเรียกชื่อหยั่งเชิงดูก่อนว่าอีกฝ่ายหลับจริงหรือเปล่า


                “...” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ


                หึๆ เสร็จโจรล่ะ


                โดฟลามิงโก้นึกกระหยิ่มในใจพร้อมเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง เขาขยับตัวแผ่วเบาและเงียบเชียบที่สุดเพื่อสูดร่างกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับลูฟี่


                “กอดหน่อยสิ” เขากระซิบแผ่วเบาพร้อมดึงแขนเรียวเล็กให้เข้ามาสู่อ้อมกอดของตัวเอง


                “อือ” มีเสียงร้องครางหงุงหงิงหลุดลอดมาให้ได้ยิน


                “กอดหน่อยๆ” เขาเลยเอ่ยย้ำคำเดิมอีกครั้ง


                “หือ” เปลือกตาบางขยับยุกยิกก่อนค่อยๆ ปรือขึ้น ลูฟี่จ้องมองใบหน้าหล่อคมของสามีด้วยความงุนงง ท่าทางเหมือนอยากจะหลับต่อทันทีทันใดทำให้ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนจมูกโด่งรั้นแผ่วเบา


                “นอนต่อเถอะ เดี๋ยวค่อยตื่นมากินข้าว”


                “ทำงานเสร็จแล้วเหรอ” เจ้าของน้ำเสียงงัวเงียกระซิบถามกลับ


                “เสร็จแล้ว” โดฟลามิงโก้เอ่ยตอบพร้อมกดปลายจมูกโด่งลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา เขาสูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากเรือนกายของอีกฝ่ายเพื่อช่วยให้ตัวเองผ่อนคลายความเมื่อยล้า “แต่อยากนอนพักสักงีบก่อนแล้วค่อยกินข้าวเย็น”


                “ให้ผมทำอะไรให้กินไหม” ลูฟี่รีบขันอาสา


                “ไม่ต้องหรอก แค่นอนเฉยๆ ให้ฉันกอดก็พอแล้ว”


                “อือ” อาการเขินอายแล่นพล่านทั่วร่างกายปะปนไปกับความง่วงนอน ลูฟี่แทบแยกแยะความรู้สึกของตัวเองในยามนี้ไม่ออกว่าแท้จริงแล้วตนเองรู้สึกเช่นไรกันแน่ ส่วนคนตัวสูงที่เข้ามาปั่นป่วนเด็กน้อยก็พลอยทำหน้าคาดหวัง ในใจลึกๆ ต้องการสิ่งใดตัวเขานั้นรู้ดี หากแต่จะทำการใดๆ จำเป็นต้องถามความสมัครใจของอีกฝ่ายซะก่อน


                “แต่ความจริงก็มีสิ่งหนึ่งที่อยากทำ...” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


                “อะไรงั้นเหรอ”


                “เรื่องอย่างว่า”


                เพียะ! ไวกว่าความคิด ฝ่ามือเล็กก็ตีลงบนหน้าอกแกร่งทันที


                “พูดอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่คุยด้วยแล้ว” ลูฟี่บ่ายเบี่ยงพร้อมทั้งพลิกตัวนอนหันหลังให้อีกฝ่าย


                “ก็นี่คือสิ่งที่ฉันคิดและต้องการจริงๆ นี่นา...เธอไม่ชอบที่ฉันซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองงั้นเหรอ” เขาเย้าแหย่คนตัวเล็กอย่างสนุกสนาน


                “เรื่องอื่นยังพอว่าแต่เรื่องแบบนี้มัน...ช่างมันเถอะ ผมไม่คุยด้วยแล้ว”


                “เขินอะไรนักหนา”


                “ผมไม่ใช่คนหน้าหนาเหมือนคุณนี่” ลูฟี่สวนกลับทันควัน


                “นี่ชมหรือด่ากันแน่” อ้อมแขนแกร่งตามมาโอบรัดคนตัวเล็กราวกับงูกำลังรัดเหยื่อ


                “ผมชม”


                “ถ้าเธอบอกแบบนั้นฉันก็จะเชื่อ” คนตัวเล็กลอบยิ้มกริ่มขณะที่โดฟลามิงโก้เพียงแค่นอนกอดเขานิ่งนิ่งๆ ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินอีกฝ่านจนกระทั่งคนทั้งคู่ผล็อยหลับไปพร้อมกัน





+++++++++++++++++++++

100%

ตอนหน้าจบแล้วนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #753 GusMeMa (@GusMeMa) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 06:49
    เขินอะ เขินๆๆๆๆๆๆๆ
    #753
    0
  2. #555 HOSHIZORA (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 08:44

    ฮว๊ากกก รักของข้าวใหม่ปลามัน อะไรมันจะหวานชื่นสุขีได้ขนาดนี้หนอ555 นี่ตกลงมิงโก้กับลูฟี่เขาอยู่ร่วมชายคาเป็นสามีภรรยากันอย่างเต็มตัวแล้วใช่ไหม^0^


    กินอาหารกลางวันกันเสร็จก็ปลีกวิเวกไปจู๋จี๋กันเลยนะ555 ว่าแต่เนื้อโคขุนย่างที่ไหม้ไปนั่นยังกินได้อยู่มั้ย^^ ทำไมเสี่ยไม่บอกฟี่ไปละว่าที่ขยันทำงานหนักก็เพื่อจะเอาตังค์มาเปย์ภรรยาสุดที่รักที่กินจุสุดๆ เลย555 ทำงานหนักเพื่อปิดโปรเจ็คแบบนี้หรือว่าจะวางแผนพักงานเพื่อไปฮันนีมูนกันค้า^^ดีใจใช่มั้ยล่ะที่ฟี่น้อยเป็นห่วงที่เสี่ยทำงานหนักอ้ะ เสี่ยต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ ไปนอนกลางวันกับฟี่เลยไป555


    มิงโก้ในฟิคนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษกว่าฟิคอื่นๆ นะเนี่ย อยากฉวยโอกาสเอาเปรียบฟี่แต่ก็รอถามความสมัครใจจากฟี่ "กอดหน่อยสิ" กระซิบบอกพร้อมกับดึงฟี่เข้ามาในอ้อมกอด "กอดหน่อยๆ" กรี๊ดดดด อะไรมันจะอ้อนขนาดนี้คะเสี่ย ถ้าเป็นฟี่นี่ใจละลายหมดแล้ว นี่เสือหรือแมวเนี่ยยยย เสี่ยน่ารักที่ซู๊ดดด>///< "ไม่ต้องหรอก แค่นอนเฉยๆ ให้ฉันกอดก็พอแล้ว" โอ๊ย แต่ละคำพูด เขินแทนฟี่น้อยเลย^^ แต่ว่านะ ถึงจะดูเหมือนเป็นสุภาพบุรุษยังไงแต่นิสัยเดิมก็ไม่เปลี่ยนนะจ๊ะ ยังคงคอนเซปต์หื่นหน้าตายอยู่ดี555 อุเหม่ พูดออกมาได้ว่าอยากทำเรื่องอย่างว่า โดนลูฟี่ตีดังเพียะเลยเห็นมั้ย555 เอาน่ะฟี่น้อย อย่างน้อยเสี่ยก็บอกฟี่ตามตรงโดยไม่ฉวยโอกาสเอาเปรียบ (เหรอ?^^") แถมยังเป็นสามีที่ดีเชื่อฟังฟี่ด้วย บอกให้หยุดก็หยุดทั้งที่เป็นสามีภรรยากันเรื่องแบบนี้มันก็ธรรมดา >//< แต่ความรักมันก็ไม่จำเป็นต้องแสดงออกในรูปแบบนั้นเพียงอย่างเดียวหรอกใช่มั้ย สุดท้ายแค่นอนกอดกันก็มีความสุขแล้วเนาะ^^

    ตอนหน้าจะจบแล้วก็เสียดายจัง มิงโก้กับลูฟี่ในเรื่องนี้น่ารักที่สุดเลย <3 เด็กน้อยไร้เดียงสากับผู้ใหญ่อายุห่างกันเป็นรอบ ต้องใช้ความเข้าใจกันมากถึงจะอยู่ด้วยกันได้ แต่อันที่จริงแค่เสี่ยรับความเอาแต่ใจระดับจักรพรรดิของฟี่ได้ก็ไม่มีปัญหาแล้วเนาะ^^ ก็เสี่ยเค้ารักของเค้ามาตั้งนานตั้งแต่ฟี่เป็นเด็กโน่นแน่ะ ว่าแต่ตอนนั้นฟี่เด็กขนาดไหนกันนะ รูปถ่ายใบนั้นถึงขนาดเขียนคำว่า 'รักต้องห้าม' น่ะ555 รออ่านตอนสุดท้ายนะคะไรท์เตอร์ เรื่องนี้คงจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสุดๆ เลย^0^

    #555
    0
  3. #553 littil_little_latte (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 23:18

    ละมุน~~

    #553
    0
  4. วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 09:25
    แอบส่งใจให้ฟี่ท้อง แต่คงเป็นไปไม่ได้ รอนะคะะะะ สู้ๆน้าไรท์
    #549
    0
  5. #547 littil_little_latte (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:05

    น่ารักอะะ

    #547
    0
  6. #546 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:40
    รออค่าาา
    #546
    0
  7. #545 HOSHIZORA (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:11

    แง้ กำลังอ่านด้วยความสุขอยู่ๆ จบเฉยเลย รู้สึกว่าความหวานของเสี่ยกับฟี่นี่ทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเลยง่าT^T ถึงกลัวจะจบแต่ก็อยากอ่านส่วนที่เหลือต่อเร็วๆ แล้วค่า^0^


    เอสโวยวายเหมือนพี่ชายติดน้องอ่ะ555 แล้วอาการของเอสมันเป็นอย่างที่ซาโบพูดทุกอย่างเลยยอมรับเถอะ^^ เอสน่ะดูออกว่าลูฟี่รักมิงโก้ แต่เพราะความหวงน้องและหมั่นขี้หน้าเสี่ย ก็เลยทำเป็นมองไม่เห็น แต่ว่านั่นคือความสุขของน้องนะเอส นายลองใจเย็นและกลับไปคิดดีๆ ก่อน ไม่งั้นก็ให้ซาโบพาเอสไปแอบดูว่าเค้าสองคนอยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขแค่ไหน แล้วนายจะเข้าใจเอง หรือว่าจะโกรธกว่าเดิมก็ไม่รู้เนอะ555^^"


    แหมๆๆๆ บรรยากาศฟรุ้งฟริ้งสีชมพูชนิดที่น้ำตาลเรียกพี่นี่มันอัลไล ความรักทำให้คนโมโหร้ายอย่างเสี่ยเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ555 ลูฟี่น่ารักมากใช่มั้ย น่าหลงใหลอยากใกล้ชิดไม่อยากปล่อยเลย <3 แค่ชิมอาหารก็ลามไปจนถึงจูบซะแล้ววว ว่าแต่มัวแต่จูบกันอาหารไหม้หมดเลย555 ตอนนี้ทุกฝ่ายก็แฮปปี้มีความสุขแล้ว เหลือแต่เอสนี่ละที่ต้องเคลียร์ แต่เราว่าเอสรักลูฟี่มากพอที่จะ (จำใจ) ยอมให้ฟี่อยู่กับเสี่ยนะ^^ รออ่านส่วนที่เหลืออย่างใจจดจ่อนะคะไรท์เตอร์ เราว่าฟี่กับเสี่ยยังหวานกันได้อีก เอาให้น้ำตาลกลายเป็นน้ำเชื่อมไปเลย555

    #545
    0
  8. #544 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 21:45

    นี้คือสิ่งที่รอมานานโอวววว หวานจนทุกอย่างจืดชื่ดไปหมดเลยลูกกกก TWT

    #544
    0
  9. #543 HOSHIZORA (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:13

    อ่อ ที่แท้ปู่ก็เรียกไปถามเรื่องหย่านี่เอง^^ มิงโก้โชคดีมากนะเนี่ยที่ปู่การ์ปสนับสนุนออกนอกหน้าขนาดนั้น อยากให้หลานมีครอบครัวที่มั่นคงกับคนที่ปู่เลือก (?) จนถึงกับจะให้มีลูกเลยรึ555 ปู่พูดแบบนี้ฟี่น้อยก็เขินม้วนต้วนไปเลยสิ เพิ่งจะผ่านกิจกรรมเร่าร้อนกันมาหมาดๆ555 แต่ปู่ไม่ต้องห่วงนะฟี่กับเสี่ยเขาเปิดหัวใจให้กันแล้ว รักกันมากไม่มีทางหย่าแน่นอน^^


    'ถ้าพวกเจ้าจะมีอะไรกันฉันก็ไม่ว่า...ดีเสียอีกที่พวกเจ้าเข้ากันได้ดี' วุ้ยๆๆๆ ปู่พูดแบบนี้ก็เปิดทางให้เสี่ยเลยสิค้า แล้วทีนี้ละ เสี่ยกินฟี่น้อยเช้าเย็นแน่นอนไม่ต้องอดทนหักห้ามใจกันแล้ว555 ฟังจากเสียงหัวเราะ หึหึ ของเสี่ยคงจะถูกใจไม่ใช่น้อย แถมเอ่ยปากจะพาฟี่กลับวันนี้เลย อยากจะไปสานสัมพันธ์อันร้อนแรงกันต่อเหรอ555 แต่เผอิญปู่เขาอยากอยู่กับหลานอ่ะ วันนี้อดไปนะเสี่ย555


    ซาโบถึงจะเจ้าเล่ห์และชอบสนุกสนานเฝ้ามองความทุกข์ของคนอื่น แต่พี่ชายก็รักฟี่มากนะ สิ่งไหนที่เป็นความสุขของฟี่พี่โบ้ยอมได้ทุกอย่าง จริงๆ แล้วซาโบก็ไม่ได้รังเกียจมิงโก้หรอก ไม่งั้นคงไม่ช่วยบอกพิกัดฟี่ตอนฟี่หนีเสี่ยมาทะเลตั้งแต่แรก แค่อยากเห็นคนปากแข็ง 2 คนว่าจะเอายังไงกับชีวิตคู่ต่างหาก555 ตอนนี้ก็ได้เห็นแล้วนะพี่โบ้ว่าเขาทั้งสองเข้ากันได้ดีขนาดไหน หายไปแป๊บเดียวก็...เรียบร้อยแล้ว555 ซาโบเคลียร์แล้ว ต่อไปต้องเคลียร์ด่านเอสแล้วละ เอสก็เหมือนซาโบอ้ะ รักน้องมาก ถึงจะหมั่นไส้ไม่ชอบขี้หน้าเสี่ยขนาดไหน แต่เพื่อความสุขของน้องพี่ชายยอมด้ายยย รออ่านส่วนที่เหลือนะคะไรท์เตอร์ จะจบแล้วเหรอเสียดายจุง^^

    #543
    0
  10. #542 littil_little_latte (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:21

    ซาโบ้อยู่ข้างฟี่แบบเต็มตัวเลย 5555

    มันจะต้องเกิดอะไรขึ้นตอนอาบน้ำแน่ๆ เสี่ยกับลูฟี่ดูเข้าหน้ากันง่ายขึ้นเยอะ

    #542
    0
  11. #541 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 13:04
    ยังไม่อยากให้จบ
    #541
    0
  12. #540 Wrror (@Wrror) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:23
    จะจบแล้วหรอ
    #540
    0
  13. #539 Halan Luciano Raphael (@Twilight43) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:44

    รออออออ
    #539
    0
  14. #538 HOSHIZORA (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 00:26

    ปู่การ์ปเรียกฟี่ไปทำไมอ่า จะลงโทษฟี่อย่างที่คาดโทษไว้ก่อนหน้าเหรอ หรือจะถามว่าหายไปทำอะไรกันตั้งนาน555 เรื่องนี้การ์ปเชียร์มิงโก้นี่นา หรือว่าระแคะระคายเรื่องที่เขาจะหย่ากันเลยมาคาดคั้นเอาความจริง เขาปรับความเข้าใจไม่หย่ากันแล้วค่า ปู่สบายใจได้นะ ที่ผ่านมาทั้งฟี่และเสี่ยเป็นบ้าเข้าใจผิดกันไปเอง555 รออ่านอย่างใจจดจ่อนะคะไรท์เตอร์ อยากเห็นความหวานของเสี่ยกับฟี่^0^

    #538
    0
  15. #536 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:29
    รออค่าาา
    #536
    0
  16. #533 Halan Luciano Raphael (@Twilight43) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 22:46

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.png

    รอจร้าาาา

    #533
    0