whiteway's story บันทึกรัก ยัยแม่มดหน้าใสกับหนุ่มฮอตจอมแสบ (จบ)

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

 




18

พี่น้อง

และแล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันนั้นหายสนิทดีฉันยังเหลือตัดไหมออกอีก เฮ้อ~ สองสามวันที่ผ่านมา ก็มีคนมาเยี่ยมฉันมากหน้าหลายตา แก๊งการ์กอยล์เอย แป้งเอย โมนิก้าเอย เอริคเอยเอมม่ากับแอนนาก็มาเยี่ยมด้วย คุณลุงถึงแม้จะยุ่งกับงานที่ต่างประเทศเมื่อรู้ข่าวก็รีบบินมาหาฉันทันที T T ซาบซึ้ง หรือแม้แต่ท่านประธานหรือพ่อของไวท์เวย์ก็ยังส่งดอกไม้มาเยี่ยมฉันเลยนะ มีแค่เพียงคนเดียวที่ฉันเห็นแค่วันแรก ก็หายหน้าไปเลย ไวท์เวย์นายหายไปไหนนะ แง่ง คิดถึง T^T

ทุกครั้งที่ฉันอยู่คนเดียวก็มักจะหยิบกีตาร์ฮีโร่ของไวท์เวย์ขึ้นมาเล่น แต่ไหงพักนี้เล่นแพ้ตลอดเลยฟะ! เฮอะ! เบื่อตัวเองจริงๆ

บอมศรีจ๋า เตรียมตัวเสร็จหรือยังเอย~”

เสียงของคลาวดี้แจ้วๆ มาแต่ไกล

อื้อเสร็จแล้วล่ะ

ฉันบอกทั้งที่ ยังจับกีตาร์ฮีโร่อยู่

งั้นก็ไปกันเถอะ

ไวท์เวย์ไม่มาเหรอฉันถาม

เอ่อ...ฉันชวนหมอนั่นแล้ว แต่พักนี้หมอนั่นเป็นอะไรก็ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ

อ้อบอมศรี เดี๋ยวเค้าจะพาตัวเองไปตัดผมก่อนน้า

จริงสิลืมสนิทว่าตัวเองอยู่ในทรงผมข้างหนึ่งยาวข้างหนึ่งสั้นอยู่ แลดูอุบาทมากๆ T^T’

แต่ก็อีกเช่นเคยทุกคนมารับฉันกลับคฤหาสน์ยกเว้นหมอนั่นคนเดียว โด่วเอ้ย! เอริคยังมารับฉันเลยนะ ไอ้บ้าไวท์เวย์ ไอ้ลูกหมาเอ้ย! ทำไมไม่มารับฉันหะ แค่นายไม่มาเยี่ยมฉันก็พอทนแล้วนะ เฮอะ! -/\-

 

คฤหาสน์การ์กอยล์

หลังจากคลาวดี้และผองเพื่อนพาฉันไปตัดผมทรงบ๊อบเสร็จ พวกเราก็กลับมาคฤหาสน์ที่รักเหมือเดิม ฉันมาถึงพร้อมกันเพื่อนๆในคฤหาสน์ทุกคน ส่วนแป้งกับเอริคต้องกลับหอเนื่องจากเป็นเด็กคลาสธรรมดาไม่สามารถออกมาตะแล๊ดแต๊ดแต๋ได้นาน

ไวท์เวย์^^/”

ฉันทักทายทันทีที่เห็นไวท์เวย์ แต่เขากลับไม่สนฉันเพียงแค่เดินผ่านไปอย่างไรเยื้อใย T_T อะไรกันเนี่ย

หูหนวกหรือไง บอมเรียกไม่ได้ยินเหรอ!”

อลันที่เดินมาข้างหลังฉันคว้าแขนไวท์เวย์ไว้ก่อนที่จะพูด

ได้ยิน -_-”

ไวท์เวย์ทำหน้านิ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ได้ยินก็ตอบสิวะ เป็นบ้าอะไรของแก อลัน

พอเถอะ ถ้าเขาไม่อยากตอบก็ปล่อยเขาไป

ฉันปรามก่อนที่อลันจะปล่อยแขนไวท์เวย์ไป

หึ! ไวท์เวย์แสยะยิ้มก่อนที่จะเดินออกไป

บอมจ๋า อย่าสนใจนะ เค้าทำอาหารให้บอมเป็นพิเศษเลย เค้าไม่เคยทำให้ใครเลยน้า บอมคนแรก กินน้าๆ ^^”

อื้ม ^^”

หลังจากทานอาหารที่คลาวดี้เป็นคนปรุงกับมือเป็นครั้งแรกและทำให้ฉันโดยเฉพาะเสร็จฉันก็ตั้งใจจะไปหาไวท์เวย์ เนื่องจากอยากจะทราบแน่ชัดว่าเขาเป็นแมวน้ำอะไรถึงต้องเมินช้านนนน!! เฮอะ!

ห้องไวท์เวย์

ก๊อกๆ

แอ๊ด~

ไวท์เวย์

... เงียบ

ยู้ฮู~”

...ไม่มีเสียงตอบรับ

ฉันเข้าไปล่ะน้า

ว่าแล้วฉันก็ถือวิสาสะเข้าไปในห้องของไวท์เวย์ นั่นแน่อยู่ในนี้แน่ๆเลย

จ๊ะเอ๋!...อ่าว=_=”

ฉันก็เปิดผ้าห่มที่คลุมอยู่บนเตียง แต่ปรากฏว่าไม่มีคนอยู่เป็นเพียงแค่หมอนวางเรียงรายเท่านั่น หมอนี่ไม่รู้จักจัดห้องเล้ย ให้ตายสิ

ว่าแล้วฉันก็จัดหมอนที่เกะกะอยู่จัดให้สวยงาม แต่ทว่า นะ นี่มันอะไรเนี่ย O_O ฉันหยิบรูปที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนของไวท์เวย์ออกมา ก็พบว่ารูปพวกนั่นเป็นรูปสมัยเก่าๆ สมัยเด็กๆ ในรูปมีอยู่สี่คน แต่นี่มันพ่อของไวท์เวย์นี่นา และนี่ก็คงเป็นแม่ แล้วไวท์เวย์คนไหนเนี่ย มีตั้งสองคน -__-? ว่าแต่หมอนั่นมีพี่น้องด้วยหรือไง ในประวัติไม่มีบอกนี่นา แล้วเด็กอีกคนนี่ใครกัน โอ๊ย งง >_< แต่ว่าเอ๊ะ เหมือนเขาเคยเล่าให้ฉันฟังนี่นา แต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยนะ

พลึ่บ!

ไร้มารยาท!” แล้วจู่ๆก็มีคนดึงรูปจากมือฉันไป

วะ ไวท์เวย์!”

ออกไป!”

ดะ เดี๋ยวเซ่

ฉันบอกให้ออกไปไง!”

แล้วไวท์เวย์ก็ดันตัวฉันออกไปจากห้องของเขา

ไวท์เวย์ฟังฉันกะ...

ปัง!

ดีจริง ไอ้บ้าเอ้ย! ทำไมต้องปิดประตูใส่กันด้วยวะ จริงๆเลยเชียว เชอะ

แล้วฉันก็เดินเชิดไป ก่อนที่จะเข้าห้องไปเช็ดตัวแทนการอาบน้ำ เนื่องจากหมอห้ามแผลโดนน้ำโดยเด็ดขาด แล้วฉันก็ต้องทนอีกประมาณสี่วันถึงจะได้อาบน้ำแบบเต็มรูปแบบเสียที เฮ้อ~ ลำบากอะไรเยี่ยงนี้หนา

ครืนนนนน~

[Eric]

ติ๊ด!

ว่าไงเอริค

[โอเคนะ]

โอเคมาก

[อือ...เธอทำไรน่ะ]

เช็ดตัวอยู่

[เช็ดให้มะ]

ทะลึ่ง!”

[ฮ่าๆ]

ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าน ไม่ได้ไปนาน

[ก็เหมือนเดิมเรื่อยๆ น่าเบื่อ อ้อแป้งฝากบอกว่าเรื่องการบ้านไม่ต้องห่วง ยัยนั่นทำให้เรียบร้อย ส่วนเลกเชอร์ยัยนั่นก็ถ่ายเอกสารเผื่อเธอแล้ว การที่มียัยนี่เป็นเพื่อนมันคือลาภอันประเสริฐจริงๆ]

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง-__-“ ฉันพูด เออจริงสิ เมื่อกี้ฉันเข้าไปในห้องไวท์เวย์มา เจอรูปตอนเด็กด้วยล่ะ นายรู้รึเปล่าว่าหมอนั่นมีพี่น้องด้วยนะ

[พี่น้อง?]

“ช่าย

[เธอรู้ได้ไงว่าเป็นพี่น้อง]

ก็ในรูปมีพ่อกับแม่ไวท์เวย์แล้วก็เห็นเด็กอยู่สองคน ฉันก็ไม่รู้ว่าใครเป็นไวท์เวย์หรอกนะ

[เธอเห็นที่ไหน]

ห้องไวท์เวย์น่ะ

[หมอนั่นเอาให้เธอดูเหรอ?]

เปล่า ฉันลักลอบเข้าไปแล้วก็เจอ

[เลว]

นายว่าฉันเรอะ!”

[ก็ใช่น่ะสิ โด่ว ...เอริคโว้ย!! ...เออๆเดี๋ยวไป] จู่ๆก็มีเสียงแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ในระหว่างการคุยอยู่

มีอะไรเหรอ

[เพื่อนเรียก งั้นแค่นี้ก่อนนะ]

เดี๋ยวก่อนเด้

ตืดๆๆ

เยี่ยม! ไอ้เพื่อนเอริคบ้า! มาทำไมตอนนี้ไม่ทราบวะ ชิส์

ไอ้กูเกิ้ลขอกุญแจหน่อย~”

เสียงของเฮนรี่ที่ตะโกนหาอลันอยู่ข้างนอกแต่ดังเข้ามาในห้องฉัน

กูเกิ้ลเหรอ? เดี๋ยวนะ กูเกิ้ลก็ต้องรู้ทุกอย่างสิ ใช่เลยนะ อลันนี่แหละที่จะบอกฉันได้ ฮูเล่!

 

ห้องอลัน

ก๊อกๆ

แอ๊ด~

เมไอคัมอินพลีส~ >_<”

“-__- อะไรของเธอ จะเข้าก็เข้ามาสิ

แฮะๆ

ฉันปิดประตูเรียบร้อยก่อนที่จะนั่งเก้าอีกมีล้อแล้วไถลไปหาอลันโดยพลัน

เป็นผู้หญิงยิงเรือมาห้องผู้ชายอะไรดึกๆดื่นๆ

คิดถึงจึงมาหา

“-__-“

ไม่ตลกอ่อ?

เห็นฉันเป็นคนเส้นตื้นหรือไงกัน

เข้าเรื่องนะ

น่าจะเข้าตั้งนานล่ะ

ฉันรู้ว่านายเป็นผู้หยั่งรู้

ไปเอามาจากไหนน่ะ

คิดขึ้นมาเอง

ฟังดูเหมือน หมอดูไงไม่รู้ แค่กูเกิ้ลก็เกินพอล่ะ

ไม่เป็นไรสำหรับฉัน นายคือผู้หยั่งรู้

“-__-“

ผู้หยั่งรู้จงบอกข้าเถิดใครงามเลิศในปฐพี

ฉันเอง -_-/”

น่ะ -__- เอาจริงๆก็ได้ นายพอรู้เรื่องพี่น้องของไวท์เวย์ป่ะ

พี่น้อง?

ใช่ นายก็ไม่รู้เหมือนกันใช่ม้า ว่าหมอนั่นมีพี่น้องด้วย นี่ถ้าฉันไม่ไปเจอรูปที่ห้องก่อนนะฉันก็คงไม่รู้หรอก

เดี๋ยวนะ รูป รูปอะไร?

รูปเก่าๆน่ะ ตอนไวท์เวย์ยังแบเบาะ

ที่ไหน

ห้องไวท์เวย์ ฉันแอบเข้าไป ไม่ต้องด่าฉันนะ>_<”

เลว

“=[]=”

แล้วรูปนั่นเป็นยังไง

ก็มีพ่อแม่แล้วก็ลูกชายสองคน

 “ฉันไม่รู้แล้วครับ สวัสดี ราตรีสวัสดิ์พ่อแม่พี่น้องชาวไทย -__-/”

แล้วผู้หยังรู้ของฉันก็ชิ่งหนีด้วยการนอนหลับ ไม่ได้น้า! ย้ากกกกก!

แล้วฉันก็กระโดดครอมอลันอย่างแรง

ผู้หยั่งรู้ นายตื่นขึ้นมาก่อนฉันยังเล่าไม่เสร็จ ตื่นๆๆ

แล้วฉันก็บีบคออลัน คาดคั้นเอาคำตอบ

แฮ่กๆ นี่ แฮ่กๆ ฉัน หาย แฮ่กๆ...ใจไม่ออก

นายก็ลุกขึ้นมาเซ่!”

ฉัน...

แอ๊ด~

อลันฉันเอา...O_O!”

ไวท์เวย์!”

 แล้วจู่ๆไวท์เวย์ก็เปิดห้องอลันเข้ามาโดยที่ฉันอยู่ในสภาพคร่อมร่างของอลันอยู่

เอ่อ...นี่กุญแจไปล่ะ

ฟิ้ว~

เดี๋ยวไวท์เว๊ย์!! โอ๊ย!”

ไอ้ครั้นที่ฉันจะวิ่งตามไปก็ต้องสะดุดกับของที่อยู่ในห้องอลัน

สมน้ำหน้า

ชิ้ง! (-_-+++   )” ฉันฟาดสายตากลับไป

ตามหมอนั่นไปสิ ฉันจะนอนล่ะ แล้วอลันก็คลุมโปรงไป

จริงสิ ฉันต้องตามไวท์เวย์ไปนี่นา ฉันต้องไปอธิบายให้เค้าฟังก่อน เดี๋ยวจะเข้าใจผิดไปใหญ่ แค่นี้เค้ายิ่งจะไม่คุยกับฉันอยู่ล่ะ โอ๊ย! ชีวิตเดี๊ยน TTOTT ลำบากอะไรเยี่ยงนี้
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาช้าดีกว่าไม่มานะ 55
พอดีไรเตอร์มีปัญหากับเน็ตนิดหน่อยคงไม่ว่ากันนะค้า ^O^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #167 นินิว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 20:07
    ไรเตอร์ช่วยแต่งเรื่องของอลันได้เปล่าอ่ะ>.<

    เค้าอยากรู้ว่าอลันจะมีแฟนเป็นผู้หญิงแบไหนอ่ะ แอร๊ยยยยย>//////
    #167
    0
  2. #150 opel_zuza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2555 / 20:52
    อุ๊ (. .)
    #150
    0
  3. #72 moko_cheese (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 07:40
     ไวเวย์เป็นอะไรไป ทำไมเดี๋ยวนี้เย็นชากับบอมศรีจัง T T
    #72
    0